III SAB/Wr 120/19 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2975504

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 lipca 2019 r. III SAB/Wr 120/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA.

Sędziowie Anetta Chołuj, WSA: Katarzyna Borońska (spr.), Tomasz Świetlikowski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 lipca 2019 r. sprawy ze skargi M.-A. D. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy

I. stwierdza, że Wojewoda D. dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu;

II. stwierdza, że bezczynność Wojewody D. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia sprawy;

IV. przyznaje od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną w kwocie 3.000 (słownie: trzy tysiące) złotych;

V. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Wnioskiem z (...) czerwca 2017 r., M.-A.D. (dalej: skarżący, strona, cudzoziemiec) wystąpił do Wojewody D. (dalej też: organ) o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na pobyt z obywatelem RP.

Pismem z (...) grudnia 2017 r. organ wezwał skarżącego do uzupełnienia, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, braków formalnych wniosku. Braki uzupełniono w terminie.

Pismem z (...) stycznia 2018 r. organ poinformował skarżącego o przewidywanym terminie zakończenia postępowania ((...) maja 2018 r.) oraz o możliwości wbicia do paszportu stempla potwierdzającego złożenie wniosku. Pismem z tego samego dnia organ wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., Szefa Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego we W. oraz Komendanta N. Oddziału Straży Granicznej w K. O. o przekazanie informacji czy wjazd i pobyt cudzoziemca stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jednocześnie organ wystąpił do Komendanta Placówki Straży Granicznej we W. S. o przeprowadzenie czynności wyjaśniających w miejscu zamieszkania cudzoziemca. Opiniowanie z udziałem służb zakończono do (...) marca 2018 r., a notatka dotycząca wywiadu środowiskowego wpłynęła do organu (...) marca 2018 r.

W dniach (...) października oraz (...) listopada 2018 r. wpłynęły do organu kolejne ponaglenia skarżącego, w których wnosił o niezwłoczne przyspieszenie rozpoznania jego sprawy oraz zarzucał przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ.

Pismem z dnia (...) stycznia 2019 r. strona, działając przez pełnomocnika, wniosła za pośrednictwem tut. organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. na przewlekłość i bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy. Skarżący wniósł o:

1) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku Skarżącego w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wraz z aktami sprawy,

2) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania;

3) przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w kwocie 20.000 zł;

4) skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym;

5) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu strona podniosła, że sprawa jej toczy się od półtora roku i nie została załatwiona na dzień wniesienia skargi, co potwierdza, że organ pozostaje w bezczynności. Organ nie tylko nie wydał decyzji w ustawowym terminie, ale przekroczył także wyznaczony przez siebie termin dodatkowy (na dzień (...) maja 2018 r.). Stwierdził, że naruszenie norm prawnych dotyczących terminów podważa zasadę zaufania do organów państwa oraz narażą stronę na wielomiesięczne oczekiwanie na decyzję. Organ nie może w nieskończoność powoływać się na kłopoty kadrowe i organizacyjne, a okoliczności te nie powinny negatywnie wpływać na sytuacje skarżącego. Brak decyzji w niniejszej sprawie negatywnie wpływa na sytuację życiową skarżącego, uniemożliwiając mu podjęcie pracy i spotkania z dawno niewidzianą rodziną. Podkreślił, że skarżący poniósł straty materialne na ok 10 000 zł, gdyż miał dobrze płatna pracę, jednak pracodawca bazując na art. 63 kodeksu pracy w związku z art. 88g ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia oświadczył, że stosunek pracy skarżącego wygasł ze względu na brak aktualnego zezwolenia na pobyt. Przyczyniło się to do dodatkowych cierpień skarżącego i jego rodziny. Tym samym oczywiste i rażące naruszenie przez organ przepisów dotyczących terminów załatwiania sprawy czyni zasadnym żądanie przyznania stronie wnioskowanej kwoty pieniężnej i ma prowadzić do zdyscyplinowania organu oraz zrekompensować stronie naruszenie jej praw w postepowaniu administracyjnym.

Decyzją z (...) lutego 2019 r. organ udzielił skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy do (...) lutego 2022 r.

Odpowiadając na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie.

Powołując się na wyrok WSA w Olsztynie z 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt. II SAB/Ol 20/18 podniósł, że w sytuacji ustania bezczynności, sąd orzeka biorąc pod uwagę stan faktyczny w czasie wydania orzeczenia sadowego. Jeżeli do tego czasu organ dokonał czynności, choćby z przekroczeniem ustawowych terminów, to oznacza, że nie pozostaje on w bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi na tzw. milczenie władzy oraz zobowiązać organu do działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte. W niniejszej sprawie organ (...) lutego 2019 r. wydał decyzje zgodną z żądaniem strony.

