Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2735982

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 23 października 2018 r.
III SA/Wa 3833/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Kurasz (spr.).

Sędziowie WSA: Matylda Arnold-Rogiewicz, Beata Sobocha.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 października 2018 r. sprawy ze skargi k.k. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia (...) października 2017 r. nr (...) w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

1. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej także: "DIAS" lub "organ odwoławczy") postanowieniem z (...) października 2017 r. po rozpatrzeniu zażalenia K. K. (dalej także: "Skarżący", "Zobowiązany") na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. (dalej także: "organ I instancji", "Naczelnik US" lub "organ egzekucyjny") z dnia (...) sierpnia 2017 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną dokonaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. na podstawie zawiadomienia z dnia (...) czerwca 2017 r. (...) o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego - utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Powyższe postanowienia zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Naczelnik US wszczął wobec majątku Skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. (dalej także: "wierzyciel") tytułów wykonawczych z dnia (...) kwietnia 2017 r. o numerach od (...) do (...) obejmujące zaległość z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. i 2013 r. oraz z tytułu nie uiszczonych odsetek za zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w łącznej kwocie należności głównej 60.699 zł plus odsetki za zwłokę. W celu wyegzekwowania ww. należności, organ egzekucyjny zawiadomieniami z 22 czerwca 2017 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku (...) w B. Przedmiotowe zawiadomienie zostało doręczone Skarżącemu wraz z odpisami tytułów wykonawczych w dniu (...) czerwca 2017 r., natomiast ww. zawiadomienie o zajęciu otrzymał Bank w dniu (...) czerwca 2017 r. za pośrednictwem systemu teleinformatycznego O. Bank poinformował o braku rachunku bankowego Skarżącego.

2. Pismem z dnia 5 lipca 2017 r. Skarżący wniósł skargę na dokonaną przez organ egzekucyjny czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego na podstawie zawiadomienia z dnia 22 czerwca 2017 r. Postawił przy tym zarzut naruszenia art. 80 § 1-3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599 z późn. zm.; dalej: "u.p.e.a."). W uzasadnieniu Strona wskazała, że środek egzekucyjny został zastosowany w postępowaniu podlegającym umorzeniu na skutek zarzutów wniesionych pismami z 5 lipca 2017 r. Zdaniem Zobowiązanego, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. w ww. tytułach wykonawczych wskazał błędną kwotę zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę. Naliczając odsetki, organ nie uwzględnił okresów przerw wynikających z art. 54 § 1 pkt 3 i 7 Ordynacji podatkowej. Ponadto podniósł zarzut, że przedmiotowe tytuły wykonawcze zostały wystawione na podstawie nieprawomocnych decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G., tj. nr (...) z dnia (...) marca 2017 r. oraz nr (...) z dnia (...) lutego 2017 r. Powyższe decyzje zostały zaskarżone do WSA w Gdańsku.

3. Skarżący wystąpił o uchylenie zastosowanego środka oraz wstrzymanie prowadzonego postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania skargi. Z uwagi na zgłoszenie zarzutów organ egzekucyjny zawiesił postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów oraz wstrzymał realizację zajęć wierzytelności.

4. Postanowieniem z (...) sierpnia 2017 r. organ egzekucyjny oddalił skargę na czynność egzekucyjną dokonaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W., polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku (...) w B. na podstawie zawiadomienia z dnia 22 czerwca 2017 r.

5. W zażaleniu na to postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, Skarżący postawił zarzuty naruszenia: art. 54 § 1, § 5 w zw. z art. 80 § 1-3 u.p.e.a. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi, w sytuacji gdy w skardze wykazano, iż czynność egzekucyjna została dokonana nieprawidłowo; art. 124 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 54 § 1 i § 5, art. 80 § 1-3 art. 18 u.p.e.a. przez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na nieprawidłowym ustosunkowaniu się przez organ egzekucyjny do treści skargi i wadliwym uzasadnieniu faktycznym i prawnym.

6. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wskazanym na wstępie i zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z (...) października 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US, gdyż nie znalazł podstaw do zmiany rozstrzygnięcia tego organu. W uzasadnieniu przedstawił na wstępie dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Organ odwoławczy wskazał, że zastosowany przez Naczelnika US środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku (...) w B. został wymieniony w katalogu środków określonych w art. 1a pkt 12 lit. a tiret 4 u.p.e.a. Zdaniem DIS wszystkie wymogi formalne z art. 80 u.p.e.a. zostały przez organ egzekucyjny spełnione. Naczelnik US zmierzając do zastosowania tego środka egzekucyjnego przesłał przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego O. zawiadomienie z 22 czerwca 2017 r. do Banku (...) w B. W treści zawiadomienia organ egzekucyjny wezwał dłużnika zajętej wierzytelności, aby bez jego zgody nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego, lecz bezzwłocznie należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności. Zawiadomieniem organ egzekucyjny wezwał dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia powiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty lub nieprowadzeniu rachunków bankowych zobowiązanego. Organ zawiadomił Zobowiązanego, że bez jego zgody nie wolno mu dokonywać wypłat zajętej kwoty z rachunku bankowego. Zajęcie Bank otrzymał 22 czerwca 2017 r. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia do Banku (...) w B., Naczelnik US poinformował Skarżącego o dokonaniu zajęcia. Wydruk zawiadomienia wraz z odpisami tytułów wykonawczych z (...) kwietnia 2017 r. doręczono Zobowiązanemu 30 czerwca 2017 r. DIS wskazał, że zajęcie z (...) czerwca 2017 r. zostało podpisane przez uprawnionego pracownika organu egzekucyjnego i zawiera elementy określone w art. 67 § 2 u.p.e.a. tj.: oznaczenie Zobowiązanego - Skarżącego, Wierzyciela - Naczelnik Urzędu Skarbowego w B., organu egzekucyjnego - Naczelnik US i dłużnika zajętej wierzytelności - Bank (...) w B. W ocenie DIS zawiadomienie zawiera prawidłowo określoną podstawy prawną, tj. art. 80 § 1 u.p.e.a., który uprawnia organ do zastosowania egzekucji z rachunku bankowego. Nadto zawiadomienie zawiera prawidłowe oznaczenie numerów tytułów wykonawczych, stanowiących podstawę zajęcia tj. Nr od (...) do (...). Wskazana kwota dochodzonych należności i okres, za który należności zostały ustalone, odpowiada wartości określonej w tytułach wykonawczych. W zawiadomieniu o zajęciu organ egzekucyjny określił rodzaj i stawkę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia, a także kwotę należnych kosztów egzekucyjnych. Odnosząc się stwierdzenia Zobowiązanego, że przedmiotowe tytuły wykonawcze zostały wystawione na podstawie nieprawomocnych decyzji, które zostały zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, organ nadzoru wyjaśnił, iż decyzje: Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia (...) lutego 2017 r. Nr (...) Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia (...) marca 2017 r. Nr (...), będące podstawą wystawienia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. tytułów wykonawczych z dnia 21 kwietnia 2017 r. są ostateczne (nie przysługują od nich odwołania w administracyjnym toku instancji). Dopóki zatem decyzje nie zostaną wyeliminowane z obrotu prawnego, egzekucja na ich podstawie jest możliwa, a obowiązkiem wierzyciela jest jej wszczęcie. Wniesienie przez Skarżącego skargi na decyzje podatkową do sądu administracyjnego, nie wstrzymuje obowiązku wszczęcia postępowania egzekucyjnego i możliwości jego prowadzenia. Podobnie, za niezasadne uznał twierdzenia Skarżącego, że w przypadku uwzględnienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej konieczne będzie uwzględnienie skargi na czynności egzekucyjne. Odwołując się do zasady niekonkurencyjności środków zaskarżenia w skardze na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego można bowiem podnosić jedynie okoliczności, które nie są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia. W tym postępowaniu bada się zatem zgodność z przepisami prawa i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Podnoszone przez Skarżącego okoliczności, w ocenie organu odwoławczego pozostają zatem bez wpływu na prawidłowość dokonania czynności egzekucyjnej. Zarzuty zażalenia DIAS uznał za nieuzasadnione.

7. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie postanowień organów obydwu instancji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, Skarżący postawił zarzuty naruszenia: art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji, podczas gdy zarzuty i argumenty zawarte w zażaleniu świadczyły o konieczności jego uchylenia w całości i przekazania temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia; art. 54 § 1, § 5 w zw. z art. 80 § 1-3 u.p.e.a. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi, w sytuacji gdy w skardze wykazano, iż czynność egzekucyjna została dokonana nieprawidłowo; art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 54 § 1 i § 5 i art. 18 u.p.e.a. przez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na nieprawidłowym ustosunkowaniu się przez organ egzekucyjny do treści skargi i wadliwym uzasadnieniu faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu skargi, Skarżący powtórzył dotychczas prezentowaną argumentację o wadliwości zastosowanego środka egzekucyjnego w postaci zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, jak i pozostawania wyniku niniejszej sprawy w związku ze sposobem rozpatrzenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

8. W odpowiedzi na skargę, DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

9. Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a."), stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 2014, poz. 1647 z późn. zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) - c) p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa.

10. Przypomnieć w tym miejscu wypada, iż przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie wydane na podstawie art. 54 u.p.e.a., tj. postanowienie oddalające skargę na czynności egzekucyjne. Zgodnie z treścią § 1 tego przepisu zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (§ 4). W sprawie skarg, o których mowa w § 1 i 2, postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie (§ 5). W przypadku uwzględnienia skargi na czynności egzekucyjne organ egzekucyjny uchyla zakwestionowaną czynność egzekucyjną lub usuwa stwierdzone wady czynności (§ 5a). Wniesienie skargi, o której mowa w § 1, nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny lub organ nadzoru może jednak, w drodze postanowienia, wstrzymać w uzasadnionych przypadkach prowadzenie postępowania egzekucyjnego (§ 6). Zgodnie z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. przez pojęcie czynności egzekucyjnej rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Środki egzekucyjne zostały zaś wymienione w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Wśród nich egzekucję z rachunków bankowych (art. 1a pkt 12a) tiret 4 u.p.e.a.). Zaskarżoną czynnością egzekucyjną było zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku (...) w B. Przede wszystkim należy wskazać, że prawidłowe jest stanowisko organu co do tego, że w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne, ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie bada się wymagalności i zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, nie ocenia się również prawidłowości jego prowadzenia. Ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W konsekwencji kontrola sądu administracyjnego ograniczona jest do tych kwestii, które podlegały ocenie organu na skutek wniesionej skargi na czynność egzekucyjną.

11. W niniejszej sprawie w toku postępowania egzekucyjnego dokonano m.in. czynności egzekucyjnej polegającej na zajęciu rachunku bankowego, tj. wymienioną w treści art. 1a pkt 12a tiret 4 u.p.e.a. W zawiadomieniu o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia (...) czerwca 2017 r. wskazano tytuły wykonawcze o numerach w od (...) do (...), okresy których tytuły te dotyczą (2012 r. i 2013 r.) oraz kwoty dochodzonych należności (należności głównej, odsetek i kosztów egzekucyjnych). W tytule wykonawczym nr (...) jako podstawę prawną obowiązku wskazano orzeczenie, jako identyfikację podstawy prawnej obowiązku numer (...), datę wydania orzeczenia: (...) marca 2017 r., okres, którego dotyczy dochodzona należność pieniężna: od 1 stycznia do 31 grudnia 2013 r. W pozostałych tytułach wykonawczych, o których wyżej mowa jako podstawę prawną obowiązku wskazano orzeczenie, jako identyfikację podstawy prawnej obowiązku numer (...), datę wydania orzeczenia: (...) lutego 2016 r., okresy, których dotyczą dochodzone należności obejmują poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2012 r. Zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia zostało Skarżącemu doręczone wraz z odpisami tytułów wykonawczych w dniu (...) czerwca 2016 r. Bank zawiadomienie o zajęciu otrzymał w dniu 22 czerwca 2017 r. za pośrednictwem systemu teleinformatycznego O. Wskazane zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zawiera prawidłowe oznaczenie numerów tytułów wykonawczych, oraz zostało opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu, a następnie przesłane przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego O. do Banku (...) w B.

