III SA/Wa 668/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - OpenLEX

III SA/Wa 668/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3212217

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2021 r. III SA/Wa 668/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Owsiak.

Sędziowie WSA: Ewa Izabela Fiedorowicz (spr.), Włodzimierz Gurba.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 lutego 2021 r. sprawy ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 22 stycznia 2020 r. nr 0114-KDIP1-1.4012.648.2019.1.JO w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

C. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: wnioskodawca, spółka lub skarżąca) wystąpiła o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku zapłaty faktury w mechanizmie podzielonej płatności w sytuacji, gdy należność z faktury obejmującej wartość towarów lub usług, zostanie uregulowana w drodze potrącenia wierzytelności.

We wniosku przedstawiono zdarzenie przyszłe, z którego wynikało, że spółka prowadzi działalność gospodarczą głównie w zakresie sprzedaży detalicznej towarów na terytorium Polski. Działalność handlowa wnioskodawcy jest prowadzona przeważnie w sklepach stacjonarnych, jak również za pośrednictwem sklepu internetowego.

Spółka, celu zaopatrzenia sklepów w asortyment towarowy, współpracuje z dostawcami. Część towarów dostarczanych przez dostawców, znajduje się w katalogu towarów i usług wymienionych w załączniku nr 15, który obowiązuje od 1 listopada 2019 r. (dalej: towary). Towary dostarczane przez dostawcę mogą obejmować: np. dyski twarde, telefony komórkowe, telewizory, aparaty cyfrowe, tonery do drukarek, olej z rzepaku i inne towary wymienione w załączniku nr 15.

We wniosku wskazano, że sprzedaż ww. towarów przez dostawców podlega, od 1 listopada 2019 r. obowiązkowemu rozliczeniu w ramach mechanizmu podzielonej płatności. Aby udokumentować sprzedaż towarów, dostawca jest zobowiązany do wystawienia faktury z oznaczeniem "mechanizm podzielonej płatności", natomiast spółka jest zobowiązana do zapłaty wynagrodzenia za nabyte towary, obejmującego również podatek od towarów i usług, stosując mechanizm podzielonej płatności.

Jednocześnie wskazano, że wnioskodawca może świadczyć na rzecz dostawców usługi, np. usługi marketingowe, na które wnioskodawca wystawia dostawcy odpowiednią fakturę. Wierzytelność wnioskodawcy względem dostawcy może również powstać z tytułów pozostających poza zakresem opodatkowania VAT, które są dokumentowane przez wnioskodawcę w drodze wystawienia na dostawcę noty obciążeniowej (np. kara umowna).

W związku z realizacją opisanych powyżej świadczeń, po stronie wnioskodawcy pojawia się zobowiązanie względem dostawcy z tytułu dostarczonych towarów oraz należność od dostawcy z tytułu zrealizowanych przez wnioskodawcę na jego rzecz usług (bądź też z innych tytułów). W celu uproszczenia wzajemnych rozliczeń, wnioskodawca dokonuje potrącenia wzajemnych wierzytelności na podstawie art. 498 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (obecnie: Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 z późn. zm., dalej: k.c.). W przypadku, gdy łączna kwota zobowiązań wnioskodawcy względem dostawcy, przed dokonaniem potrącenia, jest wyższa od kwoty należności przysługującej wnioskodawcy od tego dostawcy, po stronie wnioskodawcy pozostaje do uregulowania, po dokonaniu potrącenia, jedynie część zobowiązania z tytułu zakupu towarów. Wnioskodawca wskazał, że zazwyczaj, po dokonaniu opisanego potrącenia, jedna z wystawionych przez dostawcę faktur pozostaje nieuregulowana w części. Natomiast kwotę należności przysługującej wnioskodawcy uznaje się w całości za uregulowaną w drodze dokonanego potrącenia.

