Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1785654

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 7 września 2015 r.
III SAB/Łd 35/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III po rozpoznaniu w dniu 7 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K K na bezczynność Prezydenta Miasta Ł w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

K K złożył drogą elektroniczną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezydenta Miasta (...) w sprawie wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego zawartego w piśmie z dnia 30 stycznia 2015 r.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 14 lipca 2015 r. skarżący został wezwany - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania - pod rygorem odrzucenia skargi do usunięcia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie bądź nadesłanie podpisanego własnoręcznie egzemplarza skargi.

Wezwanie do usunięcia powyższego braku skargi doręczono skarżącemu w dniu 21 lipca 2015 r. Skarżący nie podpisał skargi i nie złożył podpisanego egzemplarza skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Podstawowe wymogi formalne, jakim powinny odpowiadać pisma procesowe w postępowaniu sądowym określa art. 46 i art. 47 p.p.s.a. Przepisy te są jednymi z podstawowych uregulowań w postępowaniu sądowo-administracyjnym, a ich niedochowanie w stosunku do skargi wiąże się z jej odrzuceniem i zamknięciem stronie drogi sądowej. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W rozpatrywanej sprawie skarżący wniósł skargę drogą elektroniczną. Skarga ta została opatrzona podpisem elektronicznym. W uchwale z dnia 12 maja 2014 r., I OPS 10/13, ONSAiWSA z 2014 r. Nr 5, poz. 70, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów wyjaśnił jednakże, że w aktualnym stanie prawnym w postępowaniu sądowoadministracyjnym - z uwagi na treść art. 46 p.p.s.a. - nie jest dopuszczalne wniesienie do sądu pisma opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 262), w tym także za pośrednictwem organu administracji publicznej, za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W uzasadnieniu tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny - odwołując się do obowiązującego stanu prawnego - zwrócił uwagę, że nie można przyjąć, że pismo procesowe sporządzone w formie elektronicznej, opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym spełnia warunek formalny pisma procesowego, o którym mowa w art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Powołana uchwała ma tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Ogólna moc wiążąca uchwały powoduje, że wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis (por. A. Skoczylas, Działalność uchwałodawcza Naczelnego Sądu Administracyjnego, C. H. Beck, Warszawa 2004, s. 221 i nast.).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się jednolicie, że pismo takie - po jego wydrukowaniu - jest dotknięte brakiem formalnym, który może być uzupełniony przez autora pisma poprzez złożenie podpisu własnoręcznego na jego wydruku (np. postanowienia NSA: z dnia 18 grudnia 2013 r., I OZ 1188-1191/13; z dnia 22 października 2013 r., II OZ 890/13; z dnia 17 października 2013 r., I OSK 2391/13; z dnia 1 sierpnia 2013 r., II OZ 327/13; z dnia 22 sierpnia 2012 r., II OPP 11/12; z dnia 3 sierpnia 2012 r., II OZ 657/12; z dnia 25 lipca 2012 r., I OSK 1640/12; z dnia 19 czerwca 2012 r., I OSK 1366/12; z dnia 13 kwietnia 2012 r., I OZ 228-229/12; z dnia 21 grudnia 2011 r., II FZ 447/11; z dnia 17 marca 2011 r., I OSK 380/11; z dnia 10 września 2008 r., I OZ 673/08; z dnia 4 lipca 2008 r., I OPP 25/08). Podobne stanowisko - na gruncie przepisów kodeksu postępowania cywilnego - wyraził Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 23 maja 2012 r., III CZP 9/12, OSNC 2012, Nr 11, poz. 128, oraz w postanowieniu z dnia 19 czerwca 2013 r., I CZ 59/13, Lex nr 1360186, stwierdzając, że wydruk niedopuszczalnego środka odwoławczego wniesionego drogą elektroniczną może być potraktowany jako środek odwoławczy niewniesiony tą drogą, jeżeli usunięty zostanie brak podpisu (art. 130 § 1 w zw. z art. 126 § 1 pkt 4 k.p.c.). Podpis elektroniczny, w tym bezpieczny podpis elektroniczny, jest zawsze integralną częścią dokumentu elektronicznego. Możliwość skutecznego posługiwania się takim podpisem w pismach procesowych sporządzonych w formie elektronicznej (stanowiących zbiór danych w postaci elektronicznej) jest więc uzależniona od prawnej możliwości składania do sądu pism w tej formie, co musi być wyraźnie uregulowane w przepisach ustawy procesowej. Obecnie - z uwagi na treść art. 46 p.p.s.a. i brak w ustawie p.p.s.a. przepisów szczególnych dopuszczających wniesienie pisma procesowego za pomocą środków komunikacji elektronicznej, opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym - nie jest dopuszczalne wniesienie takiego pisma do sądu administracyjnego aż do dnia wejścia w życie art. 4 ustawy z dnia 10 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r. poz. 183). Zmiany w postępowaniu sądowoadministracyjnym wprowadzone ustawą wskazaną w powołanej uchwale - m.in. art. 46 § 2a p.p.s.a., wedle którego "gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, powinno ponadto zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym przy pomocy ważnego kwalifikowanego certyfikatu, podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP lub przez zastosowanie innych mechanizmów, o których mowa w art. 20a ust. 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, jeżeli takie mechanizmy zostały wprowadzone przez sąd administracyjny" (art. 4 pkt 5 ustawy) - wejdą w życie po upływie 36 miesięcy od dnia ogłoszenia ustawy, a więc dopiero od dnia 11 lutego 2017 r.

