Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3099646

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 29 czerwca 2020 r.
III SA/Wa 820/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz.

Sędziowie: WSA Jacek Kaute, del., SO Agnieszka Baran (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia (...) lutego 2020 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego W. (dalej jako: "organ egzekucyjny") prowadził postępowanie egzekucyjne wobec majątku E. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako: "spółką", "skarżąca"). Postępowanie to było prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z (...) sierpnia 2015 r. nr (...) wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. Tytuł ten obejmował należności z tytułu podatku od towarów i usług za kwiecień 2016 r. w kwocie należności głównej 25.082,00 zł plus należne odsetki za zwłokę. W toku postępowania, zawiadomieniem z (...) września 2015 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego spółki w Banku (...) S.A. Zawiadomienie o zajęciu doręczono bankowi 11 września 2015 r., zaś zobowiązanej spółce w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.; dalej "k.p.a.") w dniu 28 września 2015 r. Pismem z 20 października 2015 r. organ egzekucyjny poinformował, że w związku ze zbiegiem egzekucji wypłaty z zajętego rachunku zostają wstrzymane.

Postanowieniem z (...) czerwca 2018 r. działając na podstawie art. 59 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 z późn. zm.; dalej "ustawa egzekucyjna"), organ umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku spółki na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego. Postępowanie zostało umorzone - wskazano w postępowaniu o umorzeniu postępowania - z uwagi na to, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej jako: "organ odwoławczy") po rozpoznaniu zażalenia z 9 lipca 2018 r. wniesionego przez spółkę, postanowieniem z (...) września 2018 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ odwoławczy wskazał, że organ egzekucyjny nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, na podstawie którego jednoznacznie można było stwierdzić, że w dniu podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Organ egzekucyjny na udowodnienie przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego - stwierdził organ odwoławczy - powołał się bowiem na analizę dokonaną na podstawie wystąpień do innych organów i do zobowiązanej spółki dokonanych w 2016 r. tj. sprzed ponad dwóch lat przez wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W ocenie organu odwoławczego organ egzekucyjny nie wykazał w dostateczny sposób, iż poniesione wydatki egzekucyjne przewyższą kwotę uzyskaną w postępowaniu egzekucyjnym.

Postanowieniem z (...) listopada 2018 r. organ egzekucyjny zawiesił postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 56 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej do 30 stycznia 2019 r. z uwagi na to, że decyzją z dnia (...) lipca 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. rozłożył na raty spłatę należności objętych ww. tytułami wykonawczymi. W związku z brakiem spłaty udzielonych rat do dnia 30 stycznia 2019 r., postępowanie egzekucyjne wobec spółki zostało wznowione.

Po dokonaniu ponownej analizy sytuacji majątkowej spółki, organ egzekucyjny postanowieniem z (...) listopada 2019 r. umorzył postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 59 § 2 ustawy egzekucyjnej z uwagi na fakt, że w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przewyższających wydatki egzekucyjne.

Zażaleniem z 13 grudnia 2019 r. spółka wniosła o uchylenie powyższego postanowienia w całości, zarzucając naruszenie: art. 40 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy egzekucyjnej poprzez brak doręczenia przez organ postanowienia ustanowionemu pełnomocnikowi spółki, skutkujące niewprowadzeniem go do obrotu prawnego; art. 59 § 2 i 3 ustawy egzekucyjnej poprzez:

uznanie, że w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego określone w art. 59 § 2 ustawy egzekucyjnej tj., że koszty egzekucji byłyby wyższe od kwoty możliwej do wyegzekwowania;

zaniechanie wyjaśnienia czy przesłanka pozwalająca na umorzenie postępowania egzekucyjnego istniała na dzień podejmowania postanowienia;

brak dokładnego zbadania i rozważenia okoliczności przedmiotowej sprawy, z uwagi na nieprzeprowadzenie stosownej kalkulacji będącej wymaganą podstawą stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.

