Orzeczenia sądów
Opublikowano: OwSS 2012/1/98-104

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 15 grudnia 2011 r.
III SA/Wr 570/11

UZASADNIENIE

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie 8.12.2011 r. sprawy ze skargi Wojewody D. na § 1 ust. 2 we fragmencie "pełnoletni", §1 ust. 5 wraz z załącznikiem nr 1 do uchwały, §1 ust. 6 i 7, §5 ust. 1, §6 ust. 1 we fragmencie "w terminie 21 dni od dnia złożenia poprawnego pod względem formalnym wniosku z zastrzeżeniem ust. 5", § 6 ust. 4 we fragmencie "z zastrzeżeniem ust. 5" oraz § 6 ust. 5 uchwały nr (...) Rady Miejskiej w M. z (...) w przedmiocie określenia trybu i szczegółowych kryteriów oceny wniosków o realizację zadania publicznego w ramach inicjatywy lokalnej:

1)

stwierdza nieważność § 1 ust. 2 we fragmencie "pełnoletni", § 1 ust. 5 wraz z załącznikiem nr 1 do uchwały, §1 ust. 6 i 7, §5 ust. 1, §6 ust. 1 we fragmencie "w terminie 21 dni od dnia złożenia poprawnego pod względem formalnym wniosku z zastrzeżeniem ust. 5", § 6 ust. 4 we fragmencie "z zastrzeżeniem ust. 5" oraz § 6 ust. 5 uchwały nr (...) Rady Miejskiej w M. z (...);

2)

określa, że zaskarżona uchwała w części, w której stwierdzono nieważność, nie podlega wykonaniu do dnia prawomocności wyroku.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewoda D., działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej: u.s.g.), zaskarżył uchwałę nr (...) Rady Miejskiej w M. z (...) w sprawie określenia trybu i szczegółowych kryteriów oceny wniosków o realizację zadania publicznego w ramach inicjatywy lokalnej, wnosząc o stwierdzenie nieważności następujących przepisów: §1 ust. 2 we fragmencie: "pełnoletni", § 1 ust. 5 wraz załącznikiem nr 1 do uchwały, §1 ust. 6 i ust. 7, §5 ust. 1, §6 ust. 1 we fragmencie: "w terminie 21 dni od dnia złożenia poprawnego pod względem formalnym wniosku, z zastrzeżeniem ust. 5", § 6 ust. 4 we fragmencie: "z zastrzeżeniem ust. 5" oraz § 6 ust. 5.

W uzasadnieniu skargi wojewoda stwierdził, że w podstawie prawnej uchwały wskazano m. in. na upoważnienie ustawowe zawarte w art. 19c ust. 1 u.d.p.p. przyznającym organowi stanowiącemu jednostki samorządu terytorialnego kompetencje do określenia trybu i szczegółowych kryteriów oceny wniosków o realizację zadania publicznego w ramach inicjatywy lokalnej. Szczegółowe kryteria oceny powinny uwzględniać przede wszystkim wkład pracy społecznej w realizację inicjatywy lokalnej. Wojewoda podkreślił, że przepis ten wyznacza organowi stanowiącemu jednostki samorządu terytorialnego zakres spraw podlegających regulacji w treści uchwały polegający wyłącznie na uregulowaniu trybu i szczegółowych kryteriów oceny wniosków o realizację zadania publicznego w ramach inicjatywy lokalnej z zaznaczeniem, iż kryteria te powinny uwzględniać przede wszystkim wkład pracy społecznej w realizację inicjatywy lokalnej.

