III SA/Wa 976/19 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2975857

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2019 r. III SA/Wa 976/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska.

Sędziowie WSA: Honorata Łopianowska (spr.), Jarosław Trelka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 października 2019 r. sprawy ze skargi K. O. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia (...) marca 2019 r. nr (...) w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego

1) uchyla zaskarżone postanowienie,

2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W.

na rzecz K. O. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku Pana K. O. (dalej: "Zobowiązany", "Skarżący") na podstawie tytułów wykonawczych z 18 listopada 2010 r. nr (...), (...), (...) oraz z 23 listopada 2010 r. nr (...), którymi objęto należności z tytułu zaległości w podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2004 r. do grudnia 2005 r. w łącznej kwocie należności głównej 53 393,00 zł plus odsetki.

W celu wyegzekwowania należności, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. zawiadomieniami z 22 listopada 2010 r. nr 1440/DEG/721-675/2010/ER/4 oraz 1440/DEG/721-676/2010/ER/4 dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego odpowiednio w (...) S.A. oraz (...) S.A. Z odpowiedzi uzyskanych z banku wynika, że (...) S.A. nie prowadził rachunku bankowego na rzecz Zobowiązanego, natomiast (...) S.A. poinformował o przyjęciu zawiadomienia do realizacji.

Zawiadomienia wraz z odpisami tytułów wykonawczych doręczono Skarżącemu 2 grudnia 2010 r.

Kolejnymi zawiadomieniami z dnia 17 grudnia 2010 r. nr 1440/DEG/721-302/2010/ZJ, 1440/DEG/721-303/2010/ZJ, 1440/DEG/721-304/2010/ZJ, 1440DEG/721-305/2010/ZJ, 1440/DEG/721-306/2010/ZJ, 1440/SERG/721-307/2010/ZJ, 1440/DEG/721-308/2010/ZJ organ egzekucyjny podjął próbę zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego odpowiednio w kolejnych bankach, jednak zajęcia okazały się nieskuteczne. Zawiadomienia doręczono Skarżącemu 5 stycznia 2011 r.

Kolejnym zawiadomieniem, z 8 kwietnia 2011 r. nr 1440/EA/721-39/2011/ZJ, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w (...) S.A. Zawiadomienie doręczono Skarżącemu 18 kwietnia 2011 r.

Następnie, 3 grudnia 2012 r. organ egzekucyjny zawiadomieniem nr 1440/EA- 785/2012/ZJ dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnych z tytułu zwrotu należnej kwoty u dłużnika zajętej wierzytelności - Dyrektora Izby Skarbowej w W. Zawiadomienie doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności 4 grudnia 2012 r. oraz Skarżącemu 6 grudnia 2012 r.

2. W dniu 14 grudnia 2012 r. wpłynęło do organu egzekucyjnego pismo Skarżącego zatytułowane "Zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej", w uzasadnieniu którego wskazano, że na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599 z późn. zm., zwanej dalej: "u.p.e.a.") oraz art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Zobowiązany zgłasza zarzut nieistnienia obowiązku podatkowego określonego w decyzjach: (...) z (...) sierpnia 2010 r.; (...) z (...) października 2010 r.; (...) z (...) października 2010 r. oraz (...) z (...) listopada 2010 r.

Zobowiązany twierdził, że ww. decyzje zostały uchylone na mocy wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 1682/11, z 9 sierpnia 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 2960/11 oraz z 8 października 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 2704/11, natomiast w postępowaniu w zakresie określenia zobowiązania podatkowego za 2005 r. został złożony wniosek o wznowienie postępowania w związku z licznymi uchybieniami, których dopuścił się organ podatkowy. Dalej wskazano, że od decyzji nr (...) z (...) sierpnia 2010 r. nie zostało wniesione odwołanie bowiem nie została ona Zobowiązanemu doręczona; pozostawiono ją w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia w sytuacji, gdy Skarżący w chwili pozostawienia mu awiza przebywał w innym miejscu, na urlopie. Mając na uwadze powyższe, Skarżący wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego, ewentualnie o jego zawieszenie w zakresie zobowiązania podatkowego za 2005 r. oraz umorzenie w zakresie pozostałych lat.

3. Postanowieniem z 5 lutego 2013 r. nr 1440/EA/721-34/2013/ZJ, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr (...), (...), (...), (...). W uzasadnieniu organ egzekucyjny wskazał, że nie znajduje podstaw do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Wskazał również, że postanowieniem z 22 stycznia 2013 r. nr 1440/EA/721-03/2013/ZJ umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących zaległości w podatku od towarów i usług za 2006 i 2008 r. oraz postanowieniem z 4 lutego 2013 r. nr 1440/EA/721-06/2013/ZJ umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących zaległości w podatku od towarów i usług za 2007 r.

