Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 21 maja 2008 r.
III SA/Wa 408/08

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Chustecka (spr.).

Sędziowie WSA: Ewa Radziszewska-Krupa, Marta Waksmundzka-Karasińska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2008 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na interpretację Ministra Finansów z dnia (...) listopada 2007 r. nr (...) w przedmiocie pisemnej interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług

1)

uchyla zaskarżoną interpretację,

2)

stwierdza, że uchylona interpretacja nie może być wykonana w całości,

3)

zasądza od Ministra Finansów na rzecz E. Sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Jak wynika z akt sprawy "E." Sp. z o.o. (zwana dalej "Skarżącą") wystąpiła do Ministra Finansów z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług. W przedmiotowym wniosku Skarżąca wskazała, że zajmuje się sprzedażą detaliczną towarów za pośrednictwem sieci supermarketów. W 2007 r. zawarła umowy z dostawcami, zgodnie z którymi dostawca zobowiązuje się do zapłaty Skarżącej premii pieniężnej pod warunkiem, że zostanie osiągnięty określony w danym terminie rozliczeniowym poziom obrotów. Okresem rozliczeniowym jest rok kalendarzowy, podzielony na kwartały, dla których obrót będzie liczony narastająco. Należność z tytułu premii pieniężnej rozliczana i płatna jest kwartalnie, biorąc pod uwagę poziom wygenerowanych obrotów od początku roku. W przypadku jeśli uzgodnienia stron polegają na świadczeniu usług (w szczególności reklamowych oraz marketingowych - promocja towaru lub marki) na rzecz dostawcy, zdarzenie takie regulowane jest odrębnym zleceniem oraz wynagradzane w ramach (odrębnego od systemu premii pieniężnej) budżetu marketingowego. W konsekwencji, jedynym warunkiem otrzymania przez Skarżącą premii pieniężnej jest osiągnięcie wyznaczonego w umowie poziomu obrotów. Skarżąca wskazała także, że na podstawie zawartych umów wystawiła dostawcom noty obciążeniowe za premie pieniężne, a z tytułu świadczonych usług marketingowych wystawiła faktury VAT ze stawką 22%.

W opisanym stanie faktycznym Skarżąca zapytała czy osiągnięcie określonego w przedmiotowej umowie poziomu obrotów nie jest świadczeniem usług i w konsekwencji premia pieniężna nie jest wynagrodzeniem za usługę? Czy premia może być udokumentowana notą księgową wystawioną przez Spółkę, natomiast brak jest podstaw do wystawienia faktury VAT z tytułu premii pieniężnej?

W ocenie Skarżącej premie pieniężne otrzymywane przez nią w związku z zawartymi umowami są należnościami obojętnymi z punktu widzenia VAT (tj. niepodlegającymi VAT). W tym względzie powołała się na wyrok NSA z 6 lutego 2007 r., sygn. akt I FSK 94/06, w którym wywiedziono, że ewentualne potraktowanie zwiększenia sprzedaży (osiągnięcia obrotu) jako usługi spowoduje podwójne opodatkowanie tej samej czynności, ponieważ przedmiotem opodatkowania będzie zarówno sprzedaż towaru, jak i związana z nią zwiększona sprzedaż towaru. NSA orzekł, że podwójne opodatkowanie jest niedopuszczalne i że osiągnięcie określonego w umowie poziomu obrotów nie jest świadczeniem usług. W uzasadnieniu rzeczonego wyroku stwierdzono także, że zgodnie z definicją zawartą w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej "ustawa o VAT"), nie jest możliwe zaklasyfikowanie tej samej czynności jako świadczenia usług i dostawy towarów. Dodatkowo w orzeczeniu tym wyjaśniono, że stosunek prawny łączący strony musi być związany ze świadczeniem wzajemnym. Zdaniem Skarżącej w związku z tym, że osiągnięcie określonego poziomu obrotów jest obojętne dla VAT, to można je dokumentować przez wystawienie noty księgowej. Udokumentowanie premii pieniężnej w drodze wystawienia faktury VAT oznaczałoby, bowiem udokumentowanie czynności niepodlegającej VAT dokumentem, który służy wyłącznie do dokumentowania transakcji sprzedaży.

Minister Finansów w interpretacji z (...) listopada 2007 r. uznał ww. stanowisko za nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji, odwołując się do treści art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 29 ust. 4 ustawy o VAT, stwierdził, że zgadza się z uzasadnieniem Skarżącej, że wypłacenie przedmiotowej premii nie stanowi odpłatnego świadczenia usług. W jego ocenie, konsekwentnie należy uznać, że przyznana premia, powinna być traktowana jak rabat, o którym mowa w art. 29 ust. 4 ustawy o VAT, a czynność ta podlega uregulowaniom ustawy o VAT. Wypłacona premia winna być udokumentowana poprzez wystawienie faktury korygującej zgodnie z § 16 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, zasad wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95, poz. 798 ze zm.; dalej "rozporządzenie").

