III SA/Wr 315/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2631729

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 stycznia 2019 r. III SA/Wr 315/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski.

Sędziowie: WSA Katarzyna Borońska, NSA Anna Moskała (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 17 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi S. D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia (...) maja 2018 r. nr (...) w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z., którym uznano za niezasadne podniesione zarzuty na prowadzone postepowanie egzekucyjne.

Przedstawiając ustalony stan faktyczny wskazał, że organ I instancji prowadził postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A., celem realizacji zobowiązań z tytułu opłat abonamentowych za okres od stycznia 2011 r. do kwietnia 2016 r. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ dokonał skutecznego zajęcia wierzytelności obejmującego całość należności.

Skarżący pismem z (...) grudnia 2016 r. wniósł zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, podnosząc brak wymagalności obowiązku z powodu braku zawiadomienia użytkownika odbiornika o nadaniu nowego numeru identyfikacyjnego, przedawnienie zaległości za lata 2011 i 2012 i brak doręczenia upomnienia. Jednocześnie wniósł o wstrzymanie i zawieszenie postępowania do czasu podjęcia przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji decyzji w sprawie umorzenia opłat abonamentowych.

Organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie podniesionych zarzutów. Wierzyciel podniesione zarzuty uznał za nieuzasadnione.

W związku z otrzymaniem ostatecznego stanowiska wierzyciela organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10 ww. przywołanej ustawy organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 i 7 ustawy wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Zgłoszone przez skarżącego zarzuty braku wymagalności obowiązku, przedawnienia zaległości i braku doręczenia upomnienia należą do tej ostatniej kategorii. Organ był więc stanowiskiem wierzyciela związany.

W zażaleniu na to postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie podnosząc, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o postanowienie Poczty Polskiej, które nie zostało mu doręczone, a więc nie wywołuje skutków prawnych.

Odnosząc się do podniesionego w zażaleniu zarzutu organ odwoławczy wskazał, że ostateczne stanowisko wierzyciela zostało zawarte w postanowieniu z (...) grudnia 2017 r. Doręczenie zostało uznane za skuteczne z dniem (...) stycznia 2018 r. w oparciu o regulację zawartą w art. 44 k.p.a. (tzw. doręczenie zastępcze).

Mając na względzie treść art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. organ odwoławczy odniósł się również do zarzutów zgłoszonych organowi I instancji.

W zakresie zarzutu nieistnienia obowiązku (brak zawiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego) organ wskazał, że § 5 ust. 2 rozporządzenia z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych nie nakłada obowiązku doręczenia zawiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego, a jedynie jego przesłanie. Dla skuteczności nadania tego numeru nie jest zatem niezbędne dysponowanie przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru powiadomienia.

W zakresie zarzutu przedawnienia obowiązku wskazano, że opłata z tytułu rejestracji odbiornika radiowego lub telewizyjnego stanowi opłatę, o której mowa w art. 2 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Do zaległości w opłatach abonamentowych powstałych od (...) czerwca 2005 r. zastosowanie mają zatem przepisy Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 70 § 1 tej ustawy zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności. Stanowisko skarżącego, iż termin przedawnienia jest 3-letni, gdyż zastosowanie winny mieć przepisy Kodeksu Cywilnego a nie Ordynacji podatkowej jest nieuprawniony. Uwzględniając więc wiążące stanowisko wierzyciela oraz stan faktyczny i prawny sprawy uznano również ten zarzut za nieuzasadniony.

W zakresie zarzutu braku doręczenia upomnienia przywołano treść ostatecznego stanowiska wierzyciela, w którym wskazano, że Poczta Polska skierowała do skarżącego (...) maja 2016 r. upomnienie, wzywające do uregulowania zobowiązania z tytułu zaległego abonamentu RTV. Upomnienie to zostało doręczone skarżącemu (...) maja 2016 r., co czyni również ten zarzut nieuzasadnionym.