Dodatkowo organ wyjaśnił, że sposób prowadzenia sprawy nie wynikał ze złej woli pracowników Urzędu Wojewódzkiego ale był skutkiem dużej ilości wniosków składanych przez cudzoziemców, koniecznością jednoczesnego procedowania w wielu sprawach w warunkach znacznego odpływu pracowników. Organ wywodził, że z uwagi na sytuację związaną z ilością rozpatrywanych wniosków, kadrą zajmującą się sprawami oraz wdrażanymi zmianami organizacyjnymi, uchybienia postępowania w przedmiocie wniosku złożonego przez skarżącą nie miały charakteru rażącego. Ponadto sprawy rozpatrywane w wydziale Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców maja charakter skomplikowany i wymagają wnikliwego przeanalizowania poszczególnych indywidualnych przypadków, co nie pozostaje bez wpływu na czas trwania postępowania. Wojewoda D. sprzeciwia się wobec powyższego żądaniu zasądzenia na rzecz skarżącego kwoty pieniężnej i powołując się m.in. na wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla, że suma pieniężna może być na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) - dalej: p.p.s.a. przyznana tylko w sytuacji, gdy przyznanie to jest potrzebne dla osiągnięcia celu orzeczenia rozstrzygającego skargę na bezczynność tj. zwalczania bezczynności organu oraz zdyscyplinowania organu. Podkreślił, że w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości wybór jednego z środków, o których mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. (grzywna lub suma pieniężna) należy do Sądu i powinien być w pierwszym rzędzie uwarunkowany celem skargi, którym jest zwalczanie bezczynności i przewlekłości. Dopiero, gdy uzna, że dla zrealizowania tego celu nie wystarczy wymierzenie organowi grzywny, może przyznać skarżącemu sumę pieniężną. Ta zaś nie ma charakteru odszkodowawczego i nie może służyć wyrównaniu szkody w rozumieniu przepisów prawa cywilnego. Ponadto dla uwzględnienia wniosku o przyznanie sumy pieniężnej nie jest wystarczającym sam fakt zwłoki organu, ale wymagane jest wykazanie przez stronę, że doznała ona krzywdy wywołanej bezczynnością lub przewlekłością postępowania oraz jej rozmiaru.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga w niniejszej sprawie okazała się uzasadniona.

Jak stanowi art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej, przy czym na mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) dalej: p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiuje pojęcia "bezczynności", podobnie jak k.p.a. Jednakże zarówno doktryna, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych są zgodne, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym przepisami terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności materialnej (wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.). Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia czy i w jaki stopniu do nieterminowości działania organu przyczyniła się sama strona. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i 2 k.p.a., jest zasada jego szybkości. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Wskazać należy, że art. 35 § 1-3 k.p.a. stanowi rozwinięcie ww. zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Wymaga podkreślenia, że - zgodnie z powołanym przepisem - niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 35 § 5 k.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony lub przyczyn niezależnych od organu. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).

Sąd w orzekającym składzie nie podziela argumentacji organu dotyczącej niedopuszczalności orzekania o bezczynności organu w sytuacji, gdy po wniesieniu skargi postepowanie administracyjne zostało zakończone wydaniem decyzji. Dostrzegając, że w powyższej kwestii były w orzecznictwie prezentowane różne poglądy, w tym zbieżne z zajętym przez WSA w Olsztynie w wyroku cytowanym w odpowiedzi na skargę, Sąd przychyla się jednak do odmiennej, dominującej obecnie (w szczególności po nowelizacji p.p.s.a. z 2015 r.) linii orzeczniczej (np. wyrok NSA z 7 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 2660/18, WSA w Łodzi z 27.06.2019, sygn. akt II SAB Łd/19) i stoi na stanowisku, że wydanie 11 lutego 2019 r. decyzji zezwalającej skarżącemu na pobyt nie czyni postępowania z niniejszej skargi bezprzedmiotowym. Sąd ocenia powiem działanie organu na dzień wniesienia skargi i jakkolwiek odpada podstawa do wyznaczenia organowi terminu na załatwienie sprawy, to Sąd nadal jest zobowiązany zbadać czy przewlekłość bądź bezczynność organu miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ustalenia w tym zakresie takie prowadzą w dalszej kolejności do konieczności rozważania podstaw do wymierzenia organowi grzywny zgodnie z dyspozycją i przyznania skarżącemu sumy pieniężnej art. 149 § 2 p.p.s.a.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że mamy w niej do czynienia z tak rozumianą bezczynnością organu w postępowaniu.

