III SAB/Gd 14/19 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2664681

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 kwietnia 2019 r. III SAB/Gd 14/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.).

Sędziowie WSA: Alina Dominiak, Paweł Mierzejewski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi V. K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy

1. zobowiązuje Wojewodę do rozpatrzenia wniosku skarżącego V. K. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w terminie miesiąca od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami;

2. stwierdza, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania nie miały miejsca z rażącym naruszeniem prawa;

3. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego V. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 26 maja 2017 r. V. K. (obywatel Ukrainy) złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały i pracę w Polsce.

Pismem z dnia 4 stycznia 2019 r. V. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynności i przewlekłość postępowania Wojewody.

W skardze wyjaśnił, że w dniu 6 kwietnie 2016 r. został złożony wniosek o zezwolenie na pobyt stały w Polsce i pracę, jednakże postępowanie to zostało umorzone przez Wojewodę w dniu 27 lipca 2017 r. (akta sprawy nr (...)).

Wniosek o zezwolenie na pobyt czasowy w Polsce został złożony w dniu 26 maja 2017 r. Wojewoda pismem z dnia 17 listopada 2017 r. wezwał go do przedłożenia informacji od Starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy w oparciu o rejestry bezrobotnych i poszukujących pracy - zgodnie z art. 125 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach - dając 7 dni na dostarczenie informacji. Tymczasem zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego termin do wydania zaświadczenia wynosi 30 dni od dnia złożenia wniosku. Skarżący w wyznaczonym terminie nie miał żadnej możliwości przedłożenia zaświadczenia, co skutkowało tym, że Wojewoda oddalił wniosek ze względu uchybienie 7-dniowego terminu z wezwania. Skarżący złożył żądane zaświadczenie w późniejszym terminie, ale nie zostało to uwzględnione i nie przywrócono mu terminu do jego uzupełnienia (sprawa nr (...)).

Postanowienie Wojewody zostało zaskarżone do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, który jednak postanowieniem z dnia 26 października 2018 r. nie uwzględnił zażalenia.

Skarżący podnosząc bezczynność organu - Wojewody wraz z przewlekłością postępowania, zarzucił naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż określając 7-dniowy termin na przedłożenie zaświadczenia Starosty, który do jego wydania ma zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego 30 dni od dnia złożenia wniosku, wskazuje, że wezwanie z terminem 7 dni do wykonania nałożonego obowiązku nie mogło być z powodu organu wykonane. Dlatego skarżący wnosi o ponaglenie organu do rozpoznania wniosku z dnia 26 maja 2017 r. o zezwolenie na pobyt czasowy w Polsce i zgody na wykonywanie pracy wskazując, że wszelka dokumentacja wymagana na podstawie ustawy o cudzoziemcach jest w aktach sprawy. Podnosi, że błędne pouczenie o terminie do złożenia zaświadczenia skutkowało tym, że złożył stosowne zaświadczenia Starosty po terminie z wnioskiem o przywrócenie terminu ze względu na to, że uchybienie nie było jego zawinieniem, które jednak nie zostało uznane i pomimo wymogu ustawy sprawa nie została rozpoznana.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że w myśl art. 114 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach zezwolenia na pobyt czasowy i pracę udziela się, gdy celem pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest wykonywanie pracy oraz spełnione są łącznie określone w tym przepisie warunki (m.in. podmiot powierzający wykonywanie pracy nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy - art. 114 ust. 1 pkt 3). Stosownie natomiast do treści art. 98 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi udziela się, jeżeli spełnia wymogi określone ze względu na deklarowany cel pobytu, a okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadniają jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Zgodnie z art. 98 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na pobyt czasowy udziela się na okres niezbędny do realizacji celu pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie dłuższy jednak niż 3 lata.

W ocenie organu zarzut dotyczący błędnego wyznaczenia terminu 7 dni do uzupełnienia braku formalnego wniosku zamiast terminu 30 dni do dokonania żądanej czynności, jest nieuzasadniony z uwagi na brzmienie art. 64 § 2 k.p.a.

Wymagania, jakie musi spełniać wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy oraz katalog wymaganych do niego załączników określa art. 106 ust. 1, ust. 1a i ust. 2 ustawy o cudzoziemcach oraz przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 107 ww. ustawy.