W piśmie z 28 listopada 2007 r. stanowiącym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Skarżąca zarzuciła powyższej interpretacji:

1)

naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

-

niewłaściwe zastosowanie art. 29 ust. 4 ustawy o VAT poprzez przyjęcie, że uzyskanie przez Skarżącą premii winno zostać zakwalifikowane jako rabat w rozumieniu art. 29 ust. 4 ustawy VAT;

-

niewłaściwe zastosowanie § 16 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez uznanie przez, że w przedmiotowym stanie faktycznym nie jest wystarczające udokumentowanie uzyskania przez Skarżącą premii poprzez wystawienie noty księgowej, ale jest konieczne potraktowanie premii jako rabatu i jej udokumentowanie fakturą korygującą;

2)

naruszenie przepisów postępowania:

-

art. 14c § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej "Op") poprzez nieprzedstawienie wyczerpującej oceny prawnej stanowiska Skarżącej oraz nieprzedstawienie wyczerpującego uzasadnienia stanowiska uznanego przez Ministra Finansów za prawidłowe, co skutkowało tym, że Skarżąca nie może poznać motywów jakimi kierował się ten organ wydając zaskarżoną interpretację.

Na poparcie swoich twierdzeń Skarżąca powołała wyroki sądów administracyjnych (WSA w Warszawie z 22 maja 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 4080/06, NSA z 28 sierpnia 2007 r., sygn. akt I FSK 1109/06) oraz decyzje organów podatkowych.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził, iż brak jest podstaw do zmiany zaskarżonej interpretacji.

W tym stanie rzeczy Skarżąca wniosła skargę do tutejszego Sądu, w której powtórzyła zarzuty zawarte we wniosku wszczynającym postępowanie oraz w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Dodatkowo podniosła zarzut naruszenia art. 121 § 1 Op polegające na niewyjaśnieniu przyczyn uznania stanowiska Skarżącej za nieprawidłowe i niewyjaśnieniu przyczyn dla których organ uznał, że wykładnia przepisów prawa wynikająca z powołanych przez Skarżącą orzeczeń sądów administracyjnych nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie.

W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji indywidualnej, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje:

Zgodnie art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Jednocześnie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa działalności administracji publicznej sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego interpretację konieczne jest stwierdzenie, że doszło w niej do naruszenia prawa. Wyjaśnić również należy, iż stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę.

W oparciu o powyższe Sąd ocenił zaskarżoną interpretację Ministra Finansów jako nieprawidłową.

Formułując powyższą ocenę w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na obowiązujące przepisy dotyczące interpretacji.

Zgodnie z art. 14b § 1 Op minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (§ 2 art. 14b Op).

Stosownie do § 3 powoływanego przepisu składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że obowiązek zainteresowanego przedstawienia wyczerpującego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego nie powinien budzić wątpliwości. Jednocześnie podkreśla się, że podany we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będzie stanowić jedynie podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznaczy granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. Ponadto obowiązek wnioskodawcy dotyczący przedstawienia stanowiska w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego nie powinien być pojmowany zbyt rygorystycznie. Za wystarczające można by uznać, że będzie on spełniony, jeżeli zainteresowany w jasny sposób wskaże przedmiot swoich wątpliwości (zob. A. Kabat {w:} S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2007, LexisNexis, wyd. 4, s. 100).

W kontekście rozpoznawanej sprawy istotny są też art. 14c oraz art. 14h Op. Pierwszy z powołanych przepisów stanowi, że interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie (§ 1). W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). Drugi nakazuje odpowiednie stosowanie w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej m.in. art. 121 § 1 Op.

Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji Sąd uznał, że narusza ona art. 14c oraz 14 h w zw. z art. 121 § 1 Op.

O ile bowiem Minister Finansów ocenił stanowisko Skarżącej (wskazując, że jest ono nieprawidłowe) i zawarł wskazanie co do prawidłowego stanowiska ("przyznana premia, powinna być traktowana jak rabat, o którym mowa w art. 29 ust. 4 ustawy o VAT, a czynność ta podlega uregulowaniom ustawy o VAT. Wypłacona premia winna być udokumentowana poprzez wystawienie faktury korygującej zgodnie z § 16 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia"), to jednak tego wskazania nie opatrzył uzasadnieniem prawnym.

