III SAB/Po 27/20 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3129824

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2021 r. III SAB/Po 27/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Ławniczak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi firma A Sp. z o.o. w K. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku akcyzowego; postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Naczelnik Urzędu Skarbowego (...), postanowieniem z dnia (...) czerwca 2018 r. (nr (...)), pozostawił bez rozpatrzenia wniosek z dnia (...) maja 2018 r. złożony przez firma A Sp. z o.o. w K.

Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z dnia (...) listopada 2018 r. (nr (...)), po rozpatrzeniu zażalenia strony, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego (...).

firma A" Sp. z o.o. w K. w piśmie z dnia (...) listopada 2020 r. zatytułowanym "Ponaglenie", które skierowano bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zażądało:

- zobowiązania Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, aby ten zobowiązał Naczelnika Urzędu Skarbowego (...) do "wydania orzeczenia skierowanego do drugiej strony postępowania, spółki A niebędącej podatnikiem w rozumieniu art. 13 ustawy o podatku akcyzowym",

- zobowiązania Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, aby ten zobowiązał Naczelnika Urzędu Skarbowego (...) do "wypłacenia spółce A, na rzecz której do dnia dzisiejszego nie wydał orzeczenia, kwoty równej pięciokrotnemu średniemu wynagrodzeniu podanemu przez GUS za rok 2019".

W uzasadnieniu powyższych żądań " A" Sp. z o.o. wskazała, że Naczelnik Urzędu Skarbowego (...) w postępowaniu prowadzonym pod nr (...) naruszył prawa strony do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki.

Pismo firma A Sp. z o.o. w K. z dnia (...) listopada 2020 r. zostało przekazane Dyrektorowi Izby Skarbowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi na bezczynność oraz wskazał, że sprawa oznaczona, na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji numerem (...) została, po rozpatrzeniu zażalenia, ostatecznie załatwiona postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia (...) listopada 2018 r. (nr (...)).

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.

W okolicznościach niniejszej sprawy skarżący złożył ponaglenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu już po zakończeniu postępowania podatkowego ostatecznym postanowieniem, ponaglenie zostało złożone po upływie prawie dwóch lat od daty wydania ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie.

Powyższa sytuacja nie stanowi o zaistnieniu sytuacji wyczerpania środka zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 141 § 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.

- Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 z późn. zm.).

Pismo nazwane "Ponaglenie", które nie zostaje złożone w toku postępowania administracyjnego/podatkowego nie wywołuje skutku prawnego w postaci wyczerpania środka zaskarżenia przewidzianego w ustawie, który służył stronie przed organem właściwym w sprawie (porównaj postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2020 r. o sygn. akt II OSK 3732/18).

Dokonanie powyższej czynności po zakończeniu postępowania jest nie tylko niecelowe, lecz sprzeczne z istotą tej regulacji, ponieważ nie może doprowadzić do zobowiązania organu do załatwienia sprawy, a tym samym uzdrowienia zaistniałej inercji działania administracji publicznej. Badanie przez sąd, czy zaistniały zachowane przez skarżącego przesłanki dopuszczalności zaskarżenia określonego aktu lub czynności (bezczynności, przewlekłego prowadzenia postępowania) wymaga w pierwszej kolejności ustalenia faktu istnienia przesłanki zaskarżenia (dopuszczalności skargi w zakresie przedmiotowym), tzn. określenia czy od zaskarżonej formy działalności administracji publicznej (bezczynności, przewlekłego prowadzenia postępowania) przysługuje skarga objęta zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 § 2 i 3 i art. 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jeżeli tak jak w rozpoznawanej sprawie przewlekle prowadzone postępowanie ulega zakończeniu przed wniesieniem skargi, to zachodzi niedopuszczalność z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), bowiem znika przedmiot kontroli sądu administracyjnego. W takim przypadku prowadzenie kontroli sądowoadministracyjnej staje się niedopuszczalne, bo nie ma czego kontrolować (porównaj wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2020 r. o sygn. akt II OSK 973/19).

Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.