Z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, że skierowany do Wojewody D. wniosek skarżącego, wpłynął do organu w dniu (...) czerwca 2017 r. Organ przystąpił do pierwszych czynności w sprawie dopiero (...) grudnia 2017 r., a więc pół roku od wszczęcia postępowania. Tak więc już w tym momencie doszło do niezaprzeczalnego i niczym nie uzasadnionego naruszenia terminów załatwienia sprawy wskazanych w art. 35 k.p.a., w tym wydłużonego terminu, przewidzianego dla przypadków prowadzenia złożonego postępowania wyjaśniającego. Kolejne czynności (wystąpienie do służb o informacje i przeprowadzenie czynności wyjaśniających w miejscu zamieszkania skarżącego) miały miejsce (...) stycznia 2018 r., przy czym stosownymi informacjami zwrotnymi organ dysponował już (...) marca 2018 r. Do dnia wniesienia skargi ((...) stycznia 2019 r.), a więc przez 1,5 roku organ nie załatwił jednak wniosku skarżącego, naruszając również wyznaczony przez siebie w trybie art. 36 k.p.a termin dodatkowy na zakończenie postępowania ((...) maja 2018 r.). Nie budzi więc wątpliwości, że w świetle zaistniałych w sprawie okoliczności, organ dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), co orzeczono w pkt I sentencji wyroku.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym - bez żadnej wątpliwości i wahań - można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Ponadto, rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być w oczywisty sposób pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Sytuacja, w której strona - pozbawiona możliwości legalnego pobytu - czeka tak długo, jak w rozpoznawanej sprawie na rozstrzygnięcie organu administracji publicznej, nie da się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa i jednoznacznie wskazuje na rażące naruszenie prawa. Zachowanie organu w rozpoznawanej sprawie w sposób oczywisty podważa zaufanie jednostki do organów administracji publicznej. Jednocześnie akta sprawy nie dają żadnej podstawy do stwierdzenia, że do zwłoki przyczyniła się sama strona, wręcz przeciwnie, wynika z nich, że podejmowała ona kilkukrotnie działania celem wymuszenia na organie aktywności w sprawie.

Odnosząc się do argumentów zawartych w odpowiedzi na skargę Sąd zauważa, że opóźnienia w załatwieniu sprawy, mające swoje źródło w organizacji pracy urzędu, w tym w jego możliwościach kadrowych, nie stanowią okoliczności wyłączającej stwierdzenie przewlekłości w załatwieniu sprawy, wręcz przeciwnie, są jednymi z częstych (a w przypadku spraw zezwoleń na pobyt cudzoziemców - obecnie charakterystycznych) przyczyn przewlekłego prowadzenia postępowania. Problemy w organizowaniu pracy urzędu, nawet mające swoje źródło w obiektywnych trudnościach związanych np. z pozyskaniem i szkoleniem pracowników oraz zapewnieniem odpowiedniej infrastruktury do obsługi petentów, nie mogą bowiem ograniczać praw strony postępowania ani stanowić usprawiedliwienia dla naruszania tych praw. To na organach państwa ciąży obowiązek zapewnienia sprawnej realizacji ich zadań, przy zapewnieniu przestrzegania obowiązujących przepisów i respektowania wyznaczonych tymi przepisami standardów działania administracji. Konsekwencje zaniedbania tego obowiązku nie mogą obciążać stron postępowania. Podkreślić trzeba, że powołane przez organ okoliczności mają charakter już utrwalony, bowiem powoływane są od niemal 2 lat, podobnie jak argumenty o podejmowanych działaniach zmierzających do usprawnienia funkcjonowania organu.

Biorąc pod uwagę powyższe oraz postawę organu, który w sumie przez ponad rok nie rozpoznał wniosku, a mimo, że strona terminowo uzupełniała żądane dokumenty, uchybił nie tylko podstawowemu, ale i wydłużonemu, dwumiesięcznemu terminowi załatwienia sprawy, a także terminowi wyznaczonemu w trybie art. 36 § 1 k.p.a., nie realizował obowiązku wyznaczenia, wraz z bezskutecznym upływem ustawowego lub przedłużonego terminu zakończenia postępowania, nowego terminu załatwienia sprawy, Sąd stwierdza, że bezczynność organu w postępowaniu w miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przez które należy rozumieć oczywiste naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.) - o czym orzeczono w pkt II wyroku.

