Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 8 listopada 2006 r.
III SA/Wa 934/06

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Pinkowski (spr.).

Sędziowie WSA: Wojciech Mazur, Marek Wroczyński.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. P. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) listopada 2005 r. Nr (...) w przedmiocie: umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne postanawia

1)

umorzyć postępowanie sądowe,

2)

zasądzić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. C., prowadzącej kancelarię adwokacką w W. przy ulicy (...), kwotę 2.928 zł (słownie: dwa tysiące dziewięćset dwadzieścia osiem złotych), to jest kwotę 2.400 zł z podatkiem od towarów i usług w stawce 22%,tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z (...) listopada 2005 r. P. P. (zwany dalej "Skarżącym") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z (...) listopada 2005 r. w przedmiocie umorzenia należności z tytułu nieuregulowanych w terminie składek na ubezpieczenie społeczne osobiste za okres od I 1993 r. do XII 1998 r. w łącznej kwocie (...), w tym z tytułu składek - (...), odsetek - (...)

W skardze podniósł, że Prezes ZUS w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie ustosunkował się w żaden do wskazanych w odwołaniu zarzutów. Potwierdził jedynie, że po ponownym przeanalizowaniu sprawy należało uznać, iż należności Skarżącego za ww. okres były bezsporne. Stwierdził również, że fakt ich posiadania potwierdził wyrokiem z (...) czerwca 2005 r. Sąd Apelacyjny w K. Tymczasem wyrokiem tym Sąd oddalił jedynie jego odwołanie od decyzji ZUS w C. z dnia (...) marca 2002 r., którą umorzono mi zadłużenie w kwocie (...) za okres od lutego do grudnia 1992 r., co nie ma związku z umorzeniem, którego dokonano decyzją z (...) września 2005 r. Skarżący wskazał, że od dnia (...) maja 1992 r. nie zatrudniał żadnych pracowników, a od dnia (...) marca 1992 r. nie miał osób współpracujących. ZUS natomiast ewidencjonował opłacane przez niego składki, zaliczając je na poczet różnych kont, także pracowniczych. Przykładem błędnych naliczeń na różne konta było kierowanie korespondencji urzędowej do Skarżącego pod różnymi znakami. W ocenie Skarżącego kolejną sprawą, wymagającą wyjaśnienia i wskazania błędów w naliczaniu opłacanych składek, jest różnica między decyzją ZUS z (...) marca 1996 r. o wysokości zadłużenia z tytułu obowiązkowych składek na ubezpieczenie społeczne, które za okres od stycznia 1992 r. do stycznia 1996 r. wynosiło (...)., a decyzją z (...) lutego 2001 r., wg której zadłużenie za dłuższy okres - do grudnia 1998 r. - było mniejsze i wyniosło (...). Ponadto ZUS w decyzji z dnia (...) marca 1996 r. oraz w innych pismach powołuje za podstawę prawną art. 33 ustawy o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych, dotyczący składek na ubezpieczenie społeczne pracowników, które to są regulowane przez zakład pracy, podczas gdy wówczas pracowników Skarżący już nie zatrudniał. Podstawa prawna, na której wydano tytuł wykonawczy (...) z dnia (...) czerwca 1998 r., czyli art. 36 w zw. z art. 35 ustawy z dnia 25 listopada 1986 r. (Dz. U. z 1989 Nr 25, poz. 137), dotyczy nieopłaconych w terminie składek na ubezpieczenie społeczne pracowników, mimo Skarżący nie zatrudniał w tym okresie żadnych pracowników. Zdaniem Skarżącego kolejną nieścisłość stanowi decyzja nr 1 z (...) marca 2002 r., którą ZUS umorzył należności z tytułu nieopłaconych w terminie składek na ubezpieczenie społeczne osobiste za okres od lutego do grudnia 1992 r. Skarżący podniósł, że w kwietniu 1992 r. otrzymał zasiłek chorobowy za okres od (...) lutego do (...) marca i od (...) marca do (...) marca 1992 r. Sytuacja ta wyraźnie stoi w sprzeczności z wspomnianą wyżej decyzją oraz stanem faktycznym, podanym w orzeczeniu Kolegium w K. z dnia (...) marca 1993 r. Z jednej strony ZUS twierdzi, że składki za podany okres nie wpłynęły, a z drugiej wypłaca wspomniany zasiłek chorobowy.

Skarżący podkreślił, że opisana sytuacja wymaga dokładnego przeanalizowania przez ZUS w C. Stwierdził, że opłacał wszystkie składki na ubezpieczenie społeczne w latach 1991-93 oraz 1996-98. Złe księgowanie i nie naliczanie wpłat na jego konto jest jedynie winą ZUS w C.

Uwzględniając wniosek Skarżącego, tutejszy Sąd postanowieniem z (...) czerwca 2006 r. przyznał mu prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata.

Okręgowa Rada Adwokacka w W. pismem z (...) września 2006 r. poinformowała, że pełnomocnikiem Skarżącego wyznaczyła adwokat M. C.

Na rozprawie w dniu (...) listopada 2006 r. stawił się Skarżący wraz z ustanowionym z urzędu pełnomocnikiem. Skarżący oświadczył, "że musiał źle zrozumieć decyzję Prezesa ZUS, dlatego złożył skargę, a teraz kiedy dowiedział się, że decyzja ta umarza mu zaległości, chciałby wycofać skargę". Pełnomocnik Skarżącego wniosła o zaprotokołowanie powyższej wypowiedzi oraz o zasądzenie kosztów udzielonej pomocy prawnej z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały pokryte.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym. Cofnięcie skargi może mieć zarówno formę pisemną, jak i ustną złożoną do protokołu rozprawy (B. Dauter (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 159).

Z powyższego przepisu wynika, że sąd rozpoznający wniosek strony skarżącej w przedmiocie cofnięcia skargi dokonuje w określonych granicach merytorycznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd ten bowiem musi mieć na względzie, że cofnięcie skargi nie może zmierzać do obejścia prawa, jak również by wskutek cofnięcia skargi nie pozostały w obrocie prawnym akty lub czynności dotknięte wadą nieważności.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji zaległości Skarżącego są bezsporne. Co prawda w odpowiedzi na skargę organ wskazał, że istnieje spór co do zaległości objętych decyzją. Sąd uznał jednak, że chodzi w tym przypadku o wątpliwości w ustaleniach faktycznych, które nie mogą skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji.

Z akt sprawy wynika, że Skarżący na rozprawie złożył stosowne oświadczenie o cofnięciu skargi na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z (...) listopada 2005 r. Rozpoznając ten wniosek Sąd nie stwierdził, aby w sprawie wystąpiły przesłanki wyłączające skuteczność cofnięcia skargi, o których mowa w art. 60 p.p.s.a. Skoro przesłanki te nie wystąpiły, Sąd jest cofnięciem skargi związany.

Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W ocenie Sądu, oświadczenie Skarżącego z dnia (...) listopada 2005 r. stanowi skuteczne cofnięcie skargi.

Wobec powyższego należało, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 p.p.s.a., orzec jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 19 oraz § 20 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Biorąc pod uwagę, że stawiennictwo Skarżącego na rozprawie nie było obowiązkowe, zgodnie z art. 205 § 2 brak było podstaw do zasądzenia Skarżącemu zwrotów kosztów przejazdu do Sądu.