Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2735958

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 16 października 2018 r.
III SA/Wa 4135/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Kuś.

Sędziowie WSA: Radosław Teresiak, Aneta Trochim-Tuchorska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 października 2018 r. sprawy ze skargi G. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia (...) października 2017 r. nr (...) w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej

1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia (...) sierpnia 2017 r. nr (...),

2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz G.

S.A. z siedzibą w W. kwotę 357 złotych (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z (...) października 2017 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej ("Dyrektor KIS", "podatkowy organ interpretacyjny") utrzymał w mocy postanowienie z (...) sierpnia 2017 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku G. S.A. z/s w W. ("Skarżąca" lub "Spółka") o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.

Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Spółka wystąpiła z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej wskazując, że jako zakład ubezpieczeń prowadzi działalność ubezpieczeniową, na podstawie ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1844 z późn. zm.), w zakresie działu I załącznika do tej ustawy - ubezpieczeń na życie. W ramach prowadzonej działalności Spółka (jako ubezpieczyciel) zawiera z ubezpieczającymi umowy ubezpieczenia. Przez umowę ubezpieczenia Spółka zobowiązuje się spełnić określone świadczenie w razie zajścia zdarzenia ubezpieczeniowego przewidzianego w umowie ubezpieczenia, a ubezpieczający zobowiązuje się do opłacania składek.

W celu zwiększenia liczby zawieranych umów ubezpieczenia (zwiększenia sprzedaży produktów emerytalnych) Spółka organizuje i planuje także organizować w przyszłości przedsięwzięcia skierowane do:

a) osób fizycznych zatrudnionych na podstawie stosunku pracy w Spółce (dalej: "pracownicy Spółki"),

b) osób fizycznych zatrudnionych na podstawie stosunku pracy w podmiotach powiązanych ze Spółką (dalej: "pracownicy podmiotów powiązanych"),

c) osób fizycznych wykonujących czynności /usługi na rzecz Spółki (nie w ramach działalności gospodarczej) na podstawie stosunków cywilnoprawnych, do których stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu cywilnego dotyczące umowy zlecenia, na podstawie umów agencyjnych lub umów o dzieło (dalej: "zleceniobiorcy Spółki"),

d) osób fizycznych wykonujących czynności /usługi na rzecz podmiotów powiązanych ze Spółką (nie w ramach działalności gospodarczej) na podstawie stosunków cywilnoprawnych, do których stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu cywilnego dotyczące umowy zlecenia, na podstawie umów agencyjnych lub umów o dzieło (dalej: "zleceniobiorcy podmiotów powiązanych"),

e) osób fizycznych wykonujących czynności /usługi na rzecz Spółki na podstawie umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze (dalej: "menedżerzy Spółki"),

f) osób fizycznych wykonujących czynności /usługi na rzecz podmiotów powiązanych ze Spółką na podstawie umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze (dalej: "menedżerzy podmiotów powiązanych"),

g) osób fizycznych wykonujących czynności /usługi na rzecz Spółki lub na rzecz podmiotów powiązanych ze Spółką w ramach działalności gospodarczej (dalej: "współpracownicy"), lub

h) osób fizycznych:

- wykonujących pracę na podstawie stosunku pracy, lub

- wykonujących czynności (usługi (nie w ramach działalności gospodarczej) na podstawie stosunków cywilnoprawnych, do których stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu cywilnego dotyczące Umowy zlecenia, na podstawie umów agencyjnych lub umów o dzieło, na rzecz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, które to podmioty wykonują czynności/usługi na rzecz Spółki lub podmiotów ze Spółką powiązanych (dalej: "pracownicy) zleceniobiorcy agentów").

Przedsięwzięcia mogą być skierowane łącznie do wszystkich grup osób wskazanych w lit. a - h), do niektórych grup lub tylko do jednej grupy (dalej: pracownicy Spółki, pracownicy podmiotów powiązanych, zleceniobiorcy Spółki, zleceniobiorcy podmiotów powiązanych, menedżerzy Spółki, menedżerzy podmiotów powiązanych, współpracownicy oraz pracownicy/ zleceniobiorcy agentów zwani łącznie: "uczestnikami").

Polegają one na tym, że uczestnik lub uczestnicy, którzy spełnią przewidziane warunki związane z przyczynieniem się do zawarcia umów ubezpieczenia przez Spółkę jako ubezpieczyciela (np. doprowadzą do zawarcia określonej liczby umów ubezpieczenia, o określonym typie /rodzaju, o określonej składce przypisanej lub zainkasowanej), otrzymają od organizatora przedsięwzięcia (którym może być Spółka samodzielnie, lub jako współorganizator wraz z innym /innymi podmiotami powiązanymi) nagrodę pieniężną lub niepieniężną.

W zależności od danego przedsięwzięcia:

- liczba nagród może być ograniczona - nagrody będą przysługiwać jedynie określonej liczbie najlepszych uczestników, albo

- liczba nagród będzie nieograniczona - nagrody będą przysługiwać każdemu uczestnikowi, który spełni warunki przewidziane dla danego przedsięwzięcia.

Zasady organizacji przedsięwzięć regulują ich regulaminy, które określają czas ich trwania, nazwę, uczestników, zasady przyznawania nagród, tryb składania i rozpatrywania reklamacji, skład komisji czuwającej nad prawidłowym przebiegiem przedsięwzięcia i rozpatrującej reklamacje.

Na potrzeby niniejszego wniosku, pojęcie podmiotów powiązanych ze Spółką należy rozumieć w kontekście powiązań, o których mowa w art. 11 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1888 z późn. zm.; dalej: "u.p.d.o.p.").