Wojewoda odwołał się do art. 7 Konstytucji, zgodnie z którym organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Konstytucyjna zasada praworządności ustalona tym przepisem wymaga od organów administracji publicznej przestrzegania przepisów o właściwości. Oznacza to, że organy administracji publicznej mogą podejmować działania prawne tylko w zakresie przyznanej kompetencji. Zawarcie w akcie organu stanowiącego gminy przepisów, które wykraczają poza przyznaną temu organowi kompetencję uchwałodawczą, jest zatem nielegalne. Narusza również przepis art. 94 Konstytucji, na podstawie którego organy samorządu terytorialnego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Wojewoda podkreślił, że akty prawa miejscowego winny regulować kwestie wynikające z delegacji ustawowej w taki sposób, by przyjęte na podstawie niej normy uzupełniały, wydane przez inne podmioty, przepisy powszechnie obowiązujące kształtujące prawa i obowiązki ich adresatów.

Ustawodawca, formułując określoną delegację do wydania aktu wykonawczego, przekazuje upoważnienie do uregulowania wyłącznie kwestii nieobjętych dotąd żadną normą o charakterze powszechnie obowiązującym w celu ukształtowania stanu prawnego uwzględniającego m. in. specyfikę, możliwości i potrzeby środowiska, do którego właściwy akt wykonawczy jest skierowany.

Wojewoda powołał ponadto § 115 i § 116 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20.06.2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908, dalej: r.z.t.p.). Wynika z tego, że w uchwale rady gminy zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym (upoważnieniu ustawowym). W uchwale nie zamieszcza się też przepisów niezgodnych z ustawą upoważniającą lub z innymi ustawami i ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi, chyba że przepis upoważniający wyraźnie na to zezwala.

Odnosząc się do zakwestionowanej regulacji uchwały, wojewoda podniósł, że w § 1 ust. 2 uchwały rada miejska postanowiła: "Uprawnieni do składania wniosków, o których mowa w ust. 1, są pełnoletni mieszkańcy Gminy M." Artykuł 19b ust. 1 u.d.p.p. stanowi natomiast: "W ramach inicjatywy lokalnej mieszkańcy jednostki samorządu terytorialnego bezpośrednio bądź za pośrednictwem organizacji pozarządowych lub podmiotów wymienionych w art. 3 ust. 3 mogą złożyć wniosek o realizację, zadania publicznego do jednostki samorządu terytorialnego, na terenie której mają miejsce zamieszkania lub siedzibę". Wojewoda stwierdził, że rada miejska tym przepisem §1 ust. 2 uchwały nr (...) istotnie zmodyfikowała przepis art. 19b ust. 1 u.d.p.p. Powtórzenie regulacji ustawowych bądź ich modyfikacja i uzupełnianie przez przepisy uchwał jest bowiem niezgodne z zasadami legislacji jako zbędne, dezinformujące i mogące prowadzić do sprzecznej z intencjami ustawodawcy interpretacji przepisów. Według wojewody w wyroku NSA z 28.02.2003 r. (I SA/Lu 882/02) trafnie stwierdzono: "Gmina nie może wkraczać w materie uregulowane ustawami, bowiem w odbiorze społecznym może to tworzyć mylne wyobrażenie, iż źródłem normy prawnej określającej adresatom prawa i obowiązki jest nie przepis ustawy, lecz zawierający jego dosłowne bądź zmodyfikowane powtórzenie stosowny fragment aktu wykonawczego".

Według stanowiska NSA, zawartego w wyroku z 14.10.1999 r., "uchwała rady gminy nie może regulować jeszcze raz tego, co jest już zawarte w obowiązującej ustawie. Taka uchwała jako istotnie naruszająca prawo jest nieważna.

Trzeba bowiem liczyć się z tym, że powtórzony przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co może prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy". Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25.03.2003 r. stwierdził: "Narusza powszechnie obowiązujący porządek prawny w stopniu istotnym nie tylko regulowanie przez gminę raz jeszcze tego, co zostało zamieszczone w źródle powszechnie obowiązującego prawa, lecz także modyfikowanie przepisu ustawowego przez akt wykonawczy niższego rzędu, co możliwe jest tylko w granicach wyraźnie przewidzianego upoważnienia ustawowego".