4. Pismem z 31 października 2018 r. Skarżący wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z (...) sierpnia 2010 r. nr (...). W uzasadnieniu wskazano, że postępowanie egzekucyjne wszczęte na podstawie ww. decyzji zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 59 § 1 pkt 2 i 3 u.p.e.a. Podstawa określająca egzekwowany obowiązek wynikała bezpośrednio z decyzji z (...) sierpnia 2010 r. i to ta decyzja stała się podstawą wszczętego w tej sprawie postępowania egzekucyjnego, co oznacza, że organ egzekucyjny powinien określić wysokość egzekwowanego zobowiązania zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji. Ponadto, wysokość wymagalnej kwoty znajduje swoje potwierdzenie również we wszczętym w tej sprawie postępowaniu karno - skarbowym. Zdaniem Skarżącego, organ egzekucyjny nie miał więc prawa samowolnie powiększać wymagalnego zobowiązania określonego na stronie 7 decyzji nr (...), a czyniąc to naruszył art. 59 § 1 pkt 2 i 3 u.p.e.a.

5. Postanowieniem z 15 stycznia 2019 r. nr 1440-SEE.711.2056.2018/JN, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr (...), (...), (...) i (...).

W uzasadnieniu organ egzekucyjny wyjaśnił, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. decyzją z (...) sierpnia 2010 r. nr (...), po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego określił Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: grudzień 2004 r. - 9 636,00 zł; luty 2005 r. - 928,00 zł, marzec 2005 r. - 4 873,00 zł, kwiecień 2005 r. - 4 784,00 zł, maj 2005 r. - 6 059,00 zł, czerwiec 2005 r. - 3 525,00 zł, lipiec 2005 r. - 3 138,00 zł, sierpień 2005 r. - 2 347,00 zł, listopad 2005 r. - 3 522,00 zł, październik 2005 r. - 3 484,00 zł, listopad 2005 r. - 3 810,00 zł, grudzień 2005 r. - 7 287,00 zł. Decyzję doręczono 8 września 2010 r.; jest ona ostateczna w administracyjnym toku instancji.

Z uwagi na powyższe stwierdzono, że postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych na zobowiązania określone w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z (...) sierpnia 2010 r. nr (...) jest zgodne z prawem. Organ podkreślił, że kwoty zobowiązań wskazane w tytułach wykonawczych są zgodne z kwotami zobowiązań określonymi w decyzji.

W związku z powyższym organ egzekucyjny stwierdził brak podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 § 1 pkt 2 i 3 u.p.e.a. Postanowienie doręczono Skarżącemu 18 stycznia 2019 r.

6. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący pismem z 23 stycznia 2019 r. wniósł zażalenie.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w szczególności art. 59 § 1 pkt 2 i 3 u.p.e.a., poprzez całkowicie błędne uznanie istnienia obowiązku oraz uznanie, że w tej sprawie egzekwowany obowiązek został określony zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego i tym samym naruszenie art. 6, 7, 7a i 8 k.p.a.

W ocenie Skarżącego, tylko kwoty podlegające obowiązkowi zapłaty, wykazane na stronie 7 ww. decyzji winny być w kręgu zainteresowania organu egzekucyjnego. Ponadto Zobowiązany wskazał również na przedawnienie wierzytelności, podkreślając, że sam organ egzekucyjny przyznał, że w przypadku należności za okres grudzień 2004 r. - grudzień 2005 r., termin przedawnienia upłynął 8 grudnia 2017 r., jednak organ egzekucyjny zaznaczył także, że zobowiązania zabezpieczone hipoteką nie przedawniają się.

7. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. rozpatrzył zażalenie i (...) marca 2019 r. wydał postanowienie nr (...), którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Postanowienie dręczono Skarżącemu 14 marca 2019 r.

8. Skarżący nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. złożył pismem z 29 marca 2019 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 59 § 1 pkt 2 i 3 u.p.e.a. poprzez całkowicie błędne uznanie istnienia obowiązku oraz uznanie, że w tej sprawie egzekwowany obowiązek został określony zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego i tym samym naruszenie art. 6, 7, 7a i 8 k.p.a.

Skarżący podkreślił, że w jego ocenie tylko kwoty podlegające obowiązkowi zapłaty, wykazane na stronie (...) decyzji (...) z (...) sierpnia 2010 r. mogły być objęte postępowaniem egzekucyjnym. Natomiast całkowicie bezprawne jest zwiększenie wartości wymaganej decyzją organu kontroli skarbowej kwoty do wpłaty o niewymagalne zobowiązania za grudzień 2004 r. - 17 lutego 2005 r., czyli niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji. Ponadto Zobowiązany wskazał również na przedawnienie wierzytelności.

9. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta - zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., "dalej p.p.s.a."), obejmuje m.in. w punkcie 3 postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Tego rodzaju akt został zaskarżony rozpoznawaną skargą.

W ramach tych kryteriów kontroli, skarga zasługuje na uwzględnienie.

Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddane zostało postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z (...) marca 2019 r. nr (...) utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr (...), (...), (...), (...).

Zdaniem organu nadzoru, zobowiązania Skarżącego nie uległy przedawnieniu bowiem zobowiązania zostały zabezpieczone hipoteką przymusową na należącej do Skarżącego nieruchomości. Organ wyeksponował przy tym w zaskarżonym postanowieniu (jego str. 8-9, akta post. pod., k. 108-109), swoje stanowisko co do przedawnienia zobowiązania, zgodnie z którym, w myśl art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu.

Organ podkreślił, że w jego ocenie do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych zabezpieczonych hipoteką lub zastawem skarbowym żaden przepis prawa nie zwalnia organu podatkowego z obowiązku podejmowania działań mających na celu zabezpieczenie istniejących bądź przyszłych należności. Organ zauważył, że organy podatkowe związane są przepisami prawa powszechnie obowiązującego i nie są uprawnione do samodzielnej oceny konstytucyjności przepisów. Uznanie, zaś że organ podatkowy mógłby badać te kwestie byłoby nie do pogodzenia z fundamentalną zasadą demokratycznego państwa prawa. W ocenie organu - dopóki Trybunał Konstytucyjny nie stwierdzi niezgodności danego przepisu z Konstytucją RP, organy muszą respektować zasadę domniemania jego konstytucyjności. W konkluzji organ stwierdził więc, że w przedmiotowym postępowaniu nie doszło do przedawnienia dochodzonych należności.

Z kolei stanowisko Skarżącego sprowadza się m.in. do twierdzenia, że zobowiązanie uległo przedawnieniu.

2. Przystępując do rozstrzygnięcia tak zarysowanego sporu przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał.

Cytowany przepis wymienia cztery odrębne przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego. Ich wspólną cechą jest szeroko pojęte nieistnienie obowiązku, który ma stanowić przedmiot egzekucji administracyjnej. Jako przyczynę wygaśnięcia obowiązku można wskazać przedawnienie, które wiąże się z upływem czasu, którego skutkiem jest wygaśnięcie obowiązku. Instytucja ta ma zastosowanie zasadniczo w odniesieniu do obowiązków o charakterze pieniężnym.

W myśl art. 59 § 1 pkt 9 O.p., zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek przedawnienia. Przedawnienie obowiązku wynikającego z decyzji może doprowadzić do sytuacji, w której w obrocie prawnym znajduje się, co prawda, taki akt prawny (np. decyzja), ale z uwagi na przedawnienie nie istnieje już obowiązek, który pierwotnie z tego aktu wynikał. W przypadku przedawnienia zobowiązania podatkowego określonego w decyzji ostatecznej, organ podatkowy zobowiązany jest stwierdzić wygaśnięcie takiej decyzji na podstawie art. 258 § 1 pkt 1 O.p.

W dalszej kolejności, mając na względzie argumentację organów odnoszącą się do zastosowania w sprawie art. 70 § 8 O.p. (str. 8-9 zaskarżonego postanowienia), odwołać się trzeba do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 października 2013 r. o sygn. akt SK 40/12, w którym Trybunał orzekł, że art. 70 § 6 O.p., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r., jest niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji. Jednocześnie Trybunał stwierdził, że z tych samych względów, które legły u podstaw jego rozstrzygnięcia na tle ww. art. 70 § 6 O.p., z uwagi na to, że zawarta w nim norma prawna została powtórzona i rozszerzona (o zastaw skarbowy) w art. 70 § 8 O.p. - w sposób oczywisty mają do niego odpowiednie zastosowanie te same zastrzeżenia konstytucyjne, które zostały podniesione w niniejszym wyroku.

W orzeczeniu tym Trybunał wyraził jednoznacznie pogląd o braku przymiotu konstytucyjności normy przepisu art. 70 § 8 O.p., co - zdaniem Trybunału - "uzasadnia konieczność podjęcia przez ustawodawcę w ramach realizacji niniejszego wyroku pilnych działań zmierzających do wyeliminowania z systemu prawnego art. 70 § 8 O.p. z przyczyn wskazanych wyżej".

Stąd też, akceptując konieczność przeprowadzenia prokonstytucyjnej wykładni art. 70 § 8 O.p., stwierdzić należy, iż przepis ten - skoro została w nim powtórzona norma prawna zawarta w art. 70 § 6 O.p. - pozbawiony jest waloru konstytucyjności, a to w konsekwencji oznacza brak możliwości wywodzenia w oparciu o niego, że zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką nie ulegają przedawnieniu.