Ponadto mając na uwadze zawartą w dniu 23 lutego 2017 r. ze spółką "matką" D. Sp. z o.o. warunkową umowę pożyczki kwoty 200.000 zł, przeznaczonej m.in. na spłatę zaległości egzekwowanych w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym, a także wywiązanie się z ustalonego planu ratalnego, spółka wskazała, że istnieją obiektywne okoliczności pozwalające uznać, że zobowiązana spółka uzyska środki, które pokryją nie tylko wydatki egzekucyjne, ale również egzekwowane zaległości podatkowe. Zatem za przedwczesne i niezasadne spółka uznała przyjęcie przez organ egzekucyjny, że w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego określone w art. 59 § 2 ustawy egzekucyjnej.

Postanowieniem z (...) lutego 2020 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego z (...) listopada 2019 r.

Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, organ odwoławczy uznał za słuszne stanowisko organu egzekucyjnego, zgodnie z którym w sprawie istniały podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 ustawy egzekucyjnej. W jego przekonaniu organ egzekucyjny podjął niezbędne działania mające na celu wyegzekwowanie dochodzonych należności oraz przeprowadził szereg czynności, mających na celu ustalenie stanu majątkowego zobowiązanej spółki. W sprawie dokonano zajęcia rachunków bankowych spółki, które nie zostały zrealizowane z uwagi na brak środków pieniężnych oraz liczne zbiegi egzekucji. Poszukując majątku spółki, organ egzekucyjny kierował zapytania w trybie art. 36 ustawy egzekucyjnej w wyniku których ustalono, że spółka nie posiada żadnego majątku (ruchomego ani nieruchomości), umożliwiającego przeprowadzenie skutecznej egzekucji.

W dalszej części uzasadnienia, organ odwoławczy za bezzasadny uznał zarzut, iż zaskarżone postanowienie nie zostało doręczone pełnomocnikowi Strony, czym naruszono art. 40 § 2 k.p.a. Wskazał przy tym, iż zgłoszenie pełnomocnictwa w przedmiotowej sprawie nastąpiło w dniu 9 lipca 2018 r. wraz ze złożeniem zażalenia na postanowienie Naczelnika z dnia (...) czerwca 2018 r. W zażaleniu tym jako adres do doręczeń wskazano Kancelarię (...), ul. (...), (...) W. Jak wynika z akt postępowania egzekucyjnego postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego nr (...) z dnia (...) listopada 2019 r. (nr przesyłki (...)) zostało doręczone na powyższy adres w dniu 6 grudnia 2019 r. Przesyłka została odebrana przez pracownika posługującego się pieczątką firmową kancelarii, co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie zażalenie na ww. postanowienie zostało złożone w dniu 13 grudnia 2019 r., z zachowaniem ustawowego terminu. Posiłkując się uzasadnieniem do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 91/17 zaznaczył, że "W sytuacji kiedy strona po faktycznym otrzymaniu postanowienia wniosła w ustawowym terminie środek zaskarżenia, należy przyjąć, że doręczenie kwestionowanego rozstrzygnięcia było skuteczne".

