Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2497751

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 27 marca 2018 r.
III SA/Wr 31/18
Niewykonywanie działalności gospodarczej przez okres krótszy niż 30 dni jako niestanowiące zawieszenia działalności.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak (spr.), Sędzia WSA Maciej Guziński.

Sędziowie NSA: Anna Moskała.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 27 marca 2018 r. sprawy ze skargi N. W. na czynność Samorządu Województwa D. z dnia (...) listopada 2017 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania pomocy

I.

stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności;

II.

zasądza od Samorządu Województwa D. na rzecz skarżącej kwotę (...) ((...)) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Dnia (...) listopada 2017 r. ((...)) Samorząd Województwa D. (Dyrektor Wydziału Obszarów Wiejskich) odmówił przyznania N. W. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą "A" przyznania pomocy, o którą ubiegała się na podstawie porozumienia z (...) czerwca 2017 r. w imieniu "B" M. L. oraz "C" K. S. we wniosku o przyznanie pomocy w ramach poddziałania 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność", objętego PROW na lata 2014 - 2020 złożonym w dniu (...) lipca 2017 r.

Jako przyczynę odmowy wskazano fakt, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 lit. B Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego PROW na lata 2014-2020 z dnia 24 września 2015 r. (Dz. U. Z 2017 r., poz. 772 z późn. zm.) pomoc jest przyznawana na operacje w zakresie wspierania współpracy między podmiotami wykonującymi działalność gospodarczą na obszarze wiejskim objętym LSR w zakresie świadczenia usług turystycznych. Podkreślono, że każdy podmiot będący stroną porozumienia o wspólnej realizacji operacji zobowiązany jest do wykonywania działalności gospodarczej, co oznacza, że brak jest możliwości zawieszenia działalności gospodarczej przez którykolwiek z podmiotów będących stroną ww. porozumienia.

Tymczasem, jak wskazał organ, w wyniku weryfikacji danych w Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej stwierdzono, że N. W. prowadząca działalność gospodarczą zawiesiła wykonywanie działalności gospodarczej z dniem (...) listopada 2017 r., wobec powyższego nie spełniła zdaniem organu warunków przyznania pomocy, o których mowa powyżej.

Nie godząc się ze stanowiskiem organu N. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę.

W uzasadnieniu skarżąca podała, że w dniu (...) listopada 2017 r. wystąpiła do Ministerstwa Rozwoju z prośbą o interpretację przepisu dotyczącego zawieszenia działalności gospodarczej w Centralnej Ewidencji Informacji Działalności Gospodarczej. Skarżąca podkreśliła, że przekazane jej przez Departament Handlu i Usług w Ministerstwie Rozwoju stanowisko potwierdza, że zgodnie z art. 14a ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, przedsiębiorca niezatrudniający pracowników może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na okres od 30 dni do 24 miesięcy, okres zawieszenia nie może być dłuższy niż 24 miesiące ani krótszy niż 30 dni. W związku z powyższym skarżąca wyjaśniła, że zawieszenie działalności gospodarczej w dniu (...) listopada 2017 r. należy uznać za nieskuteczne, ponieważ w dniu (...) listopada 2017 r. złożyła wniosek o wznowienie tej działalności. Dodatkowo skarżąca podkreśliła, że otrzymała pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W., Inspektorat w K., zgodnie z którym jej działalność gospodarcza została wznowiona od (...) listopada 2017 r., w związku z czym ZUS zgłosił ją jako płatnika składek na formularzu ZUS ZFA oraz do ubezpieczenia społecznego na formularzu ZUS ZUA od (...) listopada 2017 r. Zdaniem skarżącej, powyżej przedstawione argumenty wskazują na to, że w rzeczywistości nie doszło do zaprzestania wykonywania przez nią działalności gospodarczej, a podana podstawa odmowy przyznania pomocy jest niezgodna z obowiązującym prawem.

W odpowiedzi na skargę Samorząd Województwa D. wniósł o jej oddalenie i wskazał, że z zarzutami skarżącej nie można się zgodzić. Organ podał, że nietrafny jest zarzut naruszenia art. 14a ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Z 2017 r., poz. 2168 z późn. zm.), a dla oceny wykonywania działalności gospodarczej nie ma znaczenia, że trwało ono jedynie osiem dni. W opinii organu nie ulega tym samym wątpliwości, że skarżąca nie wykonywała działalności gospodarczej na obszarze wiejskim objętym LSR, a tym samym nie spełniała warunków przyznania pomocy. Wznowienie przez skarżącą działalności gospodarczej nastąpiło w dniu (...) listopada 2017 r. i dlatego skarżąca za pośrednictwem poczty elektronicznej otrzymała pismo z dnia (...) listopada 2017 r. o odmowie przyznania pomocy na projekt pn. "(...)". Zdaniem organu logiczne wydaje się zatem, że wznowienie przez skarżącą działalności gospodarczej nastąpiło w konsekwencji otrzymania pisma dotyczącego odmowy przyznania pomocy, a co za tym idzie nie przesądzało o faktycznym wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej, która - jak wskazuje sama skarżąca - jest prowadzona sezonowo, wobec braku możliwości jej wykonywania w okresie zimowym.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o jej oddalenie.