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1) Czy w stosunku do przedsięwzięć o ograniczonej liczbie nagród (które to nagrody będą przysługiwać jedynie określonej liczbie najlepszych uczestników), w przypadku przyznania przez Spółkę nagrody uczestnikowi, Spółka będzie zobowiązana (jako płatnik) do pobrania podatku lub zaliczki na podatek oraz do sporządzenia i przesłania informacji (np. PIT-11, PIT-8C) lub deklaracji (np. PlT-4R, PIT-8AR)?

2) Czy w stosunku do przedsięwzięć o nieograniczonej liczbie nagród (które to nagrody będą przysługiwać każdemu uczestnikowi, który spełni warunki przewidziane dla danego przedsięwzięcia), w przypadku przyznania przez Spółkę nagrody uczestnikowi, Spółka będzie zobowiązana (jako płatnik) do pobrania podatku lub uliczki na podatek oraz do sporządzenia i przesłania informacji (np. PIT-11, PIT-8C) lub deklaracji (np. PIT- 4R, PIT-8AR)?

Ponadto Spółka zaznaczyła, że powyższe pytania dotyczą jedynie nagród przyznawanych uczestnikom innym niż współpracownicy - w zakresie nagród przyznawanych współpracownikom Spółka złożyła odrębny wniosek o wydanie interpretacji.

Zdaniem Spółki, w stosunku do przedsięwzięć o ograniczonej liczbie nagród (które to nagrody będą przysługiwać jedynie określonej liczbie najlepszych uczestników), w przypadku przyznania przez Spółkę nagrody uczestnikowi:

a) jeżeli przedsięwzięcie będzie skierowane jednocześnie przynajmniej do dwóch grup osób z lit. a)-h) ze stanu faktycznego, to Spółka będzie zobowiązana (jako płatnik) do pobrania 10% zryczałtowanego podatku oraz do uwzględnienia kwoty pobranego podatku w rocznej deklaracji PIT-8AR. Spółka nie będzie zobowiązana do sporządzenia i przesłania innych informacji lub deklaracji;

b) jeżeli przedsięwzięcie będzie skierowane tylko i wyłącznie do jednej grupy osób pracowników Spółki (grupa osób z lit. a ze stanu faktycznego), to Spółka będzie zobowiązana (jako płatnik) do pobrania zaliczki na podatek od nagrody stanowiącej przychód ze stosunku pracy, do uwzględnienia kwoty pobranej zaliczki na podatek w rocznej deklaracji PIT-4R oraz do sporządzenia i przesłania imiennych informacji PIT-11.

Uzasadniając to stanowisko Spółka powołała się na przepis art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2032 z późn. zm.; dalej: "u.p.d.o.f."), który stanowi, że od dochodów (przychodów) pobiera się zryczałtowany podatek dochodowy z tytułu wygranych w konkursach, grach i zakładach wzajemnych lub nagród związanych ze sprzedażą premiową, uzyskanych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 1 pkt 6, 6a i 68 - w wysokości 10% wygranej lub nagrody.

Zgodnie z art. 41 ust. 4 u.p.d.o.f. płatnicy, o których mowa w ust. 1 (m.in. osoby prawne), są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30 ust. 1 pkt 2, 4-5a, 13-16 oraz art. 30a ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 4d, 5 oraz 10.

Stosownie do art. 42 ust. 1a u.p.d.o.f. w terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o których mowa w art. 41, są obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby, roczne deklaracje, według ustalonego wzoru.

Spółka podniosła następnie, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji konkursu, to niemniej w praktyce wykształconej na podstawie stanowisk prezentowanych przez organy podatkowe uznaje się, że konkursem dla celów podatkowych jest przedsięwzięcie, w którym uczestnicy rywalizują ze sobą o ograniczoną liczbę nagród.

Zgodnie z definicją słownikową, konkurs jest to impreza, przedsięwzięcie o charakterze artystycznym, rozrywkowym, sportowym, mające określony program i dające możliwość wyboru przez eliminację najlepszych wykonawców, autorów danych prac itp., zwykle wyróżnianych nagrodami. Zatem uznać należy, że konkursem dla celów u.p.d.o.f. jest przedsięwzięcie, w którym z założenia tylko określona liczba uczestników, którzy osiągną najlepsze wyniki, uzyskuje nagrodę (charakterystyczny element rywalizacji).

Organy podatkowe wskazują także na formalną stronę przedsięwzięcia, jak konieczność sporządzenia regulaminu, w którym określona zostanie nazwa konkursu, organizator, uczestnicy, nagrody oraz sposób wyłonienia zwycięzców.

Wskazane cechy konstytutywne dla pojęcia konkursu potwierdzono także w orzecznictwie sądowym, przykładowo w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 kwietnia 2014 r. II FSK 911/12, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 24 kwietnia 2013 r. I SA/Łd 141/13 oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 7 maja 2015 r. I SA/Wr 303/15.

Jak wskazano w stanie faktycznym, zasady organizacji przedsięwzięć regulują ich regulaminy, które określają czas ich trwania, nazwę, uczestników, zasady przyznawania nagród, tryb składania i rozpatrywania reklamacji, skład komisji czuwającej nad prawidłowym przebiegiem przedsięwzięcia i rozpatrującej reklamacje. Ponadto, w przypadku przedsięwzięć o ograniczonej liczbie nagród (nagrody będą przysługiwać jedynie określonej liczbie najlepszych uczestników), wystąpi element rywalizacji /współzawodnictwa - tak charakterystyczny dla definicji konkursu z art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f.