Zdaniem Sądu, wykładnia przepisu art. 70 § 8 O.p. - przy uwzględnieniu powyższych zastrzeżeń Trybunału co do zgodności art. 70 § 6 O.p. z art. 64 ust. 2 Konstytucji - nie może prowadzić do takiego rezultatu, iż w przypadku zobowiązań podatkowych zabezpieczonych hipoteką przymusową na podstawie niekonstytucyjnej normy art. 70 § 6 O.p. - w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002 r.- zabezpieczenie to nie wywołuje żadnych skutków prawnych w zakresie biegu terminu przedawnienia, a w sytuacji zobowiązań podatkowych zabezpieczonych taką hipoteką na podstawie obowiązującej od 1 stycznia 2003 r. analogicznej normy prawnej ujętej w ramach art. 70 § 8 O.p. - wywołany jest skutek w postaci nieprzedawniania się tych zobowiązań. Taka bowiem wykładnia naruszałaby konstytucyjną zasadę równości wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz zasadę sprawiedliwości społecznej wyrażoną w jej art. 2, przez wprowadzenie zróżnicowanej sytuacji prawnej podatników w zależności od tego, czy podstawą prawną zabezpieczenia hipotecznego była norma ujęta w art. 70 § 6 czy w art. 70 § 8 O.p. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego wydany na tle art. 70 § 6 O.p. traktować zatem trzeba jako jednoznaczną wskazówkę interpretacyjną w zakresie, w jakim Trybunał stwierdził, że w stosunku do art. 70 § 8 O.p. "mają odpowiednie zastosowanie te same zastrzeżenia konstytucyjne, które zostały podniesione w niniejszym wyroku" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 września 2014 r., sygn. akt I FSK 317/14).

Przyjęcie, że przepis art. 70 § 8 O.p. stanowiący o tym, że zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką nie ulegają przedawnieniu jest niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji powoduje, że tak zabezpieczone zobowiązania przedawniają się na ogólnych zasadach określonych w art. 70 § 1 do § 7 O.p. (analogicznie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 330/15).

W świetle powyższych rozważań nie można podzielić poglądu wyrażonego w niniejszej sprawie przez organy obu instancji odnośnie skutku wpisu do księgi wieczystej hipoteki przymusowej na nieruchomości Skarżącego w zakresie biegu terminu przedawnienia jego zobowiązań podatkowych. W przypadku bowiem zobowiązań egzekwowanych w oparciu o u.p.e.a., wygaśnięcie takiego zobowiązania wskutek przedawnienia stanowi samoistną przesłankę do umorzenia postępowania egzekucyjnego niezależnie od tego czy zostało zabezpieczone hipoteką czy też nie.

Mając to na uwadze należało, w ocenie Sądu, zbadać czy poszczególne zaległości Skarżącego z tytułu podatku od towarów i usług, objęte tytułami wykonawczymi będącymi podstawą egzekucji administracyjnej uległy przedawnieniu czy też przedawnienie nie nastąpiło, z uwagi na wystąpienie zdarzeń skutkujących przerwaniem biegu terminu przedawnienia.

Sąd oceniając legalność postanowienia organu nadzoru stwierdza, że zaskarżone rozstrzygnięcia zawiera uchybienia uzasadniające wyeliminowanie go z obrotu prawnego.

Ponownie rozpoznając sprawę organ nadzoru powinien przede wszystkim uwzględnić przedstawioną wyżej interpretację art. 70 § 8 O.p. i pozostałe uwagi Sądu.

Rolą organu będzie precyzyjne ustalenie okoliczności skutkujących ewentualnym przerwaniem biegu terminu przedawnienia. Samo zabezpieczenie zobowiązania hipoteką przymusową nie uprawnia do prowadzenia egzekucji. Jak wynika z treści tytułów wykonawczych a także decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z (...) sierpnia 2010 r. nr (...) (akta post. adm., k. 11-14), egzekwowane zobowiązania w tytułu podatku od towarów i usług dotyczą okresów od grudnia 2004 r. do grudnia 2005 r.

Zgodnie zaś z art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Jeśli zatem w sprawie nie wystąpiły zdarzenia skutkujące zawieszeniem lub przerwaniem biegu terminu przedawnienia, egzekwowane zobowiązania w tytułu podatku od towarów i usług dotyczące okresów od grudnia 2004 r. do grudnia 2005 r., uległy przedawnieniu. Na to przedawnienie nie wpływa okoliczność zabezpieczenia zobowiązania hipoteką przymusową - z przyczyn wyżej wskazanych.

3. Wobec stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie organu drugiej instancji narusza wskazane powyżej przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy - Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł o jego uchyleniu.

Sąd zasądził na rzecz Skarżącego tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego zgodnie z art. 200 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kwotę 100 zł.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.