Zdaniem składu orzekającego, w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, czyli w sytuacji takiej jak miała miejsce w niniejszej sprawie, uzasadnienie prawne nie może ograniczać się jedynie do zacytowania treści określonych przepisów. Uzasadnienie prawne, a o którym mowa w art. 14c § 2 Op musi stanowić bowiem rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie ww. przepisy znajdują zastosowanie, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Należy podkreślić, że powyższy wywód dodatkowo wzmacnia odesłanie (zawarte w art. 14h Op) do odpowiedniego stosowania przepisu art. 121 § 1 Op. Biorąc pod uwagę wyrażoną w art. 121 Op zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych nie do zaakceptowania jest konstatacja Ministra Finansów, że przyznana Skarżącej premia, powinna być traktowana jak rabat, o którym mowa w art. 29 ust. 4 ustawy o VAT i dokumentowa poprzez wystawienie faktury korygującej zgodnie z § 16 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia. Jak podkreśla się bowiem w literaturze przedmiotu postępowanie budzące zaufanie to postępowanie staranne i merytorycznie poprawne, traktuje się równo interesy podatnika i Skarbu Państwa, nie zmienia się ocen tych interesów, a materialnoprawnych wątpliwości nie rozstrzyga się na niekorzyść podatnika (por. B. Gruszczyński (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. 2, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 403).

Treść zaskarżonej interpretacji wskazuje na brak staranności Ministra Finansów w toku postępowania oraz ignorowanie istotnych dla sprawy, a podnoszonych konsekwentnie przez Skarżącą argumentów, odwołujących się do tez z orzecznictwa sądowego.

Powyższej negatywnej oceny działania Ministra Finansów nie zmieniają wyjaśnienia zawarte w odpowiedzi na skargę, gdzie organ odwołując się do językowej definicji "rabatu" stwierdził, że wypłacone Skarżącej premie mają właśnie charakter rabatu. Argumentacji zawartej w odpowiedzi na skargę nie można bowiem traktować jako sposobu na "swoiste" uzupełnienie aktu administracji, jakim jest interpretacja indywidualna. Sama zaś odpowiedź na skargę nie podlega kontroli sądu administracyjnego.

Niezależnie od wyżej wskazanych naruszeń interpretacji w zakresie prawa procesowego, Sąd pragnie wskazać, że interpretacja Ministra Finansów wydana w niniejszej sprawie, oceniana przez pryzmat powołanych w niej przepisów materialnoprawnych, nie odpowiada prawu. Minister Finansów zgadza się co prawda, ze stanowiskiem Skarżącej, że wypłacenie przedmiotowej premii nie stanowi odpłatnego świadczenia usług i jednocześnie stwierdza, że konsekwencją tego jest, że premię tę należy traktować jako rabat z art. 29 ust. 4 ustawy o VAT, a jej wypłacenie udokumentować poprzez wystawienie faktury korygującej zgodnie z § 16 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia.

Zdaniem Sądu, w opisanym stanie faktycznym nie można uznać, że ma miejsce pomiędzy stronami umowy, poza dostawą towarów, usługa dokonywana przez kupującego, w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, odpłatne świadczenie usług, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Z treści przywołanego unormowania wynika, że pojęcie świadczenie usług ma bardzo szeroki zakres, nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz także jego zaniechania poprzez zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Zgodnie z art. 8 ust. 1 usługą jest świadczenie, które nie stanowi dostawy towaru. Nie może zatem wystąpić taka sytuacja faktyczna, w rozumieniu tego unormowania, która jednocześnie stanowiłaby dostawę towaru i świadczenie usługi. Przepis ten wyklucza takie rozwiązanie, rozdzielając usługi od dostaw. Podkreślić należy, że dokonywanie przez Skarżącą zakupów u kontrahenta, jak i terminowe regulowanie świadczenia pieniężnego poprzez zapłatę mieści się w czynności opodatkowanej, podatkiem od towarów i usług, w postaci dostawy towarów. Nie można więc uznać w stanie faktycznym sprawy - zrealizowania na rzecz sprzedającego określonego z góry pułapu zakupów jak i terminową zapłatę - za świadczenie usługi. Zauważyć należy, że w tej sprawie, na określony pułap obrotów składa się odpowiednia liczba transakcji sprzedaży - dostawy towarów dokonanych na rzecz podmiotu, który grupuje i inne podmioty gospodarcze. Czynności stanowiące dostawę towaru dla uprawnionych, nie mogą, poprzez ich zsumowanie, przekształcić się w usługę. Przeszkodą do takiej konstatacji - jak wcześniej zauważono - jest treść art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, z której to wynika, że dostawa nie może być jednocześnie usługą (por. wyrok NSA z 6 lutego 2007 r., sygn. akt I FSK 94/06, niepubl.)

