Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1026883

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 19 lutego 2009 r.
III SA/Wa 380/08

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Kleiber (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. S. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia (...) listopada 2007 r. Nr (...) w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług postanawia odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego

Uzasadnienie faktyczne

Skarżący - Z. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata K. O. - wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) listopada 2007 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 lutego kwietnia 2008 r. Sąd wezwał pełnomocnika Skarżącego do uzupełnienia wpisu sądowego w kwocie 51 zł w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia. Zarządzenie to, przy piśmie z 28 lutego 2008 r., zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącego 11 marca 2008 r.

Wobec tego, że w dokumentach księgowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczących opłat sądowych na dzień 31 marca 2008 r. nie stwierdzono wpływu kwoty z tytułu uzupełnienia wpisu sądowego do sprawy, Sąd postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2008 r. odrzucił skargę Z.S.

Pełnomocnik Skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia wpisu sądowego. Postanowieniem z dnia 9 maja 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia wpisu od skargi. Zażalenie na powyższe postanowienie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 września 2008 r. sygn. akt I FZ 359/08.

W dniu 21 stycznia 2009 r. do Sądu wpłynął wniosek Skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Skarżący wyjaśnił, że nie mógł działać w sprawie, bowiem nikt go o niej nie informował. Skarżący uiścił wpis w kwocie 200 zł i w załączeniu złożył skargę.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli bez swojej winy nie dokonała ona w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Z przepisu tego wynika ponadto, że równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Przywrócenie terminu uzależnione jest więc od łącznego spełnienia wymienionych wyżej przesłanek.

Jako przyczynę uchybienia terminu Skarżący wskazał, iż dopiero w styczniu 2009 r. dowiedział się o niniejszej sprawie od komornika sądowego, bo wcześniej nikt go o niej nie informował. Nadmienił, że sprawa ta trwa od 2001 r., w którym to roku miał wylew.

Zdaniem Sądu Skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu. O braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy.

Nadmienić należy, iż po pierwsze w niniejszej sprawie Skarżącego reprezentował profesjonalny pełnomocnik, któremu Skarżący powierzył prowadzenie swoich spraw. Wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego zostało doręczone pełnomocnikowi, ten nie uiścił należnej kwoty. Jego wniosek o przywrócenie terminu został załatwiony odmownie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, słuszność tego stanowiska potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny.

Podkreślenia wymaga, że to Skarżący sam decyduje, które z ciążących na nim obowiązków wykona osobiście, a wykonanie których powierzy innym osobom. Skutki decyzji w tym przedmiocie obciążają Skarżącego. Obciąża go wybór pełnomocnika, któremu powierzył prowadzenie swojej sprawy.

Skoro Skarżący uznał, że prowadzenie swojej sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie może powierzyć innej osobie, której udzielił pełnomocnictwa, to decydując się na takie rozwiązanie przyjął na siebie negatywne konsekwencje zaniedbań tego pełnomocnika. Staranność jaką pełnomocnik wykazał w terminowym uiszczeniu wpisu staje się w ten sposób miarą staranności Skarżącego w tym względzie. Zaniedbania, jakich dopuściła się osoba, której powierzył prowadzenie swojej sprawy traktowane być zatem muszą tak samo, jak gdyby dopuścił się ich Skarżący.

Po drugie powołanie się przez Skarżącego na to, iż był chory w 2001 r. bowiem miał wylew, nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Skarżący miał wylew w 2001 r., zaś skarga została wniesiona w 2008 r. Zatem ta okoliczność nie może świadczyć o braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego, gdyż po upływie siedmiu lat, choroba ta nie mogła stanowić przeszkody nie do przezwyciężenia w terminowym uiszczeniu wpisu sądowego.

Powód, dla którego Skarżący nie uiścił należnego wpisu w terminie nie miał charakteru nadzwyczajnego i nie był spowodowany żadną przeszkodą niemożliwą do usunięcia.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.