Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1941118

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 23 października 2015 r.
III SA/Wa 3783/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska (sprawozdawca).

Sędziowie WSA: Elżbieta Olechniewicz, Ewa Radziszewska-Krupa.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2015 r. sprawy ze skargi W. S. i A. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia (...) października 2014 r. nr (...) w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z (...) października 2014 r., Dyrektor Izby Skarbowej w W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 18 i art. 34 § 5 w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 z późn. zm., dalej "u.p.e.a."), po rozpatrzeniu zażalenia W.S. i A.S. (zwanych dalej "Skarżącymi"), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z (...) sierpnia 2014 r. w sprawie uznania zarzutów za bezzasadne.

Postanowienie zostało oparte na następująco ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec Skarżących, na podstawie wystawionych przez Wójta Gminy K. tytułów wykonawczych nr (...) z (...) października 2013 r. i (...) z (...) listopada 2013 r., obejmujących zaległość w podatku od nieruchomości i podatku rolnym (łączne zobowiązanie pieniężne) za 2010 r., 2011 r. i poszczególne miesiące 2012 r., na kwotę 24.583 zł należności głównej. Zawiadomieniem z 24 stycznia 2014 r. organ egzekucyjny działając w oparciu o ww. tytuły wykonawcze, dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego organem rentowym, tj. w ZUS I Oddział w W. Przedmiotowe zawiadomienie wraz z odpisami ww. tytułów wykonawczych, odebrał Skarżący 18 lutego 2014 r.

W odpowiedzi na powyższe zajęcie, dłużnik zajętej wierzytelności pismem z 10 lutego 2014 r. poinformował, że potrącenie ze świadczenia będzie dokonywane po zakończeniu potrąceń wprowadzonych na podstawie uprzednio nadesłanego zajęcia - do czasu wskazania innego sposobu realizacji przekazanych zajęć.

W dniu 28 lutego 2014 r. wpłynęło do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. pismo Skarżących zatytułowane jako "Odpowiedź na zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego z (...) stycznia 2014 r. wraz z zarzutami do tytułu wykonawczego nr (...) z (...) listopada 2013 oraz nr (...) z dnia (...) października 2013". Pismem tym Skarżący wnieśli o umorzenie postępowania egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego i tym samym przedawnienie skutecznego roszczenia o zapłatę podatku. Zobowiązani wskazali, że w sprawie zobowiązań podatkowych objętych ww. tytułami wykonawczymi w chwili obecnej toczy się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie postępowanie ze skargi w sprawie pod sygnaturą akt I SA/Kr 1343/13.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. potraktował powyższe pismo Skarżących jako zarzuty i pismem z (...) marca 2014 r. zwrócił się do wierzyciela - Wójta Gminy K. celem zajęcia stanowiska w sprawie zgłoszonego zarzutu.

Postanowieniem z (...) marca 2014 r. organ egzekucyjny zawiesił prowadzone postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego.

Wójt Gminy K. postanowieniem z (...) marca 2014 r. uznał zarzut Skarżących za niezasadny. W uzasadnieniu postanowienia wierzyciel wyjaśnił, że zobowiązania podatkowe nie uległy przedawnieniu i nie ma podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Wierzyciel wskazał, że wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego ustalono za grudzień 2010 r. decyzją z (...) marca 2013 r.; za 2011 r. decyzją z (...) marca 2013 r., za 2012 r. decyzją z (...) maja 2012 r. Należny podatek naliczono na podstawie wypisu z rejestru gruntów z 13 grudnia 2011 r., z którego wynika, że aktem notarialnym przeniesiono własność działek o numerach ewidencyjnych: (...) położonych w K. Z posiadanych przez Urząd Gminy w K. dokumentów wynika, że powyższe działki zabudowane są wolnostojącym budynkiem pensjonatowym oddanym do użytkowania przed 30 kwietnia 2009 r. W dniu 16 stycznia 2012 r. do Urzędu Gminy w K. wpłynęła informacja w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego, w której podatnicy nie podali przedmiotu opodatkowania. Pomimo ponawianych wezwań podatnicy nie złożyli poprawnie sporządzonej informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego uwzględniającej powierzchnię nowo wybudowanego budynku. Wobec nie złożenia wymaganych informacji, Wójt Gminy K. na podstawie posiadanych dowodów wydał decyzje ustalające wysokość zobowiązania podatkowego za lata 2010-2012. Na przedmiotowe decyzje organu podatkowego podatnicy wnosili odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N., które utrzymało je w mocy i są to decyzje ostateczne. Wierzyciel wskazał, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Termin płatności podatku za rok 2010 i 2011 objęty powyższymi decyzjami upłynął z dniem 8 kwietnia 2013 r., gdyż podatnik potwierdził odbiór decyzji z 7 marca 2013 r., w dniu 5 marca 2013 r. Zaś termin płatności ostatniej IV raty podatku za rok 2012 upłynął 15 listopada 2012 r., a zatem zobowiązanie podatkowe ulegnie przedawnieniu za 2010 r. i 2011 r. w dniu 31 listopada 2018 r., a za 2012 r. w dniu 31 grudnia 2017 r.