W związku z wydaniem przez organ decyzji w dniu (...) lutego 2019 r. Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzył postepowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia sprawy.

Uprawnienie Sądu do przyznania stronie sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. jest przy tym szczególnym instrumentem, który poza wspomnianą funkcją dyscyplinującą pozwala również w pewnym stopniu na zadośćuczynienie stronie, której prawa w postępowaniu zostały naruszone. Powyższe nie jest tożsame z funkcją odszkodowawczą i zasądzenie sumy pieniężnej na tej podstawie nie wiąże się z określeniem materialnego wymiaru szkód poniesionych ewentualnie przez stronę. Jak wyjaśniono powyżej, charakter tego środka - skutkującego nie tylko obciążeniem finansowym dla organu, ale obciążeniem finansowym na rzecz strony - jest bliższy zadośćuczynieniu, gdyż związany jest nie z wielkością rzeczywistych szkód, poniesionych przez nią w związku z bezczynnością, ale rozmiarem naruszenia jej praw przez bezprawne zachowanie organu. Naruszenie w ten sposób praw strony będzie natomiast uzasadniało zastosowanie tego środka (zasądzenie sumy pieniężnej) w szczególności w przypadkach, gdy bezczynność lub przewlekłość w prowadzeniu przez organ jej sprawy wiąże się z powstaniem dla niej znacznych dolegliwości. Takie niewątpliwie towarzyszą także sytuacji przedłużającego się braku rozstrzygnięcia co do legalności pobytu na terytorium RP. Skarżący, uzasadniając wniosek, powołał się na szkody moralne, wynikające z naruszenia jego praw w postępowaniu, w tym stres spowodowany oczekiwaniem na decyzję oraz i problemami z utrzymaniem pracy, wynikającymi z tej zwłoki. W tym też kontekście należy, zdaniem Sądu, oceniać rażący charakter przewlekłości postępowania jako przesłankę przyznania stronie skarżącej przez Sąd sumy pieniężnej (3000 zł) na podstawie powyższego przepisu (pkt III wyroku). Kwotę powyższą Sąd uznał za adekwatną i proporcjonalną z punktu widzenia doznanej krzywdy oraz uwzględniającą ukształtowany już praktyką tego Sadu poziom finansowy zasądzanych kwot w podobnego typu sprawach. Kwota, poza rolą dyscyplinująca spełnia więc funkcję kompensacyjną, zbliżoną do zadośćuczynienia, nie ma natomiast charakteru stricte odszkodowawczego, stąd też nie służy rekompensacie konkretnych szkód materialnych poniesionych przez skarżącego (np. poprzez utratę czy obniżenie wynagrodzenia) w związku z nieterminowym załatwieniem jego sprawy.

Odnosząc się do podniesionej w tym zakresie w odpowiedzi na skargę argumentacji Sąd zauważa również, że art. 149 § 2 p.p.s.a. wyposaża Sąd w kompetencję do zastosowania dwóch rodzajów środków: grzywny nakładanej na organ oraz sumy pieniężnej zasądzanej od organu na rzecz strony skarżącej, przy czym decyzję o zastosowaniu jednego lub obu tych środków ustawodawca pozostawił Sądowi. Przepis powyższy w żaden sposób również nie uzależnia możliwości nałożenia kary pieniężnej od jednoczesnego nałożenia na organ grzywny, wręcz przeciwnie, zastosowanie tych środków oparto na alternatywie zwykłej. Oba środki przewidziane w art. 149 § 2 p.p.s.a. pełnią, tak jak wskazuje organ, funkcję dyscyplinującą wobec organu i mają służyć zwalczaniu bezczynności, mogą jednak, choć nie muszą, być stosowane niezależnie.

Z przedstawionych wyżej względów, Sąd - na podstawie art. 149 § 1, § 1a i § 2 orzekł jak w sentencji wyroku.

Mając na uwadze powyższe Sąd w ramach przysługujących kompetencji postanowił odstąpić od wymierzenia organowi grzywny, uznając że zasądzona na rzecz strony kwota pieniężna dostatecznie realizuje funkcję dyscyplinującą wobec organu, uwzględniając zarazem wspomniany element zadośćuczynienia za naruszenia praw strony w postępowaniu.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.

(pkt V sentencji wyroku).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.