Opisane we wniosku rozliczenia spółka zobrazowała przykładem. Wskazała dalej, że informacja o dokonanym potrąceniu widoczna jest w systemie informatycznym spółki, do którego dostęp posiadają również dostawcy - w tym celu konieczne jest zalogowanie się dostawcy do sytemu z użyciem indywidualnego loginu oraz hasła. Podstawą tego potrącenia jest klauzula w umowie handlowej zawartej przez spółkę z dostawcą w następującym brzmieniu (przykładowy zapis z umowy): "Dostawca wyraża niniejszym zgodę na dokonywanie przez Odbiorcę potrąceń wzajemnych wierzytelność wynikających z prowadzonej przez Strony współpracy, na zasadach określonych w art. 498 i nast. Kodeksu Cywilnego, bez konieczności składania przez Odbiorcę odrębnego oświadczenia w tym zakresie. Strony jednocześnie ustalają, iż informacje o rozliczeniach dokonywanych przez Odbiorcę są udostępnione Dostawcy pod adresem (...) w każdym czasie. Jednocześnie Strony ustalają, iż w wypadku braku możliwości dokonania potrącenia przez Odbiorcę na ww. warunkach, Dostawca jest zobowiązany dokonywać płatności bezpośrednio na rachunek bankowy Odbiorcy".

W związku z powyższym spółka zapytała, czy w sytuacji gdy dokona potrącenia wierzytelności przysługującej jej z tytułu świadczenia usług z częścią faktury wystawionej przez dostawcę z tytułu dostawy towarów, będzie zobowiązana do opłacenia pozostałej części faktury w mechanizmie podzielonej płatności, w ten sposób, że część kwoty VAT wynikającej z faktury dostawcy uregulowanej częściowo w drodze potrącenia, podlegającej mechanizmowi podzielonej płatności, należy wyliczyć jako iloczyn kwoty VAT wskazanej na fakturze (przed potrąceniem) i proporcji pomiędzy pozostałą kwotą do zapłaty (niepodlegającą potrąceniu) do całości należności (kwoty ogółem) wskazanej na fakturze.

Zdaniem wnioskodawcy, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, w sytuacji gdy dokona on potrącenia wierzytelności przysługującej mu z tytułu świadczenia usług z częścią faktury wystawionej przez dostawcę z tytułu dostawy towarów, będzie on zobowiązany do opłacenia pozostałej części faktury w mechanizmie podzielonej płatności, w ten sposób, że część kwoty podatku VAT wynikającej z faktury dostawcy uregulowanej częściowo w drodze potrącenia podlegającej mechanizmowi podzielonej płatności, należy wyliczyć jako iloczyn kwoty, VAT wskazanej na fakturze (przed potrąceniem) i proporcji pomiędzy pozostałą kwotą do zapłaty (niepodlegającą potrąceniu) do całości należności (kwoty ogółem) wskazanej na fakturze. Przy tym, kwota pozostała do zapłaty w mechanizmie podzielonej płatności, która nie została potrącona, jest kwotą brutto, zawierającą VAT w wysokości iloczynu kwoty VAT wskazanej na fakturze (przed potrąceniem) i proporcji pomiędzy pozostałą kwotą do zapłaty (niepodlegającą potrąceniu) do całości należności (kwoty ogółem) wskazanej na fakturze.

W interpretacji indywidualnej z (...) stycznia 2020 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS lub organ), uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe.

Organ stwierdził, że w sytuacji, gdy wnioskodawca dokonuje zakupu od dostawców wyrobów wymienionych w załączniku nr 15 do ustawy, które to transakcje są udokumentowane fakturą na kwotę przekraczają wartość, o której mowa w art. 19 pkt 2 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. 2021.162 t.j. z dnia 2021.01.26), będąc z tego tytułu dłużnikiem dostawcy, jest jednocześnie wobec niego wierzycielem, i obie wierzytelności spełniają przesłanki wskazane w art. 498 k.c., wnioskodawca może potrącić swoją wierzytelność z faktury dostawców i w ten sposób zwolnić się z obowiązku dokonania płatności w mechanizmie podzielonej płatności w zakresie w jakim doszło do potrącenia, natomiast pozostałą kwotę wierzytelności z tej faktury jest zobowiązany zapłacić w mechanizmie podzielonej płatności.

