Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1682395

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 19 czerwca 2013 r.
III SAB/Wa 11/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Skrodzki.

Sędziowie WSA: Dariusz Kurkiewicz (sprawozdawca), Jarosław Trelka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi P. K. na przewlekłość postępowania Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. w przedmiocie postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

P. K. (dalej jako "Skarżący" lub "Strona") reprezentowany przez E. K., pismem z dnia 21 lutego 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. Zarzucił naruszenie art. 125 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) - dalej jako "Ordynacja podatkowa", przez prowadzenie postępowania w sposób mało efektywny oraz opieszały i wniósł o:

1)

zobowiązanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi,

2)

zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wskazał, że 25 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 2703/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia (...) lipca 2011 r., nr (...) w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku od spadku. Dnia 31 października 2012 do Urzędu Skarbowego w G. wpłynęło pismo Dyrektora Izby Skarbowej w W. nr (...) wraz z kopią powołanego wyżej Wyroku WSA w Warszawie. W dniu 24 grudnia 2012 do Urzędu Skarbowego w G. wpłynęła decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. nr (...) uchylająca wcześniejszą decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. nr (...). Zgodnie z wykładnią zawartą w powołanym wyżej wyroku Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. w postanowieniu nr (...) wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy dopiero na 29 marca 2013. W dniu 15 stycznia 2013 Skarżący złożył do Dyrektora Izby Skarbowej ponaglenie do załatwienia tej sprawy przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. w trybie art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej w treści zarzucając enigmatyczne uzasadnienie wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy. Dnia 18 stycznia 2013 Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. pismem nr (...) wystąpił do Wójta Gminy w J. w celu uzyskania informacji w przedmiotowej sprawie. Dnia (...) lutego 2013 Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem nr (...) uznał ponaglenie Skarżącego za bezzasadne. W dniu 12 lutego 2013 Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wezwaniem (...) zobowiązał Stronę do określenia wartości nabytych rzeczy pod rygorem ustalenia tej wartości z uwzględnieniem opinii biegłego na koszt nabywcy.

Skarżący wyjaśnił, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności. Bezczynność sprowadza się de facto do niedziałania organu administracji i niezałatwienia sprawy w terminie. Przewlekłość związana jest z obowiązkiem załatwiania spraw przez organy bez zbędnej zwłoki, a najpóźniej w terminie określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego lub Ordynacji podatkowej. Przewlekłość oznacza nie tylko brak działania, kiedy wciąż nie upłynął termin na załatwienie sprawy lub sprawa miała być załatwiona niezwłocznie, także podejmowanie terminowo działań, lecz nieefektywnych, bezcelowych lub w sposób nadmiernie przedłużony w czasie, a jednak niepozwalających uczynić organowi zarzutu bezczynności. Przewlekłość postępowania zachodzi, gdy jest ono długotrwałe i rozwlekłe, a trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do końcowego rozstrzygnięcia sprawy, pozostającym w związku z przyczynowym z działaniem lub bezczynnością organu.

Zdaniem Skarżącego zarzut przewlekłości uzasadnia dotychczasowy tok postępowania. Skoro Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. otrzymał do wiadomości już dnia 31 października 2012 kopię wyroku WSA w tej sprawie, to powinien niezwłocznie wystąpić do Wójta Gminy J. o uzyskanie danych - stosownie do wykładni prawa zawartej w tym wyroku. Wiadomym jest, że wykładnia prawa zawarta w tym wyroku wiąże organy administracji publicznej, więc należało się spodziewać, że dokładnie takie zalecenie znajdzie się w decyzji uchylającej, nawet jeśli ona jeszcze nie została wydana. Żaden przepis prawa nie ograniczał organu w zebraniu już wtedy materiału dowodowego, a wręcz przeciwnie - zasada szybkości działania w związku z zasadą pogłębiania zaufania (zawarte odpowiednio w art. 122 oraz art. 125 Ordynacji podatkowej) obligowały do niezwłocznego podjęcia działań. Z niewiadomych powodów niezwłocznych działań wtedy zaniechano i teraz wyznaczono nowy termin załatwienia sprawy.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. już dnia 28 grudnia 2012 r. wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy, ale dopiero 18 stycznia 2013 wystąpił do Wójta Gminy J. w celu uzyskania informacji w przedmiotowej sprawie. Czyli dopiero 21 dni po wydaniu postanowienia podjęto czynności w sprawie. Trudno nazwać inaczej niż opieszałym, prowadzenie postępowania w ten sposób, że najpierw wydaje się postanowienie o wyznaczeniu odległego terminu, a dopiero po 21 dniach podejmuje się czynności zmierzające do załatwienia sprawy. Taki opieszały tryb postępowania wręcz uniemożliwia załatwienie sprawy nie tylko niezwłocznie, ale też w ustawowym terminie.

