Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1678364

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 12 czerwca 2013 r.
III SA/Wa 75/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Dziełak.

Sędziowie WSA: Grzegorz Nowecki, Jarosław Trelka (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) grudnia 2012 r. nr (...) w przedmiocie orzeczenia po wznowieniu postępowania o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za poszczególne miesiące 2005 i 2006 r.

1)

uchyla zaskarżoną decyzję,

2)

stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości.

Uzasadnienie faktyczne

Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (zwany dalej "Prezesem PFRON") decyzją z dnia (...) sierpnia 2012 r., wydaną na podstawie m.in. art. 245 § 1 pkt 1, art. 240 § 1 pkt 5, art. 207, art. 208 § 1, art. 210 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej,

1)

odmówił uchylenia decyzji Prezesa PFRON z dnia (...) lipca 2011 r. w części dotyczącej ustalenia, że odpowiedzialność za zaległości firmy P. sp. z o.o. z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (zwany dalej "PFRON") za styczeń, luty, marzec i lipiec 2006 r., ponosi K. M. (zwany dalej "Skarżącym"), solidarnie z pozostałymi członkami zarządu,

2)

uchylił decyzję Prezesa PFRON z dnia (...) lipca 2011 r. w części dotyczącej ustalenia, że odpowiedzialność za zaległości firmy T. z tytułu wpłat na PFRON za grudzień 2005 r., sierpień, wrzesień i październik 2006 r. ponosi Skarżący, solidarnie z pozostałymi członkami zarządu,

3)

umorzył postępowanie w sprawie dotyczącej ustalenia, że odpowiedzialność za zaległości firmy T. z tytułu wpłat na PFRON za grudzień 2005 r., sierpień, wrzesień i październik 2006 r. ponosi Skarżący solidarnie z pozostałymi członkami zarządu.

Prezes PFRON wskazał, że decyzją z dnia (...) lipca 2011 r. ustalono, iż odpowiedzialność za zaległości firmy T. z tytułu wpłat na PFRON za grudzień 2005 r., styczeń, luty, marzec, lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2006 r. w wysokości łącznie 21 723, 16 zł, ponosi, solidarnie z pozostałymi członkami zarządu, Skarżący. Pismem z dnia 12 kwietnia 2012 r. Skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną twierdząc, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania ww. decyzji, a nieznane Organowi I instancji w dniu jej wydania. Według Skarżącego wydając decyzję z dnia (...) lipca 2011 r. Prezes PFRON oparł się jedynie na postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. z dnia (...) listopada 2009 r. o bezskuteczności egzekucji, a nie wziął pod uwagę, że istnieje majątek spółki, z którego możliwa jest egzekucja zaległości podatkowych w znacznej części. T. spółka z o.o. jest bowiem właścicielem wiat magazynowych nr 1 i nr 2 o powierzchni użytkowej 370 m2 każda, hali magazynowej "M." o powierzchni użytkowej 3 500 m2 wraz z trwale z nią związanym dźwigiem towarowo-osobowym, oraz hali "A." o powierzchni użytkowej 465 m2, umiejscowionych w D. przy ulicy (...). Zdaniem Skarżącego była to nowa okoliczność, istniejąca w dniu wydania decyzji, która nie była znana Organowi I instancji.

Prezes PFRON nie uznał ww. argumentacji Skarżącego. Według Organu I instancji Skarżący sformułował domniemania co do istnienia składników majątkowych spółki, w żaden sposób nie popierając swoich twierdzeń w tym zakresie realnymi dowodami (lub nawet źródłami dowodów), których przeprowadzenie przez Organ I instancji umożliwiłoby weryfikację określonego stanu majątkowego firmy T. W ocenie Prezesa PFRON akta sprawy wskazywały, iż prowadzący postępowanie egzekucyjne Organ egzekucyjny podjął wszelkie możliwe do przeprowadzenia czynności, których celem było ustalenie mienia spółki. Postanowieniem 18 listopada 2009 r. umorzono zaś postępowanie egzekucyjne ze względu na bezskuteczność egzekucji.

Zdaniem Prezesa PFRON wskazanie przez Skarżącego mienia spółki, co do którego prowadzona była już egzekucja, która okazała się bezskuteczna, nie może zwolnić go z odpowiedzialności za zaległości tej spółki z tytułu wpłat na PFRON.

