Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2735955

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 31 października 2018 r.
III SA/Wa 96/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Sylwester Golec (spr.).

Sędziowie: WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, del., SO Agnieszka Baran.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 października 2018 r. sprawy ze skargi M. T. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia (...) listopada 2017 r. nr (...) w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego

1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego W. z dnia (...) lipca 2017 r. nr (...),

2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W.

na rzecz M. T. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego W. (dalej: NUS, organ I instancji) prowadził postępowanie egzekucyjne skierowane do majątku M.T. - dawniej B. (dalej: strona, skarżąca) na podstawie tytułu wykonawczego z 28 grudnia 2000 r. nr (...) obejmującego zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1994 r. w kwocie 4.998.297,80 zł oraz z 3 kwietnia 2002 r. nr (...) obejmującego zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1995 r. w kwocie 9.435.658,50 zł.

Egzekucja administracyjna na podstawie tytułu wykonawczego nr (...) została wszczęta 28 grudnia 2000 r. przez doręczenie stronie odpisu tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem z 28 grudnia 2000 r. o dokonaniu zajęcia wynagrodzenia za pracę u pracodawcy tj. F. Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór zawiadomienia o zajęciu 28 grudnia 2000 r.

Na podstawie tytułu wykonawczego nr (...), organ egzekucyjny wszczął postępowanie egzekucyjne wobec strony dokonując zawiadomieniem z 18 listopada 2004 r., zajęcia wynagrodzenia za pracę w firmie F. Zawiadomienie wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono skarżącej 22 listopada 2004 r.

W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego NUS podejmował szereg czynności zmierzających do uzyskania kwot na pokrycie egzekwowanych zaległości. W dniu 30 grudnia 2004 r. skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. zlecenie rekwizycyjne z prośba o podjęcie czynności egzekucyjnych wobec majątku strony znajdującego się w W. przy ul. (...). W odpowiedzi Naczelnik Urzędu Skarbowego W. zwrócił przekazane tytuły wykonawcze z informacją o braku możliwości podjęcia zleconych czynności z uwagi na braku majątku strony pod wskazanym adresem.

NUS wystąpił do Sądu Rejonowego dla W. (...) Wydział Ksiąg Wieczystych wnioskiem z 22 czerwca 2005 r. o założenie księgi wieczystej i dokonanie wpisu hipoteki przymusowej na nieruchomości będącej własnością skarżącej stanowiącej spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu położonego przy ul. (...).

Zawiadomieniem z 9 listopada 2005 r. Sąd Rejonowy dla W. w W. X Wydział Ksiąg Wieczystych poinformował o założeniu księgi wieczystej dla własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego położonego w W. przy ul. (...) lokal (...), zaś pismem z 23 grudnia 2005 r. zawiadomił o dokonaniu wpisu hipoteki przymusowej w księdze wieczystej.

Organ egzekucyjny zawiadomieniem z 24 września 2007 r. dokonał skutecznego zajęcia rachunku bankowego strony w Banku (...) S.A. z którego uzyskano łączną kwotę 2.157,09 zł, a następnie zawiadomieniem z 17 czerwca 2008 r. dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę zobowiązanej w Firmie F. W odpowiedzi na zajęcie dłużnik zajętej wierzytelności przesłał zestawienie wynagrodzenia skarżącej z informacją o pobieraniu najniższego wynagrodzenia, które stanowiło kwotę wolną od zajęcia.

Poborca skarbowy 20 czerwca 2008 r. sporządził protokół o stanie majątkowym strony z którego wynikało, że pracuje w F. za kwotę 1100 zł, posiada mieszkanie spółdzielcze własnościowe o powierzchni 38,8 m2 przy ul. (...) lok. (...). Skarżąca nie posiadała innych nieruchomości, praw majątkowych ani środków transportowych.

Ustalenia zostały potwierdzone 23 kwietnia 2009 r. na rozprawie o wyjawienie majątku strony w Sądzie Rejonowym dla W. (...) Wydział Cywilny.

Organ egzekucyjny 13 lipca 2009 r. przesłał do strony zawiadomienie o zajęciu nieruchomości położonej w W. przy ul. (...) z wezwaniem do zapłaty dochodzonej należności, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Skarżąca potwierdziła odbiór zawiadomienia 28 lipca 2009 r.

W dniu 15 lipca 2009 r. organ egzekucyjny przesłał do Sądu Rejonowego dla W. w W. wniosek o wpis w księdze wieczystej Nr (...) ostrzeżenia o wszczęciu egzekucji z nieruchomości. Sąd potwierdził odbiór wniosku 20 lipca 2009 r.