Niniejszym, w przypadku przedsięwzięć o ograniczonej liczbie nagród (które będą przysługiwać jedynie określonej liczbie najlepszych uczestników), powinny one zostać zakwalifikowane jako konkurs w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f.

Tak więc, jeżeli przedsięwzięcie będzie skierowane przynajmniej do dwóch grup osób z lit. a-h) stanu faktycznego (np. będzie skierowane jednocześnie do pracowników Spółki oraz pracowników podmiotów powiązanych, lub będzie skierowane jednocześnie do pracowników Spółki, zleceniobiorców Spółki, menedżerów Spółki oraz pracowników /zleceniobiorców agentów), to przyznane nagrody jako związane z konkursem powinny podlegać opodatkowaniu 10% zryczałtowanym podatkiem dochodowym, pobieranym przez Spółkę jako płatnika. Są to bowiem przedsięwzięcia skierowane do szerszego grona adresatów (nie są skierowane wyłącznie do pracowników Spółki), a posiadanie statusu pracownika Spółki nie jest koniecznym warunkiem wzięcia udziału w przedsięwzięciu i przyznania nagrody.

Natomiast w stosunku do przedsięwzięć skierowanych tylko i wyłącznie do pracowników Spółki, należy uznać, że nagrody z takiego przedsięwzięcia będą stanowić przychód ze stosunku pracy (w rozumieniu art. 12 u.p.d.o.f.) oraz jednocześnie nie będą stanowić nagród z konkursu w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. Przyczyną kwalifikacji takiej nagrody jako przychód ze stosunku pracy jest ścisły związek przyczyno-skutkowy z posiadaniem statusu pracownika Spółki a możliwością wzięcia udziału w przedsięwzięciu i uzyskania nagrody. Ponadto, ponieważ przedsięwzięcie (konkurs) jest skierowane wyłącznie do pracowników Spółki, należy uznać, że nie mamy do czynienia z nagrodą w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f., ale z nagrodą wskazaną w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. jako przykład przychodu ze stosunku pracy. Niniejszym, do opodatkowania nagród z przedsięwzięć (w tym konkursów) skierowanych wyłącznie do pracowników Spółki, powinny znaleźć zastosowanie zasady analogiczne do opodatkowania wynagrodzeń za wykonywaną pracę. Tak więc, stosownie do art. 31 w zw. z art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., Spółka jako płatnik powinna pobrać zaliczki na podatek od takich nagród, według skali podatkowej.

Dyrektor KIS uznał, że przedmiotowy wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 z późn. zm.; dalej: "O.p."), w związku z czym pismem z 26 czerwca 2017 r. wezwał Spółkę do usunięcia braków, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia, poprzez doprecyzowanie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, tj. poprzez wskazanie czy przedsięwzięcie organizowane przez Spółkę, w sytuacji gdy jest skierowane do ograniczonej liczby uczestników i nagroda przysługuje tylko najlepszym jego uczestnikom - stanowi konkurs. Organ podniósł, że informacja w tym zakresie została podana w stanowisku Spółki odnośnie zadanych pytań, natomiast powinna być wskazana w opisie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).

Spółka w odpowiedzi na powyższe wezwanie wskazała, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji legalnej konkursu. W przypadku przedsięwzięcia skierowanego do ograniczonej liczby uczestników, gdzie liczba nagród jest ograniczona (nagrody będą przysługiwać jedynie określonej liczbie najlepszych uczestników), jak wskazano w stanie faktycznym, będzie obowiązywał regulamin określający zasady organizacji przedsięwzięcia (czas trwania, nazwę, uczestników, zasady przyznawania nagród, tryb składania i rozpatrywania reklamacji, skład komisji). W ocenie Spółki, takie przedsięwzięcie można nazwać "konkursem" w potocznym języku polskim.

Postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2017 r. Dyrektor KIS pozostawił bez rozpatrzenia wniosek Spółki o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika związanych z przedsięwzięciami o ograniczonej liczbie nagród, których organizatorem jest Spółka oraz Spółka wraz ze współorganizatorami (pytanie nr 1).

W uzasadnieniu podatkowy organ interpretacyjny stwierdził, że Spółka w wyznaczonym terminie nie dokonała wymaganego uzupełnienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) w części dotyczącej ustalenia, czy przedsięwzięcie, o którym mowa we wniosku stanowi konkurs. Uniemożliwia to dokonanie oceny stanowiska Spółki, bowiem żądana przez organ informacja jest niezbędna do udzielenia odpowiedzi w przedmiocie zadanego we wniosku pytania nr 1 w kontekście przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji organ nie mógł rozpoznać złożonego przez Spółkę wniosku w tej części co do meritum sprawy.