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 59 § 2 ustawy egzekucyjnej poprzez zaniechanie wyjaśnienia istnienia przesłanki bezskuteczności egzekucji określonej w ww. przepisie, co w konsekwencji doprowadziło do przedwczesnego umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec spółki (spółka posiada majątek w postaci wierzytelności w wysokości 200.000 zł, wynikającej z zawartej w dniu 23 lutego 2017 r. warunkowej umowy pożyczki z D. Sp. z o.o.) zauważył, że z załączonej do zażalenia kserokopii umowy wynika, że warunkiem udzielenia przedmiotowej pożyczki jest wydanie przez organ podatkowy pozytywnej decyzji w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowych spółki. Zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia (...) lipca 2018 r. rozłożył zobowiązanej Spółce zaległości objęte m.in. przedmiotowym tytułem wykonawczym na sześć rat z terminem zapłaty ostatniej raty do dnia 30 stycznia 2019 r. Pismem z dnia 28 stycznia 2019 r. pełnomocnik Strony wniósł o zmianę ww. decyzji poprzez rozłożenie na kolejnych sześć rat pozostałej zaległości podatkowej, wynikającej z ostatniej - szóstej raty. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia (...) lipca 2019 r. odmówił zmiany własnej decyzji z dnia (...) lipca 2018 r. oraz rozłożenia na dalsze raty zaległości wynikających z ostatniej szóstej raty ww. decyzji. Pismem z dnia 26 sierpnia 2019 r. pełnomocnik Spółki złożył odwołanie od powyższej decyzji do Dyrektora - postępowanie odwoławcze jest w toku. Dyrektor zauważył, iż ewentualne udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań będzie skutkowało zawieszeniem postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 § 1 pkt ustawy egzekucyjnej. Tym samym organ odwoławczy doszedł do przekonania, że organ egzekucyjny nie mógłby prowadzić egzekucji ze wskazanego majątku, co w dalszym ciągu czyni egzekucję administracyjną bezskuteczną.

Mając z kolei na uwadze zarzut, że organ egzekucyjny nie przeprowadził symulacji wydatków egzekucyjnych, stwierdził, iż zasadność sporządzania kalkulacji istnieje, gdy organ egzekucyjny musi dokonać oceny, czy egzekucja ze znanego majątku zobowiązanego może doprowadzić do pokrycia wydatków egzekucyjnych. Natomiast w sytuacji, gdy organ egzekucyjny nie posiada wiedzy o majątku zobowiązanego, wobec którego może efektywnie zastosować środek egzekucyjny wymieniony przez ustawodawcę w art. 1a pkt 12 ustawy egzekucyjnej, to tym samym należy przyjąć, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Naczelnik w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wyjaśnił, że spółka nie posiada majątku umożliwiającego przeprowadzenie skutecznej egzekucji i uzyskanie środków pieniężnych, zaś dalsze prowadzenie postępowania będzie generowało dodatkowe wydatki i koszty egzekucyjne w postaci m.in.: kosztów wysłanej korespondencji (6,10 zł), ryczałtowych kosztów za zastosowanie skutecznych ale nieefektywnych czynności (określone w art. 64a ustawy egzekucyjnej), kosztów dojazdu poborcy do zobowiązanego.

Według Dyrektora organ egzekucyjny podejmując rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 § 2 ustawy egzekucyjnej, dokonał prawidłowej oceny dotyczącej niecelowości dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego, powołując się na brak majątku, co do którego można byłoby skierować skuteczną egzekucję. W jego ocenie, dalsze prowadzenie egzekucji prowadziłoby do generowania kosztów postępowania egzekucyjnego.

Końcowo - wskazał organ odwoławczy - mając na uwadze, że umorzenie postępowania egzekucyjnego jest dla spółki korzystne, ponieważ skutkuje brakiem podejmowania nowych czynności egzekucyjnych i stosowaniem środków egzekucyjnych, a w rezultacie odciążeniem spółki, natomiast analiza złożonego zażalenia zdaje się wskazywać, że spółka zainteresowana jest, aby w stosunku do niej dalej była prowadzona egzekucja administracyjna, nie znalazł podstaw do uchylenia postanowienia organu I instancji z dnia (...) listopada 2019 r.

