Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 642430

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 7 lipca 2009 r.
III SA/Wa 531/09

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia (...) lutego 2009 r., nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 r. postanawia - wstrzymać w całości wykonanie zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z 3 marca 2009 r. A. L. ("Skarżący" w niniejszej sprawie), będąc reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powołaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. W skardze zamieszczono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.").

Uzasadniając przedmiotowy wniosek pełnomocnik Skarżącego podniósł, że jego mandant w ramach prowadzonej działalności zatrudnia ok. 60-80 pracowników. W większości są to kierowcy, których praca wiąże się z częstą nieobecnością w domu, dlatego też małżonkowie tych pracowników nie mogą podjąć pracy. W ten sposób są oni w zdecydowanej większości jedynymi żywicielami rodziny. W ocenie pełnomocnika Skarżącego, w opisanej sytuacji wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki, w tym utratę płynności finansowej, a rezultacie także zwolnienie zatrudnionych osób.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek zasługuje na uwzględnienie.

Tytułem wstępu należy zauważyć, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. jako organ I instancji postanowieniem z (...) grudnia 2008 r., stosownie do wniosku Skarżącego, wstrzymał wykonanie własnej decyzji w całości. Tym niemniej ww. organ udzielił Skarżącemu ochrony tymczasowej jedynie do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Jak wynika zaś z akt sprawy organ odwoławczy nie skorzystał z możliwości jaką daje art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a.

Uwzględniając zatem powyższe, Sąd zobligowany był do merytorycznego rozpatrzenia wniosku Skarżącego zawartego w skardze na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.

Zgodnie z powoływanym przepisem Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z tak sformułowanego przepisu wynika, iż warunkiem wstrzymania wykonania decyzji jest stwierdzenie przez Sąd, że strona wykazała w sposób wyczerpujący i przekonywający, istnienie okoliczności przemawiających za obawą wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie przesłanek uzasadniających pozytywne rozpatrzenie wniosku spoczywa na stronie (por. postanowienia NSA z dnia 25 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04, niepubl. oraz z dnia 24 maja 2004 r. sygn. akt FZ 85/04, niepubl.).

Innymi słowy, z powyższego przepisu wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony wskazany przepis obciąża wnioskodawcę ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych. Z drugiej zaś nakłada na Sąd obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, niepubl.).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że powołanie przez Skarżącego we wniosku, będącego przedmiotem rozpoznania, przesłanek przewidzianych w art. 61 § 3 p.p.s.a. z należytym uzasadnieniem spełniło ten wymóg. Po rozważeniu całości zgłaszanych argumentów Sąd uznał bowiem, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków poprzez egzekwowanie określonych zaskarżoną decyzją wysokich kwot przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd. W ocenie Sądu, istnieje obawa, że wykonanie zaskarżonej decyzji może w sytuacji przedstawianej przez Skarżącego doprowadzić do destabilizacji finansowej prowadzonej przez niego działalności, która może okazać się nieodwracalna.

Wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi także niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w szczególności poprzez zwolnienia choćby części spośród ok. 60-80 pracowników, dla których obecne zatrudnienie u Skarżącej stanowi określone źródło dochodu.

Mając na uwadze powyższą argumentację, działając na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.