Strona skierowała do NUS pismo z 11 sierpnia 2009 r. zatytułowane "skarga na czynności egzekucyjne" podnosząc, że zastosowany środek egzekucyjny jest zbyt uciążliwy. Skarżąca złożyła również wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201, dalej: u.p.e.a).

NUS rozpatrując pismo strony w części dotyczącej umorzenia postępowania egzekucyjnego, postanowieniem z 26 lutego 2010 r. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr (...) i nr (...). Rozpatrując złożoną skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: DIS) postanowieniem z (...) stycznia 2010 r. oddalił skargę. Skarżąca wniosła zażalenie skierowane do Ministra Finansów, który postanowieniem z (...) lipca 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie DIS. Skarżąca na postanowienie Ministra Finansów złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 6 maja 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 2513/10 oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że kwestia zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego nie mogła być przedmiotem badania w trybie skargi unormowanej w art. 54 u.p.e.a., a mogła być analizowana jedynie w trybie postępowania w sprawie zarzutów, unormowanego w art. 33 u.p.e.a.

Strona, pismem z 29 lipca 2011 r. złożyła do NUS wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego wraz z zarzutem zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego.

Postanowieniem z (...) września 2011 r. NUS odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Strona wniosła zażalenie do DIS, który postanowieniem z (...) stycznia 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 8 stycznia 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 1275/12 oddalił skargę. Wniesiona od wyroku skarga kasacja została przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 30 czerwca 2015 r. sygn. akt II FSK 1280/13 oddalona.

Na wniosek wierzyciela organ egzekucyjny postanowieniem z (...) grudnia 2016 r. na podstawie art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a. zawiesił w całości postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych nr (...) i (...).

Strona pismem z 9 maja 2017 r. wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr (...) i (...) oraz o wykreślenie hipoteki przymusowej ustanowionej na nieruchomości położonej w W. przy ul. (...). W uzasadnieniu skarżąca przywołała wyrok Sądu Najwyższego z 17 marca 2016 r. sygn. akt V CSK 377/15 w którym Sąd uznał, że art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej, dalej O.p., powiela art. 70 § 6 O.p. obowiązujący do 2002 r., który w wyroku z 8 października 2013 r. w sprawie SK 40/12 Trybunał Konstytucyjny uznał za niekonstytucyjny. Zdaniem skarżącej roszczenia podatkowe, które zostały zabezpieczone hipoteką przymusową, uznać należało za przedawnione.

NUS postanowieniem z (...) lipca 2017 r. nr (...) odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr (...) i (...).

Strona złożyła zażalenie podnosząc naruszenie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., z uwagi na wygaśnięcie obowiązku podatkowego objętego tytułami wykonawczymi nr (...) i (...), wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia przez umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Postanowieniem z (...) listopada 2017 r. nr (...) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: DIAS) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W ocenie DIAS, egzekwowane zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1994 i 1995 objęte tytułami wykonawczymi nr (...) i (...), które zostały zabezpieczone na hipotece w 2005 r. wnioskiem z 22 czerwca 2005 r. nie uległy przedawnieniu, stosownie do art. 70 § 8 O.p.

Organ odwoławczy wskazał, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 8 października 2013 r. sygn. akt SK 40/12 zbadał konstytucyjność art. 70 § 6 O.p., nie zaś art. 70 § 8 O.p. Zdaniem DIAS, oznacza to, że art. 70 § 8 O.p. ma w dalszym ciągu moc obowiązującą, zaś organy władzy publicznej są zobligowane do jego stosowania. W ocenie organu odwoławczego, wyrok Trybunału Konstytucyjnego spowodował utratę mocy obowiązującej jedynie przepisu, który wymieniony został w jego sentencji, a więc art. 70 § 6 O.p., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r., a więc skutku takiego nie można rozszerzyć na art. 70 § 8 O.p.