W skardze na to rozstrzygnięcie skarżący ponowił wszystkie dotychczasowe zarzuty i domagał się uchylenia zarówno postanowień organów skarbowych jak i postanowień wydanych przez organy Poczty Polskiej S.A. Podniósł nadto, że podpis na karcie doręczeń upomnienia nie jest jego podpisem, zarzucił brak przedstawienia dowodów na istnienie zobowiązania, brak zachowania formy pisemnej, brak możliwości wypowiedzenia się do zebranego materiału dowodowego, a także brak dowodu na rejestrację odbiornika. Podkreślił, że organy skarbowe przy wykonywaniu swoich czynności mają bardzo dużą przewagę nad obywatelem, a Poczcie Polskiej zarzucił łamanie wszelkich zasad prawa administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W myśl z kolei art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1269 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b) i c) p.p.s.a.), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Zgodnie natomiast z powołanym art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., kognicja sądu administracyjnego obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Do takich zaś zalicza się właśnie zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej. Wskazać w tym miejscu należy, że w związku ze zmianą brzmienia art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. od 15 sierpnia 2015 r., postanowienia wydane przez wierzyciela w powyższym trybie nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Konsekwencją powyższego jest jednak uprawnienie do kontroli tego rodzaju aktu przez sąd administracyjny w ramach postępowania zainicjowanego skargą na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne.

Rozstrzygając w tym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy się odnieść do zarzutu skarżącego, Iż nie zostały doręczone mu postanowienia Poczty Polskiej zawierające stanowisko wierzyciela spornej wierzytelności. Z załączonych do akt sprawy akt Poczty Polskiej wynika, że postanowienie wydane (...) lutego 2017 r. przez ten organ w I instancji zostało doręczone do rąk adresata (skarżącego) w dniu (...) lutego 2017 r., o czym świadczy załączone do akt zwrotne potwierdzenie odbioru. Stanowisko tego organu zajęte na skutek złożonego przez skarżącego zażalenia zapadło (...) grudnia 2017 r. i wobec nie podjęcia przez skarżącego przesyłki zostało pozostawione w aktach ze skutkiem doręczenia (kserokopia koperty z dowodem jej awizowania). Tak więc w okolicznościach sprawy zarzut ten jest nieprawdziwy.

Zgodnie z treścią art. 33 § 1 ww. ustawy podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

W myśl art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W przypadku, o którym mowa w art. 33 § 2, stanowiska wierzyciela nie wymaga się. Zgodnie z treścią art. 34 § 2 u.p.e.a. na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie. W myśl art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. W związku z podniesionymi w skardze zarzutami zauważyć dodatkowo należy, że pismo organu egzekucyjnego, przekazujące wierzycielowi zarzuty celem zajęcia przez niego stanowiska, nie podlega zaskarżeniu przez zobowiązanego i organ nie ma obowiązku mu takiego pisma doręczać.

W świetle powyższych regulacji, pozyskanie przez organ egzekucyjny stanowiska wierzyciela w kwestii podniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. zarzutów, jest koniecznym wymogiem w postępowaniu egzekucyjnym. W przypadku oparcia zarzutów na przesłankach określonych w art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a., wypowiedź wierzyciela jest przy tym wiążąca dla organu egzekucyjnego, co oznacza, że organ ten nie jest uprawniony do prowadzenia samodzielnie postępowania wyjaśniającego co do istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu, a w konsekwencji nie może zakwestionować stanowiska wierzyciela w tym zakresie. Zadaniem organu egzekucyjnego jest wyłącznie stosowanie przymusu egzekucyjnego w celu doprowadzenia do wykonania obowiązku ustalonego przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego.

W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny, a za nim organ nadzoru, podzieliły stanowisko wierzyciela co do niezasadności podniesionego przez zobowiązanego zarzutu nieistnienia obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym. Orzekający w obecnym składzie Sąd w pełni akceptuje i podziela to stanowisko.