12. Nie ulega zatem wątpliwości, iż czynność egzekucyjna, o której mowa, dotyczyła należności pieniężnych. Zastosowany środek egzekucyjny został wymieniony w treści art. 1a pkt 12a tiret 4 u.p.e.a. Zdaniem Skarżącego, przedmiotowe zajęcie nastąpiło z naruszeniem art. 80 § 1-3 u.p.e.a., gdyż prowadzone wobec niego postępowanie egzekucyjne podlega umorzeniu wskutek wniesionych przez Skarżącego zarzutów egzekucyjnych. Zostało nadto nieprawidłowo wszczęte, a zatem dokonana czynność egzekucyjna jest niezgodna z prawem. Także wystawione tytuły wykonawcze wystawione na podstawie decyzji wymiarowych z dnia (...) marca 2017 r. oraz (...) lutego 2017 r. są wadliwe, gdyż zostały zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i są "nieprawomocne". Wbrew twierdzeniom Skarżącego, Organ słusznie wskazuje, że ww. decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w G. będące podstawą wystawienia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. na rzecz Skarżącego tytułów wykonawczych z dnia 21 kwietnia 2017 r., są ostateczne i dopóki nie zostaną wyeliminowana z obrotu prawnego, egzekucja na ich podstawie jest możliwa.

13. Nie jest też zasadny zarzut, że środek egzekucyjny został zastosowany wadliwie, albowiem zastosowano go w postępowaniu egzekucyjnym podlegającym umorzeniu na skutek wniesionych zarzutów. Okoliczności, które mogą być podstawą zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, jak i okoliczności kwestionujące prawidłowość decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego, nie podlegają rozpatrzeniu w ramach postępowania prowadzonego w trybie art. 54 u.p.e.a. Skarga na czynności egzekucyjne nie jest bowiem środkiem konkurencyjnym ani w stosunku do zarzutów wnoszonych na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a., ani w stosunku do odwołania od decyzji wymiarowej, czy w stosunku do skargi do sądu na decyzję wymiarową. Takie stanowisko jest zgodne z poglądami prawnymi zaprezentowanymi w wyroku NSA z 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13, w świetle których zarzuty nie mogą być przedmiotem skargi na czynności egzekucyjne, bowiem rozpatrzenie takiego żądania byłoby próbą obejścia prawa i naruszyłoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia. Powyższa zasada sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja, w ramach której dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej. Skarga na czynność egzekucyjną jest sformalizowanym środkiem ochrony prawnej i służy tylko i wyłącznie do poddania kontroli prawidłowości zastosowanej czynności egzekucyjnej. Skarga na czynności egzekucyjne winna być zatem rozpatrywana niezależnie od ewentualnego postępowania w trybie art. 33 u.p.e.a., a także niezależnie od postępowania wymiarowego dotyczącego zobowiązania podatkowego. Podzielając w całości te poglądy NSA stwierdzić należy, że - jak wynika z samej skargi oraz z treści zaskarżonego postanowienia - Skarżący skorzystał z przysługującego mu uprawnienia do wniesienia zarzutów. Kwestia oceny zasadności zarzutów leży poza zakresem niniejszej sprawy.

14. Wobec powyższego, niezasadne są zarzuty naruszenia art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 54 § 1 i § 5 i art. 18 u.p.e.a. przez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na nieprawidłowym ustosunkowaniu się przez organy obydwu instancji do treści skargi i wadliwym uzasadnieniu faktycznym i prawnym.

15. Reasumując, w ocenie Sądu zarzuty i argumentacja Skarżącego wskazująca na wadliwość dokonanej przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Jednocześnie należy podzielić stanowisko organów orzekających w niniejszej sprawie o zgodności z prawem zastosowanego środka egzekucyjnego i działań podejmowanych w celu jego zastosowania, to jest czynności egzekucyjnej. Środek egzekucyjny zastosowany w niniejszej sprawie został przewidziany w treści art. 1a pkt 12a tiret 4 u.p.e.a., został też zachowany tryb przewidziany do jego zastosowania (art. 80 § 1-3 u.p.e.a.). Zarzucane w skardze uchybienia zdaniem Sądu zatem nie wystąpiły. Tym samym bezzasadny był zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji. Zarazem, Sąd nie dopatrzył się innych uchybień, które stanowiłyby podstawę do uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia. Dlatego po rozpoznaniu, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, skarga została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.