Prezes PRFON uznał ponadto, że Skarżący nie był odpowiedzialny za zobowiązania spółki powstałe w grudniu 2005 r. oraz od sierpnia do października 2006 r. Z pisma Skarżącego z dnia 12 kwietnia 2012 r. oraz z dnia 11 maja 2012 r. (wraz z dołączonym wypisem z aktu notarialnego z dnia 31 lipca 2006 r., Rep. A nr (...)) wynikało bowiem, że Skarżący pełnił funkcję członka zarządu od 1 stycznia 2006 r. do 31 lipca 2006 r. Uzasadniało to uchylenie decyzji ostatecznej w ww. części, w trybie art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, i umorzenie postępowania w tej części, w myśl art. 208 § 1 Ordynacji.

W odwołaniu Skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji Organu I instancji w pkt 1 sentencji i orzeczenie co do istoty sprawy. Zarzucił Organowi niepodanie w decyzji podstawy prawnej rozstrzygnięcia, na podstawie czego uznał, że nie wiadomo, na podstawie jakiego przepisu nastąpiła odmowa uchylenia decyzji w kwestionowanym zakresie. Zdaniem Skarżącego doszło do skutecznego wskazania majątku spółki, z którego możliwa jest egzekucja, stąd Organ I instancji nie mógł zastosować art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej i orzec o odpowiedzialności członka zarządu.

Minister Pracy i Polityki Społecznej (zwany dalej "Ministrem") decyzją z dnia (...) grudnia 2012 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję Prezesa PFRON.

Według Organu odwoławczego Prezes PFRON, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, ustalił, że Skarżący pełnił funkcję członka zarządu firmy T. w okresie od 1 stycznia 2006 r. do 31 lipca 2006 r. oraz wykazał, że egzekucja wobec spółki okazała się bezskuteczna. Dlatego Skarżący jest odpowiedzialny za zobowiązania spółki powstałe w tym okresie. Takie stanowisko ma potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2003 r., sygn. akt SA/Bd 85/03. Ponadto, zdaniem Ministra, podstawową przesłanką odpowiedzialności jest bezskuteczność egzekucji z majątku spółki.

W opinii Ministra wskazywanie przez Skarżącego mienia spółki, tj. hal produkcyjnych, jako okoliczności uwalniającej go od odpowiedzialności, nie mogło zostać uwzględnione przy rozstrzyganiu sprawy. Organ odwoławczy podtrzymał w tym zakresie argumentację Prezesa PFRON, iż Skarżący formułuje domniemania co do istnienia składników majątkowych spółki, w żaden sposób nie popierając swoich twierdzeń w tym zakresie realnymi dowodami (lub nawet źródłami dowodów), których przeprowadzenie przez organ podatkowy umożliwiłoby weryfikację określonego stanu majątkowego spółki. Egzekucja wobec spółki okazała się zaś nieskuteczna.

Końcowo Minister, w odpowiedzi na zarzut niepodania przez Organ I instancji podstawy prawnej rozstrzygnięcia, stwierdził, że decyzji, w której nie wskazano podstawy prawnej w rzeczywistości istniejącej, nie można uznać za decyzję wydaną bez podstawy prawnej. Stanowisko takie ma potwierdzenie w wyroku NSA z dnia 8 lutego 1983 r., sygn. akt I SA 1294/82.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji Ministra zarzucając naruszenie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego zastosowanie.

Według Skarżącego w toku postępowania o wznowienie postępowania przedłożył on dokumenty, w tym wypis z księgi wieczystej Nr (...), z których jednoznacznie wynika, że spółka posiada majątek, z którego możliwe jest przeprowadzenie egzekucji. Minister wskazał natomiast, że postępowanie egzekucyjne przeciwko spółce było bezskuteczne, jednakże oparł się w tym zakresie jedynie na postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. z dnia (...) listopada 2009 r. Według Skarżącego w całym toku postępowania egzekucyjnego wobec spółki nie była prowadzona egzekucja ze wskazywanych przez niego nieruchomości, nie można zatem a priori stwierdzić, że egzekucja także i z tych składników majątku spółki byłaby nieskuteczna. Skarżący stwierdził, że doszło do skutecznego wskazania majątku spółki, z którego możliwa jest egzekucja, zatem Prezes PFRON nie mógł stosować art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej i orzekać o odpowiedzialności członka zarządu.

W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie, analizowana według powyższych kryteriów, zasługiwała na uwzględnienie.