Wojewoda powołał także § 118 w zw. z § 143 r.z.t.p., z którego wynika, że w aktach organów samorządu terytorialnego nie powtarza się przepisów ustawy upoważniającej i przepisów innych aktów normatywnych.

Rada gminy nie ma zatem prawa powielać czy modyfikować uregulowań ustawy upoważniającej i przepisów innych aktów normatywnych.

Wojewoda podkreślił zatem, że podejmując akty prawa miejscowego na podstawie normy ustawowej, organ stanowiący musi ściśle uwzględniać wytyczne zawarte w upoważnieniu.

Odstąpienie od tej zasady narusza związek formalny i materialny pomiędzy aktem wykonawczym a ustawą, co z reguły stanowi istotne naruszenie prawa. W nauce prawa i w orzecznictwie jest ugruntowany pogląd dotyczący dyrektyw wykładni norm kompetencyjnych.

Naczelną zasadą prawa administracyjnego jest zakaz domniemania kompetencji. Normy kompetencyjne należy interpretować ściśle, literalnie. Zakazuje się także wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych oraz wyprowadzania kompetencji w drodze analogii.

Według wojewody regulacja § 2 ust. 2 zaskarżonej uchwały we fragmencie: "pełnoletni", jako modyfikacja przepisu ustawowego, narusza prawo w sposób istotny, zasadny jest zatem wniosek o stwierdzenie nieważności tego fragmentu uchwały.

W § 1 ust. 5 załącznika nr 1 uchwały rada miejska ustanowiła wzór wniosku, określając elementy, jakie powinien zawierać tenże wniosek o realizację zadania publicznego w ramach inicjatywy lokalnej. W § 1 ust. 6 i ust. 7 postanowiono: "W przypadku, o którym mowa w ust. 4, do wniosku załącza się pełnomocnictwo wraz z listą mieszkańców upoważniających grupę inicjatywną do złożenia wniosku. Lista zawiera imiona i nazwiska, adres zamieszkania, numer PESEL oraz własnoręczne podpisy mieszkańców udzielających pełnomocnictwa oraz dane osób upoważniających - stanowiących grupę inicjatywną - wraz z informacją o przyjęciu pełnomocnictwa (ust. 6). Zakres pełnomocnictwa, o którym mowa w ust. 6, obejmuje w szczególności: 1) złożenie wniosku o realizację określonego zadania w ramach inicjatywy lokalnej, 2) udział w opracowaniu dokumentów niezbędnych do przeprowadzenia inicjatywy lokalnej, w tym harmonogramu i kosztorysu, 3) zawarcie umowy na realizację zadania, 4) złożenie informacji o wykonaniu zadania".

Wojewoda powołał art. 19b ust. 1 u.d.p.p. stanowiący, że w ramach inicjatywy lokalnej mieszkańcy jednostki samorządu terytorialnego bezpośrednio bądź za pośrednictwem organizacji pozarządowych lub podmiotów wymienionych w art. 3 ust. 3 u.d.p.p. mogą złożyć wniosek o realizację zadania publicznego do jednostki samorządu terytorialnego, na której terenie mają miejsce zamieszkania lub siedzibę. Według art. 19b ust. 2 u.d.p.p. wniosek, o którym mowa w ust. 1, stanowi wniosek w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego. Następnie wojewoda stwierdził, że mając na uwadze zakres delegacji art. 19c ust. 1 u.d.p.p., należy podkreślić, iż rada miejska nie jest uprawniona do stanowienia o treści wniosku. Ustawodawca w przepisie art. 19b ust. 2 u.d.p.p. przesądził bowiem, że wniosek o realizację zadania publicznego jest wnioskiem w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że do tego wniosku będą miały zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego o wniosku. Przepisy regulujące procedurę administracyjną nie zawierają natomiast żadnych szczególnych wymagań dotyczących składników wniosku. Wniosek należy więc traktować niezwykle szeroko. Oznacza to, że rada gminy nie ma prawa doprecyzowywać elementów wniosku. Koniunkcja upoważnienia zawartego przez ustawodawcę w art. 19c ust. 1 u.d.p.p. dotyczy jedynie trybu i szczegółowych kryteriów oceny wniosku. Stąd nie można z niej wywodzić możliwości określania wzoru wniosku i jego części składowych, tak jak w przypadku §1 ust. 5 i ust. 6 uchwały. Określenie w § 1 ust. 7 uchwały zakresu pełnomocnictwa wojewoda uznał również jako przekroczenie kompetencji rady gminy wynikającej z art. 19c ust. 1 u.d.p.p.

