III SA/Wr 351/15 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1949771

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 października 2015 r. III SA/Wr 351/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA.

Sędziowie WSA: Marcin Miemiec, Maciej Guziński (sprawozdawca), Małgorzata Malinowska-Grakowicz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 30 października 2015 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w J.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie obowiązku zwrotu otrzymanych w nadmiernej wysokości dopłat do biletów ulgowych oddala skargę w całości.

Uzasadnienie faktyczne

Po przeprowadzeniu ponownego postępowania, decyzją z dnia (...) listopada 2014 r. ((...)), Dyrektora Wydziału Transportu w Urzędzie Marszałkowskim Województwa D., zobowiązał Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością "A" (dalej: spółka, strona skarżąca) do zwrotu otrzymanych w nadmiernej wysokości dopłat do biletów ulgowych za miesiące od stycznia do maja 2012 r., w łącznej kwocie (...) zł, wraz z odsetkami.

W uzasadnieniu podniesiono, że spółka naruszyła warunki umowy zawartej z Urzędem Marszałkowskim Województwa D. o zwrot dopłat do biletów. Objęte dopłatą przewozy nie stanowiły bowiem przewozów regularnych, gdyż nie były otwarte dla wszystkich osób chcących z nich skorzystać, przez nabycie biletów w autobusie, nie było tablicy informującej o kursie i trasie przejazdu. Nie było cennika biletów z poszczególnymi ulgami, umieszczonego w widocznym miejscu w pojeździe oraz podanego do publicznej wiadomości - przez wywieszenie na każdym przystanku - rozkładu jazdy, a autobus zatrzymywał się, celem zabrania i wysadzenia pasażerów, w miejscach nieoznaczonych jako przystanki. Zdaniem organu, wyliczenie dopłat do biletów nastąpiło samowolnie, bez podstawy prawnej i ekonomicznego uzasadnienia.

Wskazano ponadto, że niemożność skorzystania przez spółkę z dopłat do biletów ulgowych wynikała również z art. 1b pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414), zgodnie z którym przepisów tej ustawy nie stosuje się do osób odbywających podróż na podstawie wykupionych od przewoźnika na rzecz tych osób legitymacji lub biletów uprawniających do ulgowych przejazdów.

W odwołaniu, spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, zarzuciła naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego: art. 138 § 2, poprzez nieuwzględnienie przy ponownym rozpatrywaniu sprawy okoliczności wskazanych w kasacyjnej decyzji organu odwoławczego; art. 107 § 3, poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia decyzji, w szczególności z uwagi na brak oceny dowodów, na których oparł się organ i brak wyjaśnienia, którym z nich dał wiarę; art. 80, poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, co skutkowało błędnym ustaleniem, że realizowane przez spółkę przewozy nie były przewozami regularnymi; art. 75 § 1 i art. 78 § 1, poprzez nieprzeprowadzenie dowodów wskazanych w piśmie z dnia (...) listopada 2013 r., skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) lutego 2015 r. (Nr (...)) Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., utrzymało w mocy decyzje organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu, w pierwszej części przedstawiono stan prawny obowiązujący w sprawie.

Wskazano, że podstawą udzielenia dotacji j przewoźnikom wykonującym krajowe autobusowe przewozy pasażerskie, z tytułu stosowania obowiązujących ustawowych ulg w przewozach pasażerskich, są przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1138, z późn. zm., zwanej dalej: u.u.p.u.).

Zgodnie z art. 8a ust. 1 u.u.p.u., koszty związane z finansowaniem ustawowych uprawnień do bezpłatnych lub ulgowych przejazdów pokrywane są z budżetu państwa. Stosownie natomiast z art. 8a ust. 2, samorządy województw, z zastrzeżeniem ust. 2a, przekazują przewoźnikom wykonującym krajowe autobusowe przewozy pasażerskie, dopłaty do tych przewozów z tytułu stosowania obowiązujących ustawowych ulg w przewozach pasażerskich, z zastrzeżeniem ust. 4.

Z kolei w myśl art. 8a ust. 4 u.u.p.u., uprawnienie do otrzymywania dopłat, o których mowa w ust. 2, nabywa przewoźnik, który:

posiada zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym, wydane zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.);

stosuje kasy rejestrujące posiadające pozytywną opinię ministra właściwego do spraw finansów publicznych, które umożliwiają określenie kwoty dopłat do przewozów w podziale na poszczególne kategorie ulg ustawowych;

zawarł umowę z samorządem województwa określającą zasady przekazywania przewoźnikom dopłat.

Natomiast zasady zwrotu dotacji reguluje natomiast ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885, z późn. zm., zwana dalej u.f.p.) Zgodnie z art. 169 ust. 1 u.f.p. dotacje udzielone z budżetu państwa:

wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości

- podlegają zwrotowi do budżetu państwa, wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. Natomiast dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości, w myśl ust. 2, są dotacje otrzymane z budżetu państwa w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. Zwrotowi do budżetu państwa, o czym mowa w ust. 4, podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości.

W przypadku niedokonania zwrotu dotacji w terminie, o którym mowa w ust. 1 art. 169, organ lub inny dysponent części budżetowej, który udzielił dotacji, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki (art. 169 ust. 6 u.f.p.).

Dalej w uzasadnieniu podniesiono, że sporne kwoty dotacji zostały udzielone spółce na podstawie umowy z dnia (...) stycznia 2011 r. (Nr (...)) zawartej przez spółkę z Województwem D. w sprawie szczegółowych zasad przekazywania Przewoźnikowi dopłat do przewozów pasażerskich z tytułu stosowania obowiązujących ulg ustawowych w tych przewozach. Umowa, zgodnie z zapisem § 9 pkt 1, została zawarta na czas określony: od (...) stycznia 2011 r. do (...) grudnia 2013 r. Dotacje były wypłacane w okresach miesięcznych, na podstawie przedkładanego przez Przewoźnika zestawienia dopłat do krajowych regularnych przewozów autobusowych z tytułu stosowania obowiązujących ulg ustawowych.