Pismem z dnia (...) lutego 2018 r. skarżąca zwróciła uwagę na to, że na skutek cofnięcia przez nią wniosku o zawieszenie działalności gospodarczej przed upływem 30 dni od jej zawieszenia skutki jej zawieszenia zostały uchylone, a zatem nie można twierdzić, że skutecznie zawiesiła swoją działalność gospodarczą. Skarżąca podkreśliła, że zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa zawieszenie działalności na okres krótszy niż 30 dni nie jest kwalifikowane przez ustawodawcę jako zawieszenie jej wykonywania. W związku z tym, zdaniem skarżącej, w momencie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia status zawieszenia nie był definitywny, a organ powinien był wskazać skarżącej skutki złożenia wniosku w sprawie zawieszenia działalności gospodarczej i wstrzymać się z wydaniem rozstrzygnięcia o odmowie przyznania pomocy. Wydanie rozstrzygnięcia o odmowie przyznania pomocy było w opinii skarżącej przedwczesne. Skarżąca podkreśla ponadto, że po otrzymaniu skargi organ miał możliwość dokonania autokontroli swojego rozstrzygnięcia, czego jednak nie zrobił i podtrzymał swoje wadliwe rozstrzygnięcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w rozważaniach nad stanem faktycznym i prawnym sprawy, przyjął, co następuje;

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Badana jest wyłącznie legalność działania organu administracji publicznej, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.

W art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) zwanej p.p.s.a., określony został katalog spraw, w których działalność administracji publicznej poddana została kontroli sądowej. Przepis art. 3 § 3 p.p.s.a. stanowi natomiast, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Na tej właśnie podstawie ocenie Sądu poddana została zaskarżona w niniejszej sprawie czynność Samorząd Województwa D. z dnia (...) listopada 2017 r. ((...)), która dotyczyła odmowy przyznania skarżącej pomocy finansowej na realizację operacji w zakresie wspierania współpracy między podmiotami wykonującymi działalność gospodarczą na obszarze wiejskim objętym lokalną strategią rozwoju (LSR) w zakresie świadczenia usług turystycznych w ramach poddziałania 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność", objętego PROW na lata 2014 - 2020. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r. poz. 562 z późn. zm., dalej ustawa o wspieraniu): "W przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy w ramach działań i poddziałań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, 3 lit. b, pkt 4, 5, 6 lit. d, pkt 7, 13 i 14, podmiot właściwy w sprawie o przyznanie pomocy informuje podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy (ust. 1). W przypadku, o którym mowa w ust. 1, podmiotowi ubiegającemu się o przyznanie pomocy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, 846, 996, 1948, 2103 i 2261) (ust. 2)".

Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w tej sprawie było ustalenie, czy złożenie wniosku o zawieszenie działalności gospodarczej z dniem (...) listopada 2017 r. i ponowne podjęcie tej działalności w dniu (...) listopada 2017 r. było prawidłową przyczyną odmowy przyznania skarżącej dofinansowania na podstawie § 2 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 września 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r. poz. 772, dalej rozporządzenie), zgodnie z którym pomoc jest przyznawana w zakresie wspierania współpracy między podmiotami wykonującymi działalność gospodarczą na obszarze wiejskim objętym LSR w zakresie świadczenia usług turystycznych. Odpowiadając na to zagadnienie przypomnieć należy, że ustawodawca w art. 14a ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2017 r.poz. 2168, dalej ustawa o działalności gospodarczej) dopuścił możliwość zawieszenia przez przedsiębiorcę wykonywania działalności gospodarczej na okres od 30 dni do 24 miesięcy. Przedsiębiorcy mogą korzystać z tego prawa od dnia 20 września 2008 r. Prawo do zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej jest z punktu widzenia interesów przedsiębiorcy korzystną regulacją prawną. Skorzystanie z tej instytucji jest fakultatywne dla przedsiębiorcy, co pozwala bez wskazania żadnych przyczyn zawiesić na pewien okres wykonywanie działalności gospodarczej. Przedsiębiorca musi jednak pamiętać o konieczności zgłoszenia informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej organowi ewidencyjnemu (lub do KRS), gdyż w przeciwnym wypadku może to rodzić konsekwencje w postaci wykreślenia przedsiębiorcy z ewidencji działalności gospodarczej (lub KRS). Dokonując wyjaśnienia pojęcia zawieszenia działalności gospodarczej, należy wskazać, że jest to czasowe zaprzestanie przez przedsiębiorcę wykonywania działalności gospodarczej. Okres zawieszenia to zatem czas "przestoju", swoistej przerwy w wykonywaniu działalności gospodarczej. Wskazana przerwa musi jednak być ograniczona czasowo bowiem pomimo, że przedsiębiorca może zawieszać wykonywanie działalności nawet kilkakrotnie, to jednak okres zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej ma ustawowe granice. Ustawodawca wskazał, że czas zawieszenia nie może być krótszy niż 30 dni i dłuższy niż 24 miesiące. Zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej jest zatem z mocy prawa ograniczone w czasie. Zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej stanowi więc dopuszczalne przez ustawodawcę przerwanie jej wykonywania na określony czas - od 30 dni do 24 miesięcy. Zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej, jak i jej wznowienie następuje na wniosek przedsiębiorcy. Jeśli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, to składa przedmiotowy wniosek skierowany do CEIDG (osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą). W myśl art. 14a ust. 5 ustawy o działalności gospodarczej, dla skutecznego wznowienia przez przedsiębiorcę wykonywania działalności gospodarczej konieczne jest, aby wniosek został złożony z zachowaniem ustawowego terminu i w sposób określony w przepisach powołanej ustawy. Jak stanowi art. 32 ust. 1 złożenie wniosku jest obligatoryjne w stosunku do wszystkich przedsiębiorców. Ustawodawca nie przewidział w tym zakresie żadnych wyjątków, które byłyby podstawą do odstąpienia od wydania decyzji o wykreśleniu przedsiębiorcy z CEIDG. Konsekwencją niezłożenia przez przedsiębiorcę wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej przed upływem okresu 24 miesięcy od dnia zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, jest konieczność zastosowania przepisu art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy o działalności gospodarczej, który zobowiązuje Ministra Gospodarki do wykreślenia przedsiębiorcy z CEIDG, z urzędu w drodze decyzji administracyjnej, decyzja wydana na tej podstawie jest tzw. decyzją związaną, przy wydaniu której przepisy prawa nie pozwalają organowi na swobodne uznanie. Ustawodawca umożliwił więc przedsiębiorcom zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, ustanowił jednak warunki, których spełnienie jest konieczne w celu skorzystania z tej instytucji. Jednym z warunków jest okres zawieszenia działalności gospodarczej, Sąd stwierdza, że został on przez ustawodawcę ścisłe określony, gdyż minimalny termin zawieszenie wynosi 30 dni, natomiast maksymalny 24 miesiące. Tym samym skutki zawieszenia następują dopiero po upływie minimalnego okresu dla zwieszenia działalności gospodarczej czyli po upływie 30 dni (odmiennie dla miejąca lutego). Można więc na podstawie wskazanych regulacji sformułować twierdzenie, że niewykonywanie przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej przez okres krótszy niż 30 dni nie jest kwalifikowane przez ustawodawcę jako zawieszenie jej wykonywania (por. Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej Komentarz Sieradzka Małgorzata, publ. LEX 2013). W sytuacji skarżącej niekwestionowanym przez strony sporu faktem jest, że zawiesiła ona działalność gospodarczą z dniem (...) listopada 2017 r., a wznowiła ją (...) listopada 2017 r. Tym samym w Centralnej Ewidencji Informacji Działalności Gospodarczej przez 8 dni widniała informacja o zawieszeniu przez skarżącą działalności gospodarczej. Sąd wskazuje, że skarżąca podejmując decyzję o wznowieniu działalności gospodarczej po ośmiu dniach spowodowała, że wniosek o zawieszenie tej działalności z (...) listopada 2017 r. nie wywołał skutku przewidzianego w art. 14a ust. 1 ustawy o swobodzie dzielności gospodarczej. Można więc wywieść, że skarżąca składając wniosek o wznowienie działalności gospodarczej po kilku dniach od zawieszenia działalności miała na celu jej kontynuowanie bez żadnych prawnie skutecznych przerw. Tak więc odmowa przyznania skarżącej dofinansowania na podstawie § 2 ust. 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia wobec stwierdzenia, że nie spełniła ona warunku otrzymania pomocy nie wykonując działalności na obszarze wiejskim objętym LSR nie znajduje prawnego uzasadnienia. Zgodzić natomiast się należy z samorządem Województwa D., że każdy podmiot będący stroną porozumienia o wspólnej realizacji operacji przyznawanej na podstawie rozporządzenia zobowiązany jest do wykonywania działalności gospodarczej, co oznacza, że brak jest możliwości zawieszenia działalności gospodarczej przez którykolwiek z podmiotów będących stroną ww. porozumienia. Natomiast w świetle przywołanej regulacji o zawieszeniu działalności gospodarczej stwierdzić należało, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do skutecznego zawieszenia działalności gospodarczej przez skarżącą.

Organ biorąc pod rozwagę przedstawione argumenty ponownie dokona oceny wniosku skarżącej o przyznanie pomocy w ramach poddziałania 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność", objętego PROW na lata 2014 - 2020 złożonego w dniu (...) lipca 2017 r.

Mając na uwadze przedstawione uzasadnienie Sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. O kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.