Organ jednocześnie wskazał, że w zakresie sposobu wyliczania kwoty podatku VAT, którą należy uregulować w mechanizmie podzielonej płatności po dokonaniu potrącenia wzajemnych wierzytelności, wyda odrębne rozstrzygnięcie.

W skardze na powyższą interpretację, spółka wniosła o jej uchylenie w całości i o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie:

1. art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (obecnie: Dz. U. z 2020 r. poz. 1325, z późn. zm.), poprzez brak oceny stanowiska wnioskodawcy oraz brak należytego uzasadnienia prawnego tej oceny, w odniesieniu do obowiązku zastosowania mechanizmu podzielonej płatności, do należności pozostałej po potrąceniu wzajemnych wierzytelności skarżącej z dostawcą towarów i jednocześnie brak odniesienia się w całości do zadanego we wniosku pytania, co doprowadziło do naruszenia zasady praworządności oraz zasady budzenia zaufania do organów podatkowych;

2. art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niewydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do pytania przedstawionego we wniosku w zakresie sposobu zastosowania mechanizmu podzielonej płatności do należności pozostałej po potrąceniu wzajemnych wierzytelności wnioskodawcy z dostawcą towarów;

3. art. 14c § 1 i 2 w zw. art. 165a § 1 Ordynaci podatkowej oraz w z. z art. 108a ust. 1d ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (obecnie t.j. Dz. U. 2020.106, dalej ustawa o VAT), poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na braku odniesienia się do całości przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego, w szczególności w kwestii zastosowania mechanizmu podzielonej płatności do należności pozostałej po potrąceniu wierzytelności, co w rezultacie doprowadziło organ do wydania odrębnego postanowienia w odpowiedzi na część zadanego przez skarżącą pytania.

Skarżąca podniosła, że w interpretacji organ uznał za prawidłowe jej stanowisko, zgodnie z którym w przypadku dokonania potrącenia wierzytelności przysługującej skarżącej z tytułu świadczenia usług z częścią faktury wystawionej przez dostawcę z tytułu dostawy towarów, będzie ona zobowiązana do opłacenia pozostałej części faktury w mechanizmie podzielonej płatności. Niemniej, organ nie odniósł się do wątpliwości skarżącej w zakresie sposobu ustalenia kwoty podatku od towarów i usług, w stosunku do kwoty należności pozostałej po potrąceniu wierzytelności, którą należy uregulować w mechanizmie podzielonej płatności, na podstawie art. 108a ust. 1d ustawy o VAT. Organ poinformował jedynie, że w zakresie sposobu ustalenia kwoty VAT, którą należy uregulować w mechanizmie podzielonej płatności po dokonaniu potrącenia wzajemnych wierzytelności, zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie. Z kolei w odrębnym rozstrzygnięciu, tj. postanowieniu z (...) stycznia 2020 r., nr (...), odmówił wydania interpretacji w tym zakresie.

W rezultacie spółka argumentowała, że uzasadnienie zaskarżonej interpretacji jest wadliwe, bowiem nie zawiera wykładni przepisu art. 108a ust. 1d ustawy o VAT, który to przepis jest przedmiotem wątpliwości. Dodatkowo, zaprezentowane przez Dyrektora KIS uzasadnienie, nie odnosi się do meritum sprawy, czyli tego, według jakich zasad należy ustalić kwotę VAT należnego do zapłaty, gdy dokonano potrącenia zgodnie z art. 498 k.c. Skarżąca nie odnajduje bowiem w uzasadnieniu interpretacji informacji o tym, w jakim zakresie powinna zastosować mechanizm podzielonej płatności do należności pozostałej po potrąceniu wzajemnych wierzytelności. Na podstawie zaskarżonej interpretacji nie ma możliwości ustalenia prawidłowego sposobu postępowania w przypadku, gdy skarżąca dokona potrącenia wzajemnych wierzytelności z dostawcą, niemniej po dokonaniu potrącenia pozostanie kwota zobowiązania, którą należy uregulować w mechanizmie podzielonej płatności.