Spełnienie wymogu art. 114 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach następuje poprzez zbadanie, a następnie wydanie przez starostę właściwego ze względu na główne miejsce wykonywania przez cudzoziemca pracy informacji o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy w oparciu o rejestry bezrobotnych i poszukujących pracy lub o negatywnym wyniku rekrutacji organizowanej dla pracodawcy. O taką informację występuje podmiot powierzający cudzoziemcowi pracę lecz zgodnie z art. 125 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach, to cudzoziemiec dołącza do wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę przedmiotową informację.

Istotne jest, że przewidziany w art. 64 § 2 k.p.a. termin do uzupełnienia braków formalnych jest terminem ustawowym, który nie podlega skróceniu ani przedłużeniu. Strona musi dochować terminu poprzez usunięcie braków przed jego upływem. Niewystarczające jest podjęcie jakichkolwiek czynności zmierzających do usunięcia braków w tym czasie, konieczne jest ich skuteczne usunięcie. W przypadku uchybienia terminu może on zostać przywrócony na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dniu od ustania przyczyny uchybienia terminu i jednocześnie dopełnić czynności, dla której był określony termin (zgodnie z art. 58 k.p.a.).

Wymóg przedłożenia informacji starosty ciążył na skarżącym już w momencie złożenia przez niego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę oraz stanowił brak formalny wniosku, którego nieusunięcie w terminie skutkowało pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Pomimo, że dostarczenie tego dokumentu przez cudzoziemca uzależnione jest od działań pracodawcy, a sama informacja starosty jest wydawana w terminie nie krótszym niż 14 dni od daty zgłoszenia oferty pracy lub nie dłuższym niż 21 dni w przypadku organizowania rekrutacji, ww. brak wymaga posługiwania się tymże dokumentem przez cudzoziemca już w momencie składania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt w trybie art. 114 ww. ustawy.

Wojewoda wyjaśnił, że wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniosku w terminie przewidzianym w ustawie (tj. w terminie 7 dni) poprzez przedłożenie do akt sprawy dokumentu, który powinien już uprzednio być w jego posiadaniu, dlatego - w ocenie Wojewody - nie można uznać za zasadne wyznaczenia szczególnego terminu 30 dni do uzupełnienia tego braku, w sytuacji gdy ustawodawca precyzyjnie określił katalog dokumentów wymaganych do złożenia przedmiotowego wniosku, których brak stanowi brak formalny wniosku i które - kierując się zasadą dochowania należytej staranności - skarżący powinien był posiadać już w momencie złożenia wniosku.

Organ wskazał, że już w dniu 13 czerwca 2017 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia ww. braku, informując jednocześnie o istnieniu okoliczności, które zwalniają z obowiązku przedłożenia informacji starosty. Korespondencja została doręczona skarżącemu na wskazany przez niego adres w dniu 30 czerwca 2017 r., co - wobec braku zwrotki - potwierdza jednak pismo skarżącego z dnia 9 sierpnia 2017 r., w którym skarżący wnosi o przywrócenie terminu do złożenia dokumentów.

Z uwagi na utratę dokumentu potwierdzającego zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji organ ponowił w dniu 17 listopada 2017 r. wezwanie do uzupełnienia braku formalnego w postaci informacji starosty. Adresat ponownie został pouczony o okolicznościach i dokumentach, które zwalniałyby go z konieczności przedłożenia informacji starosty. Wezwanie to zostało skutecznie doręczone w dniu 5 grudnia 2017 r., zaś pismem z dnia 9 grudnia 2017 r. skarżący poinformował, że posiadał uprzednio zezwolenie na pobyt i pracę u tego samego pracodawcy, na tym samym stanowisku. Nie przedstawił jednak żadnego dokumentu mającego potwierdzić ten fakt, natomiast organ w wyniku dokonanych sprawdzeń nie potwierdził okoliczności, na które powoływał się skarżący, ani istnienia innych, zwalniających go z obowiązku przedłożenia informacji starosty.

Organ zauważył, że skarżący wiedzę o konieczności uzyskania wymaganej informacji miał już w dniu 30 czerwca 2017 r., a pomimo tego do dnia pozostawienia wniosku bez rozpoznania nie podjął żadnych działań mających na celu uzyskanie tego dokumentu. Do akt sprawy nie przedłożono dokumentów potwierdzających złożenie przez pracodawcę odpowiedniej oferty pracy we właściwym powiatowym urzędzie pracy.

