Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2974425

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 28 września 2018 r.
III SA/Wa 3542/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa.

Sędziowie Asesor, WSA: Piotr Dębkowski, Monika Świercz (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 września 2018 r. sprawy ze skargi W. Z. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia (...) sierpnia 2017 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia bezprzedmiotowości wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej

1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia (...) lipca 2017 r. nr (...)

2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz W. Z. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

W. Z., (dalej jako Skarżący, Wnioskodawca, lub Strona) złożył wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania właściwą stawką podatku od towarów i usług świadczenia polegającego na wykonaniu trwałej zabudowy meblowej w obiektach budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku VAT, prowadzi działalność gospodarczą w zakresie projektowana, wykonania i montażu mebli pod zabudowę, w szczególności szaf wnękowych oraz mebli kuchennych i łazienkowych.

Zabudowa meblowa (szafy, zabudowa kuchenna i łazienkowa) wykonywana jest na indywidualne zamówienie klienta w związku z czym uwzględnia indywidualne cechy pomieszczenia, w którym ma być zamontowana oraz ma charakter trwały, gdyż jest trwale związana z budynkiem i jego elementami konstrukcyjnymi poprzez mocowanie do ścian, podłóg i sufitów.

Usługa kompleksowa wykonywana przez Wnioskodawcę polega na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz trwałym zainstalowaniu zabudowy w obiektach budowlanych lub ich częściach (w lokalach) objętych społecznym programem mieszkaniowym, zgodnie z art. 41 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r. poz. 710, z późn. zm., dalej ustawa o VAT).

Zabudowa jest wykonywana przy użyciu uprzednio nabytych komponentów takich jak: płyty meblowe, blaty, lustra, szyby, elementy metalowe tzw. okucia, prowadnice oraz elementów elektrycznych - elementów oświetlenia (listwy LED, halogeny itp.). Wnioskodawca we własnym zakresie przygotowuje poszczególne elementy do indywidualnego zamówienia (np. docina), a następnie dokonuje montażu w lokalu klienta. Montaż zabudowy meblowej jest wykonywany z wykorzystaniem w sposób istotny elementów konstrukcyjnych budynku (lokalu), w wyniku czego powstaje trwała, choć możliwa do zdemontowania, zabudowa meblowa, która dopiero wówczas zyskuje pełną funkcjonalność i spełnia określoną funkcję użytkową.

Świadczona usługa wykonania trwałej zabudowy meblowej rozpoczyna się od dokonania pomiaru pomieszczenia, w którym ta zabudowa ma być zamontowana. Po dokonaniu pomiaru powstaje projekt zabudowy z uwzględnieniem charakterystyki danego pomieszczenia tj. długości, szerokości, wysokości odległości od okien i drzwi, wszelkich wnęk, kominów, istniejących lub planowanych przyłączy elektrycznych i wodno-kanalizacyjnych itp. oraz indywidualnych życzeń klienta w zakresie samej zabudowy meblowej (frontów, okuć, ilości szuflad, cargo itp.) jak również cech wybranego przez klienta sprzętu AGD. Podczas montażu nie stosuje się mebli wolnostojących, niezintegrowanych z samą substancją budynku. Wszystkie meble wykonywane są na zamówienie klienta, według ustalonej z nim specyfikacji oraz przy uwzględnieniu indywidualnych cech pomieszczenia klienta. Meble w zabudowie, w odróżnieniu od mebli wolnostojących, nie są gotowym produktem przywiezionym na miejsce montażu, a posiadają jedynie cechę półproduktu, ponieważ nie stanowią wartości przewidzianej w umowie i nie mają cechy/funkcji produktu finalnego. Montaż zabudowy polega na ustawieniu szafek dolnych, wypoziomowaniu ich, zespoleniu na stałe między sobą, a także na przytwierdzeniu do ścian, przykryciu blatem kuchennym, wbudowaniu urządzeń takich jak: zlewozmywak, bateria zlewozmywakowa, płyta gazowa lub elektryczna, piekarnik elektryczny, zmywarka, pralka, lodówka, mikrofalówka itp. Instalowanie szafek górnych polega na umocowaniu ich do ścian za pomocą metalowych listew montażowych, połączeniu ich na stałe między sobą, a także unieruchomieniu ich na listwach montażowych, które przytwierdzone są na stałe do ściany. Szafy lodówkowe i gospodarcze zespalają między sobą zabudowę górną i dolną. Wnioskodawca montuje również elementy dekoracyjne i wykończeniowe. Tak zamontowane meble stanowią jednolitą całość. Często elementem takiej zabudowy są również różnego rodzaju panele ścienne, takie jak grafika na szkle zamawiana w przestrzeni pomiędzy zabudową górną i dolną w dopasowanej (odpowiedniej) wielkości, montowana między zabudowę i przytwierdzona do ściany na klej montażowy z uwzględnieniem instalacji elektrycznej.