Przechodząc do kwestii regulacji sprawy pełnomocnictwa, wojewoda zauważył, że jest to w prawie polskim jedna z form przedstawicielstwa uregulowana w dziale VI, tytule IV, księgi pierwszej (art. 95-109) ustawy z 23.04.1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Pełnomocnictwo jest jednostronnym oświadczeniem woli mocodawcy, upoważniającym określoną osobę fizyczną (lub osoby) do dokonania w imieniu i ze skutkiem prawnym dla mocodawcy czynności prawnej indywidualnie oznaczonej albo czynności określonego rodzaju (udzielenie pełnomocnictwa). Sprawy pełnomocnictwa leżą w kompetencjach mocodawcy, który jest uprawiony do kształtowania zakresu i formy udzielanego pełnomocnictwa.

Zatem, zdaniem wojewody, rada miejska przekroczyła swoje upoważnienie ustawowe.

Rada miejska jest obowiązana przestrzegać zakresu upoważnienia ustawowego udzielonego jej przez ustawodawcę, a w ramach udzielonej jej delegacji nie może wkraczać w materię uregulowaną ustawą. Jeżeli organ stanowiący wychodzi poza wytyczne zawarte w upoważnieniu, mamy do czynienia z przekroczeniem kompetencji. Musi to skutkować zastosowaniem środków nadzorczych. Rada unormowała bowiem sprawę, której normować nie mogła.

Następnie wojewoda odniósł się do § 5 ust. 1 uchwały, gdzie ustalono, że: "Burmistrz dokonuje oceny formalnej wniosków w terminie 7 dni od dnia ich wpłynięcia". Według §6 ust. 1 uchwały: "Oceny merytorycznej wniosków dokonuje burmistrz, sporządzając protokół oceny wniosków, w terminie 21 dni od dnia złożenia poprawnego pod względem formalnym wniosku, z zastrzeżeniem ust. 5".

Zgodnie z § 6 ust. 5 uchwały: "W roku 2011 ustala się 14-dniowy termin na dokonanie oceny merytorycznej, o której mowa w ust. 1, oraz uzgodnień, o których mowa w ust. 4".

Odnosząc się do kwestii terminu rozpatrzenia wniosku w ramach inicjatywy lokalnej, w konsekwencji odesłania z art. 19b ust. 2 u.d.p.p., wojewoda stwierdził, że zastosowanie znajdą tu odpowiednie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego regulujące termin rozpatrzenia wniosku. Artykuł 244 § 1 k.p.a. stanowi, że w sprawie terminu załatwiania wniosków stosuje się przepis art. 237 § 1, zgodnie z którym organ właściwy do załatwienia skargi powinien załatwić skargę bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu miesiąca.

Wojewoda podkreślił, że w świetle cytowanych przepisów nie budzi wątpliwości, iż wniosek o realizację zadania publicznego w ramach inicjatywy lokalnej powinien zostać rozpoznany bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu miesiąca. Rada miejska dokonała tymczasem modyfikacji art. 237 §1 k.p.a. Ustaliła bowiem, że wniosek podlega rozpoznaniu przed upływem 30 dni od daty wpłynięcia wniosku. Z art. 237 § 1 k.p.a. wynika natomiast, że wniosek powinien zostać rozpatrzony bez zbędnej zwłoki i nie później niż w ciągu miesiąca.