Podatkowy organ interpretacyjny podniósł, że zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości udzielić informacji w zakresie możliwości stosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, w razie potrzeby dokonując także wykładni adekwatnych do niego przepisów (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 22 stycznia 2015 r., I SA/Ol 853/14). Postępowanie w przedmiocie wydania interpretacji opiera się wyłącznie na stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym wyczerpująco przedstawionym przez wnioskodawcę, czyli takim stanie lub zdarzeniu, którego wszelkie elementy istotne dla wyrażenia własnego stanowiska w zakresie sposobu i zastosowania prawa podatkowego podatnik przedstawi we wniosku. W stosunku do tak opisanego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego wyrażane jest stanowisko podatnika. Natomiast organ podatkowy dokonuje oceny prawnej stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa. W postępowaniu zmierzającym do wydania interpretacji organ nie jest uprawniony do ingerowania (poprzez negację lub uzupełnianie) w stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe nakreślone we wniosku o jej wydanie. W sprawach indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego organ nie dokonuje ustaleń co do faktów, poprzestając na opisie określonego stanu przedstawionego przez wnioskodawcę, co ma swoje uzasadnienie w zupełnie innej roli, jaką ma do spełnienia organ w rzeczonym postępowaniu (wyraża w nim prawną kwalifikację opisanego przez wnioskodawcę zdarzenia podatkowego - stanu faktycznego) w stosunku do roli, która przypada mu w klasycznym postępowaniu podatkowym (ustala w nim istnienie określonego zdarzenia podatkowego, tj. stanu faktycznego oraz dokonuje jego prawnej kwalifikacji). Wydający interpretację organ przyjmuje istnienie pewnego stanu rzeczy, formułując na jego tle stanowisko co do rozumienia (wykładni) wywołujących wątpliwości przepisów prawa.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka zarzuciła naruszenie:

- art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że wniosek Spółki o wydanie interpretacji posiadał braki formalne;

- art. 14b § 3 O.p. poprzez niezasadne żądanie przedstawienia we wniosku o wydanie interpretacji w części dotyczącej stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oceny prawnej Spółki (wnioskodawcy), a w konsekwencji niezasadne domaganie się wciągnięcia do stanu faktycznego kwestii, która miała być właśnie przedmiotem interpretacji dokonanej przez organ (definicji konkursu), co prowadziło do przerzucenia ciężaru wykładni przepisów prawa na Spółkę;

- art. 14b oraz art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez uznanie, że Spółka nie udzieliła na wezwanie organu jednoznacznej odpowiedzi co do elementów faktycznych i organ nie posiada niezbędnych informacji do udzielenia interpretacji w zakresie zadanego pytania nr 1;

- art. 14g § 1 O.p. poprzez pozostawienie części wniosku Spółki (w zakresie pytania numer 1) o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia, pomimo tego, że wniosek ten spełniał wszystkie wymogi określone w art. 14b § 3 O.p. i innych przepisach prawa.

W uzasadnieniu zażalenia Spółka podniosła, że skutki podatkowe po jej stronie są uzależnione od tego czy organizowane (współorganizowane) przez nią przedsięwzięcia stanowią "konkurs" w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. Niniejszym cała wartość z uzyskanej interpretacji po stronie Spółki polegałaby właśnie na tym, że Spółka opisuje precyzyjnie stan faktyczny, a organ podatkowy powinien:

1) dokonać wykładni pojęcia konkursu z art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f.,

2) ocenić czy przepis ten powinien znaleźć zastosowanie do opisanego przez Spółkę stanu faktycznego (organ powinien dokonać subsumpcji normy prawnej) oraz

3) wskazać skutki podatkowe, które będą uzależnione od wyników subsumpcji.

Spółka argumentowała, że we wniosku o wydanie interpretacji oraz w odpowiedzi na wezwanie organu bardzo precyzyjnie wskazała wszystkie istotne cechy przedsięwzięć (organ nie miał pytań doprecyzowujących co do cech /charakterystyki tych przedsięwzięć). Natomiast to organ powinien ocenić czy takie przedsięwzięcie stanowi konkurs lub nie. Gdyby Spółka uzupełniła stan faktyczny o kategoryczne założenie, że jej przedsięwzięcie to konkurs, to organ w takiej sytuacji przyjąłby takie założenie za pewnik (założenie stanu faktycznego) i w ogóle nie dokonywałby ani wykładni ani subsumpcji w zakresie pojęcia konkursu. Interpretacja podatkowa, gdzie jej najważniejsza część byłaby założeniem stanu faktycznego, a nie odpowiedzią na pytanie, byłaby pozbawiona wartości dla Spółki. Interpretacja, w której Spółka sama dokonałaby kwalifikacji organizowanych przedsięwzięć jako konkurs lub nie, nie pełniłaby wobec Spółki funkcji ani gwarancyjnej ani informacyjnej. Innymi słowy, organ zapytał Spółkę właśnie o to, co było przedmiotem jej pytania. Organ oczekiwał, że Spółka zastąpi go w roli organu interpretacyjnego i w konsekwencji jego działania prowadziły do przerzucenia ciężaru wykładni przepisów prawa na Spółkę. Końcowo Spółka zwróciła uwagę, że w identycznym stanie faktycznym organ wydał interpretację nie dopatrując się braku niezbędnych informacji (interpretacja z 14 lipca 2017 r.).

Wskazanym na wstępie postanowieniem z (...) października 2017 r. Dyrektor KIS utrzymał w mocy powyższe postanowienie.

W uzasadnieniu zaznaczył, że sprawa dotyczy zawartego we wniosku pytania oznaczonego numerem 1, natomiast w zakresie pytania 2 została wydana w dniu 31 sierpnia 2017 r. interpretacja indywidualna.

Dyrektor KIS wskazał, że Spółka na etapie odpowiedzi na wezwanie zobowiązana była do prawidłowego uzupełnienia braków formalnych wniosku, poprzez uzupełnienie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) poprzez doprecyzowanie, czy przedsięwzięcie organizowane przez Spółkę, w sytuacji gdy jest skierowane do ograniczonej liczby uczestników i nagroda przysługuje tylko najlepszym uczestnikom - stanowi konkurs, ponieważ informacja w tym zakresie została podana w stanowisku Spółki odnośnie zadanych pytań, natomiast powinna być wskazana w opisie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Do wydania interpretacji indywidualnej w zakresie pytania 1, konieczne było uzupełnienie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) o dane, o które wzywał organ. Spółka nie wskazała jednak istotnych informacji z punktu widzenia przepisów, których interpretacji oczekiwała. Spółka stwierdziła jedynie, że w jej ocenie, takie przedsięwzięcie można nazwać "konkursem" w potocznym języku polskim.