Na marginesie Skarżący zauważył, że Naczelnik Urzędu Skarbowego wystąpił do Wójta Gminy J. dopiero trzy dni po złożeniu ponaglenia do Dyrektora Izby Skarbowej, wiec można zadać pytanie, czy gdyby nie złożono ponaglenia, to czy ta czynność nie miała by miejsca w terminie późniejszym z jeszcze większą opieszałością.

Ponowne wezwanie do określenia wartości rzeczy nabytych jest kolejnym przykładem opieszałości, ponieważ stanowi formę przerzucania pewnych obowiązków procesowych na stronę, co tylko wydłuża postępowanie. Czynności wskazane w tym wezwaniu, czyli określenie wartości nieruchomości lub ustalenia tej wartości z uwzględnieniem opinii biegłego na koszt nabywcy, były już w tym postępowaniu dokonane dawno temu i powołany w wezwaniu przepis prawa nie daje umocowania do ponownego czy wielokrotnego ich wykonywania.

W tej sytuacji prowadzący postępowanie organ administracji publicznej, będąc związany prawomocnym orzeczeniem WSA, "po uzyskaniu danych od Wójta Gminy J. co do planu zagospodarowania terenu ze szczegółowym uwzględnieniem planów co do przedmiotowej i sąsiadującej działki gruntu", powinien następnie w zależności od dokonanych ustaleń - zgodne z wykładnią zawartą w analogicznym wyroku WSA z dnia 29 czerwca 2010, sygn. akt III SA/Wa 350/10" "zobowiązać biegłego do zmiany operatu szacunkowego przez przyjęcie w metodzie porównawczej działek o tym samym przeznaczeniu, z datą sprzedaży zbliżoną do dnia powstania obowiązku podatkowego, tj, (...) sierpnia 2008 r., z uwzględnieniem przy wyliczaniu wartości nieruchomości miejsca położenia. Jednocześnie biegły winien ustosunkować się do podnoszonej przez Skarżącego okoliczności związanej z bliskością położenia (...) oraz miejsca (...) przez wskazanie odległości od nieruchomości i oceny wpływu tego rodzaju sąsiedztwa na użytkowanie działki zgodnie z jej charakterem, w tym również na wartość działki." Opieszałość postępowania przyczynia się co coraz większego pogorszenia sytuacji egzystencjalnej Skarżącego oraz jego pełnomocnika.

W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., obejmuje również bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania.

Stosownie do art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Wyrażona w tym przepisie zasada szybkości i wnikliwości postępowania została skonkretyzowana w art. 139 Ordynacji podatkowej, którego § 1 stanowi, że załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy obowiązany jest zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej). Ten sam obowiązek ciąży na organie podatkowym również w przypadku, gdy niedotrzymanie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu (art. 140 § 2 Ordynacji podatkowej).

Naruszenie powyższych norm regulujących terminy rozstrzygania spraw w postępowaniu podatkowym może stać się przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Przesłanka złożenia skargi do sądu administracyjnego również na przewlekłość postępowania została dodana nowelizacją Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wprowadzoną ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18) poprzez zmianę między innymi art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Ustawodawca przyjmując to rozwiązanie jednocześnie nie określił na czym polega "przewlekłe prowadzenie postępowania" przez organ administracji, ani też jak należy obecnie rozumieć "bezczynność organu". Uregulowanie instytucji przewlekłego prowadzenia postępowania podyktowane było występowaniem takich przypadków, w których organy administracji publicznej prowadziły postępowanie w sposób nieefektywny, wykonując, np. czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonując czynności pozorne, co skutkowało tym, że właściwie nie można było im skutecznie postawić zarzutu bezczynności. Przed wejściem w życie przedmiotowej nowelizacji w doktrynie przyjmowano, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie aktu administracyjnego lub nie podjął stosownej czynności (zob.: T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Warszawa 2005 r. str. 86). Aktualnie w związku z wprowadzeniem dwóch pojęć odnoszących się do zwłoki w postępowaniu organów administracji publicznej, w ocenie Sądu, przyjąć należy, że ze stanem bezczynności mamy do czynienia wówczas, gdy dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy (czy to na skutek nie podjęcia żadnych czynności czy też prowadzenia postępowania i nie zakończenia go wydaniem aktu administracyjnego lub podjęciem stosownej czynności), natomiast ze stanem przewlekłości mamy do czynienia wówczas, gdy organ podejmuje czynności w toku postępowania w sposób nieefektywny lub pozorny, nie przekraczając jednocześnie terminu załatwienia sprawy (najczęściej będą to przypadki nieuzasadnionego korzystania z możliwości wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy). Wniosek taki można wyprowadzić z treści art. 37 § 1 k.p.a. zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