Przede wszystkim wskazać należy, iż tezy o braku obowiązku uiszczania abonamentu rtv nie można opierać na zarzucie niedoręczenia skarżącemu informacji o nadaniu mu indywidualnego numeru abonenta.

Opłaty za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, jak wskazano trafnie w zaskarżonym postanowieniu, zostały ustawowo usankcjonowane mocą art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do Spraw Radia i Telewizji Polskie Radio i Telewizja (Dz. U. Nr 54, poz. 307), dodaną do niej, z dniem 1 marca 1985 r. ustawą z dnia 15 listopada 1984 r. o łączności (Dz. U. z 1984 r. Nr 54, poz. 275), a ich wysokość była kształtowana przez Komitet do Spraw Radia i Telewizji w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen i ogłaszana w wielokrotnie zmienianym zarządzeniu przewodniczącego Komitetu do Spraw Radia i Telewizji z dnia 31 października 1985 r. w sprawie opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (M. P. Nr 41, poz. 264, z późn. zm.). Następnie problematykę opłat abonamentowych regulowały art. 48 i 51 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226), uchylone przez obowiązującą obecnie ustawę z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728 z późn. zm.).

Zgodnie z obowiązującymi przepisami w przypadku nieposiadania odbiorników rtv, użytkownik tych odbiorników jest zobowiązany dokonać ich wyrejestrowania. Wynika to z § 11 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz. U. z 2013 r. Nr 0, poz. 1676) w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, użytkownik odbiorników rtv, niezwłocznie powiadamia operatora wyznaczonego o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników, o którym mowa w § 9, oraz o zaprzestaniu używania odbiorników przez złożenie, w placówce pocztowej, formularza wypełnionego w części dotyczącej zmiany danych, wraz z podaniem indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika lub z wykorzystaniem strony internetowej operatora wyznaczonego do wypełnienia zgłoszenia. Co ważne, w obowiązek zawiadomienia właściwej placówki Poczty Polskiej o zaprzestaniu użytkowania odbiorników rtv ciążył na użytkowniku także w okresie poprzedzającym zmiany związane z wejściem w życie powołanego rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2013 r. (§ 4 Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r., w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych - Dz. U. Nr 187, poz. 1342). Również w myśl wcześniej obowiązującego § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338), posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy między innymi o zaprzestaniu używania odbiornika.

W świetle powyższego, należy przyjąć, że zarejestrowanie odbiornika w czasie obowiązywania którejkolwiek z ustaw, bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę do istnienia, wynikającego z ustawy obowiązku dokonywania opłat abonamentowych (aktualnie jest to ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji o charakterze pieniężnym. Powyższe stanowisko było wyrażane już w orzecznictwie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 5276/16, WSA w Gliwicach dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/GI 376/13).

Jak obszernie wyjaśnił w zaskarżonym postanowieniu organ nadzoru, na podstawie przepisów powołanego rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników Poczta Polska została zobowiązana do dnia 13 grudnia 2008 r. do nadania z urzędu posiadaczom imiennych książeczek indywidualnego numeru identyfikacyjnego i dostarczenia zawiadomienia o nadaniu takiego numeru. W wykonaniu tego obowiązku Poczta Polska wysłała do abonentów zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, potwierdzające fakt wcześniejszego zarejestrowania odbiorników rtv i zastępujące dotychczasowe dowody zarejestrowania w formie imiennych książeczek. Rację ma organ wskazując, że nadanie indywidualnego numeru indentyfikacyjnego nie było jednak tożsame z anulowaniem zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych, ale stanowiło element przejścia do innego systemu rozliczania abonamentu, gdzie zastąpiono imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym.