Wojewoda stwierdził zatem, że przyjęcie przez radę miejską § 5 ust. 1, §6 ust. 1 we fragmencie: "(...) w terminie 21 dni od dnia złożenia poprawnego pod względem formalnym wniosku, z zastrzeżeniem ust. 5" oraz przyjęcie §6 ust. 5 uchwały nie mieści się w realizacji upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 19c ust. 1 u.d.p.p. Narusza jednocześnie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie wniosku w zw. z art. 19b ust. 2 u.d.p.p. Z uwagi na zakwestionowanie §6 ust. 5 uchwały zasadne jest więc stwierdzenie nieważności § 6 ust. 4 uchwały we fragmencie: "z zastrzeżeniem ust. 5".

W konkluzji wojewoda stwierdził, że w świetle dokonanych ustaleń skarga jest zasadna i celowa.

W odpowiedzi na skargę gmina wniosła o jej oddalenie. (...)

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: (...)

W rozpatrywanej sprawie sąd ocenia legalność zaskarżonych przez wojewodę następujących przepisów uchwały nr (...) Rady Miejskiej w M. z (...) w sprawie określenia trybu i szczegółowych kryteriów oceny wniosków o realizację zadania publicznego w ramach inicjatywy lokalnej: §1 ust. 2 we fragmencie: "pełnoletni", § 1 ust. 5 wraz załącznikiem nr 1 do uchwały, §1 ust. 6 i ust. 7, §5 ust. 1, §6 ust. 1 we fragmencie: "w terminie 21 dni od dnia złożenia poprawnego pod względem formalnym wniosku, z zastrzeżeniem ust. 5", § 6 ust. 4 we fragmencie: "z zastrzeżeniem ust. 5" oraz § 6 ust. 5.

Kompetencje prawotwórcze organów samorządu terytorialnego są uregulowane konstytucyjnie.

Według art. 87 ust. 2 Konstytucji źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Artykuł 94 Konstytucji stanowi, że organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Taką ustawą jest ustawa o samorządzie gminnym, która w art. 40 ust. 1 stanowi, że na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. W rozpatrywanej sprawie ustawowy przepis upoważniający radę gminy do wydania aktu prawa miejscowego jest zawarty w art. 19c ust. 1 u.d.p.p., według którego:

"Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa tryb i szczegółowe kryteria oceny wniosków o realizację zadania publicznego w ramach inicjatywy lokalnej. Szczegółowe kryteria oceny powinny uwzględniać przede wszystkim wkład pracy społecznej w realizację inicjatywy lokalnej".

Rada gminy jest związana regulacją przepisu art. 19c ust. 1 u.d.p.p., pozostałymi przepisami tej ustawy oraz innymi powszechnie obowiązującymi aktami normatywnymi, mającymi zastosowanie w przedmiocie regulacji. Zobowiązuje do tego art. 2 Konstytucji stanowiący, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, a także art. 7 Konstytucji, według którego wszystkie organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.

Wojewoda przyjął zatem trafnie, że akty prawa miejscowego stanowione przez organy jednostek samorządu terytorialnego powinny regulować kwestie wynikające z delegacji ustawowej w taki sposób, by przyjęte na podstawie niej normy uzupełniały, wydane przez inne podmioty, przepisy powszechnie obowiązujące kształtujące prawa i obowiązki ich adresatów.

Ustawodawca, formułując określoną delegację do wydania aktu wykonawczego, przekazuje upoważnienie do uregulowania wyłącznie kwestii nieobjętych dotąd żadną normą. Rada gminy wykonująca kompetencję prawodawczą zawartą w upoważnieniu ustawowym jest obowiązana działać ściśle w granicach tego upoważnienia. Nie jest upoważniona ani do regulowania tego, co zostało już ustawowo uregulowane, ani do wychodzenia poza zakres upoważnienia ustawowego.