W orzecznictwie kształtuje się zasadny - w ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę - pogląd, zgodnie z którym nie należy utożsamiać pojęcia "przewlekłego prowadzenia postępowania" z pojęciem "bezczynności". Przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi zatem wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 k.p.a. ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nie istotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zaistnieje wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. A contrario nie sposób przypisać organowi przewlekłego prowadzenia postępowania w sytuacji, gdy podejmuje on wszelkie możliwe, a konieczne dla zakończenia postępowania działania, które jednakże z przyczyn niezależnych od organu nie przynoszą oczekiwanego skutku, w postaci zakończenia postępowania administracyjnego. Jak zauważono w piśmiennictwie przewlekłość postępowania oznacza stan, w którym organ administracyjny w sposób nieuzasadniony "przedłuża" termin załatwienia sprawy w trybie art. 36 § 2 k.p.a., powołując się na niezależne od niego przyczyny uniemożliwiające dotrzymanie terminu podstawowego (Z. Kmieciak, Przewlekłość postępowania administracyjnego, Państwo i Prawo 2011/6/30). Nie każda jednak zwłoka może być przyczyną stwierdzenia przewlekłości, lecz jedynie zwłoka nieuzasadniona. Ocena, czy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne, dokonywana musi być na podstawie zarówno analizy charakteru dokonywanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. Długi czas trwania postępowania nie może być automatycznie utożsamiany z przewlekłością postępowania. Przewlekłość postępowania odmiennie od bezczynności organu w sprawie, względnie od niewykonania wyroku sądu uwzględniającego skargę na bezczynność, jest zatem pojęciem względnym, albowiem przewlekłość postępowania zachodzi, gdy zwłoka w rozpoznaniu sprawy przez organ jest nadmierna (rażąca) i nie znajduje uzasadnienia w obiektywnych okolicznościach sprawy (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 7 marca 2012 r., II SAB/Łd 2/12, LEX nr 1139147, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 17 kwietnia 2012 r., II SAB/Bk 15/12, LEX nr 1145969).

Odnosząc powyższe rozważania do oceny rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że przedmiotowe postępowanie podatkowe prowadzone było na skutek uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 czerwca 2012 r. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia (...) lipca 2011 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ustalającej Skarżącemu zobowiązanie w podatku od spadków i darowizn, a następnie uchylenia decyzją z dnia (...) grudnia 2012 r. Dyrektora Izby Skarbowej w W. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia (...) kwietnia 2011 r.

Sąd nie podziela stanowiska Skarżącego, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. powinien niezwłocznie po otrzymaniu kopii wzmiankowanego wyroku, co miało miejsce 31 października 2012, podjąć czynności zgodnie zaleceniami zawartymi w tym orzeczeniu. Zgodnie bowiem z art. 286 § 1 p.p.s.a. po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu pierwszej instancji akta administracyjne sprawy zwraca się organowi administracji publicznej załączając odpis orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności. Stosownie natomiast do § 2 powołanego artykułu termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. otrzymał akta przedmiotowej sprawy w dniu 24 grudnia 2012 r. wraz z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia (...) grudnia 2012 r. Zatem w ocenie Sądu dopiero od tej daty liczyć należy termin załatwienia sprawy przez organ podatkowy I instancji.