Z niekwestionowanych przez skarżącego ustaleń wierzyciela wynika, że był on zarejestrowanym użytkownikiem odbiorników rtv, nie zgłosił faktu zaprzestania użytkowania odbiorników oraz nie zgłosił podstaw do korzystania ze zwolnień od opłat abonamentowych, przewidzianych w ustawie. Jak wskazał ponadto wierzyciel, w dniu (...) września 2008 r. zostało skierowane do skarżącego zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego ((...)). Przesyłka została wysłana do skarżącego na jego adres, zaś brak jej zwrotu nadawcy wskazuje na to, że została odebrana. Pośrednio o tym fakcie świadczy to, że do stycznia 2010 r. skarżący należności opłacał. Tym niemniej zgodzić się należy, że dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego, nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora wyznaczonego, zwrotnym potwierdzeniem odbioru zawiadomienia. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko wyrażane w orzecznictwie (por. wyroki NSA z 10 października 2015 r., sygn. akt II GSK 1818/14, z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 5276/16), a przytoczone przez wierzyciela, że prawodawca nakazał operatorowi przesłanie, a nie doręczenie stronie zawiadomienia. Obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych wynika bowiem bezpośrednio z ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1204 z późn. zm.), tak więc nawet nieotrzymanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie zwalnia zobowiązanego z obowiązku wnoszenia opłat, nałożonych ustawą abonamentową.

W konsekwencji brak było podstaw do podważania przez skarżącego obowiązku zapłaty przedmiotowych należności.

Skarżący został również powiadomiony przez Pocztę Polską S.A. o istnieniu zaległości w opłatach czterema upomnieniami skierowanymi do niego w dniach (...) marca 2015 r. (dwa upomnienia) i (...) września 2015 r. (dwa upomnienia). Upomnienia te pozostawiono w aktach ze skutkiem doręczenia (art. 44 k.p.a.), bowiem mimo prawidłowego awizowania żadne z nich nie zostało podjęte. Kolejne upomnienie skierowano do skarżącego (...) maja 2016 r. Zostało one odebrane i pokwitowane przez skarżącego (...) maja 2016 r., o czym świadczy załączona do akt administracyjnych kserokopia dowodu doręczenia. Skarżący w żaden sposób nie wykazał, że złożony podpis nie pochodzi z jego ręki.

Ostatni z zarzutów dotyczy przedawnienia należności, a więc ustalenia czy wskazane przez wierzyciela należności mogą być egzekwowane z uwagi na upływ czasu. Ograniczenia w dochodzeniu należności, wynikające z u.p.e.a, wiążą się m.in. z okresem ich przedawnienia. Wierzyciel, wypowiadając się w wiążącym dla organu egzekucyjnego stanowisku nie wskazał na taką podstawę nieistnienia obowiązku. Biorąc pod uwagę jednak, że przedawnienie jest jedną z okoliczności wskazanych w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. wskazać tylko można za organem nadzoru, że należności z tytułu abonamentu rtv mają charakter publicznoprawny a nie cywilnoprawny, bowiem obowiązek ich uiszczania wynika z ustawy, a nie ma charakteru umownego, zatem podlegają egzekucji administracyjnej, przewidzianej dla należności pieniężnych. Do przedawnienia opłat abonamentowych stosować należy art. 70 § 1 o.p. - zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności. Abonament radiowo-telewizyjny, zgodnie z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu powołanego przez wierzyciela wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08, jest powszechnym, przymusowym, bezzwrotnym, ustalanym jednostronnie na rzecz podmiotu prawa publicznego, w celu realizacji zadań publicznych, świadczeniem publicznoprawnym, rodzajem daniny publicznej, którą od pozostałych danin odróżnia jedynie celowy charakter. Przedmiotowy obowiązek został przez ustawodawcę nałożony na wszystkie podmioty, które posiadają i używają odbiorniki telewizyjne lub radiofoniczne, a obowiązek rejestracji odbiorników, który ma umożliwić zidentyfikowanie zobowiązanych do wnoszenia opłaty abonamentowej, tak samo jak sama opłata, ma charakter powszechny i dotyczy wszystkich obywateli. Tak więc również i ten zarzut nie znajduje oparcia w przepisach prawa.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, wobec czego skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.