W skardze z 18 marca 2020 r. spółka, wniosła o uchylenie zarówno postanowienia organu drugiej jak i pierwszej instancji, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ drugiej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 59 § 2 i 3 ustawy egzekucyjnej poprzez:

uznanie przez organ odwoławczy, że w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego określone w art. 59 § 2 ustawy egzekucyjnej, tj., że koszty egzekucji byłyby wyższe od kwoty możliwej do wyegzekwowania;

zaniechanie wyjaśnienia czy przesłanka pozwalająca na umorzenie postępowania egzekucyjnego istniała na dzień podejmowania postanowienia przez organ pierwszej instancji;

brak dokładnego zbadania i rozważenia okoliczności przedmiotowej sprawy, z uwagi na nieprzeprowadzenie stosownej kalkulacji będącej wymaganą podstawę stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne; art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, w sytuacji jego przedwczesnego wydania, tj. przed zakończeniem postępowania w przedmiocie udzielenia ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego (rozpatrzenia wniosku o zmianę decyzji o rozłożeniu zaległości na raty) oraz wobec braku dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, co jednocześnie stanowi naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i powtórzył przedstawione w nim argumenty. Zarzuty skargi uznał za niezasadne.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie sąd wyjaśnia, że zgodnie z treścią art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako: "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności postanowienia - w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy.

Jednakże, zgodnie art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przytoczone wyżej przepisy art. 134 i 135 p.p.s.a. dopuszczają zatem możliwość objęcia sądową kontrolą legalności nie tylko zaskarżonego aktu (postanowienia), ale również wszystkich innych aktów lub czynności, które zostały wydane w ramach tego samego stosunku administracyjnoprawnego, ponieważ użyty w obu tych przepisach termin "sprawa" występuje w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Wniosek ten znajduje uzasadnienie w szczególności w treści art. 135 p.p.s.a., który nakazuje sądowi zastosowanie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych "we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga". Granice tej bowiem sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której stanowi art. 1 p.p.s.a., która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Należy również wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego, od dnia 15 sierpnia 2015 r., nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Skarga nie jest zasadna. Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonej postanowienia w granicach wyżej wskazanych stwierdził, że ono jest prawidłowe.

Zdaniem sądu zaskarżone postanowienie w szczególności - wbrew zarzutom skargi - nie narusza przepisu art. 59 § 2 ustawy egzekucyjnej. Zgodnie z jego treścią postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Bezskuteczność egzekucji musi być ustalona na podstawie dostępnych organowi egzekucyjnemu danych i dokonanej przez ten organ analizy stanu sprawy, po przeprowadzeniu właściwego postępowania wyjaśniającego, odnoszącego się do aktualnego stanu faktycznego ustalonego na dzień wydania postanowienia na podstawie art. 59 § 2 upea.

W ocenie sądu, całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i wynikający z niego stan majątkowy skarżącej, wskazują jednoznacznie, że w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym nie tylko nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne, ale nie wyegzekwuje się żadnej, choćby minimalnej kwoty.

Słusznie wskazał organ odwoławczy, że skarżąca nie posiada żadnego majątku - ruchomego, czy nieruchomości. Wynika to jednoznacznie z informacji uzyskanych przez organ egzekucyjny z bazy CEPIK oraz Centralnej Bazy danych Ksiąg Wieczystych. W wyniku przeprowadzonych czynności ustalono również, że nie jest możliwe skierowanie egzekucji do ewentualnych wierzytelności skarżącej. Jak bowiem wynika z informacji dostępnych w systemie WR)-System, skarżąca nie posiada stałych odbiorców towarów, bądź usług. Podkreślić należy, że także sama skarżąca w toku postępowania egzekucyjnego, ani w skardze wniesionej do sądu, nie wskazywała w zasadzie żadnego jej majątku, do którego byłoby możliwe skierowanie egzekucji. Dodatkowo należy wskazać, że - jak wynika z uzasadnienia postanowienia o rozłożeniu na raty - we wniosku o rozłożenie na raty skarżąca wskazała, że nie dysponuje majątkiem, który można by spieniężyć, czy zając w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym (k. 202 akt postępowania egzekucyjnego). Zauważyć dodatkowo należy, że we wniosku z 28 stycznia 2019 r. o zmianę decyzji ostatecznej, skarżąca wyjaśniła, że jej sytuacja finansowa, majątkowa i ekonomiczna nie zmieniła się od czasu złożenie a wniosku z 20 lutego 2017 r. (k. wniosek k. 252 akt postępowania egzekucyjnego). Jedyną okolicznością, która - w ocenie skarżącej - ma wpływ na toczące się postępowanie egzekucyjne jest umowa pożyczki zawarta ze spółką D. Sp. z o.o.