Podzielając te poglądy Sąd zauważa, że opatrzenie przez skarżącego podpisem elektronicznym skargi, wniesionej w niniejszej sprawie drogą elektroniczną, nie było wystarczające, aby uznać, że spełnia ona warunek formalny pisma procesowego, o którym mowa w art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. W orzecznictwie i w doktrynie nie budzi wątpliwości, że podpis pod pismem potwierdza jego pochodzenie od osoby, która je podpisała i sankcjonuje wolę dokonania czynności w postępowaniu. Podpis wnoszącego pismo musi być własnoręczny, tj. stanowić znak ręczny określonej osoby pozwalający na jej identyfikację (por. np. H. Knysiak-Molczyk (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, str. 298). Wyjątek od tej zasady określa art. 46 § 4 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że za stronę, która nie może się podpisać, podpisuje pismo osoba przez nią upoważniona, z wymienieniem przyczyny, dla której strona sama się nie podpisała. W rozpatrywanej sprawie sytuacja, o jakim stanowi art. 46 § 4 p.p.s.a., nie ma jednakże miejsca.

Brak tak rozumianego podpisu jest wadą formalną skargi w rozumieniu art. 57 § 1 in initio w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. i uzasadnia wezwanie do jego usunięcia na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. Odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia braku formalnego w postaci podpisu strony następuje dopiero wówczas, gdy nie uzupełniono w terminie tego braku, pomimo prawidłowego wezwania do jego usunięcia (vide: postanowienia NSA: z dnia 5 czerwca 2007 r., II FSK 708/06; z dnia 26 stycznia 2011 r., II FSK 2207/10; z dnia 12 grudnia 2005 r., I GSK 2703/05; z dnia 4 lipca 2013 r., II FSK 2153/12). Wezwanie do usunięcia powyższego braku zostało skarżącemu doręczone w dniu 21 lipca 2015 r., siedmiodniowy termin do usunięcia braku formalnego skargi zakończył więc swój bieg w dniu 28 lipca 2015 r. (we wtorek). Pomimo upływu tego terminu skarżący nie podpisał skargi. Nie złożył też podpisanego egzemplarza skargi.

Skutkiem nieusunięcia tego braku w powyższym terminie jest - stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - odrzucenie skargi oraz bezskuteczność czynności strony w postępowaniu sądowym obejmującej wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi przez sąd jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.

k.p.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.