Wniosek Skarżącego z dnia 12 kwietnia 2012 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezesa PFRON z dnia (...) lipca 2011 r. wskazywał jako przesłankę wznowienia okoliczność, iż spółka T. była właścicielem (we wniosku użyto czasu teraźniejszego - "jest właścicielem") budynków i urządzeń: wiaty magazynowej nr 1 i nr 2, hali magazynowej "M." o powierzchni 3500 m2 wraz z trwale związanym z nią dźwigiem, hali "A." o powierzchni 465 m2. Miało to stanowić "nową okoliczność" w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Do wniosku o wznowienie dołączono odpis księgi wieczystej nieruchomości przy ul. (...) w D.

Drugą, "nową" okolicznością faktyczną w sprawie, miało być - według wniosku - to, iż Skarżący z dniem 31 lipca 2006 r. przestał pełnić funkcję członka zarządu spółki.

Otóż, odnośnie do okoliczności dotyczącej istnienia mienia spółki, Sąd zauważa, że art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej przewiduje pozytywną przesłankę przeniesienia odpowiedzialności na osobę trzecią w postaci m.in. bezskuteczności egzekucji wobec spółki, a także negatywną tego przesłankę w postaci niewykazania przez członka zarządu spółki, iż istnieje jej majątek, z którego możliwa jest egzekucja co najmniej w znacznej części. Wniosek o wznowienie w niniejszej sprawie dotyczył tej drugiej przesłanki, czyli zmierzał do wykazania, że w dacie przenoszenia odpowiedzialności istniało mienie spółki, z którego można było zaspokoić powstałe zaległości. Organy podatkowe obydwu instancji powinny zatem skoncentrować się przede wszystkim na analizie tej właśnie kwestii, a nie dowodzić, że egzekucja z majątku spółki była bezskuteczna. Tymczasem, jak wskazuje analiza uzasadnienia decyzji Prezesa PFRON (str. 3), Organ ten uznał, iż "Strona formułuje pewne domniemania, co do istnienia składników majątkowych Spółki, w żaden sposób nie popierając swoich twierdzeń w tym zakresie realnymi dowodami...". Organ ten dalej uznał, że "Akta sprawy w sposób jednoznaczny wskazują, iż prowadzący postępowanie egzekucyjne organ egzekucyjny podjął wszelkie możliwe do przeprowadzenia czynności, których celem było ustalenie mienia Spółki.". Sąd wskazuje zatem, że pierwsze z zacytowanych zdań jest nieprawdziwe, gdyż do wniosku o wznowienie załączono wspomniany odpis księgi wieczystej, zaś drugie zdanie świadczyć może o niezrozumieniu przez Prezesa PFRON istoty postępowania o wznowienie. Po pierwsze bowiem wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji jest zasadne także wtedy, gdy pomimo podjęcia wszelkich dostępnych środków dowodowych w danej sprawie jakaś istotna okoliczność faktyczna nadal nie była organowi znana. Po drugie, jak wyżej wyjaśniono, rzecz nie w tym, czy organ egzekucyjny podjął wszelkie możliwe czynności w celu ustalenia mienia spółki (tego dotyczy wspomniana, pozytywna przesłanka przeniesienia odpowiedzialności, której wniosek o wznowienie nie dotyczył), lecz w tym, czy wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji obiektywnie istniało mienie, z którego możliwe było zaspokojenie zaległości we wpłatach na Fundusz. Z faktu, że egzekucja z majątku spółki była bezskuteczna, Prezes Zarządu PFRON bezpodstawnie zdaje się wywodzić, iż nie może w sprawie zaistnieć przesłanka wznowienia w postaci wykazania, iż w dacie przenoszenia odpowiedzialności obiektywnie istniało mienie spółki.

Kwestią zasadniczą niniejszej sprawy o wznowienie powinno zatem być ustalenie, czy w dniu (...) lipca 2011 r. takie mienie spółki rzeczywiście istniało, i czy o jego ewentualnym istnieniu Prezes PFRON rzeczywiście nie wiedział.