Spółka zwróciła uwagę, że na podstawie interpretacji uzyskała informację, że do kwoty pozostałej po potrąceniu powinna zastosować podzieloną płatność ale organ nie wyjaśnił czy cała kwota pozostała po potrąceniu powinna być zapłacona na rachunek VAT dostawcy, czy tylko części, a jeśli tylko część, to jaka część powinna być zapłacona na rachunek VAT, a jaka na rachunek bankowy dostawcy.

Dodatkowo w piśmie procesowym z 2 lipca 2020 r. skarżąca podniosła, m.in., że organ poprzez zaniechanie wypowiedzenia się w kwestii sposobu ustalenia kwoty VAT, którą należy uregulować w mechanizmie podzielonej płatności po dokonaniu potrącenia wzajemnych wierzytelności, pominął kluczowe zagadnienie opisane we wniosku o interpretację. Brak rozstrzygnięcia w tym zakresie skutkuje, że skarżąca nie posiada wiedzy, jak powinnna zastosować art. 108a ust. 1d w zw. z ust. 1a ustawy o VAT, tj. jak dokonać podziału należności pozostałej po kompensacie wierzytelności na kwotę netto i VAT.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że wydana interpretacja zawiera stanowisko organu podatkowego i jego prawne uzasadnienie. Organ dokonał oceny stanowiska wnioskodawcy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym w części dotyczącej obowiązku zapłaty faktury w mechanizmie podzielonej płatności w sytuacji, gdy należność z faktury, obejmującej wartość towarów lub usług, zostanie uregulowana w drodze potrącenia wierzytelności, a także powołano przepisy prawne, które stanowiły podstawę dokonanego rozstrzygnięcia. W zaskarżonej interpretacji przedstawiono wyjaśnienie dotyczące powołanych przepisów w odniesieniu do rozpatrywanego zdarzenia przyszłego i wskazano prawidłowe stanowisko w przedstawionej sprawie.

Organ jednocześnie podkreślił, że w części dotyczącym sposobu wyliczania kwoty podatku VAT, którą należy uregulować w mechanizmie podzielonej płatności po dokonaniu potrącenia wzajemnych wierzytelności wydane zostało postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, dlatego nie można twierdzić, że zaskarżona interpretacja wydana została z naruszeniem przepisów prawa.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Skarżąca zarzuciła, że interpretacja indywidualna narusza przepisy art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez brak oceny stanowiska przedstawionego we wniosku oraz brak należytego uzasadnienia prawnego tej oceny, w odniesieniu do obowiązku zastosowania mechanizmu podzielonej płatności, do należności pozostałej po potrąceniu wzajemnych wierzytelności skarżącej z dostawcą towarów; i jednocześnie brak odniesienia się w całości do zawartego we wniosku pytania - co skutkowało naruszeniem zasady praworządności oraz zasady zaufania do organów podatkowych.

Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Stosownie natomiast do art. 14c § 1 ww. ustawy, interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2 art. 14c).

Pytanie przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, składało się w istocie z dwóch elementów (części). Skarżąca zwróciła się bowiem o odpowiedź na pytanie, czy w sytuacji gdy dokona potrącenia wierzytelności przysługującej jej z tytułu świadczenia usług z częścią faktury wystawionej przez dostawcę z tytułu dostawy towarów, będzie zobowiązana do opłacenia pozostałej części faktury w mechanizmie podzielonej płatności (pierwsza część pytania), w ten sposób, że część kwoty VAT wynikającej z faktury dostawcy uregulowanej częściowo w drodze potrącenia, podlegającej mechanizmowi podzielonej płatności, należy wyliczyć jako iloczyn kwoty VAT wskazanej na fakturze (przed potrąceniem) i proporcji pomiędzy pozostałą kwotą do zapłaty (niepodlegającą potrąceniu) do całości należności (kwoty ogółem) wskazanej na fakturze (druga część pytania, która dotyczyła sposobu wyliczenia kwoty podatku VAT, jaką należy uregulować w mechanizmie podzielonej płatności, po potrąceniu).