Organ odwoławczy uznał, że NUS prawidłowo stwierdził, że nie zachodzi przesłanka do umorzenia postępowania egzekucyjnego wymieniona w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Dochodzone przez organ egzekucyjny zaległości zostały bowiem zabezpieczone przez wpis hipoteki przymusowej zwykłej w księdze wieczystej nr (...), co zgodnie z art. 70 § 8 O.p. spowodowało, że nie uległy one przedawnieniu, jednak po upływie terminu przedawnienia zobowiązania mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Strona podniosła naruszenie art. 70 § 8 O.p. przez jego zastosowanie pomimo tego, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 8 października 2013 r., sygn. akt. SK 40/12 stwierdził, że art. 70 § 6 O.p., który ma tożsame brzmienie z art. 70 § 8 O.p. jest niezgody z Konstytucją, co w konsekwencji skutkowało naruszeniem art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. przez jego niezastosowanie, pomimo zaistnienia przesłanek do umorzenia postępowania egzekucyjnego, z uwagi na wygaśniecie obowiązku podatkowego objętego tytułami wykonawczymi.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W ocenie Sądu, skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na tle sformułowanych zarzutów, kwestią sporną jest, czy orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 8 października 2013 r. o sygn. SK 40/12, dotyczące art. 70 § 6 O.p. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002 r., odnosi się również do art. 70 § 8 O.p., w brzmieniu obowiązującym od 2003 r. W konsekwencji chodzi o rozstrzygnięcie, czy ustanowienie hipoteki przymusowej na podstawie art. 70 § 8 O.p., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r., dawało organowi podatkowemu uprawnienie do nieograniczonego w czasie dochodzenia od podatnika zaległości podatkowych objętych tą hipoteką.

W wyroku z 8 października 2013 r. sygn. SK 40/12 Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność art. 70 § 6 O.p., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r. z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. W judykaturze utrwalone jest stanowisko, że skutki wyroku TK z dnia 8 października 2013 r., SK 40/12, dotyczące niezgodności art. 70 § 6 O.p., w obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r. z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP można jednak rozciągnąć na przepis w brzmieniu, który nie był przedmiotem oceny TK (por.m.in. wyroki NSA: z dnia 8 maja 2015 r., I FSK 185/14, z dnia 16 września 2014 r., I FSK 317/14, z dnia 19 czerwca 2018 r., II FSK 1573/16 czy też z dnia 13 grudnia 2013 r., I FSK 1807/12). Pytanie przedstawione TK dotyczyło bowiem art. 70 § 6 O.p., w brzmieniu obowiązującym we wskazanym przedziale czasu. Porównując jednak przepis w stanie prawnym w zakresie objętym zapytaniem oraz po nowelizacji tego przepisu stwierdzić należy, że w zakresie, w jakim była ona przedmiotem badania, treść tego przepisu nie uległa zmianie. Mimo, że badany przez Trybunał Konstytucyjny przepis od 1 stycznia 2003 r. nie miał już zastosowania do nowych zabezpieczeń należności podatkowych z uwagi na utratę mocy obowiązującej, to zawarta w nim norma prawna została powtórzona i rozszerzona (o zastaw skarbowy) w art. 70 § 8 O.p. W uzasadnieniu wyroku Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że ostatnio powołany przepis nie był wprawdzie formalnie przedmiotem orzekania, lecz mają do niego odpowiednie zastosowanie te same zastrzeżenia konstytucyjne, które zostały podniesione w tym wyroku.

