Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2231183

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 28 lutego 2017 r.
III SAB/Kr 23/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki.

Sentencja

Kraków, dnia 28 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. S. z dnia 12 września 2016 r. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

B. S. (dalej skarżący) pismem z dnia 12 września 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie "zażalenie" na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

W treści pisma nawiązał do wniesienia w dniu 10 sierpnia 2016 r. do tut. Sądu za pośrednictwem Kolegium skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 lipca 2016 r., doręczoną mu w dniu 4 sierpnia 2016 r., odmawiającą przyznania świadczenia wychowawczego na M. S.

W dniu 12 września 2016 r. podjął próbę uzyskania informacji w organie o podjętych wobec skargi czynnościach, jednak nie uzyskał żadnych danych.

W związku z powyższym uznał, że organ naruszył ustawowe terminy załatwienia spraw określone w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego oraz zasady: zaufania do organów administracji i szybkości postępowania.

Skarżący, wezwaniem z dnia 4 października 2016 r. został zobowiązany do uzupełnienia w terminie do 7 dni od otrzymania wezwania braków formalnych ww. pisma poprzez sprecyzowanie, czy stanowi ono wniosek o wymierzenie grzywny w trybie przepisu art. 54 i 55 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2016 r. poz. 718) Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w związku z nieprzekazaniem Sądowi w terminie skargi na decyzję tego organu z dnia 27 lipca 2016 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego oraz akt sprawy, czy innego rodzaju pismo - pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania w trybie przepisu art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718).

Wezwanie doręczone zostało skarżącemu w dniu 8 lutego 2017 r.

W odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z dnia 9 lutego 2016 r., wniesionym w zakreślonym terminie, skarżący wskazał, że pismo z dnia 12 września 2016 r. stanowiło zażalenie na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego i z założenia miało na celu zdyscyplinowanie tego organu. Sprecyzował przy tym, że nie wnosił o wymierzenie grzywny.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego na podstawie przepisu art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej w skrócie p.p.s.a.), jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Punkty od 1 do 4 z kolei określają zakres kognicji sądu administracyjnego poprzez wskazanie, że dotyczy on skarg na decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Z powyższego wynika, że skarga na bezczynność jest pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej. Oznacza to, że skarga na bezczynność organów zasadna może być tylko w tych przypadkach, w których organy zobowiązane do wydania decyzji, postanowień, innych aktów bądź do dokonania określonej czynności, z ustawowego obowiązku nie wywiążą się w określonym terminie.

W rozpoznawanej sprawie, w związku z wniesieniem przez B. S. skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 lipca 2016 r. odmawiającą przyznania świadczenia wychowawczego na M. S., zrealizował się obowiązek tego organu do przekazania Sądowi skargi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a.).

Obowiązek ten nie przybiera jednakże żadnej z form działania administracji objętych kontrolą sądu administracyjnego, wskazanych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Przekazanie skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz akt następuje w drodze czynności technicznej i za pismem przewodnim, w terminie trzydziestu dni od dnia otrzymania skargi.

Strona postępowania administracyjnego nie została jednak pozbawiona ochrony w przypadku przekroczenia przez organ wskazanego wyżej terminu, gdyż zgodnie z przepisem art. 55 § 1 p.p.s.a. może wnioskować do Sądu o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w przepisie art. 154 § 6 (do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów).

Skarżący, odpowiadając na wezwanie Sądu dotyczące sprecyzowania charakteru prawnego pisma z dnia 12 września 2016 r. wskazał w sposób jednoznaczny, że jego wolą nie było skorzystanie z tej instytucji, a jedynie zmobilizowanie organu do działania.

Wobec tego pismo z dnia 12 września 2016 r. stanowiło, w ocenie Sądu, w istocie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, która jest niedopuszczalna, gdyż nie dotyczy żadnej z form działania organu administracji nie objętych kontrolą sądu, wskazanych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Skarga ta podlega więc na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzuceniu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.