W zażaleniu z dnia 12 lutego 2018 r. skarżący powołał się na fakt oczekiwania na wymaganą informację starosty. Podobnie w przedmiotowej skardze podnosi fakt, że uzupełniony przez niego po terminie brak nie został wzięty pod uwagę przez organ. Te twierdzenia nie znajdują potwierdzenia w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, gdyż do akt sprawy na żadnym etapie postępowania czyli również w postępowaniu zażaleniowym nie została przedłożona odpowiednia informacja starosty, jak też żaden dokument, który miałby potwierdzać ubieganie się pracodawcy cudzoziemca o jego wydanie.

Pismem z dnia 30 marca 2019 r. skarżący wystąpił o zasądzenie kosztów sądowych oraz o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy, oraz przedłożonych dokumentów (umowy o pracę, zaświadczenia lekarskiego). Skarżący dodał, że nie zna prawa polskiego, a wezwania kierowane do niego są mało zrozumiałe.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm. - dalej powoływanej jako" "p.p.s.a.") sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z brzmieniem art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

Skarżący poprzedził wniesienie skargi wniesieniem ponaglenia, wobec czego formalne przesłanki do wniesienia skargi na bezczynność Wojewody zostały spełnione.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ będąc do tego zobowiązanym, w prawnie ustalonym terminie nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo nie podjął stosownych czynności.

W rozpoznawanej sprawie - co podkreśla Wojewoda wykazując nie pozostawanie w bezczynności - pismem z dnia 8 stycznia 2018 r. (nr (...)) organ, na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm. - dalej jako: "k.p.a."), poinformował skarżącego o pozostawieniu jego wniosku z dnia 26 maja 2017 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez rozpoznania, z powodu nie przedłożenia informacji starosty właściwego ze względu na miejsce wykonywania pracy przez cudzoziemca o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy w oparciu o rejestry bezrobotnych i poszukujących pracy lub o negatywnym wyniku rekrutacji organizowanej dla pracodawcy.

W niniejszej sprawie dla oceny, czy organ pozostaje w bezczynności istotne konieczne jest zatem ustalenie, czy organ zasadnie wystosował do skarżącego wezwanie w trybie art. 64 § 2 k.p.a., a następnie uznał, że nie uzupełnił on braków wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę uzasadniających pozostawienie wniosku skarżącego bez rozpoznania. Przepis art. 64 § 2 k.p.a. stanowi bowiem, że jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Kwestie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę normują przepisy ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2094 z późn. zm. - zwana dalej "ustawą").

Wymagania, jakie musi spełniać cudzoziemiec by uzyskać zezwolenie na pobyt czasowy i pracę zostały określone w art. 114 ustawy, a jednym z tych wymogów jest wykazanie, że podmiot powierzający cudzoziemcowi wykonywanie pracy nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy (art. 114 ust. 1 pkt 3 ustawy). Zgodnie z art. 125 ust. 1 ustawy do ustalenia, czy podmiot powierzający wykonywanie pracy nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy, stosuje się przepisy art. 88c ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1265 z późn. zm.). O udzielenie informacji, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 tej ostatniej ustawy występuje podmiot powierzający wykonywanie pracy. Przedmiotową informację cudzoziemiec dołącza do wniosku o udzielenie lub zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę (art. 125 ust. 2 i 3).

Mając na uwadze powyższe uregulowania prawne w orzecznictwie przyjmuje się, że przy rozpatrywaniu sprawy dotyczącej udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, należy odróżnić warunki formalne wniosku od elementów materialnoprawnych stanowiących potwierdzenie przesłanek merytorycznych do przyznania lub potwierdzenia określonego prawa wnioskodawcy.

W wyroku z dnia 29 stycznia 2019 r., (sygn. akt II OSK 1877/18, LEX nr 2643420) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "ocena spełnienia wymogów materialnoprawnych wniosku powinna być dokonywana już podczas merytorycznego rozpatrywania sprawy, w przeciwnym razie etap rozpoznania sprawy przeniósłby się do fazy wszczęcia postępowania, a pozostawienie bez rozpatrzenia zastępowałoby merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie. Przepis art. 114 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach uzależnił udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę od wyniku tzw. testu pracy, którego dotyczy art. 125 ustawy o cudzoziemcach, mówiący o zaspokojeniu potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy. Jego przeprowadzenie leży w kompetencjach starosty właściwego miejscowo ze względu na główne miejsce wykonywania pracy przez cudzoziemca. O przeprowadzenie testu rynku pracy występuje podmiot powierzający cudzoziemcowi pracę. W razie potwierdzenia braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy starosta wydaje podmiotowi wnioskującemu dokument określony, jako "informacja" o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy lub o negatywnym wyniku rekrutacji organizowanej dla pracodawcy. Ten wynik ma potwierdzić, że pracodawca nie ma możliwości zaspokojenia swoich potrzeb kadrowych w inny sposób, niż przez zatrudnienie cudzoziemca. Testu pracy nie stosuje się w przypadkach wskazanych w ust. 3 art. 114 ustawy o cudzoziemcach, gdzie zawarto liczne przesłanki wyłączenia.