Uwzględniając te zasady, należy stwierdzić, że rada gminy, przyjmując w § 1 ust. 2 uchwały, że uprawnieni do składania wniosków, o których mowa w ust. 1, są pełnoletni mieszkańcy Gminy M., naruszyła w sposób istotny art. 19b ust. 1 u.d.p.p. Według tego przepisu uprawnieni są bowiem mieszkańcy gminy. Rada gminy nie ma kompetencji do modyfikowania norm ustawowych. Sąd w pełni podziela argumentację wojewody w tym zakresie, opartą na poglądach nauki prawa oraz na ustalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Nietrafny jest zatem pogląd, że rada gminy była uprawniona do doprecyzowania treści ustawy w tym zakresie.

Rada gminy ustaliła w § 1 ust. 5 i w załączniku nr 1 uchwały elementy składowe oraz wzór wniosku o realizację zadania publicznego w ramach inicjatywy lokalnej. Według art. 19b ust. 2 u.d.p.p. wniosek, o którym mowa w ust. 1, stanowi wniosek w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego. Do tego wniosku stosuje się zatem przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Nie było zatem podstaw do podejmowania szczegółowej regulacji w tym zakresie przez radę gminy.

Taka regulacja wydana bez podstawy prawnej narusza w sposób istotny prawo. Nietrafny jest pogląd gminy, że art. 19c ust. 1 u.d.p.p. ma charakter szczególny wobec kodeksu postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy art. 19b ust. 2 właśnie do niego odsyła.

W § 1 ust. 6 i ust. 7 uchwały uregulowano szczegółowo kwestię pełnomocnictwa. Do wprowadzenia tej regulacji także nie było podstaw prawnych. Jak trafnie podkreślił wojewoda, pełnomocnictwo jest instytucją prawną uregulowaną przepisami kodeksu cywilnego powołanymi przez ten organ. Rada gminy nie jest kompetentna do modyfikowania czy uzupełniania tych przepisów. Nie wynika to w szczególności z delegacji prawodawczej zawartej w art. 19c ust. 1 u.d.p.p. Nietrafny jest pogląd gminy, że kodeks cywilny ma zastosowanie jedynie w stosunkach cywilnoprawnych, a przedmiotowe postępowanie ma charakter administracyjny, co uzasadnia podjętą regulację. W istotnych kwestiach zdolności prawnej oraz zdolności do czynności prawnych w art. 30 k.p.a. odwołuje się bowiem do przepisów prawa cywilnego.

Odnosząc się do § 5 ust. 1 uchwały, należy przyjąć, że art. 19b ust. 2 u.d.p.p., ustalający, że w wniosek, o którym mowa w ust. 1, jest wnioskiem w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego, przesądza o tym, że do postępowania w sprawie załatwienia takiego wniosku stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Artykuł 19c ust. 1 u.d.p.p. nie może zatem stanowić podstawy do określenia w akcie prawa miejscowego innego terminu załatwienia wniosku niż ustalony w kodeksie postępowania administracyjnego oraz podziału postępowania w takiej sprawie na etapy. Uzasadnieniem prawnym dla tej regulacji nie może być natomiast zasada szybkości postępowania administracyjnego.

A zatem i w tym zakresie sąd uznał za zasadne stanowisko wojewody. Sąd nie podziela natomiast poglądu gminy, że ta regulacja ma jedynie charakter informacyjny dla wnioskodawców, że wiąże jedynie gminę.

Przepisy te są bowiem zawarte w akcie prawa miejscowego, powszechnie obowiązującym na obszarze gminy, a nie w akcie wewnętrznie obowiązującym.

Z uwagi na to, że przedmiotem orzekania sądu jest konkretna sprawa, sąd nie odnosi się do aktów prawa miejscowego, o których jest wzmianka w odpowiedzi na skargę, zawierających podobne regulacje jak zaskarżona uchwała, których organ nadzoru nie zakwestionował.

Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 147 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stwierdził nieważność zaskarżonych przepisów uchwały.