Podniesiono w uzasadnieniu, że jak wynika z akt sprawy, w okresie od stycznia do maja 2012 r., sporna dotacja była wypłacana na podstawie wykazanych przez spółkę w miesięcznych zestawieniach dopłat do biletów miesięcznych dla dzieci i młodzieży dotkniętych inwalidztwem lub niepełnosprawnością w wysokości 78%. Wynikała wyłącznie z biletów wystawionych przez spółkę, na podstawie umowy zawartej przez spółkę z Miastem S. P. z dnia (...) grudnia 2011 r. (nr (...)), realizowanej w okresie od (...) stycznia do (...) czerwca 2012 r.

Zdaniem organu, ustalenie i rozliczenie tej dotacji było niezgodne z przepisami ustawy o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami transportu zbiorowego. Wskazano w tym zakresie, że przepis art. 1b ust. 1 u.u.p.u. zawiera zamknięty katalog wyłączeń podmiotowych, tj. wykaz podmiotów, do których nie stosuje się przepisów ustawy i które, tym samym, nie mogą korzystać z uprawnień do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego, przewidzianych tą ustawą. Zalicza się do nich m.in., zgodnie z art. 1b ust. 1 pkt 1 u.u.p.u., osoby odbywające podróż na podstawie wykupionych od przewoźnika na rzecz tych osób legitymacji lub biletów uprawniających do ulgowych przejazdów, z zastrzeżeniem art. 5a. Przepis art. 5a stanowi natomiast, że w przypadku nabywania przez gminę biletów miesięcznych dla dzieci w celu wykonania obowiązku określonego w art. 14a ust. 3 oraz art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm.) uwzględnia się ulgi, o których mowa w art. 4 ust. 6 i art. 5 ust. 1, tj. ulgi 49% przy przejazdach środkami publicznego transportu zbiorowego kolejowego w pociągach osobowych i pośpiesznych oraz przy przejazdach środkami publicznego transportu zbiorowego autobusowego w komunikacji zwykłej i pośpiesznej, na podstawie imiennych biletów miesięcznych, dla dzieci i młodzieży w okresie od rozpoczęcia odbywania obowiązkowego rocznego przygotowania przedszkolnego do ukończenia gimnazjum, szkoły ponadpodstawowej lub ponadgimnazjalnej - publicznej lub niepublicznej o uprawnieniach szkoły publicznej, nie dłużej niż do ukończenia 24 roku życia.

Podniesiono w świetle powyższego, że zasadniczo przepisy analizowanej ustawy nie znajdą zastosowania w odniesieniu do osób odbywających podróż na podstawie wykupionych od przewoźnika na rzecz tych osób biletów uprawniających do ulgowych przejazdów (tekst jedn.: biletów ulgowych). Przewoźnikowi nie będzie przysługiwać tym samym uprawnienie do wystąpienia o zwrot dopłat do tego rodzaju biletów. Wyjątek w tym zakresie dotyczy jedynie sytuacji, gdy to gmina nabywa bilety miesięczne od przewoźnika, celem realizacji obowiązków nałożonych na nią przepisami art. 14a ust. 3 oraz art. 17 ust. 3 ustawy o systemie oświaty. Aby zatem przewoźnik mógł na podstawie art. 5a u.u.p.u. wystąpić o zwrot dopłat do biletów ulgowych niezbędnym jest ziszczenie się dwóch warunków: bilety muszą być nabyte od przewoźnika przez gminę, a nabycie następuje w celu wykonania obowiązków gminy, przewidzianych w przepisach ustawy o systemie oświaty. W ocenie Kolegium, w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy, żaden ze wskazanych powyżej warunków nie został spełniony.

Zapisy zawartej pomiędzy spółką a Miastem S. P. umowy z dnia (...) grudnia 2011 r. (nr (...)) nie pozwalają bowiem przyjąć, że jej przedmiotem była sprzedaż biletów.

Umowa obejmowała usługi przewozu dzieci niepełnosprawnych intelektualnie, zamieszkałych na terenie Miasta S. P., do placówek oświatowych i wychowawczych w J. G. i z powrotem, we wszystkie dni nauki szkolnej. Usługa miała być realizowana - co do miejsca dowozu, godziny odjazdu i przyjazdu, przystanków oraz ilości osób przewożonych - na warunkach ujętych w załączniku nr 1 do umowy. Jak wynika z zapisów § 4 umowy, wynagrodzenie wykonawcy - niezmienne w czasie - ustalono na kwotę łączną (...) zł. Rozliczenie za wykonaną usługę odbywało się nie na podstawie biletów, ale - co wynika wprost z § 5 ust. 1 umowy - na podstawie faktur wystawionych przez wykonawcę w okresach miesięcznych, dla których wynagrodzenie ustalono poprzez podzielenie umownej ceny za wykonanie całego przedmiotu umowy przez ilość miesięcy objętych usługą transportową (§ 6), przy czym suma wynagrodzenia nie mogła przekroczyć kwoty (...) zł (§ 5 ust. 1 umowy).