W zaskarżonej interpretacji indywidualnej organ dokonał oceny stanowiska skarżącej w części, dotyczącej obowiązku zapłaty faktury w mechanizmie podzielonej płatności w sytuacji opisanej we wniosku. Organ powołał przy tym przepisy prawne, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia i przedstawił wyjaśnienie dotyczące powołanych przepisów; uznał, że stanowisko skarżącej jest tym zakresie prawidłowe.

Zdaniem spółki uzasadnienie zaskarżonej interpretacji jest wadliwe, bowiem nie zawiera wykładniart. 108 ust. 1d w zw. z ust. 1a ustawy o VAT.

Odnosząc się do powyższego, należy w pierwszej kolejności przywołać przepisy prawa. I tak, zgodnie z art. 108a ust. 1a ustawy o VAT, przy dokonywaniu płatności za nabyte towary lub usługi wymienione w załączniku nr 15 do ustawy, udokumentowane fakturą, w której kwota należności ogółem stanowi kwotę, o której mowa w art. 19 pkt 2 ustawy z 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, podatnicy są obowiązani zastosować mechanizm podzielonej płatności.

Wedle art. 108a ust. 1b ww. ustawy, podatnik obowiązany do wystawienia faktury, o której mowa w art. 106e ust. 1 pkt 18a, jest obowiązany do przyjęcia płatności kwoty należności wynikającej z tej faktury z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności.

W myśl art. 108a ust. 1d ustawy o VAT, w przypadku dokonania potrącenia, o którym mowa w art. 498 k.c., przepisów ust. 1a i 1b nie stosuje się w zakresie, w jakim kwoty należności są potrącane.

Powołane powyżej przepisy nie wprowadzają obowiązku dokonywania płatności przelewem w mechanizmie podzielonej płatności za towary lub usługi wymienione w załączniku nr 15 do ustawy, jeżeli cała należność z faktury, obejmującej te towary lub usługi, zostanie uregulowana w drodze kompensaty.

Nie budziło wątpliwości w sprawie, że przepisy regulujące kompensatę wierzytelności zawarte są w ustawie z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny. Zgodnie z art. 498 § 1 k.c., gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym. W myśl art. 486 § 2 k.c., wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej.

Tak więc wyjątkiem od konieczności dopełnienia obowiązków związanych z obligatoryjnym mechanizmem podzielonej płatności jest możliwość skorzystania z instytucji przewidzianej w art. 498 k.c., czyli potrącenia. Jeżeli należność z faktury dotyczącej nabycia towarów lub usług wymienionych w załączniku nr 15 zostanie uregulowana w drodze potrącenia, obligatoryjny mechanizm podzielonej płatności nie obejmuje kwoty objętej potrąceniem.

Przedmiotem wniosku były kwestie dotyczące obowiązku zapłaty faktury w mechanizmie podzielonej płatności w sytuacji, gdy należność z faktury, obejmującej wartość towarów lub usług, zostanie uregulowana w drodze potrącenia wierzytelności, w ten sposób, że część kwoty VAT wynikającej z faktury dostawcy uregulowanej częściowo w drodze potrącenia, podlegającej mechanizmowi podzielonej płatności, należy wyliczyć jako iloczyn kwoty VAT wskazanej na fakturze (przed potrąceniem) i proporcji pomiędzy pozostałą kwotą do zapłaty (niepodlegającą potrąceniu) do całości należności (kwoty ogółem) wskazanej na fakturze.