Z punktu widzenia Konstytucji RP, podczas kontroli podatkowej nie jest dozwolone ani uzależnianie terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych od tego, w jaki sposób zostały one zabezpieczone, ani dopuszczenie do sytuacji, w której zobowiązania tak wyodrębnionej kategorii podatników nigdy się nie przedawniają. Zdaniem TK uzasadnia to konieczność podjęcia przez ustawodawcę w ramach realizacji wyroku pilnych działań zmierzających do wyeliminowania z systemu prawnego art. 70 § 8 O.p. Stwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny cecha niekonstytucyjności odnosi się zatem także do art. 70 § 8 O.p., w brzmieniu obowiązującym na dzień ustanowienia hipoteki. Można więc w tej sytuacji mówić o niezgodności z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP także art. 70 § 8 O.p. w zakresie, o którym mowa w omawianym orzeczeniu TK. W piśmiennictwie i orzecznictwie przyjmuje się, że oczywistość niezgodności przepisu z Konstytucją oraz z uprzednią wypowiedzią Trybunału stanowią wystarczające przesłanki do odmowy przez sąd zastosowania przepisów ustawy. W tak bowiem oczywistych sytuacjach trudno oczekiwać, by sądy uruchomiały procedurę pytań prawnych (zob. R. Hauser, A. Kabat, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 lutego 2002 r., sygn. akt I SA/Po 461/01, "Orzecznictwo Sądów Polskich" 2003, nr 2, s. 73-75, M. Wiącek, Pytania prawne sądu do Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2011, s. 269; uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 16 października 2006 r., I FPS 2/06, ONSAiWSA 2007/1/3). Do tej linii orzeczniczej nawiązuje również pogląd prezentowany przez Sąd Najwyższy, że niezgodność z Konstytucją RP dotyczy określonej normy prawnej, którą przepis wyraża, a nie jednostek redakcyjnych, pełniących wyłącznie rolę porządkującą wewnątrz aktu prawnego, w którym się znajduje. Powinnością ustawodawcy jest przepis ten z ustawy usunąć wraz z ogłoszeniem wyroku Trybunału, gdyż w przeciwnym wypadku doszłoby się do karkołomnego wnioskowania o możliwości dowolnego zmieniania numeracji przepisów w ustawach, np. w razie tworzenia tekstu jednolitego i omijania w ten sposób (niewykonywania) wyroków Trybunału Konstytucyjnego. Za zbędną powinno się uznać potrzebę powtórnego rozpatrywania przez Trybunał zgodności, tym razem art. 70 § 8 O.p. z Konstytucją RP, skoro przepis ten, co do kwestii, z powodu której orzeczona została jego niekonstytucyjność, się nie zmienił (wyrok SN z dnia 17 marca 2016 r., V CSK 377/15). Niekonstytucyjność art. 70 § 6 O.p., w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002 r., została stwierdzona nie z uwagi na rodzaj postępowania, w ramach którego doszło do zabezpieczenia, przez ustanowienie hipoteki na nieruchomości, lecz z uwagi na to, że Trybunał Konstytucyjny krytycznie odniósł się do dwóch aspektów art. 70 § 6 O.p. w badanym brzmieniu, a mianowicie tego, że:

1) całkowicie wyłącza on przedawnienie niektórych rodzajów należności podatkowych (zabezpieczonych hipoteką przymusową), a równocześnie

2) czyni to na podstawie nieuzasadnionego i arbitralnego kryterium (formy zabezpieczenia należności podatkowych).

Prowadzi to do naruszenia zasady równości ochrony praw majątkowych podatników.

Sąd w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z 19 czerwca 2018 r., II FSK 1573/16, że skoro ustanowienie hipoteki przymusowej na nieruchomości (zastawu skarbowego na nieruchomości) nie wyklucza przedawnienia zabezpieczonego w ten sposób zobowiązania podatkowego, zasadny jest wniosek, że w takim przypadku termin przedawnienia biegnie na zasadach ogólnych uregulowanych w art. 70 § 1 O.p., chyba że został przerwany z powodów określonych w art. 70 § 3 lub § 4 O.p., albo zawieszony z uwagi na zaistnienie sytuacji, o której mowa w art. 70 § 6 lub art. 70a O.p. W piśmiennictwie zauważa się też, że art. 70 § 8 O.p., wprowadzony do tej ustawy z dniem 1 stycznia 2003 r. stanowi w obecnych warunkach swoiste superfluum legislacyjne (por. S. Bogucki, K. Winiarski, Instytucja przerwania biegu terminu przedawnienia w ordynacji podatkowej (ewolucja poglądów judykatury), w: Ordynacja podatkowa. Stan obecny i kierunki zmian, pod red. R. Dowgiera, Białystok 2015, s. 122). W świetle wyroku TK przyjąć należy, że ustanowienie hipoteki nie miało żadnego wpływu na bieg terminu przedawnienia zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1994 r. i 1995 r.

Z powyższych względów uznać należy, że zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie organu I instancji wydane zostało z naruszeniem prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy tj. w oparciu o niekonstytucyjny art. 70 § 8 O.p., a to z powodu nieuprawnionego przyjęcia przez organy podatkowe, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego dotyczące art. 70 § 6 O.p. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002 r. nie odnosi się również do art. 70 § 8 O.p. w brzmieniu obowiązującym od 2003 r. W tym kontekście skarżąca trafnie podniosła zarzut niekonstytucyjności art. 70 § 8 O.p.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, organy podatkowe zobowiązane będą do uwzględniania przyjętej przez Sąd wykładni art. 70 § 8 O.p., a w rezultacie również i tej oceny, że zobowiązanie podatkowe skarżącej, zabezpieczone hipotecznie podlega przedawnieniu na zasadach ogólnych określonych w art. 70 § 1 do § 7 O.p.

W związku z dokonaną prokonstytucyjną wykładnią art. 70 § 8 O.p., nastąpiła konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł obejmującą uiszczony wpis od skargi (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika strony będącego adwokatem (480 zł) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.