Spółka pomimo precyzyjnego wezwania nie wskazała zatem jednoznacznie informacji, które powinny być elementem opisanego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).

Dyrektor KIS podkreślił, że podatkowy organ interpretacyjny dokonuje interpretacji indywidualnej, przyjmując za podatnikiem ściśle określony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) i wnioskodawca przedstawiając opis sprawy powinien zrobić to precyzyjnie, w sposób niepozostawiający wątpliwości co do istotnych okoliczności sprawy, co niestety nie miało miejsca w przedmiotowym przypadku. Zatem po analizie nadesłanego uzupełnienia organ stwierdził, że pomimo odpowiedzi na wezwanie wniosek nadal zawierał braki formalne uniemożliwiające wydanie interpretacji indywidualnej i tym samym wniosek o wydanie interpretacji nie spełnia wymogów stawianych przez art. 14b § 3 O.p. Wobec braku istotnych informacji, których Spółka nie udzieliła, organ nie jest w stanie ocenić jej stanowiska w zakresie pytania 1 zadanego we wniosku.

Z przepisu art. 14b § 3 O.p. wynika bezwzględny obowiązek przedstawienia przez składającego wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) w sposób wyczerpujący. Wyczerpujące opisanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oraz przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, należy do wymogów formalnych wniosku o wydanie interpretacji. Wnioskodawca może uzyskać stanowisko organu wyłącznie co do znaczenia i zastosowania przepisów prawa w konkretnej sytuacji faktycznej. Obowiązkiem określenia tej sytuacji oraz wyczerpującego jej przedstawienia we wniosku o interpretację ustawodawca obciążył właśnie wnioskodawcę. Wszelkie zatem elementy stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), jakie organ obowiązany jest uwzględnić przy dokonywaniu interpretacji, muszą wynikać z opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji oraz stanowiska wnioskodawcy przedstawionego we wniosku. Interpretacja wtedy spełni swoją funkcję informacyjną i ochronną wobec wnioskodawcy, który się do niej zastosował. Wynika to z treści art. 14c § 1 zdanie pierwsze O.p. stanowiącego, że interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Organ jedynie ocenia przedstawiony przez zainteresowanego stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) i stan prawny. Wobec tego jest oczywistym, że wniosek o interpretację musi być dla interpretatora zrozumiały i czytelny pod kątem prawnym. Z tego względu zainteresowany ma niewątpliwie interes prawny w przedstawieniu danych faktycznych i prawnych w taki sposób, aby interpretacja indywidualna była nie tylko przydatna z jego punktu widzenia, ale też zgodna z obowiązującym stanem prawnym.

Dyrektor KIS zaznaczył, że postępowanie o wydanie interpretacji nie jest postępowaniem podatkowym, w którym organ podatkowy jest zobowiązany do precyzyjnego ustalania stanu faktycznego, lecz postępowaniem w którym ciężar dowodzenia poprzez treść wniosku spoczywa na zainteresowanym. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnych polega między innymi na tym, że określając zakres i sposób zastosowania przepisu, którego interpretacji domaga się wnioskodawca, organ podatkowy opiera się na stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o interpretację, nie modyfikując go, ani też nie wprowadzając do niego żadnych innych elementów niż podane przez wnioskodawcę. Organ może co najwyżej opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) uznać za nie wyczerpujący i wezwać wnioskodawcę do jego uzupełnienia.

Zdaniem Dyrektora KIS, w świetle powyższego miał wszelkie podstawy do stwierdzenia, że Spółka nie dostarczyła we wniosku informacji, które pozwoliłyby wydać interpretację spełniającą funkcje przypisane tej instytucji. W związku z powyższym zasadne było pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. W uzupełnieniu do wniosku na wezwanie Spółka wskazała, że w jej ocenie będące przedmiotem wniosku przedsięwzięcie można nazwać "konkursem" w potocznym języku polskim, a tym samym nie udzieliła wprost jednoznacznej odpowiedzi na zadane pytanie. Sformułowanie: "W ocenie Spółki, takie przedsięwzięcie można nazwać konkursem (...)" - nie stanowi odpowiedzi twierdzącej. Tym samym, w ocenie Dyrektora KIS, zasadnym jest uznanie, że Spółka nie dokonała uzupełnienia wniosku w zakresie doprecyzowania przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Nie usunięte braki formalne złożonego wniosku uniemożliwiały więc wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

Odnosząc się do powołanej przez Spółkę interpretacji indywidualnej Dyrektor KIS wskazał, że dotyczy ona innego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), niż ten, który został opisany przez Spółkę w przedmiotowym wniosku.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia, zarzucając naruszenie:

- art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14h O.p. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że wniosek o wydanie interpretacji posiadał braki formalne;

- art. 14b § 3 O.p. poprzez żądanie przedstawienia we wniosku o wydanie interpretacji w części dotyczącej stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oceny prawnej Spółki, co oznacza, że organ niezasadnie domagał się od Spółki wciągnięcia do stanu faktycznego kwestii, która miała być właśnie przedmiotem interpretacji dokonanej przez organ (definicji konkursu) i w konsekwencji działania organu prowadziły do przerzucenia ciężaru wykładni przepisów prawa na Spółkę;

- art. 14b oraz art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 14h O.p. poprzez uznanie, że Spółka nie udzieliła jednoznacznej odpowiedzi co do elementów faktycznych i organ nie posiada niezbędnych informacji do udzielenia interpretacji w zakresie zadanego pytania nr 1;

- art. 14g § 1 O.p. poprzez pozostawienie części wniosku Spółki (w zakresie pytania numer 1) o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia, pomimo tego, że wniosek ten spełniał wszystkie wymogi określone w art. 14b § 3 O.p. i w innych przepisach prawa.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga była w pełni uzasadniona.