Miesięczna kwota wynagrodzenia Przewoźnika, w wysokości (...) zł ustalana była przez podzielenie umownej ceny za wykonanie całego przedmiotu umowy przez ilość miesięcy objętych usługą transportowych, przy czym suma wynagrodzenia nie mogła przekroczyć ustalonej ceny umownej. Wskazano, że wwynagrodzenie wykonawcy nie było uzależnione od faktycznej liczby przewożonych w danym miesiącu dzieci. Nie kształtowała go również cena biletów. Tego rodzaju kwestie, podobnie jak ceny biletów nie stanowiła bowiem przedmiotu umownych uzgodnień pomiędzy stronami. W przedmiotowym dokumencie nie ma postanowień w tej materii. W szczególności brak w nim zapisów, że jednostkowa cena biletu miesięcznego na przewóz dziecka niepełnosprawnego - jak przyjęła spółka ubiegająca się o dopłaty - wynosić będzie brutto (...) zł i uwzględni ulgę ustawową w wysokości 78%. Do umowy nie załączono żadnego cennika biletów. Przyjęta przez spółkę cena za bilet miesięczny, stanowiąca iloraz miesięcznego wynagrodzenia i liczby przewożonych dzieci, znajdująca następnie odzwierciedlenie w wystawionych fakturach, nie stanowiła tym samym przedmiotu uzgodnień pomiędzy stronami, lecz była wynikiem dowolnych ustaleń Przewoźnika. W § 2 ust. 5 i 6 umowy strony przewidziały co prawda, że dokumentem uprawniającym do przejazdu będzie imienny bilet miesięczny wystawiony przez wykonawcę na podstawie listy dzieci i uczniów sporządzonej przez zamawiającego. Wystawianie biletów, miało jednak nastąpić wyłącznie "celem usprawnienia przewozu".

W tym stanie, zdaniem organu odwoławczego, przedmiotem umowy zawartej pomiędzy spółka a Miastem S. P. było wykonywanie usług transportowych w zakresie przewozu dzieci niepełnosprawnych, a nie nabycie biletów.

Dalej podniesiono w uzasadnieniu, że niezależnie od powyższych okoliczności, nawet gdyby w rozpatrywanej sprawy - jak chce spółka - przyjąć, że przedmiotem zawartej z Gminą umowy było nabycie biletów, to i tak spółce nie przysługiwałoby z tego tytułu prawo do zwrotu dopłat do biletów z ulgą 78%. Bowiem przepis art. 5a u.u.p.u. przewiduje zastosowanie ulgi: gdy gmina nabywa bilety miesięczne od przewoźnika, gdy następuje to celem realizacji obowiązków nałożonych na nią przepisami art. 14a ust. 3 oraz art. 17 ust. 3 ustawy o systemie oświaty, tj. zapewnienia dzieciom, których miejsce zamieszkania przekracza określoną odległość od placówek przedszkolnych i szkolnych, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do tych ośrodków.

Wskazano, że w tego rodzaju przypadkach ustawodawca zastrzegł wyłącznie ulgę 49%, o której mowa w art. 4 ust. 6 i art. 5 ust. 1 u.u.p.u. Nie ma tym samym możliwości skorzystania, na podstawie tego przepisu, z ulgi 78%.

Podniesiono w tym zakresie, że usługa przewozu, w ramach której spółka wystawiła sporne bilety ulgowe dla uczniów, została faktycznie zawarta przez Miasto S. P. celem realizacji obowiązków wynikających z przepisów 17 ust. 3a ustawy o systemie oświaty, odnoszących się do dowozu do placówek oświatowych dzieci niepełnosprawnych, a nie obowiązków Gminy, o których mowa w art. 14a ust. 3 oraz art. 17 ust. 3, do których odwołuje się przepis art. 5a tej ustawy. Brak było tym samym podstaw do zastosowania w sprawie tej regulacji.

Podkreślono, że nawet gdyby przedmiotem umowy z Miastem S. P. było nabycie biletów, a świadczona usługa następowała w celu wykonania obowiązków z art. 14a ust. 3 i art. 17 ust. 3, a nie obowiązków z art. 14a ust. 4 i art. 17 ust. 3a - nie mogłaby znaleźć zastosowania w sprawie przepisu art. 5a u.u.p.u., dający możliwość do skorzystania przez spółkę z ulgi 78%.

W tym stanie rzeczy, zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji - wbrew zarzutom spółki - słusznie wskazał na brak podstaw do zastosowania przepisu art. 5a u.u.p.u., a tym samym do skorzystania z ulgi.

Dodatkowo podniesiono w uzasadnieniu, że przewozy - w ramach których wystawiono objęte ulgą bilety - nie wypełniają cech przewozów regularnych. Zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowych, "przewóz regularny" to publiczny przewóz osób, bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe. Immanentną cechą przewozów regularnych jest zatem ich publiczny charakter, tj. otwartość dla każdego, kto z takiego transportu, zgodnie z wyznaczonym rozkładem jazdy i za uiszczeniem ustalonej z góry opłaty za bilet, chce skorzystać. Wskazano, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 1173, z późn. zm.), w zakresie podanym do wiadomości publicznej przewoźnik jest obowiązany do przewozu osób i rzeczy.

Podniesiono w tym zakresie, że usługę przewozu na trasie S. P. (G.) - J. G. (A. G.), w ramach której spółka wystawiła bilety ulgowe, powołując się na umowę z dnia (...) grudnia 2011 r. zawartą z Miastem S. P., spółka świadczyła począwszy od dnia (...) stycznia 2012 r. Jak wynika natomiast z akt sprawy, zezwolenie nr (...) na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na trasie J. G. (A. G.) - J. G. (K.) - S. P. (G.), zostało wydane na rzecz spółki dopiero w dniu (...) stycznia 2012 r. Tym samym, strona nie mogła wykonywać na tej linii przewozów regularnych w styczniu 2012 r., gdyż nie posiadała w tym okresie stosownego zezwolenia.

Ponadto świadczona przez spółkę usługa przewozu nie była ponadto otwarta dla każdego pasażera, który chciałby z niej skorzystać, o czym przesądzają postanowienia umowy z dnia (...) grudnia 2011 r. W myśl § 8 ust. 3 umowy: "W czasie dowozu do placówki wychowawczej i placówki oświatowej lub odwozu do miejsca wskazanego w Załączniku Nr 1 do Umowy w samochodzie mogą przebywać dzieci i uczniowie wraz z ich opiekunem oraz osoby upoważnione do kontroli przewozów". W § 8 ust. 4 umowy strony ustaliły natomiast, że: "W przypadku wolnych miejsc spowodowanych absencją uczniów - Wykonawca (Przewoźnik) ma prawo zabrać za zgodą Zamawiającego, z tych miejsc przystankowych, dodatkowych pasażerów za pobraniem opłaty za przejazd. Ilość przewożonych dodatkowo pasażerów nie może się odbyć kosztem komfortu przejazdu uczniów ".