W przypadku niektórych zamówień niezbędne jest przeniesienie przyłączy elektrycznych lub wodnokanalizacyjnych w celu dostosowania ich do projektu zabudowy i umiejscowienia poszczególnych sprzętów AGD.

Po zamontowaniu zabudowy meblowej (zabudowa kuchenna, łazienkowa, szafy) niemożliwe jest jej przesunięcie.

Szafy wnękowe montowane są w podobny sposób z tą różnicą, że tory prowadzące drzwi umocowane są w sposób trwały do podłogi i sufitu, natomiast elementy wnętrza umocowane są w sposób trwały do ściany.

Każda zabudowa meblowa to indywidualny projekt zgodny z oczekiwaniami i preferencjami klientów. Demontaż takiej zabudowy powinien być wykonywany przez wykwalifikowany personel i spowodowałby uszkodzenie zarówno jej elementów, jak również pewne uszkodzenie elementów konstrukcji budynku/lokalu, do których były zamocowane, jak choćby pozostawienie otworów, czy ubytków w tynku posadzce, suficie itp.

Po demontażu zabudowa nie nadaje się do zamontowania w innym pomieszczeniu ze względu na uszkodzenia powstałe w wyniku demontażu jak również ze względu na indywidualne cechy zabudowy meblowej w tym ich wymiar dopasowany wyłącznie do danego pomieszczenia jak i sprzętów AGD klienta. Ze względu na powyższe, po zdemontowaniu zabudowa meblowa traci swoją funkcjonalność, a jej ponowne wykorzystanie jest wyłącznie hipotetyczne, tak jak demontaż oraz ponowny montaż drzwi, czy okien.

Zamontowanie trwałej zabudowy meblowej stanowi modernizację pomieszczenia, w którym została zamontowana.

W związku z powyższym opisem Skarżący zadał pytanie.

Czy wykonywana przez Wnioskodawcę kompleksowa usługa polegająca na zaprojektowaniu, wykonaniu i montażu stałej zabudowy meblowej (zabudowy kuchennej i łazienkowej), z uprzednio nabytych komponentów, w obiektach budowlanych lub ich częściach zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, a więc w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa nie przekracza 300 m2 oraz lokalach mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa nie przekracza 150 m2, należy traktować jako usługę modernizacji, polegającą na opodatkowaniu stawką obniżoną podatku od towarów i usług, w wysokości 8%, na podstawie art. 41 ust. 2 i ust. 12 ustawy o VAT, czy też jako dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, podlegającą opodatkowaniu stawką podstawową, określoną w art. 41 ust. 1 ustawy o VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, wykonywana przez niego kompleksowa usługa polegająca na zaprojektowaniu, wykonaniu i montażu stałej zabudowy meblowej z uprzednio nabytych komponentów, w obiektach budowlanych lub ich częściach, zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, należy traktować jako usługę modernizacji, polegającą na opodatkowaniu stawką obniżoną podatku od towarów i usług, w wysokości 8%, na podstawie art. 41 ust. 2 i ust. 12 ustawy o VAT. Wnioskodawca wskazał także, że konieczność wydania interpretacji indywidualnej wynika z rozbieżności jakie pojawiają się w orzeczeniach wydawanych przez organy podatkowe, a także na sprzeczność z orzecznictwem sądów administracyjnych w analogicznych sprawach.

Postanowieniem z dnia (...) lipca 2017 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej orzekł o bezprzedmiotowości wniosku wskazując, iż do zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku w zakresie opodatkowania właściwą stawką podatku od towarów i usług świadczenia polegającego na wykonaniu trwałej zabudowy meblowej w obiektach budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym ma zastosowanie interpretacja ogólna Ministra Finansów nr PT10/033/5/133/WLI/14/RD 30577 z dnia 31 marca 2014 r.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o jego uchylenie Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

- art. 14b § 5a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm.), dalej jako Ordynacja podatkowa, przez wydanie postanowienia o stwierdzeniu, że do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanych we wniosku ma zastosowanie interpretacja ogólna, z jednoczesnym stwierdzeniem bezprzedmiotowości wniosku, podczas gdy stan faktyczny przedstawiony we wniosku nie jest tożsamy ze stanem faktycznym opisanym w interpretacji ogólnej nr PT10/033/5/133/WLI/14/RD 30577 Ministra Finansów, gdyż w interpretacji tej Minister Finansów nie precyzuje konkretnego stanu faktycznego, natomiast stwierdza, że rozstrzygnięcie podejmowane co do wysokości opodatkowania trwałej zabudowy meblowej w świetle przepisów ustawy o VAT wymaga każdorazowo szczegółowej i obiektywnej analizy stanu faktycznego konkretnej sprawy.

