Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 642399

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 18 maja 2009 r.
III SA/Wa 444/09

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C. A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia(...) grudnia 2008 r. nr (...) w przedmiocie: odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

W skardze z 6 lutego 2009 r. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z (...) grudnia 2008 r. C. A. S. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części w jakiej organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w W. z (...) lipca 2008 r. wydaną w przedmiocie orzeczenia o jego odpowiedzialności jako byłego członka zarządu za zaległości spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres od sierpnia do października 2003 r. wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 86.046,20 złotych.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że terminowo reguluje swoje zobowiązania. Orzeczona wobec niego odpowiedzialność ma charakter posiłkowy i obejmuje cudzy dług. W związku z tym nie mógł zaplanować ewentualnej spłaty tego długu w ramach własnego budżetu domowego. Jego odpowiedzialność pełnił funkcję członka zarządu podmiotu, którego dotyczyły zaległości podatkowe przez niepełne trzy miesiące i nie mógł przypuszczać, że zostanie obciążony odpowiedzialnością za zobowiązania podatkowe powstałe zanim został członkiem zarządu. Skarżący wyjaśnił, że był zaskoczony wysokością zaległości podatkowych i nie miał możliwości ustalenia ich rzeczywistej wysokości, a polegał w tym zakresie na danych finansowych znajdujących się w aktach sprawy. W jego ocenie, w tej sytuacji wykonanie decyzji byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Wskazał na konieczność respektowania ważnego interesu podatnika. Podniósł że znaczna część jego dochodów ma charakter niestały, zaś w wymiarze miesięcznym wydatki jego rodziny są wyższe od dochodów. Wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby zachwianie stosunków majątkowych Skarżącego, planowanych z pełną odpowiedzialnością i przezornością. W tej sytuacji Skarżący obawiałby się o zachowanie bezpieczeństwa i stabilności ekonomicznej swojej rodziny.

Wyjaśnił również, że po zapoznaniu się z rzeczywistym stanem prawnym i faktycznym w spółce zrezygnował z pełnionej funkcji. Nie kontaktuje się ze spółką i wspólnikami. Nie wie zatem czy i jaka część należności została uregulowana przez inne osoby.

Skarżący wskazał również, że obawia się utraty pracy w związku z utratą zaufania do niego jako osoby solidnej i odpowiedzialnej, regulującej swoje zobowiązania terminowo. Wyjaśnił, że jest zatrudniony na stanowisku przedstawiciela, które wymaga zaufania ze strony mocodawcy, zaś podjęcie egzekucji zobowiązań mogłoby prowadzić do utraty takiego zaufania.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach tej samej sprawy. Zgodnie z § 5 cyt. przepisu postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Natomiast § 6 tego przepisu stanowi, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.

Wniosek Skarżącego należało ocenić w kontekście przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania powyższych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy, przy czym już z treści powołanego przepisu wynika, że nie jest wystarczające w tym zakresie wykazanie możliwości wyrządzenia jakiejkolwiek szkody lub negatywnych skutków, ale szkody o znacznych rozmiarach i skutków trudnych do odwrócenia.

Zdaniem Sądu, z uzasadnienia ocenianego wniosku nie wynika, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło powodować konsekwencje, o których mowa w powołanym przepisie. Trudno rozpatrywać w takich kategoriach wskazywaną przez Skarżącego potencjalną możliwość utraty stabilności ekonomicznej. W ocenie Sądu, subiektywnego poczucia utraty bezpieczeństwa ekonomicznego rodziny, które z pewnością nie stawia Skarżącego w sytuacji komfortowej, nie można jednak utożsamiać z wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków.

Za chybione Sąd uznał również argumenty dotyczące wskazywanej przez Skarżącego możliwości utraty zaufania jakim darzy go obecny pracodawca. Okoliczność, że organ podatkowy mógłby przystąpić do wykonania w drodze przymusu egzekucyjnego obowiązków ciążących na Skarżącym z mocy wykonalnej decyzji, związana jest bowiem z brakiem ich dobrowolnego wykonania. Ewentualne negatywne skutki dla reputacji Skarżącego wynikające z prowadzenia wobec niego postępowania egzekucyjnego i powiadomienia o tym fakcie pracodawcy, spowodowane byłyby więc jego postawą. Nie mogą zatem być brane pod uwagę przy ocenie zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Argumentacji za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą również stanowić twierdzenia dowodzące wadliwości zaskarżonej decyzji i określonych nią kwot, ponieważ te zarzuty podlegać będą ocenie dopiero przy rozpoznaniu skargi. Wskazywana przez Skarżącego przesłanka "ważnego interesu podatnika" nie jest zaś ustawową przesłanką wskazaną art. 61 § 3 p.p.s.a. i mogłaby podlegać uwzględnieniu jedynie w przypadku, gdyby wspomniany interes podatnika sprowadzał się do zapobieżenie konsekwencjom wymienionym w tym przepisie.

Zdaniem Sądu, Skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie wiązało się z konsekwencjami określonymi w art. 61 § 3 p.p.s.a., a jak wspomniano powyżej do uwzględnienia złożonego wniosku może dojść tylko wobec jednoznacznego wykazania tych przesłanek.

Mając powyższe na uwadze Sąd nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.