Zacytowane wyżej fragmenty uzasadnienia decyzji Organu I instancji (uzasadnienie to powielił w zasadniczej swojej treści Minister, który używa wręcz identycznych argumentów, wyrazów i zdań, i w istocie powtarza stanowisko Prezesa) dowodzą, że - odnośnie do wskazywanej przesłanki wznowienia, odwołującej się do posiadania przez spółkę odpowiedniego majątku - Organy wadliwie uzasadniły odmowę uchylenia decyzji z (...) lipca 2011 r. w zakresie przenoszącym odpowiedzialności za styczeń, luty, marzec i lipiec 2006 r. Uzasadnienie decyzji Organów obydwu instancji jest wewnętrznie sprzeczne, nie przedstawia zgodnych z prawem, logicznych i przekonujących powodów odmowy uchylenia decyzji z (...) lipca 2011 r., a przez to narusza art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że okoliczność, iż spółka posiada "dużą halę produkcyjną" przy ul. (...) w D., była znana Prezesowi PFRON w trakcie postępowania zakończonego decyzją z (...) lipca 2011 r. Informację o tym zawarł sam Skarżący w piśmie z dnia 24 czerwca 2011 r. (poszczególne karty akt postępowania wznowieniowego nie są ponumerowane). Z tego względu uznać należało, iż przynajmniej w zakresie istnienia przedmiotowej "dużej hali produkcyjnej" jako nowej okoliczności faktycznej sprawy, której dotyczył wniosek o wznowienie z 12 kwietnia 2012 r., wniosek ten nie wskazywał na żadną nową, istotną okoliczność w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W tym więc zakresie i w ramach tej okoliczności faktycznej, jako okoliczności nowej i nieznanej, decyzja z (...) lipca 2011 r. istotnie nie powinna być uchylona, gdyż przesłanka wznowienia nie zaszła. Tego powodu odmowy uchylenia decyzji Organy nie zauważyły, albo przynajmniej nie ujawniły, co także narusza art. 210 § 4 Ordynacji. To uchybienie nie miało jednak wpływu na samo prawidłowe rozstrzygnięcie, czyli na odmowę uchylenia decyzji przenoszącej odpowiedzialność, ale z powodu - co należy podkreślić - tylko tej, wskazywanej we wniosku okoliczności faktycznej, dotyczącej hali produkcyjnej.

Organy nie przeanalizowały zatem istnienia nowej, istotnej i nieznanej okoliczności faktycznej, w postaci istnienia w dniu wydawania decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności majątku spółki, tj. pozostałych elementów majątku, wskazanych we wniosku o wznowienie, czyli elementów wszystkich za wyjątkiem wspomnianej hali.

Sąd zauważa, że w skardze popełniony został ten sam błąd, którego dopuściły się Organy, tj. błąd utożsamienia przesłanki bezskuteczności egzekucji oraz wskazywania przez członka zarządu istnienia majątku spółki, z którego możliwa byłaby egzekucja co najmniej w znacznej części. Skarżący zarzucił mianowicie, że po wznowieniu postępowania Organy a priori przesądziły o bezskuteczności egzekucji na podstawie postanowienia o umorzeniu, bez wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Otóż wyjaśnić i powtórzyć należy, że wniosek o wznowienie wskazywał na przesłankę istnienia majątku spółki w dacie przenoszenia odpowiedzialności (art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji). Bezprzedmiotowe i nielogiczne byłoby więc wymaganie, aby wszczynać nowe, kolejne postępowanie egzekucyjne w celu ustalenia, czy w dniu (...) lipca 2011 r. obiektywnie istniało mienie spółki, o którym Prezes PFRON wówczas nie wiedział. Takie kolejne postępowanie egzekucyjne mogłoby co najwyżej wykazać, że albo poprzednie postępowanie nie było bezskuteczne, albo bezskuteczne nie było to kolejne postępowanie egzekucyjne. Powtórzyć jednak trzeba, że nie tego dotyczył wniosek o wznowienie. Zupełnym więc nieporozumieniem jest sformułowany w skardze zarzut, iż Organy niezasadnie, gdyż przedwcześnie zastosowały w sprawie art. 116 § 1 Ordynacji. Ten przepis w ogóle nie był przez Organy zastosowany, gdyż w nadzwyczajnym postępowaniu podatkowym, jakim jest postępowanie wznowieniowe, bada się przede wszystkim istnienie wskazywanej przesłanki wznowienia, i dopiero od jej rzeczywistego wystąpienia zależy zastosowanie przepisów prawa materialnego po uchyleniu decyzji dotychczasowej (art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji).