Wskazuje powyższe zdaniem organu, wbrew twierdzeniom spółki, że przewoźnik nie miał swobody w świadczeniu usługi przewozu na tej trasie wobec innych - niż dzieci niepełnosprawne - pasażerów. Zawarcie umowy na świadczenie przewozu z innym pasażerem, chcącym z niej skorzystać, uzależnione było bowiem od łącznego ziszczenia się dwóch warunków: wolnym miejscem spowodowanym absencją uczniów i zgodą zamawiającego. W aktach sprawy brak dowodu, że taka zgoda została udzielona. Podniesiono, że jak oświadczyła zresztą sam spółka i co wynika z zestawienia dopłat do biletów ulgowych na linii S. P. (G.) - J. G. (G.), z usługi przewozu na tej trasie korzystały tylko dzieci niepełnosprawne.

Podniesiono w uzasadnieniu, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, wskazane przez spółkę uchybienia natury procesowej co do ustalenia charakteru przedmiotowego przewozy, w postaci zeznań świadków, zdjęć z wizji lokalnej, nie dają jednak podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Bowiem, okoliczność nieposiadania przymiotu przewozów regularnych wynika już z braku otwartości świadczonej usługi oraz dodatkowo - w odniesieniu do stycznia 2012 r. - z braku stosownego zezwolenia na wykonywanie przewozu na tej linii. Ponadto argumentacja podnoszona w tej materii przez spółkę ma wyłącznie walor uzupełniający. Zasadnicza okoliczność, uznania dotacji za pobraną w nadmiernej wysokości i żądania z tej przyczyny jej zwrotu w tej części, wynika bowiem z wykluczenia wobec spółki możliwości zastosowania przepisu art. 5a u.u.p.u.

Dalej w uzasadnieniu odniesiono się do zarzutu nieprzeprowadzenia przez organ dowodów podniesionych przez spółkę w piśmie z dnia (...) listopada 2013 r., wniesionym w toku postępowania z odwołania od pierwotnej decyzji. Podniesiono w tym zakresie, że w tym postępowaniu decyzją z dnia (...) listopada 2013 r. uchylono - celem ponownego rozpatrzenia sprawy - decyzję organu pierwszej instancji, dlatego nie odniesiono się wprost do tego pisma. Niemniej dwukrotnie poinformowano spółkę o możliwości ponowienia przez nią przedmiotowego wniosku przy ponownym rozpoznawaniu sprawy przed organ pierwszej instancji. Spółka tego jednak nie uczyniła, co czyni zgłoszony w tej materii zarzut naruszenia art. 75 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. niezasadnym.

W świetle powyższego, zdaniem Kolegium,wypłacone spółcee w okresie od stycznia do maja 2012 r. środki dotacji z tytułu dopłat do biletów ulgowych 78%, w łącznej kwocie (...) zł stanowią dotacje pobrane w nadmiernej wysokości i jako takie podlegają zwrotowi do budżetu państwa, wraz z odsetkami za zwłokę.

W odniesieniu do żądania obniżenia podlegającej zwrotowi części dotacji o kwotę wstrzymanych dopłat do biletów za czerwiec 2012 r. na innych liniach, wskazano w uzasadnieniu, że w ramach tego postępowania rozstrzygane są tylko i wyłącznie kwestie związane z zasadnością zwrotu dopłat do biletów ulgowych (z ulgą 78%), wydanych w związku ze świadczoną usługą przewozu na trasie S. P. (G.) - J. G. (A. G.).

W skardze strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji SKO w całości i przekazanie sprawy organowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Zwróciła się jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków.

Zarzuciła naruszenie następujących przepisów:

£

- art. 80 k.p.a., poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, a w szczególności zapisów zawartej pomiędzy spółką a Miastem S. P. umowy z dnia (...) grudnia 2011 r., co skutkowało poczynieniem błędnego ustalenia, że: 1) jej przedmiotem nie była sprzedaż biletów, pomimo że w treści umowy i wykonywania usługi transportowej w praktyce wynikało, iż zamawiający nabywał bilety od spółki, 2) dokonywane przewozy nie były przewozami regularnymi w myśl ustawy o transporcie drogowym;

- art. 107 § 3 k.p.a., poprzez wewnętrzną sprzeczność pisemnego uzasadnienia decyzji w zakresie ustalenia, że spółce nie przysługiwało prawo do zwrotu dopłat do biletów z ulgą 78%, a wyłącznie z ulgą 49%, przy jednoczesnym stwierdzeniu, iż strona skarżąca zobowiązana jest do zwrotu dotacji z tytułu dopłat do biletów ulgowych z ulgą 78%.

W uzasadnieniu podniesiono, że choć na podstawie zawartej umowy spółka świadczyła usługę transportową to Gmina - zgodnie z jej zapisami - nabywała bilety imienne miesięczne od przewoźnika. Rozliczenie następowało zawsze poprzez faktury wystawiane co miesiąc na podstawie ilości sprzedanych biletów. Ponadto wskazano, że z materiału dowodowego sprawy wynika, że kierowcy posiadali bileterkę, więc logicznym jest, że dochodziło do sprzedaży biletów. Wskazano na rażącą sprzeczność w argumentacji organu. Z jednej strony uznał on, że dotacja się spółce w ogóle nie należała, a jednocześnie wskazał, że przysługiwałoby jej prawo do żądania zwrotu dopłat do biletów tylko z ulgą w niższej wysokości, tj. 49%, a nie 78%. Świadczy to o wątpliwościach organu co do uprawnień do otrzymania dotacji - a jako, że wszelkie wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść strony postępowania - przesądza o tym, iż ulga powinna wynosić 49%, a zwrotowi podlega tylko kwota powyżej tej ulgi.