Postanowieniem z (...) czerwca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N., po rozpatrzeniu wniesionego przez Skarżących zażalenia, utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy K. z (...) marca 2014 r., wskazując w uzasadnieniu, że instytucję przedawnienia uregulowano w art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, dalej "O.p."). Przepis ten w § 1 jednoznacznie stanowi, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Powyższy termin ustawowy nigdy nie ulega skróceniu, natomiast może zostać wydłużony w przypadku jego przerwania lub zawieszenia, o czym traktują następne paragrafy art. 70 O.p. Zatem, ponieważ w rozpatrywanej sprawie zobowiązanie podatkowe objęte przedmiotowymi tytułami wykonawczymi dotyczy lat 2010-2012, kwestię ewentualnego przedawnienia skutecznego roszczenia o zapłatę podatku i przedawnienia podatków majątkowych nakładanych na podstawie ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 z późn. zm., dalej: "u.p.r."), czy też ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 z późn. zm., dalej: "u.p.o.l.") można rozważać dopiero po 31 grudnia 2015 r. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że rozstrzygnięcia stanowiące podstawę wystawienia tytułów wykonawczych, zostały utrzymane w mocy przez organ odwoławczy i nie wniesiono na nie skargi do sądu administracyjnego, a co za tym idzie stały się ostateczne i prawomocne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. nie dopatrzyło się również zaistnienia innych niż wskazane przez Skarżących przesłanek, mogących uzasadniać zarzuty do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Dlatego też w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, istnieją pełne podstawy do prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec Skarżących.

W związku z powyższym, Naczelnik Urzędu Skarbowego w P., będąc związany ostatecznym stanowiskiem wierzyciela, uznał wniesiony przez Skarżących zarzut przedawnienia egzekwowanego obowiązku za niezasadny. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ egzekucyjny powołując się na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N.z (...) czerwca 2014 r. wyjaśnił, że egzekwowany obowiązek wynika z utrzymanych w mocy dwóch decyzji z (...) marca 2013 r. oraz decyzji z (...) maja 2012 r., a kwestię przedawnienia można rozważać po 31 grudnia 2015 r. Organ wskazał jednocześnie, że na mocy art. 34 § 1 u.p.e.a., w sprawie zarzutu przedawnienia jest związany stanowiskiem wierzyciela.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący wnieśli o jego uchylenie w całości i umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie ze względu na przedawnienie zobowiązania podatkowego i tym samym przedawnienie skutecznego roszczenia o zapłatę podatku. W uzasadnieniu wskazali, że w sprawie zobowiązań podatkowych objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi w chwili obecnej toczy się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie postępowanie ze skargi w sprawie o sygnaturze akt I SA/Kr 1343/13.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazanym na wstępie postanowieniem z (...) października 2014 r. utrzymał w mocy powyższe postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P.