Dokumenty wymagane w chwili składania wniosku, czyli dokumenty, których niezałączenie uniemożliwia nadanie sprawie biegu, zostały określone w art. 106 ustawy o cudzoziemcach. W poszczególnych jednostkach redakcyjnych powołanej regulacji prawnej ustawodawca wyraźnie wskazuje jakie dokumenty cudzoziemiec dołącza " (...) składając wniosek (...)". Z językowego punktu widzenia posłużenie się przez prawodawcę imiesłowem przymiotnikowym: "składając" przesądza o tym, jakie dokumenty są wymagane w chwili inicjowania postępowania administracyjnego i mogą zostać uznane za brak formalny podania. Ustawodawca nie wymienia wśród nich opinii starosty.

Zgodnie natomiast z art. 125 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach informację starosty cudzoziemiec dołącza do wniosku. Ustawodawca nie posługuje się w tym przypadku pojęciem "składając wniosek", co oznacza, że nie wymaga, by dokument ten był dołączany na etapie wnoszenia podania. Analiza normatywna powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że ustawodawca wyraźnie różnicuje dokumenty wymagane w chwili składania wniosku, a zatem dokumenty niezbędne do nadania sprawie biegu, od dokumentów załączanych do wniosku już niekoniecznie na etapie inicjowania postępowania administracyjnego. Na gruncie językowych i funkcjonalnych reguł wykładni różnica między pojęciem: "składając wniosek dołącza do niego" a pojęciem "dołącza do wniosku" jest istotna z punktu widzenia skutków prawnych tej czynności. Niewątpliwie gdyby wolą racjonalnego ustawodawcy było, aby informacja starosty załączana była na etapie inicjowania postępowania administracyjnego, posłużyłby się, analogicznie jak w przypadku regulacji art. 106 ustawy o cudzoziemcach, pojęciem: "składając wniosek". Tymczasem ustawodawca w przepisie art. 125 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach wskazuje (informuje) za pomocą jakiego dokumentu strona ma wykazać spełnienie przesłanki braku możliwości zaspokojenia przez pracodawcę potrzeb kadrowych (art. 114 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach), nie traktuje tego, jako obowiązku załączenia tego dokumentu w momencie składania wniosku. Złożenie informacji starosty nie jest bowiem konieczne do wszczęcia postępowania, lecz do załatwienia sprawy zgodnie z żądaniem strony. Analizowany przepis wskazuje ponadto, że ciężar przedstawienia informacji starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy spoczywa na wnioskodawcy - cudzoziemcu.

(...) Należy zauważyć, że w art. 114 ust. 3 ustawodawca określił sytuacje, w których informacja starosty nie jest w ogóle wymagana. Oznacza to, że w każdej sprawie zachodzi potrzeba ustalenia, czy przedłożenie informacji starosty jest konieczne, a to wymaga przeprowadzenia przez organ administracji postępowania wyjaśniającego. Skład orzekający w przedmiotowej sprawie podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 17 lipca 2018 r., sygn. II OSK 347/18 (dostępny (w:) CBOSA), że "skoro ustawodawca określił sytuacje, w których informacja starosty nie jest w ogóle wymagana, to należy przyjąć, że w każdej sprawie zachodzi potrzeba ustalenia, czy przedłożenie informacji starosty jest konieczne, a to wymaga przeprowadzenia przez organ administracji postępowania wyjaśniającego. Informacja testu pracy jest niezbędna do ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, a skoro tak to nie stanowi warunku formalnego wniosku tylko element materialnoprawny. Ocena spełnienia wymogów materialnoprawnych wniosku powinna być dokonywana podczas merytorycznego rozpatrywania wniosku". W tym wyroku NSA zwrócił uwagę, że w takim właśnie kierunku poszła nowelizacja ustawy o cudzoziemcach, dokonana na mocy ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 107). W jej wyniku art. 125 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach otrzymał brzmienie - Informację, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, cudzoziemiec dołącza w postępowaniu w sprawie o udzielenie lub zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy, zmiany tej dokonano z uwagi na: "przewidziane w art. 114 ust. 3 liczne wyłączenia przesłanki, o której mowa w ust. 1 pkt 3 tego artykułu - co nie rzadko wymaga przeprowadzania dodatkowych ustaleń - w wielu przypadkach nie jest jasne, czy cudzoziemiec jest obowiązany wykazać, że podmiot powierzający wykonywanie pracy nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy i dołączyć do wniosku informacje starosty potwierdzające spełnienie tej przesłanki. Zgodnie z projektowanym przepisem cudzoziemiec będzie dołączał przedmiotowe informacje starosty w toku postępowania w sprawie o udzielenie lub zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Powyższa zmiana ma na celu usprawnienie postępowań administracyjnych w sprawie udzielania cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę"" (por. także wyrok NSA z dnia 1 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 3027/18, LEX nr 2633892).