W zaskarżonej interpretacji organ stwierdził, że skarżąca dokonuje zakupu od dostawców wyrobów wymienionych w załączniku nr 15 do ustawy, które to transakcje są udokumentowane fakturą na kwotę przekraczają wartość, o której mowa w art. 19 pkt 2 ustawy - Prawo przedsiębiorców, będąc z tego tytułu dłużnikiem dostawcy, jest jednocześnie wobec niego wierzycielem, i obie wierzytelności spełniają przesłanki wskazane w art. 498 k.c. W konsekwencji, organ podzielił stanowisko spółki, zgodnie z którym może ona potrącić swoją wierzytelność z faktury dostawców i w ten sposób zwolnić się z obowiązku dokonania płatności w mechanizmie podzielonej płatności w zakresie w jakim doszło do potracenia, natomiast pozostałą kwotę wierzytelności z tej faktury jest zobowiązany zapłacić w mechanizmie podzielonej płatności.

Wydana interpretacja indywidualna zawiera wyraźne określenie stanowiska organu podatkowego i jego prawne uzasadnienie w zakresie pierwszej części pytania. W tym zakresie Dyrektor KIS wskazał przepisy prawa odnoszące się do sprawy, na podstawie których dokonał oceny stanowiska spółki, a następnie - w odniesieniu do przedstawionej sytuacji - uznał to stanowisko za prawidłowe.

W zakresie drugiej części pytania, tj. co do sposobu ustalenia kwoty podatku od towarów i usług w stosunku do kwoty należności pozostałej po potrąceniu wierzytelności, którą należy uregulować w mechanizmie podzielonej płatności, na podstawie art. 108a ust. 1d ustawy o VAT, organ wskazał, że w tym zakresie wyda odrębne rozstrzygnięcie.

Powyższa okoliczność, tj. zawarcie informacji, że co do sposobu ustalenia kwoty podatku VAT w przedstawionym we wniosku zdarzeniu przyszłym, miała dla oceny zasadności skargi decydujące znaczenie. Organ bowiem nie tyle uchylił się od udzielenia odpowiedzi na część (drugą) pytania postawionego we wniosku i przedstawienia uzasadnienia w tym zakresie, ile zdecydował, że konieczne jest w sprawie wydane w tym zakresie odrębnego rozstrzygnięcia, a strona w zaskarżonej interpretacji została o tym poinformowana.

W skardze spółka sama zresztą przyznaje, że organ wydał postanowienie w tym zakresie i doręczył je stronie. Mianowicie postanowieniem z (...) stycznia 2020 r. nr (...) organ, działając na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie sposobu wyliczenia kwoty podatku VAT. Zdaniem organu, pytanie spółki w tej części odnosiło się do kwestii potwierdzenia rozliczeń matematycznych (podanych w konkretnych przykładach), a nie interpretacji przepisu prawa podatkowego. Zatem, w ocenie Dyrektora KIS, zadane we wniosku w tej części pytanie wykraczało poza przedmiot interpretacji indywidualnej wydawanej w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej, gdyż nie dotyczyło przedmiotu opodatkowania, powstania obowiązku podatkowego, podstawy opodatkowania czy stawek podatkowych.

Podkreślić należy, że sąd orzekający w niniejszej sprawie nie ma kompetencji aby oceniać zasadność wydanego przez organ rozstrzygnięcia zawartego w powyższym postanowieniu. W tej sprawie zadaniem sądu orzekającego było przesądzenie, czy organ wydzielając część pytania zwartego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej do odrębnego rozstrzygnięcia działał w granicach prawa. Zdaniem sadu organ działał w granicach prawa, w postanowieniu wskazał ponadto podstawę prawną takiego działania, tj. art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem, gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Organ, skoro uznał, że w zakresie drugiej części pytania, przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe nie pozwala na wydanie interpretacji indywidualnej, zasadnie orzekł o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie udzielenia interpretacji indywidualnej. W tej sytuacji koniecznym było wydanie odrębnego aktu prawnego, jakim jest postanowienie.