Podniesiono w uzasadnieniu, że nie uzasadnione jest stanowisko, że przewozy w ramach których wystawiono objęte ulgą bilety, nie wypełniały cech przewozów regularnych. Bowiem doszły do porozumienia ustnego i Gmina wyraziła stałą zgodę na zabieranie przez wykonawcę dodatkowych pasażerów. Ponadto transporty wykonywane były busami, które miały 15 i 18 miejsc dla pasażerów, więc przy maksymalnie 9 uczniach, przewoźnik zawsze mógł zabrać innych pasażerów. Również z zeznań kierowców busa wynika, że przewozy były dostępne dla wszystkich osób chcących z nich skorzystać poprzez wykup biletów.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Ponadto, odnosząc się do okoliczności zawarcia porozumienie, na mocy którego Gmina wyraziła stałą zgodę na zabieranie przez wykonawcę dodatkowych pasażerów, wskazano, że spółka nie wskazała przy tym, kto konkretnie (tekst jedn.: jako oznaczona z imienia i nazwiska osoba, uprawniona do działania w imieniu Miasta S. P.), takie ustne porozumienie rzekomo zawarła.

Podniesiono dodatkowo, że jak wynika z załączonych dla akt sprawy protokołów, przesłuchany w charakterze świadka kierowca busa - wożący dzieci niepełnosprawne - zeznał, że takiej zgody nie miał. Również przesłuchana w charakterze świadka pracownik Urzędu Miasta S. P., zaprzeczyła wystąpieniu takiej sytuacji. Także spółka w piśmie z dnia (...) sierpnia 2012 r., w zakresie pytania: "Czy kiedykolwiek taka zgoda była wydana?", udzieliła odpowiedzi: "Byli chętni na taki przewóz, ale po zapoznaniu się z cennikiem zrezygnowali z niego, zgoda Gminy nie była więc potrzebna".

Zdaniem organu, powyższe okoliczności, świadczą zatem o tym, że spółka nie tylko nigdy o zgodę na zabranie dodatkowych pasażerów do podmiotu zlecającego nie występowała, ale też, że taka zgoda nigdy udzielona nie była.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) i art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145-150 p.p.s.a.).

Oceniając według tych kryteriów legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się naruszeń dających podstawę do uwzględnienia skargi.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd uwzględnia również okoliczności nie wskazane w skardze, mające wpływ na tę ocenę. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może jednak rozpoznać legalności innej sprawy administracyjnej niż tej, w której wniesiono skargę.

Kontrolowane przez Sąd postępowanie administracyjne było prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1138 z późn. zm., zwanej dalej ustawą) oraz ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Z 2013 r. poz. 885, zwana dalej u.f.p.).

Przedmiotem sprawy jest zwrot dopłat do biletów ulgowych o charakterze dotacji celowej na rzecz przewoźników wykonującym krajowe autobusowe przewozy pasażerskie z tytułu stosowania obowiązujących ustawowych ulg w przewozach pasażerskich. Według art. 8a ust. 1 ustawy, koszty finasowania ustawowych uprawnień do bezpłatnych lub ulgowych przejazdów pokrywane są z budżetu państwa. Zgodnie z art. 8a ust. 2, samorządy województw, z zastrzeżeniem ust. 2a, przekazują przewoźnikom wykonującym krajowe autobusowe przewozy pasażerskie dopłaty do tych przewozów z tytułu stosowania obowiązujących ustawowych ulg w przewozach pasażerskich, z zastrzeżeniem ust. 4.

Według art. 8a ust. 4 ustawy, uprawnienie do otrzymywania dopłat, o których mowa w ust. 2, nabywa przewoźnik, który:

1)

posiada zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym, wydane zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 z późn. zm.);

2)

stosuje kasy rejestrujące posiadające pozytywną opinię ministra właściwego do spraw finansów publicznych, które umożliwiają określenie kwoty dopłat do przewozów w podziale na poszczególne kategorie ulg ustawowych;

3)

zawarł umowę z samorządem województwa określającą zasady przekazywania przewoźnikom dopłat.

Zasady zwrotu dotacji reguluje natomiast ustawa o finansach publicznych Zgodnie z art. 169 ust. 1 dotacje udzielone z budżetu państwa:

1)

wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem,

2)

pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości

- podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15. dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2.

Dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości, według ust. 2, są dotacje otrzymane z budżetu państwa w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. Zwrotowi do budżetu państwa, według ust. 4, podlega część dotacji wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości.

Według art. 169 ust. 5 pkt 2 u.f.p. odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu państwa nalicza się, począwszy od dnia stwierdzenia nieprawidłowego naliczenia lub nienależnego pobrania dotacji - z zastrzeżeniem, że jeśli dotacja stanowi pomoc publiczną w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, odsetki nalicza się od dnia przekazania dotacji beneficjentowi. Niedokonanie zwrotu dotacji w terminie, o którym mowa w art. 169 ust. 1 u.f.p., skutkuje wydaniem na podstawie art. 169 ust. 6 u.f.p. przez organ lub innego dysponenta części budżetowej, który udzielił dotacji, decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego naliczane są odsetki.

Według art. 61 ust. 1 pkt 1 u.f.p. organem I instancji właściwym w sprawie zwrotu dotacji udzielonych z budżetu państwa jest w stosunku do należności budżetu państwa - minister, wojewoda oraz inni dysponenci części budżetowych. Organem odwoławczym od decyzji w sprawie zwrotu dotacji wydanych w I instancji przez marszałka województwa jest właściwe miejscowo samorządowe kolegium odwoławcze. W myśl art. 67 u.f.p., w sprawach dotyczących zwrotu dotacji nieuregulowanych w tej ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej "k.p.a."), i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.).