Odnosząc się do ostatniego wątku - udzielenia skarżącej ww. pożyczki - należy wskazać, że - wbrew stanowisku skarżącej - nie wpłynęła ona w istotnym stopniu na sytuację majątkową skarżącej. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że warunkowa umowa pożyczki z 23 lutego 2017 r. opiewała na kwotę 200 000 zł. Pożyczka w takiej wysokości bez wątpienia pozwalała na spłatę zaległych należności podatkowych skarżącej, w tym, będącego przedmiotem postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie (umowa pożyczki k. 231-236 akt postępowania podatkowego)s. Ze znajdującego się w aktach postanowienia z Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z (...) lipca 2018 r. wynika, że łączna kwota do zapłaty zaległego podatku od towarów i usług za wskazane w nim okresy wraz odsetkami za zwłokę wynosiła 115 475,77 zł. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika że skarżąca posiadała także zaległości z tytułu niepłaconych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych wskazanych w deklaracjach PIT-4R za miesiące od kwietnia stycznia do sierpnia 2016 r. w łącznej kwocie 20 193,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 1 137 zł (postanowienie z (...) lipca 2017 r. k. 190-206). Pomimo zapewnienia skarżącej środków finansowych pozwalających na zapłatę ww. zaległości podatkowych, skarżąca ich nie spłaciła. Brak zapłaty ostatniej raty zaległości w zakresie podatku od towarów i usług był przyczyną złożenia wniosku o ponowne rozłożenie jej na raty. Skarżąca nie uiściła natomiast żadnej raty z układu ratalnego w zakresie zaległych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Powyższe okoliczności czynią niewiarygodnym twierdzenie skarżącej, że "posiada" ona majątek w postaci środków pieniężnych pochodzących z ww. umowy pożyczki.

Dla pełni obrazu sytuacji majątkowej skarżącej należy dodatkowo wskazać, że nie prowadzi ona rzeczywistej działalności gospodarczej, zaś adres rejestrowy skarżącej (ul. (...) w W.) jest adresem wirtualnego biura. Zauważyć należy, że adres taki został wskazany także w skardze wniesionej do sądu.

Podkreślić dodatkowo należy, że ustalenia organów w tym zakresie nie zostały zakwestionowane przez samą skarżącą, która nawet nie twierdziła, że zamierza wznowić prowadzenie rzeczywistej działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych ustaleń bez znaczenia pozostają podnoszone przez skarżącą zarzuty braku ustalenia aktualnej sytuacji majątkowej skarżącej.

Mając na uwadze wskazane powyżej okoliczności, jak słusznie uznał organ odwoławczy, nie ma podstaw do uznania, że możliwe będzie uzyskanie jakiegokolwiek, choćby częściowego zaspokojenia należności.

Zdaniem sądu nie budzi wątpliwości, że w wypadku niemożności ustalenia żadnego podlegającego egzekucji majątku skarżącej, logicznym jest, że w postępowaniu egzekucyjnym mającym na celu wyegzekwowanie należności, nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Sytuacja majątkowa skarżącej wskazuje jednoznacznie, że nie będzie możliwe uzyskanie jakiejkolwiek należności.

Słusznie wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że rolą organu egzekucyjnego nie jest poszukiwanie w nieskończoność majątku podatnika, czy też nieskończone oczekiwanie na poprawę jego kondycji finansowej.

W ocenie sądu, w świetle przedstawionych wyżej okoliczności niniejszej sprawy, zaskarżone postanowienie organu odwoławczego odpowiada prawu, zaś skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji wyroku.

--10

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.