Odrębną kwestią jest jeszcze dodatkowa przyczyna odmowy uchylenia decyzji z dnia (...) lipca 2011 r. w zakresie przenoszącym odpowiedzialność Skarżącego za zaległości w tytułu wpłat na Fundusz za lipiec 2006 r. Otóż odmawiając uchylenia decyzji Prezes Zarządu PFRON, a za nim Minister, uznali, iż jakkolwiek okoliczność, iż Skarżący przestał pełnić funkcję członka zarządu spółki z dniem 31 lipca 2006 r. jest istotnie nowa i była nieznana w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji, to jednak do końca lipca 2006 r. pełnił on tę funkcję, co, według Organów, wykluczało uwolnienie Skarżącego od odpowiedzialności w tej części. Należy więc odnotować, że zaległość we wpłatach na Fundusz powstaje dopiero z upływem dwudziestego dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego dotyczy obowiązek wpłaty (art. 49 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 z późn. zm.). Gdyby więc podążyć tokiem rozumowania Organów, to konieczne byłoby uchylenie decyzji z (...) lipca 2011 r. także w zakresie przenoszącym odpowiedzialność za zaległości we wpłatach na Fundusz za lipiec 2006 r. gdyż zaległość w tym zakresie powstała dopiero w dniu 21 sierpnia 2006 r. W tym natomiast dniu Skarżący nie był już członkiem zarządu spółki T. Niemniej, jak wynika ponownie z akt, okoliczność, iż z dniem 31 lipca 2006 r. Skarżący przestał być członkiem zarządu tej spółki, była znana Prezesowi Zarządu PFRON w toku postępowania zakończonego decyzją z (...) lipca 2011 r. - taka informacja była podana przez samego Skarżącego we wspomnianym wyżej piśmie z dnia 24 czerwca 2011 r. (punkt 2 tego pisma). Przesłanka wznowienia w tym zakresie nie zaszła, i to właśnie powinno być uznane za przeszkodę w uchyleniu decyzji z (...) lipca 2011 r. w omawianym zakresie i w ramach omawianej przesłanki, czyli z powodu niezajmowania przez Skarżącego stanowiska członka zarządu.

W dalszym postępowaniu konieczne będzie przeanalizowanie istnienia rzeczywiście wskazywanej we wniosku przesłanki wznowienia (obiektywne istnienie mienia spółki w dacie wydania decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności), a nie przesłanki bezskuteczności egzekucji. Sąd administracyjny, co należy przypomnieć, kontroluje administrację publiczną, a nie zastępuje ją. Sąd nie mógł zatem dokonywać oceny za Organy, czy rzeczywiście wskazywana przesłanka istnienia mienia spółki, w dniu (...) lipca 2011 r., została spełniona, czy nie. Ta kwestia powinna zostać najpierw przeanalizowana przez Prezesa PFRON, i ewentualnie Ministra, a dopiero później, w razie wniesienia kolejnej skargi, przez Sąd. Odnośnie natomiast do sformułowanej przez Sąd uwagi, iż niektóre ze wskazywanych przesłanek wznowienia w pewnym zakresie nie stanowią okoliczności nowych w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji, Sąd wyjaśnia, że sformułowanie tej uwagi było wynikiem analizy akt i stwierdzenia prostego faktu z nich wynikającego, a nie wynikiem oceny merytorycznej podjętej za Organy podatkowe, a dotyczącej istnienia majątku spółki. Sformułowanie tej uwagi prowadzi więc do wniosku, że Organy odmawiając uchylenia decyzji z (...) lipca 2011 r. wadliwie uzasadniły swoje stanowisko, czym naruszyły art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, ale co do zasady słusznie uznały, iż decyzja ta nie powinna być uchylona. Istnienie "dużej hali produkcyjnej" przy ul. (...) w D., a nadto fakt, że Skarżący przestał pełnić swoją funkcję w dniu 31 lipca 2006 r., były znane Prezesowi PFRON w dniu (...) lipca 2011 r.

Końcowo Sąd wyjaśnia, że wniesione odwołanie od decyzji Prezesa Zarządu PFRON, a także zastosowana argumentacja skargi, doprowadziła Sąd do wniosku, że Skarżący zaskarżył do Sądu (a wcześniej wniósł odwołanie) tylko to rozstrzygnięcie Organów, które było dla niego niekorzystne, czyli odmowę uchylenia decyzji z (...) lipca 2011 r. w opisanej części. W zakresie korzystnym dla Skarżącego, dotyczącym uchylenia decyzji o odpowiedzialności za zaległości we wpłatach na Fundusz za grudzień 2005 r. oraz sierpień, wrzesień i październik 2006 r., a także umorzenia postępowania w tej części, skarga w ogóle nie została wniesiona, toteż Sąd się w tym zakresie nie wypowiadał i nie orzekał.

Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję, zaś na podstawie art. 152 tej ustawy wstrzymał jej wykonanie. Sąd nie zasądził na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, gdyż konieczny w tym zakresie wniosek profesjonalnego pełnomocnika nie został zgłoszony.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.