Powtórzyć należy natomiast, że sąd w tej sprawie nie ma kompetencji aby oceniać, czy Dyrektor KISprawidłowo (zgodnie z prawem) rozstrzygnął powyższą kwestię, co do braku możliwości wydania interpretacji indywidualnej w zakresie drugiej części pytania. Ta bowiem kwestia jest przedmiotem odrębnego postępowania, które toczy się z udziałem spółki jako strony. Sąd orzekający w tej sprawie z urzędu ustalił, że spółka zaskarżyła zażaleniem powyższe postanowienie Dyrektora KIS z (...) stycznia 2020 r., a następnie wywiodła skargę do tut. sądu administracyjnego na postanowienie Dyrektora KIS z (...) kwietnia 2020 r. nr (...), którym organ ten utrzymał własne postanowienie wydane w pierwszej instancji. Należy także zaznaczyć, że wskutek rozpoznania skargi spółki, WSA w Warszawie wyrokiem z 25 listopada 2020 r., w sprawie o sygn. akt III SA/WA 1187/20 uchylił oba powyższe postanowienie Dyrektora KIS, podzielając stanowisko skarżącej, zgodnie z którym także druga część pytania przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej odnosiła się do konkretnej normy prawa podatkowego, która podlega wykładni i nie było celem pytania w tym zakresie potwierdzenie li tylko wyliczeń matematycznych. Sąd wyraźnie stwierdził w powyższej sprawie, że nie zachodziły przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej także w tym zakresie (powyższe orzeczenie jest dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Reasumując, okoliczność, że co do części pytania postawionego we wniosku (dotyczącym sposobu wyliczania kwoty podatku VAT, którą należy uregulować w mechanizmie podzielonej płatności po dokonaniu potrącenia wzajemnych wierzytelności) wydane zostało postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, nie daje podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona interpretacja wydana została z naruszeniem przepisów prawa.

Zgodnie z art. 120 Ordynacji podatkowej, organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. W myśl natomiast art. 121 § 1 ww. ustawy, postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania (§ 2).

Oznacza to, w szczególności, że w przypadku organów podatkowych realizacja zasady zaufania powinna wyrażać się w merytorycznej poprawności i staranności oraz równym traktowaniu interesów Skarbu Państwa i podatników. Jednakże postępowanie w myśl tej zasady nie może prowadzić do niewłaściwej interpretacji przepisów obowiązującego prawa.

Zatem w niniejszej sprawie istotne było to, że w zaskarżonej interpretacji organ zawarł jasną informację dla wnioskodawcy o planowanym wypowiedzeniu się w odrębnym rozstrzygnięciu, co do drugiej części pytania; oraz to, że takie rozstrzygnięcie zostało niezwłocznie wydane i doręczone spółce. Skarżącej z kolei, przysługiwały wszystkie środki prawne, w tym środki zaskarżenia, z których skorzystała, gdy się okazało się, że rozstrzygnięcie zawarte w wydanym odrębnie postanowieniu, jest dla niej niekorzystne.

W zaskarżonej interpretacji natomiast organ wskazał prawidłowe stanowisko wraz z uzasadnieniem prawnym co do części (pierwszej) postawionego pytania. Organ w zakresie drugiej części pytania także udzielił odpowiedzi, tyle że zawarł swoje stanowisko w odrębnym akcie, skoro uznał, że konieczna jest odmowa wszczęcie postępowania, a do odmowy wszczęcia postępowania w tym przedmiocie właściwe jest orzeczenie w formie postanowienia. Jak już wskazano bowiem powyżej, stosownie do art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Tym samym zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa okazały się chybione. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w wyroku na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019.2325).

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. W związku z dynamicznym wzrostem zagrożenia epidemicznego na terenie województwa mazowieckiego, mając na uwadze, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374), zarządzono zmianę trybu rozpoznania niniejszej sprawy na niejawny.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.