W uzasadnieniu wskazał, że zasięgnięcie przez organ egzekucyjny wypowiedzi wierzyciela co do zasadności wniesionych zarzutów jest obowiązkowe. Odstąpienie przez organ egzekucyjny od przewidzianego w art. 34 § 1 u.p.e.a. obowiązku uzyskania wypowiedzi wierzyciela (nie będącego jednocześnie organem egzekucyjnym) przed rozpatrzeniem zarzutów zobowiązanego, stanowi naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W niniejszej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w P.przekazał zarzut Skarżących wierzycielowi, tj. Wójtowi Gminy K., celem uzyskania stanowiska wierzyciela wymaganego przepisem art. 34 § 1 u.p.e.a. W odpowiedzi wierzyciel postanowieniem z (...) marca 2014 r. uznał zarzut przedawnienia za niezasadny. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N.z dnia (...) czerwca 2014 r., które wskazało, że w rozpatrywanej sprawie zobowiązania podatkowe objęte przedmiotowymi tytułami wykonawczymi dotyczą lat 2010-2012, zatem kwestię ewentualnego przedawnienia skutecznego roszczenia o zapłatę podatku i przedawnienia podatków majątkowych nakładanych na podstawie u.p.r., czy też u.p.o.l. można rozważać dopiero po 31 grudnia 2015 r.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. prawidłowo stwierdził, że w zakresie zgłoszonego przez Skarżących zarzutu należało wydać postanowienie o uznaniu zarzutów za nieuzasadnione. Ze względu bowiem na treść art. 34 § 1 u.p.e.a., wydając postanowienie w przedmiocie zarzutów organ egzekucyjny związany jest ostatecznym stanowiskiem wierzyciela. Skoro w sprawie wierzyciel na zapytanie organu egzekucyjnego uznał przedstawione zarzuty za nieuzasadnione, to rzeczą organu egzekucyjnego jest dalsze prowadzenie egzekucji, ponieważ przepisy nie dają organowi egzekucyjnemu prawa ingerowania w treść stanowiska wierzyciela. Mając na uwadze, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wydając (...) sierpnia 2014 r. postanowienie związany był ostatecznym stanowiskiem wierzyciela, organ odwoławczy uznał, że obowiązek objęty tytułami wykonawczymi nr (...) z (...) października 2013 r. i nr (...) z (...) listopada 2013 r. wystawionymi przez Wójta Gminy K., nie uległ przedawnieniu.

W skardze złożonej na ww. postanowienie Skarżący wnieśli o jego uchylenie i umorzenie postępowania ze względu na okoliczność, że nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego i tym samym przedawnienie skutecznego roszczenia o zapłatę podatku. Ponadto Skarżący zarzucili błędne ustalenia faktyczne i prawne, które miały wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że Wójt Gminy K., wbrew zapisom w księdze wieczystej oraz wbrew zapisom w treści skierowanych do niego odpisów aktów notarialnych, dokonał rażąco błędnego wyliczenia podatku od nieruchomości oraz stawek tego podatku.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W., podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku postanowień) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - dalej: "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygniecie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia.

Podkreślenia na wstępie wymaga, że kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie podlegają decyzje Wójta Gminy K.ustalające wysokość egzekwowanego podatku. Wskazać też trzeba, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez Skarżących utrzymało te decyzje w mocy, a to oznacza, że decyzje te są ostateczne i podlegają wykonaniu, a ich ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego może nastąpić jedynie w jednym z trybów nadzwyczajnych, o ile istnieją ku temu podstawy prawne. Nie zasługują zatem na uwzględnienie te zarzuty Skarżących podniesione w skardze, które w istocie dotyczą prawidłowości ustalenia wysokości egzekwowanych zobowiązań podatkowych. Zauważyć przy tym trzeba, że Sądowi z urzędu znanym jest fakt, iż postępowanie sądowe przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, na które powołują się Skarżący nie dotyczyło egzekwowanych zobowiązań podatkowych, a łącznego zobowiązania pieniężnego za okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. (wyrok WSA w Krakowie z 26 marca 2014 r., I SA/Kr 1343/13). Tym samym postępowanie to nie mogło mieć wpływu w sprawach zobowiązań podatkowych za lata 2010-2012, egzekwowanych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie ww. tytułów wykonawczych.

Zważyć należy, że organ egzekucyjny nie może badać sprawy od strony merytorycznej, gdyż w postępowaniu egzekucyjnym nie powinno się rozstrzygać spraw ostatecznie rozstrzygniętych. Organ ten obowiązany jest natomiast rozpatrywać kwestie wyłaniające się w toku samego postępowania egzekucyjnego. W przeciwnym wypadku organ egzekucyjny rozpatrujący zarzuty zamieniłyby się w trzecią instancję, a samo postępowanie egzekucyjne byłoby kontynuacją postępowania, w którym wydano decyzje będące podstawą postępowania egzekucyjnego (por. R. Hauser, Z. Leoński: Egzekucja administracyjna. Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wyd. Prawnicze, Warszawa 1992 r., str. 63).