Organy rozstrzygające ustaliły, że część dotacji udzielona stronie skarżącej z tytułu dopłat do biletów ulgowych za okres od stycznia do maja 2012 r. została pobrana w nadmiernej wysokości. Zobowiązuje to stronę skarżącą do jej zwrotu, wraz z odsetkami za zwłokę.

Kwoty dotacji z tytułu dopłat do biletów ulgowych, zostały udzielone spółce na podstawie umowy z dnia (...) stycznia 2011 r. (Nr (...)) zawartej przez spółkę z Województwem D. w sprawie szczegółowych zasad przekazywania Przewoźnikowi dopłat do przewozów pasażerskich z tytułu stosowania obowiązujących ulg ustawowych w tych przewozach. Umowa, zgodnie z zapisem § 9 pkt 1, została zawarta na czas określony: od (...) stycznia 2011 r. do (...) grudnia 2013 r. Dotacje były wypłacane w okresach miesięcznych, na podstawie przedkładanego przez Przewoźnika zestawienia dopłat do krajowych regularnych przewozów autobusowych z tytułu stosowania obowiązujących ulg ustawowych.

Natomiast, jak wynika z akt sprawy, sporna dotacja wypłacana na podstawie wykazanych przez spółkę w miesięcznych zestawieniach dopłat do biletów miesięcznych dla dzieci i młodzieży dotkniętych inwalidztwem lub niepełnosprawnością w wysokości 78%, wynikała wyłącznie z biletów wystawionych przez spółkę, na podstawie umowy zawartej przez stronę skarżącą z Miastem S. P. z dnia (...) grudnia 2011 r. (nr (...)), realizowanej w okresie od (...) stycznia do (...) czerwca 2012 r.

Zdaniem Sądu, organy rozstrzygające w sprawie, zasadnie uznały, że ustalenie i rozliczenie tej dotacji było niezgodne z przepisami ustawy o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami transportu zbiorowego.

Artykuł 1b ust. 1 ustawy zawiera bowiem zamknięty katalog wyłączeń podmiotowych. Chodzi o wykaz podmiotów, do których nie stosuje się przepisów ustawy, niemogących korzystać z uprawnień do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego, uregulowanych w ustawie. Do tej kategorii należą, zgodnie z art. 1b ust. 1 pkt 1 ustawy, osoby odbywające podróż na podstawie wykupionych od przewoźnika na rzecz tych osób legitymacji lub biletów uprawniających do ulgowych przejazdów, z zastrzeżeniem art. 5a, który stanowi, że w przypadku nabywania przez gminę biletów miesięcznych dla dzieci w celu wykonania obowiązku określonego w art. 14a ust. 3 oraz art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm.) uwzględnia się ulgi, o których mowa w art. 4 ust. 6 i art. 5 ust. 1, tj. ulgi 49% przy przejazdach środkami publicznego transportu zbiorowego kolejowego w pociągach osobowych i pośpiesznych oraz przy przejazdach środkami publicznego transportu zbiorowego autobusowego w komunikacji zwykłej i pośpiesznej, na podstawie imiennych biletów miesięcznych, dla dzieci i młodzieży w okresie od rozpoczęcia odbywania obowiązkowego rocznego przygotowania przedszkolnego do ukończenia gimnazjum, szkoły ponadpodstawowej lub ponadgimnazjalnej - publicznej lub niepublicznej o uprawnieniach szkoły publicznej, nie dłużej niż do ukończenia 24. roku życia.

Powyższe wskazuje, że co do zasady przepisy ustawy nie mają zastosowania do osób odbywających podróż na podstawie wykupionych od przewoźnika na ich rzecz biletów uprawniających do ulgowych przejazdów. Przewoźnik nie będzie mógł więc wystąpić o zwrot dopłat do tego rodzaju biletów. Wyjątek dotyczy jedynie sytuacji, gdy gmina nabywa bilety miesięczne od przewoźnika realizując obowiązki z art. 14a ust. 3 i art. 17 ust. 3 ustawy o systemie oświaty, w celu zapewnienia dzieciom, których miejsce zamieszkania przekracza określoną odległość od placówek przedszkolnych i szkolnych, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do tych ośrodków. Według art. 14a ust. 3 ustawy o systemie oświaty, jeżeli droga dziecka pięcioletniego z domu do najbliższego publicznego przedszkola, oddziału przedszkolnego w szkole podstawowej lub publicznej innej formy wychowania przedszkolnego przekracza 3 km, obowiązkiem gminy jest zapewnienie bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu dziecka lub zwrot kosztów przejazdu dziecka i opiekuna środkami komunikacji publicznej, jeżeli dowożenie zapewniają rodzice. Według art. 17 ust. 3 tej ustawy, jeżeli droga dziecka z domu do szkoły, w której obwodzie dziecko mieszka przekracza odległości wymienione w ust. 2 (czyli 3 km - w przypadku uczniów klas I - IV szkół podstawowych oraz 4 km - w przypadku uczniów klas V i VI szkół podstawowych oraz uczniów gimnazjów), obowiązkiem gminy jest zapewnienie bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu dziecka albo zwrot kosztów przejazdu dziecka środkami komunikacji publicznej, jeżeli dowożenie zapewniają rodzice, a do ukończenia przez dziecko 7 lat - także zwrot kosztów przejazdu opiekuna dziecka środkami komunikacji publicznej (pkt 1), a gdy nie przekracza tych odległości, gmina może zorganizować bezpłatny transport, zapewniając opiekę w czasie przewozu. W tego rodzaju przypadkach ustawodawca zastrzegł wyłącznie ulgę 49%, o której mowa w art. 4 ust. 6 i art. 5 ust. 1 ustawy o uprawnieniach. Nie ma tym samym możliwości skorzystania, na podstawie tego przepisu, z ulgi 78%.