- art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej przez naruszenie zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie i w konsekwencji wydanie innego orzeczenia niż wydawane uprzednio w podobnych lub takich samych stanach faktycznych, a także nie wskazanie podatnikowi właściwej stawki podatku VAT w sytuacji gdy przywołana interpretacja ogólna również nie rozstrzyga, która stawka podatku VAT jest właściwa w przypadku podanego stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, że rozstrzygnięcie podejmowane co do wysokości opodatkowania trwałej zabudowy meblowej w świetle przepisów ustawy o VAT wymaga każdorazowo szczegółowej i obiektywnej analizy stanu faktycznego konkretnej sprawy, a zatem nie daje podatnikowi odpowiedzi jaką stawkę podatku VAT powinien zastosować w swoim przypadku.

- art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej przez nie wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacji indywidualnej), podczas gdy zainteresowany podatnik wystąpił z prawidłowym wnioskiem oraz nie zaistniała sytuacja uzasadniająca zaniechanie wydania interpretacji indywidualnej.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, iż zaskarżone postanowienie, w zakresie okoliczności w nim przedstawionych, zostało wydane na podstawie obowiązujących przepisów prawa, tj. na podstawie uregulowań ustawy Ordynacja podatkowa. W wydanym postanowieniu organ podatkowy wskazał przepisy prawa w zakresie właściwym dla przedmiotowej sprawy, na podstawie których podjął decyzję o stwierdzeniu bezprzedmiotowości wniosku w zakresie zastosowania preferencyjnej stawki podatku dla świadczenia polegającego na wykonaniu trwałej zabudowy meblowej w obiektach budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. W ocenie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z faktu, że organ nie spełnił oczekiwań Wnioskodawcy i nie wydał interpretacji nie można wnioskować, że skarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa.

Podkreślił, iż organ jednoznacznie wskazał, że Minister Finansów - działając na podstawie art. 14a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa - w dniu 31 marca 2014 r. wydał interpretację ogólną nr PT10/033/5/133/WLI/14/RD30577 w sprawie opodatkowania właściwą stawką podatku od towarów i usług świadczenia polegającego na wykonaniu trwałej zabudowy meblowej w obiektach budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, która opublikowana została w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów z dnia 7 kwietnia 2014 r., poz. 13. Po dokonaniu szczegółowej analizy przedstawionego przez Stronę opisu sprawy organ podatkowy stwierdził, że nie może wydać interpretacji indywidualnej, z uwagi na to, że do zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku w zakresie dotyczącym określenia stawki podatku na wykonanie trwałej zabudowy meblowej, przez które Wnioskodawca rozumie zaprojektowanie, wykonanie i montaż mebli pod zabudowę, w szczególności szafy wnękowe oraz meble kuchenne i łazienkowe w obiektach budownictwa mieszkaniowego ma zastosowanie ww. interpretacja ogólna.

Zdaniem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej mimo tego, że w interpretacji ogólnej nie wyartykułowano wprost czynności, na które wskazuje Wnioskodawca np. przeniesienie przyłączy elektrycznych, wodnokanalizacyjnych, czy też elementem zabudowy są panele ścienne takie jak grafika na szkle, całość świadczenia wpisuje się w wykonanie kompleksowej usługi trwałej zabudowy meblowej. Według organu słusznie podkreślił sam Wnioskodawca, że te czynności są elementem projektowanej i wykonywanej zabudowy meblowej na zamówienie klienta. Powyższe nie powoduje różnic uniemożliwiających zastosowanie interpretacji ogólnej.

Tym samym organ odwoławczy stwierdził, iż ze złożonego wniosku jednoznacznie wynika, że zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej odpowiada zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej, a złożony wniosek dotyczy takiego samego stanu prawnego w jakim została wydana interpretacja ogólna.