Należy mieć również na względzie, że Sąd, choć nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, to musi jednak rozstrzygać o zgodności z prawem zaskarżonego aktu wyłącznie w granicach sprawy zakreślonych podmiotowo i przedmiotowo treścią badanego aktu administracyjnego. Granice stosunku administracyjnoprawnego, który objęty zostać powinien sądowoadministracyjną kontrolą wyznaczone zostały postępowaniem egzekucyjnym. Wniesione przez Skarżących zarzuty stały się bowiem środkiem ochrony przed niezgodnym z prawem skierowaniem i prowadzeniem do majątku Skarżących egzekucji administracyjnej. W konsekwencji przedmiotem niniejszej sprawy jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z (...) października 2014 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu egzekucyjnego z (...) sierpnia 2014 r. w przedmiocie oddalenia zarzutów zgłoszonych przez Skarżących do postępowania egzekucyjnego. Kontrola zgodności z prawem tych aktów administracyjnych wydawanych w sprawie prowadzenia egzekucji powinna więc dotyczyć zasadności skutecznie zgłoszonych zarzutów oraz postępowania, w wyniku którego nie zostały one uwzględnione.

Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, podziela stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że w trakcie postępowania egzekucyjnego, kwestionując prawidłowość prowadzenia tego postępowania, zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wskazanych w przepisie art. 33 § 1 pkt 1 - 10 u.p.e.a. Z dyspozycji tego przepisu wynika natomiast, że podstawą prawną zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wyłącznie:

1)

wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku,

2)

odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej,

3)

określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4,

4)

błąd co do osoby zobowiązanego,

5)

niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym,

6)

niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego,

7)

brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1,

8)

zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego,

9)

prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny,

10)

niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

Zatem w trybie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym mogą być rozstrzygane wyłącznie kwestie dotyczące przebiegu tego postępowania i wyłącznie z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w art. 33 § 1 u.p.e.a. Ponadto należy mieć na względzie, że zobowiązany nie może w dowolnym czasie (tekst jedn.: po upływie ustawowego terminu 7 dni do wniesienia zarzutów) wnosić nowych zarzutów lub uzupełniać je o nowe podstawy prawne lub faktyczne (por. wyrok WSA w Szczecinie z 7 lipca 2010 r. sygn. akt I SA/Sz 216/10 - publ. LEX nr 673537; dost. CBOSA). Jeżeli zobowiązany w zarzutach wniesionych w terminie 7 dni od otrzymania tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 pkt 7 u.p.e.a.) ograniczy je wyłącznie do jednej (bądź kilku) podstaw wymienionych w art. 33 § 1 u.p.e.a., traci możliwość późniejszego zgłaszania nowych podstaw zarzutów, w szczególności w toku postępowania zażaleniowego, czy też sądowoadministracyjnego (por. wyrok WSA w Gliwicach z 3 czerwca 2008 r. sygn. akt I SA/Gl 444/07 - publ. LEX nr 521760; dost. CBOSA).

Z kolei z dyspozycji art. 34 § 1 u.p.e.a. wynika wprost, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.

Z akt sprawy wynika, że Skarżący wnieśli zarzut przedawnienia egzekwowanych zobowiązań podatkowych (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Postanowieniem z (...) marca 2014 r. wierzyciel - Wójt Gminy K. za bezzasadny uznał zarzut Skarżących co do przedawnienia egzekwowanych zobowiązań podatkowych. Uzasadniając swoje stanowisko wierzyciel wskazał zarówno stosowne przepisy, jak i okoliczności faktyczne, które pozwalają na wniosek, że dochodzone należności nie uległy przedawnieniu. Postanowienie to jest ostateczne, gdyż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. postanowieniem z (...) czerwca 2014 r. utrzymało je w mocy. Organ egzekucyjny był związany tym stanowiskiem wierzyciela. Innymi słowy rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zdeterminowane jest ostatecznym postanowieniem w przedmiocie stanowiska wierzyciela. Podkreślenia również wymaga, że organ egzekucyjny nie jest nadto uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 u.p.e.a.). Oznacza to, że organ egzekucyjny, a w konsekwencji także organ odwoławczy nie naruszył art. 33 § 1 pkt 1 i art. 34 § 1 u.p.e.a.

W związku z powyższym za niezasadne uznać należało zarzuty podniesione w skardze. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.

W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.