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni popiera stanowisko zaprezentowane w przywołanym wyroku.

W tej sytuacji należy stwierdzić, że zarzuty skargi w zakresie bezczynności Wojewody w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 26 maja 2017 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, należało uznać za zasadne. Źródła prawnego obowiązku działania organu w rozpatrywanej sprawie oraz treści tego obowiązku nie można było upatrywać w art. 64 § 2 k.p.a. Brak przedmiotowej informacji o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy lub o negatywnym wyniku rekrutacji organizowanej dla pracodawcy, nie uprawniał Wojewody do pozostawienia wniosku skarżącego o udzielenie zezwolenia bez rozpoznania lecz do podjęcia jego merytorycznego rozpoznania przez pryzmat oceny spełnienia materialnoprawnych przesłanek warunkujących wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, tj. udzielenia bądź odmowy udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

Z tego powodu należało podzielić stanowisko skarżącego, że postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia zostało wszczęte i nie zakończone w terminie określonym w art. 35 k.p.a. (ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.), wobec czego organ pozostaje w bezczynności.

Mając to na uwadze Sąd - na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - uwzględnił skargę i zobowiązał organ administracji do merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącego i wydania rozstrzygnięcia we wskazanym w wyroku terminie (punkt 1. sentencji wyroku). Jedynie informacyjnie w tym miejscu - odnosząc się do twierdzeń skarżącego - Sąd pragnie wskazać, że w aktach sprawy, wbrew tym twierdzeniom, brak jest dokumentu stanowiącego informację, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, do którego przedłożenia skarżący był - już dwukrotnie w toku postępowania - wzywany przez organ. Podkreślenia zatem raz jeszcze wymaga, że to w interesie skarżącego i to na skarżącym (wnioskującym cudzoziemcu) spoczywa obowiązek przedłożenia organowi omawianego dokumentu stanowiącego informację właściwego - ze względu na główne miejsce wykonywania pracy przez cudzoziemca - starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy.

Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. uznał, że bezczynność i przewlekle prowadzenie postępowania nie miały miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt 2. sentencji wyroku).

Ocena charakteru naruszenia prawa powinna być dokonywana zawsze w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonymi przez wiele elementów zmiennych bowiem każda bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania, jest naruszeniem prawa, ale nie każde ma cechy rażącego naruszenia prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest zatem wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Podkreślenia wymaga, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, czego nie można stwierdzić w rozpoznawanej sprawie.

Zaznaczenia w tym zakresie wymaga, że wykładnia istotnych w sprawie przepisów nie była jednoznaczna, gdyż w orzecznictwie wyrażane było także przeciwstawne stanowisko polegające na przyjęciu, że dokument w postaci informacji starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy należy traktować jako element wymagań formalnych wniosku o wszczęcie postępowania o zezwolenie na pobyt czasowy w związku z pracą (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 maja 2018 r., sygn. akt III SAB/Wr 16/18, LEX nr 2553807 oraz wyrok NSA z dnia 26 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 3346/17, LEX nr 2485988). Przyjąć zatem należy, że organ mógł pozostawać w uzasadnionym przekonaniu o prawidłowości swojego postępowania, co w sposób oczywisty uchyla twierdzenie o rażącej wadliwości działania organu w niniejszej sprawie.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. (punkt 3. sentencji wyroku).

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.