Zaznaczył, że organ podatkowy wydając postanowienie z dnia (...) lipca 2017 r. działał na podstawie obowiązujących przepisów. Ponieważ opis sprawy przedstawiony przez Stronę we wniosku odpowiadał zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie prawnym, na podstawie art. 14b § 5a ustawy Ordynacja podatkowa Organ wydał postanowienie o stwierdzeniu, że do opisanego zdarzenia przyszłego ma zastosowanie interpretacja ogólna, z jednoczesnym stwierdzeniem bezprzedmiotowości wniosku. W ocenie Organu II instancji z faktu, że Organ podatkowy nie wydał w niniejszej sprawie interpretacji indywidualnej nie można wnioskować, że naruszona została zasada zaufania obywatela do organów podatkowych. W związku z tym, jak wskazano w wydanym postanowieniu z dnia (...) lipca 2017 r. - organ nie może wydać interpretacji indywidualnej, z uwagi na to, że do zdarzenia przyszłego opisanego w złożonym przez Wnioskodawcę wniosku dotyczącym opodatkowania właściwą stawką podatku od towarów i usług świadczenia polegającego na wykonaniu trwałej zabudowy meblowej w obiektach budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym ma zastosowanie ww. interpretacja ogólna. Podkreślił, iż obowiązek wydania w takiej sytuacji postanowienia o bezprzedmiotowości wniosku wynika wprost z art. 14b § 5a Ordynacji podatkowej.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Zarzuty zażalenia uznał za niezasadne.

W skardze na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

- art. 14b § 5a Ordynacji podatkowej przez wydanie postanowienia o stwierdzeniu, że do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanych we wniosku ma zastosowanie interpretacja ogólna, z jednoczesnym stwierdzeniem bezprzedmiotowości wniosku, podczas gdy stan faktyczny przedstawiony we wniosku nie jest tożsamy ze stanem faktycznym opisanym w interpretacji ogólnej nr PT10/033/5/133/WLI/14/RD 30577 Ministra Finansów, gdyż w interpretacji tej Minister Finansów nie precyzuje konkretnego stanu faktycznego, natomiast stwierdza, że rozstrzygnięcie podejmowane co do wysokości opodatkowania trwalej zabudowy meblowej w świetle przepisów ustawy o VAT wymaga każdorazowo szczegółowej i obiektywnej analizy stanu faktycznego konkretnej sprawy, co miało wpływ na wynik toczącego się postępowania, gdyż spowodowało wydanie postanowienia niezgodnego z prawem.

- art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej przez naruszenie zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie i w konsekwencji wydanie innego orzeczenia niż wydawane uprzednio w podobnych lub takich samych stanach faktycznych, a także nie wskazanie podatnikowi właściwej stawki podatku VAT, w sytuacji gdy przywołana interpretacja ogólna również nie rozstrzyga, która stawka podatku VAT jest właściwa w przypadku podanego stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, że rozstrzygnięcie podejmowane co do wysokości opodatkowania trwałej zabudowy meblowej w świetle przepisów ustawy o VAT wymaga każdorazowo szczegółowej i obiektywnej analizy stanu faktycznego konkretnej sprawy, a zatem nie daje podatnikowi odpowiedzi jaką stawkę podatku VAT powinien zastosować w swoim przypadku, co miało wpływ na wynik toczącego się postępowania, gdyż spowodowało wydanie postanowienia niezgodnego z prawem.

- art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej przez nie wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacji indywidualnej), podczas gdy zainteresowany podatnik wystąpił z prawidłowym wnioskiem oraz nie zaistniała sytuacja uzasadniająca zaniechanie wydania interpretacji indywidualnej.

W uzasadnieniu podniósł, iż Organ nie może uchylać się od zrealizowania obowiązku wydania interpretacji indywidualnej przez odsyłanie wnioskodawcy do interpretacji ogólnej Ministra Finansów wydanej na bazie podobnego stanu faktycznego, z której nie wynika jaką stawkę podatku VAT wnioskodawca powinien przyjąć. Dlatego też, skoro nie zachodzą przesłanki określone w art. 14b ust. 5a Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej ma obowiązek wydać interpretację indywidualną.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej: p.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W świetle treści wskazanego przepisu oraz przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, korzystając z dyspozycji art. 119 pkt 3 p.p.s.a. mógł rozpoznać przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu, tzn. czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a. sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie kwestią budzącą kontrowersje jest to, czy stan faktyczny przedstawiony przez Skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług odpowiada zagadnieniu przedstawionemu w ww. interpretacji ogólnej Ministra Finansów i czy w związku z tym, zasadnym było utrzymanie w mocy postanowienia stwierdzającego bezprzedmiotowość złożonego wniosku.

