Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1663680

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 20 lipca 2010 r.
III SW 44/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Romualda Spyt (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Bogusław Cudowski, Zbigniew Myszka.

Sentencja

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2010 r. sprawy z protestu Wiesława P. i Barbary P. z udziałem Państwowej Komisji Wyborczej i Prokuratora Generalnego przeciwko wyborowi Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej

postanawia:

pozostawić protest bez dalszego biegu.

Uzasadnienie faktyczne

Wiesław P. i Barbara P., w oparciu o art. 129 Konstytucji, art. 72 i 73 ustawy z dnia 27 września 1990 r. o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 72, poz. 467), wnieśli do Sądu Najwyższego za pomocą systemu teleinformatycznego (drogą elektroniczną) protest przeciwko wyborowi Prezydenta Rzeczypospolitej, W proteście tym zarzucono naruszenie "przepisów Konstytucji, ustaw, co miało wpływ na wynik wyborów" (art. 4 ustawy o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, art. 228 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 2 i 4 ustawy z dnia 18 kwietnia 2002 r. o stanie klęski żywiołowej (Dz. U. Nr 62, poz. 558 z późn. zm.).

Państwowa Komisja Wyborcza, przedstawiając stanowisko w sprawie, stwierdziła, między innymi, że protest wysłany drogą elektroniczną dotknięty jest wadą formalną - nie został podpisany własnoręcznie przez jej autorów. Z tego względu nie zasługuje na nadanie mu dalszego biegu.

Prokurator Generalny, wnosząc o uznanie zarzutów protestu za bezzasadne, podniósł, że niewprowadzenie stanu klęski żywiołowej w związku z powodzią nie może stanowić podstawy protestu. Ocena konieczności wprowadzenia stanu klęski żywiołowej należy do Rady Ministrów i nie podlega ocenie w postępowaniu wywołanym wniesieniem protestu. Natomiast z informacji Państwowej Komisji Wyborczej wynika, że stan wywołany powodzią nie miał istotnego wpływu na frekwencję wyborczą w pierwszej turze głosowania oraz nie miał żadnego wpływu na frekwencję wyborczą w drugiej turze.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W myśl art. 73 ust. 1 ustawy o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej protest wnosi się na piśmie do Sądu Najwyższego nie później niż w ciągu 3 dni od dnia podania wyników wyborów do wiadomości publicznej przez Państwową Komisję Wyborczą. Nadanie w tym terminie protestu w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego jest równoznaczne z wniesieniem go do Sądu Najwyższego. Natomiast stosownie do art. 75 ust. 1 tej ustawy Sąd Najwyższy rozpatruje protest w składzie 3 sędziów w postępowaniu nieprocesowym, stosując odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Przepis ten stanowi zatem podstawę do odpowiedniego stosowania - przy rozpoznawaniu protestu - art. 125 § 2 k.p.c. Zgodnie z nimi, jeżeli przepis szczególny tak stanowi, pisma procesowe wnosi się na urzędowych formularzach lub za pomocą systemu teleinformatycznego (drogą elektroniczną) lub na informatycznych nośnikach danych. Z unormowania tego wynika zatem, że zasadą w postępowaniu cywilnym (także nieprocesowym) jest składanie pism procesowych w tradycyjnej ("papierowej") formie, natomiast odstępstwa od tej zasady wynikać muszą z wyraźnego ustawowego wskazania. Skoro w ustawie o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej nie zawarto przepisu zezwalającego na składanie protestu drogą elektroniczną, nie ma podstaw, aby uznać taką formę za dopuszczalną w sprawach dotyczących protestów przeciwko ważności wyboru Prezydenta Rzeczypospolitej.

Z tego względu orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.