Zdaniem Sądu należy mieć również na uwadze, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W wydanym w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2012 r. stwierdzono, że "... postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w celu wyjaśnienia rzeczywistej rynkowej wartości przedmiotu spadku, a nie tylko w celu podwyższenia wartości podanej przez Skarżącego. Inne rozumienie art. 8 ust. 4 u.p.s.d. (ustawa z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (tekst jedn.: Dz. U. z 2009 r. Nr 93, poz. 768 z późn. zm.) - wyjaśnienie Sądu) pozostaje w sprzeczności z zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, zawartą w art. 121 O.p. (Ordynacja podatkowa - wyjaśnienie Sądu), prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 122 O.p. i art. 187 § 1 O.p. oraz z zasadą ustalenia podstawy opodatkowania, określoną w art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 i 3 u.p.s.d. Zestawienie unormowań zawartych w ust. 1 i 4 art. 8 u.p.s.d. wskazuje, że dopiero, gdy nabywca spadku nie określi wartości lub poda wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej nabytych w drodze spadku albo darowizny rzeczy i praw majątkowych, organ podatkowy będzie uprawniony do samodzielnego określenia tej wartości, z uwzględnieniem opinii biegłego lub przedłożonej przez nabywcę wyceny rzeczoznawcy. W ocenie Sądu w związku powyższymi unormowaniami nie ulega wątpliwości, że to na organie podatkowym, a nie na biegłym rzeczoznawcy, ciąży obowiązek określenia wartości rynkowej rzeczy i praw majątkowych. Określenie tej wartości następuje bowiem z uwzględnieniem opinii biegłego. Przez "wartość określoną", o której mowa w art. 8 ust. 4 u.p.s.d., należy więc rozumieć nie kwotę wyliczoną przez biegłego w opinii, ale przyjętą przez organ podatkowy do wymiaru podatku. Organ podatkowy ma zatem obowiązek uwzględnić treść art. 8 ust. 3 u.p.s.d. i nie jest związany opinią biegłego, która stanowi tylko jeden z dowodów zgromadzonych w sprawie. Na mocy art. 181 O.p. opinia biegłego, stanowi dowód w postępowaniu podatkowym, który jest oceniany jak każdy inny dowód z uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w dyspozycji art. 191 O.p...". Dalej w uzasadnieniu tego wyroku stwierdzono, że "... przed ustaleniem wartości rzeczy i praw majątkowych organ podatkowy pierwszej instancji powinien był dokonać oceny takiej opinii, a wobec tego zasięgnąć informacji od Wójta Gminy J. o danych kartograficznych i ewidencyjnych terenu. Skoro tego nie uczynił, przedłożona przy wniosku o wznowienie postępowania, decyzja Wójta Gminy J., jest nowym dowodem na nową okoliczność, uzupełniając dotychczasowe postępowanie. Skoro zaś przedłożona decyzja określa istotne elementy stanu faktycznego to organ podatkowy winien był we wznowionym postępowaniu podatkowym, stosownie do art. 120. 121 i 122 O.p. uwzględnić ten dowód, prowadzając też uzupełniające postępowanie polegające na uzyskaniu danych od Wójta Gminy J. co do planu zagospodarowania terenu ze szczegółowym uwzględnieniem planów co do przedmiotowej i sąsiadującej działki gruntu...". Powyższe stwierdzenia stanowiły ocenę prawna i wskazania co do dalszego postępowania, które były wiążące dla Naczelnika Urzędu Skarbowego w G.

Wykonanie powyższych zaleceń wymagało od organu podatkowego I instancji podjęcia konkretnych czynności procesowych, które to wymagają określonego czasu. Stąd też organ ten wyznaczył termin załatwienia przedmiotowej sprawy na dzień 29 marca 2013 r. Przyznać należy rację Skarżącemu, iż był to termin dość odległy, przekraczający terminy określone w art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej. Jednakże był on w ocenie Sądu uzasadniony koniecznością wystąpienia do Wójta Gminy J. oraz do Skarżącego w celu określenia wartości nabytych rzeczy. Zgodzić należy się również ze Skarżącym, że termin dokonania przez organ podatkowy I instancji pierwszej czynności w sprawie, to jest 18 stycznia 2013 r. był terminem odległym od dnia otrzymania przez organ akt sprawy. Takiego działania organu podatkowego nie można uznać za pożądane, nie oznacza to jednak, iż zwłoka w rozpoznaniu sprawy była rażąca i nie znajdowała uzasadnienia w obiektywnych okolicznościach. Należy mieć bowiem na uwadze, że zarówno stopień obciążenia zadaniami realizowanymi przez urzędy skarbowe jak i stan zatrudnienia w tych organach utrudniają natychmiastowe podejmowanie czynności procesowych. Wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze nie można uznać za zbędną czynność procesową organu podatkowego I instancji polegającą na wezwaniu Skarżącego do określenia wartości nabytych rzeczy. Na konieczność jej dokonania wskazywał bowiem wydany w sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekający w niniejszym składzie nie stwierdził, aby w rozpoznawanej sprawie niedochowano należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie oraz przeprowadzono czynności pozbawione dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia.

Na marginesie Sąd zauważa, iż pełnomocnik Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. na rozprawie przedstawił kopię wydanej w przedmiotowym postępowaniu decyzji z dnia (...) marca 2013 r. wraz z kopią zwrotnego potwierdzenia odbioru, z którego wynika, że Skarżący odebrał ją 4 kwietnia 2013 r.

Z powyższych względów, uznając zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak również nie stwierdzając innych naruszeń prawa, skargę jako nieuzasadnioną, należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.