Wynika z powyższego, że aby zatem przewoźnik mógł na podstawie art. 5a ustawy wystąpić o zwrot dopłat do biletów ulgowych niezbędnym jest ziszczenie się dwóch warunków: bilety muszą być nabyte od przewoźnika przez gminę, a nabycie następuje w celu wykonania obowiązków gminy, przewidzianych w przepisach ustawy o systemie oświaty.

W rozpatrywanej sprawie, zdaniem Sądu, Kolegium w zaskarżonej decyzji trafnie uznało, że w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy, żaden ze wskazanych powyżej warunków nie został spełniony.

Zapisy zawartej pomiędzy spółką a Miastem S. P. umowy z dnia (...) grudnia 2011 r. (nr (...)) nie pozwalają bowiem przyjąć, że jej przedmiotem była sprzedaż biletów.

Strony zawarły umowę na wykonanie usługi transportowej, w postaci przewozu dzieci niepełnosprawnych intelektualnie do placówek oświatowych i wychowawczych (§ 1 umowy). Formą wynagrodzenia za świadczoną usługę była umowna cena, niezmienna w czasie trwania umowy, w kwocie (...) zł (§ 4 umowy). Rozliczenie za przewozy odbywało się nie na podstawie biletów, ale - co wprost wynika z zapisu § 5 ust. 1 umowy - faktur wystawianych co miesiąc przez spółkę. Miesięczna kwota wynagrodzenia spółki, w wysokość (...) zł ustalana była przez podzielenie umownej ceny za wykonanie całego przedmiotu umowy przez liczbę miesięcy objętych usługą transportowych, przy czym suma wynagrodzenia nie mogła przekroczyć ustalonej ceny umownej. Wskazuje to, że wwynagrodzenie spółki nie było uzależnione od faktycznej liczby przewożonych w danym miesiącu dzieci, nie kształtowała go również cena biletów.

Przyjęta przez stronę skarżącą cena za bilet miesięczny, stanowiąca iloraz miesięcznego wynagrodzenia i liczby przewożonych dzieci, znajdująca następnie odzwierciedlenie w wystawionych fakturach, nie stanowiła tym samym przedmiotu uzgodnień pomiędzy stronami, lecz była wynikiem dowolnych ustaleń spółki.

Wprawdzie w § 2 ust. 5 i 6 umowy, strony przewidziały, że dokumentem uprawniającym do przejazdu będzie imienny bilet miesięczny wystawiony przez Wykonawcę na podstawie listy dzieci i uczniów sporządzonej przez Zamawiającego, niemniej wystawianie biletów, co wprost wynika z tego zapisu, miało jednak nastąpić wyłącznie "celem usprawnienia przewozu" i nie stanowiło podstawy do rozliczeń pomiędzy stronami.

Jak wskazał organ okoliczność, że przedmiotem zawartej umowy nie była sprzedaż ulgowych biletów miesięcznych, potwierdza ponadto załączona do akt treść Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia (SIWZ), obejmująca w części II projekt umowy, gdzie brak jakiejkolwiek wzmianki o biletach.

Powyższe pozwoliło zasadnie uznać przez Kolegium, że przedmiotem zawartej pomiędzy stroną skarżącą a Miastem S. P. umowy było wykonanie usługi transportowej w zakresie przewozu dzieci niepełnosprawnych, a nie nabycie biletów. Nie trafny jest więc zarzut skargi, naruszenia art. 80 k.p.a., poprzez dowolna ocenę materiału dowodowego, zapisów przedmiotowej umowy, w powyższym zakresie.

Niezależnie o powyższego, w sprawie nie zaistniała także druga ze wskazanych wcześniej przesłanek: bilety muszą być nabyte od przewoźnika przez gminę w celu wykonania obowiązków gminy, przewidzianych w przepisach ustawy o systemie oświaty.

Jak jednak trafnie przyjął organ, w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy nie można było zastosować art. 5a ustawy. Dotyczy on bowiem sytuacji, gdy gmina nabywa miesięczne od przewoźnika, celem realizacji obowiązków wynikających z art. 14a ust. 3 i art. 17 ust. 3 ustawy o systemie oświaty. Wskazać należy ponadto, że w tego rodzaju przypadkach ustawodawca zastrzegł wyłącznie ulgę 49%, o której mowa w art. 4 ust. 6 i art. 5 ust. 1 ustawy. Nie ma tym samym możliwości skorzystania, na podstawie tego przepisu, z ulgi 78%.

Podniesiono w tym zakresie, że usługa przewozu, w ramach której spółka wystawiła sporne bilety ulgowe dla uczniów, została faktycznie zawarta przez Miasto S. P. celem realizacji obowiązków wynikających z przepisów 17 ust. 3a ustawy o systemie oświaty, odnoszących się do dowozu do placówek oświatowych dzieci niepełnosprawnych, a nie obowiązków Gminy, o których mowa w art. 14a ust. 3 oraz art. 17 ust. 3, do których odwołuje się przepis art. 5a tej ustawy. Brak było tym samym podstaw do zastosowania w sprawie tej regulacji.