W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 120 Ordynacji podatkowej, organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, a stosownie do art. 121 § 1 tej ustawy, postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Zgodnie z art. 14a § 1 Ordynacji podatkowej: "Minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej, dokonując w szczególności ich interpretacji, z urzędu lub na wniosek, przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (interpretacje ogólne); wnioskodawcą nie może być organ administracji publicznej". W myśl art. 14a § 1a tej ustawy, interpretacja ogólna powinna zawierać w szczególności:

1) opis zagadnienia, w związku z którym jest dokonywana interpretacja przepisów prawa podatkowego;

2) wyjaśnienie zakresu oraz sposobu stosowania interpretowanych przepisów prawa podatkowego do opisanego zagadnienia wraz z uzasadnieniem prawnym.

W świetle art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zgodnie natomiast z art. 14b § 5a tej ustawy: "Jeżeli przedstawione we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie prawnym, wydaje się postanowienie o stwierdzeniu, że do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanych we wniosku ma zastosowanie interpretacja ogólna, z jednoczesnym stwierdzeniem bezprzedmiotowości wniosku. W tym przypadku w postanowieniu wskazuje się oznaczenie interpretacji ogólnej wraz z podaniem miejsca jej publikacji. Na wydane postanowienie przysługuje zażalenie". Stosownie do art. 14d § 1 zdanie pierwsze Ordynacji podatkowej, interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku.

W okolicznościach niniejszej sprawy, z opisu stanu faktycznego zawartego we wniosku wynikało, że Skarżący prowadzi działalność gospodarczą w zakresie projektowana, wykonania i montażu mebli pod zabudowę, w szczególności szaf wnękowych oraz mebli kuchennych i łazienkowych. Zabudowa meblowa (szafy, zabudowa kuchenna i łazienkowa) wykonywana jest na indywidualne zamówienie klienta w związku z czym uwzględnia indywidualne cechy pomieszczenia, w którym ma być zamontowana oraz ma charakter trwały, gdyż jest trwale związana z budynkiem i jego elementami konstrukcyjnymi poprzez mocowanie do ścian, podłóg i sufitów. Usługa kompleksowa wykonywana przez Wnioskodawcę polega na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz trwałym zainstalowaniu zabudowy w obiektach budowlanych lub ich częściach (w lokalach) objętych społecznym programem mieszkaniowym, zgodnie z art. 41 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r. poz. 710, z późn. zm.). Zabudowa jest wykonywana przy użyciu uprzednio nabytych komponentów takich jak: płyty meblowe, blaty, lustra, szyby, elementy metalowe tzw. okucia, prowadnice oraz elementów elektrycznych - elementów oświetlenia (listwy LED, halogeny itp.).

Zdaniem organu, opis sprawy przedstawiony przez Skarżącego i sformułowane do niego pytanie odpowiadały zagadnieniu, do którego odnosi się wydana interpretacja ogólna Ministra Finansów z dnia 31 marca 2014 r. nr PT10/033/5/133/WLI/14/RD 30577.

Również w opinii organu przepisy, na podstawie których organ miałby wydać interpretację indywidualną są tożsame z przepisami zawartymi w interpretacji ogólnej.

Uszło jednak uwadze organu, końcowe stwierdzenie Ministra Finansów zawarte w przywołanej interpretacji ogólnej z dnia 31 marca 2014 r. - a mianowicie cyt. "Mając na uwadze powyższe, a w szczególności bogactwo możliwych gospodarczo sytuacji w omawianym zakresie należy wskazać, że rozstrzygnięcie podejmowane co do wysokości opodatkowania trwałej zabudowy meblowej w świetle przepisów ustawy o VAT, wymaga każdorazowo szczegółowej i obiektywnej analizy stanu faktycznego konkretnej sprawy".

W ocenie Sądu taka szczegółowa analiza winna znaleźć się w interpretacji indywidualnej. Należy zwrócić uwagę, iż tożsamy problem w zakresie stawki podatku VAT na wykonanie trwałej zabudowy meblowej w obiektach budownictwa mieszkaniowego - mimo istnienia ww. interpretacji ogólnej, był przedmiotem interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 2014 r., zaskarżonej i merytorycznie rozpoznawanej wyrokiem z dnia 7 lipca 2015 r. przez WSA w Gdańsku w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 637/15, a następnie przez NSA w sprawie o sygn. I FSK 1909/15 wyrokiem z dnia 23 czerwca 2017 r.

Z tych przyczyn uznając, iż w sprawie nie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.

Organy uwzględnią poczynione wyżej wywody i ocenę prawną dokonaną przez Sąd w niniejszym wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.