Kontroli Sądu poddano postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej utrzymujące w mocy własne postanowienie ww. organu o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej.

Zważyć należy, że zgodnie z przepisem art. 14b § 1 O.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 O.p.).

Jak stanowi art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

W myśl art. 14c § 1 O.p. interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Natomiast w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2 O.p.).

W świetle zatem art. 14b § 1 i art. 14c § 1 O.p. przepis prawa ma być zinterpretowany na potrzeby przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Wnioskodawca zobowiązany jest bowiem przedstawić stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) oraz własne stanowisko w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Ocenie organu wydającego interpretację podlega stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego we wniosku.

Z powołanych przepisów wynika przede wszystkim, że organ podatkowy, wydając interpretacje indywidualne jest związany ograniczeniami wynikającymi z rozdziału 1a Ordynacji podatkowej "Interpretacje przepisów prawa podatkowego". Tytuł ten wskazuje, że kompetencje organu podatkowego ograniczono do interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Należy zatem przyjąć, że zarówno z redakcji ww. tytułu rozdziału, jak również z umieszczonego w tym rozdziale przepisu art. 14b § 1 O.p. wynika, że chodzi o przepisy prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 O.p.:

- przepisy ustaw podatkowych,

- postanowień ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz

- ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także

- przepisów aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych.

Przepis art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f., którego wykładnia była m.in. przedmiotem wniosku Skarżącej, niewątpliwie zawiera normę prawa podatkowego. Stanowi on bowiem, że od dochodów (przychodów) pobiera się zryczałtowany podatek dochodowy z tytułu wygranych w konkursach, grach i zakładach wzajemnych lub nagród związanych ze sprzedażą premiową, uzyskanych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 1 pkt 6, 6a i 68 - w wysokości 10% wygranej lub nagrody.

Stosownie zatem do jednoznacznej treści powyższego tytułu rozdziału 1a Ordynacji podatkowej "Interpretacje przepisów prawa podatkowego", jak również dyspozycji art. 14b § 1 O.p., nie budzi wątpliwości, że Spółka miała możliwość wystąpić o interpretację indywidualną treści przepisu art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f., w stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) opisanym we wniosku. Mogła zatem domagać się uzyskania stanowiska podatkowego organu interpretacyjnego w zakresie prawidłowości przyjętych przez siebie ocen z tego zakresu.

Poddany pod rozwagę organu interpretacyjnego art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. jest przepisem ustawy podatkowej, a zatem jest również przepisem prawa podatkowego. Już z tego powodu podatnik jak też płatnik, ma prawo żądać wydania interpretacji, o ile oczywiście istnieje logiczny i merytoryczny związek między interpretowanym przepisem a przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (zob. wyrok NSA z 17 kwietnia 2014 r., I FSK 779/13 oraz z 17 kwietnia 2015 r., II FSK 767/13, CBOSA). W rozpoznanej sprawie nie budzi wątpliwości, że takowy związek między interpretowanym przepisem a przedstawionym we wniosku stanem faktycznym istnieje. Spółka wnosiła bowiem m.in. o potwierdzenie, czy opisane przez nią przedsięwzięcie może być uznane za konkurs, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f.

Z powołanych przepisów wynika też, że aby uzyskać interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wnioskodawca obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Postępowanie o udzielenie interpretacji indywidualnej ma bowiem na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania konkretnego przepisu prawa podatkowego w określonym stanie faktycznym (i/lub zdarzeniu przyszłym). W postępowaniu tym organ uprawniony do udzielania interpretacji ogranicza się do dokonania subsumpcji przedstawionego przez stronę stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) pod określony przepis prawa podatkowego i wyjaśnienia przyczyny, z powodu których w określonym stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) dany przepis ma zastosowanie.

Ustawodawca nie definiuje pojęcia "wyczerpująco", ale jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowym, należy je rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. Opis ten powinien zawierać wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji (zob. wyrok NSA z 10 kwietnia 2015 r., II FSK 2356/13, CBOSA). Również w literaturze podnosi się, że wyczerpująco przedstawiony (zaistniały bądź przewidywany) stan faktyczny to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie (J. Brolik, Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, Warszawa 2013, str. 125). Z celu, jakiemu interpretacja ma służyć, wywieść należy, że wnioskodawca winien opisać te wszystkie fakty, które są prawnie znaczące dla ustalenia, czy przepis, którego stosowania dotyczy wniosek, może mieć (lub nie) zastosowanie w sprawie - a więc te fakty, które wynikają z hipotezy normy prawnej (por. wyrok WSA w Krakowie z 15 marca 2011 r., I SA/Kr 121/11, LEX nr 1127210).

Nie budzi przy tym wątpliwości, że brak przedstawienia wyczerpująco stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) może być powodem pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia.

W myśl bowiem art. 14g § 1 O.p. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 pozostawia się bez rozpatrzenia. Jednym z takich wymogów jest wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).