W sprawie, jak wynika z treści umowy zawartej z miastem S. P. (§ 1) można mówić o realizacji obowiązków wynikających z art. 14a ust. 4 i art. 17 ust. 3a tej ustawy, dotyczące dowozu do placówek oświatowych dzieci niepełnosprawnych. Artykuł 14a ust. 4 ustawy stanowi, że obowiązkiem gminy jest zapewnienie niepełnosprawnym dzieciom pięcioletnim oraz dzieciom objętym wychowaniem przedszkolnym na podstawie art. 14 ust. 1a bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższego przedszkola, oddziału przedszkolnego w szkole podstawowej, innej formy wychowania przedszkolnego lub ośrodka umożliwiającego dzieciom, o których mowa w art. 16 ust. 7, a także dzieciom z upośledzeniem umysłowym z niepełnosprawnościami sprzężonymi realizację obowiązku, o którym mowa w art. 14 ust. 3, albo zwrot kosztów przejazdu ucznia i opiekuna na zasadach określonych w umowie zawartej między wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) i rodzicami, opiekunami lub opiekunami prawnymi, jeżeli dowożenie zapewniają rodzice, opiekunowie lub opiekunowie prawni. Według art. 17 ust. 3a tej ustawy, obowiązkiem gminy jest: zapewnienie uczniom niepełnosprawnym, których kształcenie i wychowanie odbywa się na podstawie art. 71b, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej i gimnazjum, a uczniom z niepełnosprawnością ruchową, upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym lub znacznym - także do najbliższej szkoły ponadgimnazjalnej, nie dłużej jednak niż do ukończenia 21 roku życia (pkt 1); zapewnienie dzieciom i młodzieży, o których mowa w art. 16 ust. 7, a także dzieciom i młodzieży z upośledzeniem umysłowym z niepełnosprawnościami sprzężonymi, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do ośrodka umożliwiającego tym dzieciom i młodzieży realizację obowiązku szkolnego i obowiązku nauki, nie dłużej jednak niż do ukończenia 25 roku życia (pkt 2); zwrot kosztów przejazdu ucznia, o którym mowa w pkt 1 i 2, oraz jego opiekuna do szkoły lub ośrodka, wymienionych w pkt 1 i 2, na zasadach określonych w umowie zawartej między wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) a rodzicami, jeżeli dowożenie i opiekę zapewniają rodzice (pkt 3).

W tym stanie rzeczy, zasadnie uznano zaskarżonej decyzji - wbrew zarzutom spółki - że w sprawie brak podstaw do zastosowania przepisu art. 5a ustawy, a tym samym do skorzystania z ulgi. Ponadto, co podkreślono już powyżej, przepis art. 5a ustawy o uprawnieniach przewiduje wyłącznie ulgę 49%. Strona naliczyła natomiast ulgę 78%, która - nawet gdyby zakup biletów przez w sprawie następował w celu wykonania obowiązków z art. 14a ust. 3 i art. 17 ust. 3, a nie obowiązków z art. 14a ust. 4 i art. 17 ust. 3a - nie mogłaby znaleźć zastosowania.

Nie znajduje więc uzasadnienia zarzut skargi sprzeczności uzasadnienie zaskarżonej decyzji, poprzez uznanie, że dotacja się spółce w ogóle nie należała, a jednocześnie wskazanie, że przysługiwałoby jej prawo do żądania zwrotu dopłat do biletów tylko z ulgą w niższej wysokości, tj. 49%, a nie 78%. Rozważania w tym zakresie Kolegium dotyczyły bowiem sytuacji potencjalnej, hipotetycznej, która w sprawie nie zaistniała, jak wyraźnie wskazano w uzasadnieniu decyzji.

Ponadto podnieść należy, co wynika z akt sprawy, że przewozy realizowane przez stronę skarżącą na rzecz Miasta S. P., nie stanowiły przewozów regularnych, w rozumieniu w art. 4 pkt 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowych i ustawy Prawo przewozowe.

Immanentną bowiem cechą przewozów regularnych, jak trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji, jest ich publiczny charakter, tj. otwartość dla każdego, kto z takiego transportu, zgodnie z wyznaczonym rozkładem jazdy i za uiszczeniem ustalonej z góry opłaty za bilet, chce skorzystać. Ponadto wykonywanie takiego przewozy, wymaga odpowiedniego zezwolenia wydanego przez właściwy organ.

Natomiast, jak wynika z akt sprawy, zezwolenie na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na trasie J. G. (G.) - J. G. (K.) - S. P. (G.), zostało wydane na rzecz strony skrzącej dopiero w dniu (...) stycznia 2012 r. Wskazuje to, że spółka nie mogła wykonywać na tej linii przewozów regularnych od początku stycznia 2012 r., a więc w okresie, za który domaga się stosownej dotacji.

Zgodnie z 8 ust. 4 przedmiotowej umowy "W przypadku wolnych miejsc spowodowanych absencją uczniów - Wykonawca (Przewoźnik) ma prawo zabrać za zgodą Zamawiającego, z tych miejsc przystankowych, dodatkowych pasażerów za pobraniem opłaty za przejazd. Ilość przewożonych dodatkowo pasażerów nie może się odbyć kosztem komfortu przejazdu uczniów". Wynika z powyższego, że zawarcie umowy na świadczenie przewozu z innym pasażerem, chcącym z niej skorzystać, uzależnione było od łącznego ziszczenia się dwóch warunków - wolnego miejsca spowodowanego absencją uczniów i zgodą gminy.

Z akt sprawy nie wynika, aby taka zgoda została udzielona stronie skarżącej. Poza gołosłownym stwierdzeniem spółki, że było ustne porozumienie w powyższym zakresie, strona skarżąca nie przedstawiła żadnych okoliczności, dowodów potwierdzających to porozumienie. Przesłuchani na powyższą okoliczność świadkowie nie potwierdzają tego faktu.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że wypłacone stronie skarżącej w okresie od stycznia do maja 2012 r. środki dotacji z tytułu dopłat do biletów ulgowych w łącznej kwocie (...) zł wraz z odsetkami, to dotacje pobrana w nadmiernej wysokości i z tego względu podlegają zwrotowi do budżetu państwa. Dopłaty do przewozów z tytułu stosowania przez przewoźników ustawowych ulg stanowią pomoc publiczną, odsetki za zwłokę są według art. 169 ust. 5 pkt 2 u.f.p. liczone są od dnia przekazania miesięcznych kwot dotacji ich beneficjentowi, do dnia ich zwrotu.

Sąd nie podzielił zarzutów skargi odnośnie naruszenia wskazanych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stan faktyczny sprawy został bowiem dokładnie wyjaśniony.

W świetle powołanych okoliczności Sąd nie stwierdził zarzucanych w skardze naruszeń przepisów prawa i z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.