Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1621913

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 12 stycznia 2015 r.
III SA/Wa 3728/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia (...) września 2014 r. nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Uzasadnienie faktyczne

Skarżący - K. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia (...) września 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r.

W skardze Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na uzasadnienie prośby Skarżący wskazywał na poważne i realne zagrożenie wystąpienia po jego stronie nieodwracalnej szkody majątkowej, jaka mogłaby wystąpić w razie wykonania zaskarżonej decyzji, z koniecznością zlikwidowania prowadzonej działalności gospodarczej włącznie. Skarżący poinformował, iż na dzień dzisiejszy dokonano zajęcia należących do niego przedmiotów majątkowych (w szczególności samochodów niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej), a także przypadających mu udziałów w spółce. Dalsze wykonanie decyzji będzie skutkować koniecznością wstrzymania bieżącej działalności skarżącego, co spowoduje utratę jego kontrahentów. Za wstrzymaniem wykonania decyzji, zdaniem Skarżącego, przemawia również okoliczność, iż ze względu na poważne uchybienia organów podatkowych popełnione w toku postępowania, wysoce prawdopodobnym jest uchylenie tejże decyzji przez sąd.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że instytucja wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej jako "p.p.s.a."), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego artykułu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. post. NSA z 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06). Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (tak NSA w postanowieniach z dnia: 22 grudnia 2004 r., OZ 889/04; 8 grudnia 2004 r., OZ 694/04 i z 9 marca 2005 r., II OZ 52/05).

Sąd w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to ona jest zobowiązana do uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku.

Jak ponadto podkreśla się w orzecznictwie, strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09 i z 18 marca 2010 r., II FSK 502/09). Z kolei w postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie, gdyż sąd powinien mieć o nich wiedzę i możliwość ich zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę skarżącą.

Podzielając w całości przedstawioną powyżej i ugruntowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnię art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz odnosząc ją do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że Skarżący nie wykazał istnienia określonych w powołanym przepisie przesłanek, warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Przedstawiona argumentacja nie prowadzi do wniosku, iż podjęcie dalszych czynności egzekucyjnych będzie wiązało się z nieodwracalnymi skutkami.

Skarżący na uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wskazywał na poważne i realne zagrożenie wystąpienia po jego stronie nieodwracalnej szkody majątkowej, jaka mogłaby wystąpić w razie wykonania zaskarżonej decyzji, z koniecznością zlikwidowania prowadzonej działalności gospodarczej włącznie. Poinformował, że dokonane już zostało zajęcie należących do niego przedmiotów majątkowych (w szczególności samochodów niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej), a także przypadających mu udziałów w spółce. Dalsze wykonanie decyzji, w ocenie Skarżącego, miałoby skutkować koniecznością wstrzymania bieżącej działalności, co spowoduje utratę jego kontrahentów.

Sąd zauważa jednak, iż Skarżący w żaden sposób nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do ww. skutków. W ocenie Sądu, argumenty Skarżącego przedstawione na poparcie wniosku są zbyt ogólnikowe. Należy zwrócić uwagę, iż nie załączył on do wniosku jakichkolwiek dokumentów, które odzwierciedlałby jego sytuację majątkową i możliwości płatnicze. Nie przedstawił Sądowi okoliczności, które pozwalałyby na dokonanie oceny wystąpienia wskazanych we wniosku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Wskazać także należy, iż egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który ponoszony przez Skarżącego przy regulowaniu zobowiązań podatkowych - nawet znacznych - nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji Skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por.: postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11).

Odnosząc się z kolei do argumentacji Skarżącego, że decyzja organu drugiej instancji narusza prawo i najprawdopodobniej zostanie uchylona wyjaśnić należy, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie ocenia prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r. sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepublikowane). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącego o wadliwości zaskarżonej decyzji.

W związku z powyższym skoro Skarżący w złożonym wniosku nie wykazał w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami.

Sąd, w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.