Jednakże, w przypadku gdy stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) zostały przedstawione przez wnioskodawcę w sposób niewyczerpujący, organ interpretacyjny zobowiązany jest wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych wniosku w tym zakresie. Zobowiązuje go do tego art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 października 2014 r. (I FSK 1508/13, LEX nr 1590681) organ podatkowy zobowiązany jest do podjęcia czynności wyjaśniających w sytuacji, gdy stan faktyczny, w kontekście interpretowanych przepisów, nie pozwala jeszcze na zajęcie przez organ jednoznacznego merytorycznego stanowiska. W sytuacji zatem, gdy zdaniem organu interpretacyjnego przedstawiony we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego stan faktyczny nie wykazuje cech indywidualizujących go w stopniu umożliwiającym dokonanie właściwej oceny zaprezentowanego stanowiska, organ powinien zastosować art. 169 § 1-2 w zw. z art. 14g O.p.

Pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia może nastąpić, gdy wnioskodawca nie uzupełni wniosku według zaleceń organu wydającego interpretację w wyznaczonym przez niego terminie. Pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia może nastąpić także wówczas, gdy wnioskodawca prawidłowo wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku uzupełnił go tylko częściowo, czy też powielił w odpowiedzi na wezwanie argumentację zawartą we wniosku.

W rozpoznanej sprawie, powołując się właśnie na przepisy art. 169 § 1 w zw. z art. 14g i art. 14h O.p. podatkowy organ interpretacyjny wezwał Skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez wskazanie " (...) czy przedsięwzięcie organizowane przez Spółkę, w sytuacji gdy jest skierowane do ograniczonej liczby uczestników i nagroda przysługuje tylko najlepszym jego uczestnikom - stanowi konkurs?".

Problem w tym, że do żądania uzupełnienia wniosku w zakresie wskazanym przez organ nie było podstaw.

Zważyć bowiem należy, że w przepisie prawa podatkowego, którego wykładnia była przedmiotem wniosku Skarżącej, tj. w przepisie art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. ustawodawca posłużył się pojęciem "konkursu", przy czym ani w tym przepisie ani w żadnym innym przepisie tej ustawy nie zawarł definicji "konkursu".

Skoro pojęcie to nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane, zasady zastosowania powyższego przepisu mogą budzić tym większe wątpliwości podatnika, jak też płatnika i tym bardziej zasadne jest udzielenie wyjaśnienia, jak przepis odwołujący się do nie zdefiniowanego pojęcia winien być interpretowany (zob. wyrok WSA w Warszawie z 17 stycznia 2014 r., III SA/Wa 1968/13, CBOSA). Przypomnieć należy, że podstawowym celem interpretacji indywidualnej miało być zwiększenie pewności i stabilności prawa podatkowego. Zgodnie z uzasadnieniem do rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (druk sejmowy nr 731 z 22 czerwca 2006 r.) wprowadzenie analizowanych przepisów, miało na celu zwiększenie stabilności prawa podatkowego, poprawę relacji, podatnik - organ podatkowy oraz ułatwienie podatnikom wypełniania ich obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego. Realizacja tych celów jest nakierowana na zwiększenie zaufania obywateli do organów państwa oraz może stanowić czynnik pobudzający wzrost gospodarczy.

Zdaniem Sądu, Skarżąca ma zatem prawo w świetle przepisów art. 14b § 1 O.p. w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. uzyskać od organu uprawnionego do wydania interpretacji wyjaśnienie, czy opisane przez nią we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przedsięwzięcie będzie mogło być uznane za konkurs.

Okoliczność, że Skarżąca przedstawiając we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) i opisując organizowane (współorganizowane) przez nią przedsięwzięcie nie wskazała w tym opisie, że to przedsięwzięcie stanowi konkurs w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. - nie może więc być uznane jako brak istotnej informacji w opisie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Innymi słowy nie może być uznane jako niewyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).

Odpowiedź na pytanie: "Czy opisane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przedsięwzięcie organizowane przez Skarżącą, w sytuacji gdy jest skierowane do ograniczonej liczby uczestników i nagroda przysługuje tylko najlepszym jego uczestnikom - stanowi konkurs?", nie mogła bowiem być uznana za element stanu faktycznego, bo był to element oceny prawnej, do której obowiązany był organ, a nie Skarżąca.

Wezwanie było więc zbędne, wręcz niedopuszczalne, bo to co powiedziałby wnioskodawca w odpowiedzi na wezwanie i tak nie miałoby znaczenia, bowiem to organ obowiązany był do samodzielnej oceny, czy stanowisko wnioskodawcy (który od początku konsekwentnie twierdził przedstawiając swoje stanowisko, że przedsięwzięcie opisane we wniosku stanowi konkurs, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f.) w tym zakresie jest prawidłowe (por. wyrok NSA z 13 października 2015 r. II FSK 2020/13, czy wyroki WSA w Warszawie z 3 marca 2016 r., III SA/Wa 1049/15, z 12 kwietnia 2017 r., III SA/Wa 677/16, z 13 września 2017 r., III SA/Wa 2699/16, z 19 września 2017 r., III SA/Wa 1737/16 oraz z 11 kwietnia 2018 r., III SA/Wa 479/17; CBOSA).

We wniosku o wydanie interpretacji Skarżąca opisała dokładnie na czym polega organizowane (współorganizowane) przez Spółkę przedsięwzięcie. Zadaniem organu udzielającego interpretacji byłoby więc jedynie wskazanie, czy to przedsięwzięcie opisane we wniosku można uznać za konkurs w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f.

