Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1852055

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 12 listopada 2015 r.
III SA/Wa 3794/14
Relacje między zwykłym postępowaniem wymiarowym a postępowaniem w sprawie nadpłaty.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek.

Sędziowie WSA: Piotr Przybysz, Jarosław Trelka (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2015 r. sprawy ze skargi D. N. i D. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia (...) września 2014 r. nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Jak wynika z akt sprawy, D. i D.N. (dalej "Skarżący") w dniu 22 kwietnia 2013 r. złożyli do Urzędu Skarbowego W. zeznanie podatkowe PIT-37 za 2012 rok, w którym wybrali preferencyjny sposób opodatkowania przewidziany dla małżonków.

Pismem z dnia 16 grudnia 2013 r. Skarżący wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2010 -2013 w związku z niezgodnym z przepisami opodatkowaniem należności zagranicznej. W uzasadnieniu wniosku stwierdzili, iż należność zagraniczna, wypłacana żołnierzom zawodowym wyznaczonym do pełnienia służby poza granicami państwa, jest wolna od podatku dochodowego od osób fizycznych, ponieważ Skarżący wyznaczony na mocy decyzji Ministra Obrony Narodowej nr (...) z dnia (...) sierpnia 2010 r. na stanowisko (...) w (...) (w USA) wykonywał obowiązki w celu wzmocnienia sił państwa i państw sojuszniczych oraz zapobiegania aktom terroru lub ich skutkom.

Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia (...) czerwca 2014 r. określił Skarżącym zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w kwocie 43 684 zł, nie znajdując podstaw do zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 83 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1991 r. Nr 80, poz. 350 z późn. zm., dalej zwanej też "ustawą" lub "u.p.d.o.f.") w stosunku do należności zagranicznej otrzymywanej przez Skarżącego.

W związku z powyższym Organ I instancji inną decyzją z dnia (...) czerwca 2014 r. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok w wysokości 36 879 zł. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia (...) września 2014 r., po rozpatrzeniu odwołania Skarżących od decyzji w przedmiocie nadpłaty, utrzymał w mocy ww. decyzję Naczelnika Urzędy Skarbowego. Na wstępie Organ odwoławczy wyjaśnił, że Naczelnik określił Skarżącym zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. Wysokość tego zobowiązania została zaakceptowana przez Dyrektora, który działając jako organ odwoławczy, decyzją z dnia (...) września 2014 r. utrzymał w mocy decyzję wymiarową Organu podatkowego I instancji. Postępowanie w sprawie określania zobowiązań podatkowych ma charakter procedury zasadniczej (pierwotnej) w stosunku do postępowania o stwierdzenie nadpłaty. Ustalenie prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego stanowi część ustaleń faktycznych, mających wpływ na sposób załatwienia sprawy w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty podatku. Tym samym wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. z powyższego tytułu było konsekwencją wcześniejszego określenia Skarżącym zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wnieśli o uchylenie ww. decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 21 ust. 1 pkt 83 u.p.d.o.f., poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji uznanie, iż przepis ten nie miał zastosowania do dochodów uzyskiwanych w 2012 r. przez D.N., art. 122 i art. 187 § 1 oraz 19 Ordynacji, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, mających wpływ na rozstrzygnięcie, art. 75 § 2 pkt 1 lit. a Ordynacji podatkowej, poprzez nieuznanie za skuteczną prawidłowej i zgodnej z prawem korekty zeznania PIT-37 i nieuznanie prawa do otrzymania zwrotu nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2012.

Skarżący zwrócili uwagę, że przedmiotowa decyzja musi być nieprawidłowa, skoro wynika z nieprawidłowej decyzji wymiarowej. Bezpośrednia zależność pomiędzy obiema decyzjami wymusza natomiast tożsamą argumentację odnoszącą się przede wszystkim do decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd w pełni podziela ocenę Organu, że w świetle orzecznictwa sądowego, doktryny, a także uchwały NSA z dnia 27 stycznia 2014 r., sygn. akt II FPS 5/13, postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty ma ewidentnie charakter wtórny w stosunku do mającego charakter zasadniczy (pierwotny) postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego. Jak wynika z akt sprawy i z argumentacji skargi, tę ocenę Organów i Sądu podzielają też Skarżący. Można więc uznać za bezsporne stwierdzenie, że jeśli organ podatkowy kwestionuje prawidłowość skorygowanego zeznania w przedmiocie podatku dochodowego, to zasadniczy spór merytoryczny co do tej korekty toczyć się powinien w postępowaniu w przedmiocie zobowiązania, którego prostą, logiczną konsekwencją jest następcza decyzja w przedmiocie nadpłaty. Decyzja w przedmiocie nadpłaty powinna uwzględniać fakt, że we wcześniejszej, pierwotnej decyzji w przedmiocie zobowiązania, organ podatkowy w istocie rozstrzygnął już kwestię nadpłaty. Skoro zatem w dniu orzekania w przedmiocie nadpłaty istniała już w obrocie ostateczna decyzja w przedmiocie zobowiązania, to orzekając o nadpłacie nie ma już potrzeby powielać argumentacji zawartej w decyzji dotyczącej zobowiązania.

Ponieważ Sąd oddalił skargę na decyzję wydaną wobec Skarżących w przedmiocie zobowiązania podatkowego (sprawa III SA/Wa 3793/14), to na potrzeby sprawy niniejszej wystarczy wskazać, iż aktualne pozostają powody, ujawnione w tamtej sprawie, dla których Skarżącemu odmówiono prawa do zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 83 ustawy. Odmowa stwierdzenia nadpłaty podatku była zatem prawidłowa.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę w całości.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.