Podwójne opodatkowanie jest sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości i powszechności opodatkowania, wyrażoną w art. 84 oraz w pewnym sensie w art. 217 Konstytucji (por. R. Mastalski: Skutki prawne wystawienia faktury w podatku od towarów i usług, "Przegląd Podatkowy" 2001, nr 7, s. 26). Na temat zasady zakazu podwójnego opodatkowania w krajowym systemie prawa podatkowego, w szczególności na gruncie podatku od towarów i usług, wielokrotnie wypowiadał się Trybunał Konstytucyjny i Naczelny Sąd Administracyjny. Dla przykładu można wskazać na orzeczenie Trybunału z dnia 25 października 2004 r., sygn. akt SK 33/03, OTK-A 2004/9/94 oraz uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 22 kwietnia 2002 r., sygn. akt FPS 2/02, ONSA 2002/4/136.

Zakaz podwójnego opodatkowania podatkiem od wartości dodanej znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, na przykład w wyroku z dnia 27 czerwca 1989 r., sygn. akt J 50/88, LEX nr 83935 w sprawie Heinz Kühne, wyroku z dnia 3 października 1985 r., sygn. akt J 249/84, LEX nr 84285 w sprawie Ministere Public i Ministry of Finance vs. Venceslas Profant ETS Przedstawiona argumentacja świadczy jednoznacznie, iż podstawowym celem wspólnotowego systemu podatku od wartości dodanej, w konsekwencji także podatku od towarów i usług, jest wyeliminowanie podwójnego opodatkowania tych samych transakcji. Tym samym za niedopuszczalne należy uznać opodatkowanie podatkiem od towarów i usług transakcji sprzedaży, raz jako sprzedaży - dostawy towaru, drugi zakupu towaru - jako usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy VAT.

Ponadto Sąd zauważa, że usługa w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT oraz przepisów wspólnotowych, to transakcja gospodarcza. Oznacza to, zdaniem sądu, iż stosunek prawny łączący strony musi wiązać się ze świadczeniem wzajemnym. Niezrealizowanie przez nabywcę określonego pułapu obrotów nie jest obwarowane żadną sankcją, czy jakąkolwiek odpowiedzialnością. Warto zauważyć, iż za brakiem podstaw prawnych do opodatkowania premii czy bonusów opowiedział się J. Zubrzycki w Leksykonie VAT, stwierdzając, że osiągnięcie przez nabywcę towarów określonej umownie wielkości obrotów (zakupów) z danym sprzedawcą nie jest usługą w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, a zatem wypłacana temuż nabywcy towarów przez sprzedawcę premia (bonus) za uzyskanie tegoż pułapu obrotów - nie stanowi odpłatności (wynagrodzenia za świadczenie usług). Tym samym wypłacenie tego rodzaju premii (bonusu) jest obojętne z punktu widzenia podatku od towarów i usług, podlega natomiast u nabywcy towarów, któremu ta premia jest przekazywana, zaliczeniu do przychodów w podatku dochodowym. Podobnie w przypadku wypłaty premii przez sprzedawcę - nabywcy towarów, z tytułu terminowego płacenia przez tego ostatniego za zakupiony towar, a więc prawidłowe wykonywanie przez nabywcę jednej z czynności istniejącego między stronami kontraktu kupna-sprzedaży - nie jest żadną usługą kupującego na rzecz sprzedawcy, która podlegałaby opodatkowaniu VAT (por. J. Zubrzycki w: Leksykon VAT. Tom I 2006, Wydawnictwo UNIMEX, s. 498).

W tym miejscu należy dodatkowo wyjaśnić, że nie bez znaczenia dla przedstawionego stanowiska składu orzekającego w niniejszej sprawie ma wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2007 r., sygn. akt I FSK 94/06 zgodnie, z którym: "za usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT nie można uznać obrotów w wysokości określonej umownie osiągniętych przez nabywcę towarów. Premia wypłacona przez sprzedawcę, w przypadku osiągnięcia określonego progu obrotów nie jest dla nabywcy wynagrodzeniem za świadczone usługi. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego za tezą tą przemawia nie tylko wykładnia przepisów polskich, ale także unijnych. Transakcja gospodarcza nie może bowiem stanowić jednocześnie dostawy towarów i świadczenia usług, a także nie powinna podlegać podwójnemu opodatkowaniu".

Ponownie wydając interpretację Minister Finansów uwzględni wyrażoną wyżej ocenę prawną.

Uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności, o czym stanowi art. 146 § 1 p.p.s.a. W razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, a rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku, co wynika z art. 152 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie wskazanych przepisów, orzekł zatem jak w pkt 1) i 2) sentencji. Jednocześnie Sąd zasądził na rzecz Skarżącej koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a., w kwocie stanowiącej sumę uiszczonego wpisowi (200 zł) oraz kosztom zastępstwa procesowego w wysokości (240 zł) określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2002 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sadami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 212, poz. 2075 ze zm.).