Zajęcie stanowiska, co do tego, czy opisane we wniosku przedsięwzięcie stanowi konkurs, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. nie może być uznane jako ustalanie czy uzupełnianie przez organ interpretacyjny opisanego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).

Sąd nie podziela również stanowiska organu, że interpretacja wydana w zakresie określonym we wniosku nie spełniałaby podstawowej funkcji ochronnej i gwarancyjnej. Uznanie opisanego we wniosku przedsięwzięcia za konkurs, bądź jego nie uznanie, może rodzić skutki podatkowe, a więc także konsekwencje dla Skarżącej jako organizatora wypłacającego nagrody dla uczestników tego przedsięwzięcia. Wskazanie przez Dyrektora KIS prawidłowej interpretacji treści art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. będzie zatem gwarantowało, że Skarżąca nie popełni błędu uznając, że przedsięwzięcie, które zrealizuje, odpowiadające opisowi zawartemu we wniosku o udzielenie interpretacji stanowi konkurs, co z kolei będzie miało wpływ na obowiązki jakie będą na Spółce ciążyły w związku z wypłatą nagród na rzecz uczestników tego przedsięwzięcia.

W razie zaś ustalenia w toku ewentualnego postępowania podatkowego czy kontrolnego, że przedsięwzięcie zorganizowane (współorganizowane) przez Spółkę nie odpowiadało temu przedsięwzięciu opisanemu przez Skarżącą we wniosku o udzielenie interpretacji, Skarżąca nie będzie mogła powoływać się na funkcję ochronną interpretacji.

Reasumując: dokonanie przez organ interpretacyjny oceny czy opisane we wniosku przedsięwzięcie organizowane (współorganizowane) przez Skarżącą stanowi konkurs, jest rolą organu, któremu ustawodawca powierzył wydawanie interpretacji indywidualnych. Wzywając do udzielenia odpowiedzi na pytanie: "Czy przedsięwzięcie organizowane przez Skarżącą, w sytuacji gdy jest skierowane do ograniczonej liczby uczestników i nagroda przysługuje tylko najlepszym jego uczestnikom - stanowi konkurs?", organ interpretacyjny zażądał niedopuszczalnego w świetle przepisów O.p. rozbudowania stanu faktycznego o elementy, które stanowią w istocie ocenę prawną stanu faktycznego, do której to oceny organ, a nie wnioskodawca, był obowiązany. Organ nie wezwał Skarżącej do uzupełnienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) o jakiekolwiek nowe fakty, ale o dokonanie kwalifikacji prawnej faktów przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej na gruncie przepisów u.p.d.o.f.

Wezwanie było więc nieuprawnione, a co za tym idzie - odpowiedź taka czy inna lub w ogóle brak odpowiedzi na to pytanie nie mogły stanowić podstawy pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Innymi słowy, jak trafnie podniesiono w skardze, podatkowy organ interpretacyjny nie miał podstaw do wezwania Skarżącej do uzupełniania braków wniosku, bo ten zawierał wszystkie przewidziane prawem elementy, w tym wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego i przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego. Podatkowy organ interpretacyjny powinien był więc po prostu udzielić interpretacji, do czego będzie zobowiązany w ramach wykonania niniejszego wyroku.

Za zasadne należało tym samym uznać zarzuty podniesione w skardze, w tym zarzut naruszenia art. 14b § 3, art. 14g § 1 i art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. W sytuacji, w której wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie zawiera uchybień formalnych, za sprzeczne z tymi przepisami należy uznać wzywanie wnioskodawcy do uzupełnienia nieistniejących braków formalnych wniosku i następnie pozostawienie takiego wniosku bez rozpatrzenia. Takie działania również w sposób oczywisty pozostają w sprzeczności z zasadą zaufania podatnika do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.). Sąd także może ocenić przedmiotowe naruszenia jako podważające bezpieczeństwo obrotu, wprowadzające w sposób nieuprawniony niepewność co do sposobu załatwienia sprawy. Takie działania mogą także prowadzić do nadużycia pozycji procesowej organu podatkowego, arbitralnie oceniającego zupełność wniosku, stanowiąc przy tym jaskrawe zaprzeczenie konstytucyjnej zasadzie równości wobec prawa (por. wyrok NSA z 12 maja 2011 r., I FSK 757/10, CBOSA).

Dodać można, że tut. Sąd po rozpoznaniu skarg na interpretacje indywidualne wydane w analogicznych stanach faktycznych dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika w związku z organizowanymi przez spółki przedsięwzięciami skierowanymi do osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, uchylając te interpretacje w uzasadnieniu wyroków dokonał wykładni przepisu art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f., w tym użytego w tym przepisie pojęcia "konkurs" (zob. np. wyroki WSA w Warszawie: z 22 czerwca 2018 r., III SA/Wa 3130/17 oraz z 3 sierpnia 2018 r., III SA/Wa 3132/17, CBOSA).

Z wymienionych powodów Sąd zaskarżone postanowienie uchylił jako wydane z naruszeniem prawa procesowego (art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 oraz art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p.) w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), a w ramach stosowania środków mających na celu usunięcie naruszenia prawa w stosunku do aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia - w trybie art. 135 p.p.s.a. uchylić należało również postanowienie je poprzedzające.

Na wniosek strony skarżącej Sąd zasądził na jej rzecz zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości obejmującej wpis od skargi w kwocie 100 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 240 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł (art. 200, art. 205 § 2 i 4, art. 209 p.p.s.a. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu - Dz. U. Nr 31, poz. 153).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.