Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 642421

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 30 kwietnia 2009 r.
III SA/Wa 502/09

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia (...) listopada 2008 r. Nr (...) w przedmiocie skargi na interpretację indywidualną w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia

1)

odrzucić skargę,

2)

zwrócić stronie skarżącej wpis sądowy w kwocie 500,00 zł (słownie: pięćset złotych).

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 17 lutego 2009 r. (data stempla pocztowego) bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, I. sp. z o.o., zwana dalej "skarżącą" wniosła skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów (organ upoważniony Dyrektor Izby Skarbowej w W.) z dnia (...) listopada 2008 r. Nr (...) w przedmiocie skargi na interpretację indywidualna w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. W zaskarżonej interpretacji zawarto pouczenie, iż stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w W., po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżąca dowiedziała się lub mogła się dowiedzieć o jej wydaniu. Wskazano również, iż skargę tę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie i bezczynność są przedmiotem skargi w dwóch egzemplarzach w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania.

Kolejno w odpowiedzi z dnia 14 stycznia 2009 r. na wezwanie skarżącej do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów zawarł tożsame jak w interpretacji indywidualnej pouczenie o trybie i terminie jej zaskarżenia. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru powyższą odpowiedź doręczono stronie 19 stycznia 2009 r.

Ponadto w rejestrze opłat tut. Sądu odnotowano, iż w dniu 17 lutego 2009 r. skarżąca uiściła tytułem wpisu w niniejszej sprawie kwotę 500 zł.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III WSA w Warszawie z 18 lutego 2009 r. sygn. akt III KO/Wa 32/09 skarga została wysłana w dniu 19 lutego 2009 r. Dyrektorowi Izby Skarbowej w W.

W dniu 20 marca 2009 r. wpłynęła do Sądu przesyłka zawierająca skargę, odpowiedź na skargę oraz akta sprawy.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

W myśl art. 53 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej powoływana jako "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie natomiast z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, przy czym na podstawie art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. do 31 grudnia 2005 r., skargę wniesioną w terminie, bezpośrednio do sądu administracyjnego, Sąd przekazywał organowi, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem skargi, ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 p.p.s.a. Tym samym wobec skarg wnoszonych po dniu 1 stycznia 2006 r. omawiany przepis nie znajduje już zastosowania. Brak jest też przepisów, które wprost normowałyby konsekwencje wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego z pominięciem organu administracji oraz określały czynności, jakie wobec takiego sposobu wniesienia skargi powinien podjąć Sąd.

Z tego też względu zasadne jest, zdaniem Sądu, przyjęcie poglądu wypracowanego na gruncie procedury cywilnej w analogicznym stanie prawnym, odnoszącego się do sytuacji, w której apelację od orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej instancji, wniesiono bezpośrednio do sądu odwoławczego, pomimo, iż zgodnie z art. 369 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 z późn. zm.) apelację wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok.

Zgodnie ze stanowiskiem zarówno judykatury (por. uchwała połączonych izb: Izby Cywilnej i Administracyjnej oraz Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 listopada 1987 r. sygn. III CZP 33/87), jak i powszechnie akceptowanym w doktrynie (por. K. Piasecki (red.) Kodeks postępowania cywilnego Komentarz, CH BECK Warszawa 2002, Tom I, s. 1343 oraz T. Ereciński (red.) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis Warszawa 2004, Tom I, s. 684) w sytuacji takiej, po wniesieniu apelacji do innego sądu niż ten, który wydał zaskarżony wyrok, sąd niewłaściwy do przyjęcia apelacji powinien ją przekazać sądowi właściwemu, a dla zachowania przewidzianego przepisami terminu decydująca jest data nadania w Urzędzie Pocztowym apelacji przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego, a nie data wpływu apelacji do sądu niewłaściwego. Podobne poglądy były formułowane również odnośnie wniesienia skargi kasacyjnej bezpośrednio do Sądu Najwyższego, z pominięciem sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie.

Odpowiednie zastosowanie ww. stanowiska nakazuje przyjąć, iż skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien przekazać do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, a dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi decydująca jest data nadania tejże skargi przez sąd w Urzędzie Pocztowym.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że termin do wniesienia skargi upływał, uwzględniając art. 83 § 2 p.p.s.a., z dniem 18 lutego 2008 r. (środa). Skargę przesłano bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zatem za datę wniesienia skargi należało uznać dzień 19 lutego 2009 r. (czwartek), tj. dzień wysłania przez Sąd skargi do Dyrektora Izby Skarbowej w W.

Przyjęcie takiego stanowiska oznacza, że strona skarżąca, nie czyniąc zadość prawidłowemu pouczeniu w zaskarżonej interpretacji, wniosła skargę z przekroczeniem terminu wskazanego w art. 53 § 2 p.p.s.a., co uzasadniało jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.