III SA/Wa 3348/17 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2469839

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2018 r. III SA/Wa 3348/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu L. Sp.o.o. w likwidacji od postanowienia starszego referendarza sądowego z 12 stycznia 2018 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi L. Sp.o.o. w likwidacji z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia (...) sierpnia 2017 r. nr (...) w przedmiocie określenia wysokości straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014 r. postanawia - utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie faktyczne

Skarżąca - L. Sp. z o.o. w likwidacji wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

W oświadczeniu o majątku i dochodach pełnomocnik Skarżącej wskazał jedynie, iż kapitał zakładowy spółki wynosi 3.500.000 zł. Pozostałe rubryki wniosku dotyczące: wartości środków trwałych, wysokości zysku lub straty, rachunków bankowych, innych danych majątkowych, nie zostały wypełnione. Pełnomocnik wskazał jedynie, iż od 2013 r. nie sporządzano bilansów ani rachunków zysków i strat spółki, zaś jej dokumentacja znajduje się w Prokuraturze Rejonowej w B.

W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wymienił wydane wobec Spółki decyzje określające zobowiązania podatkowe za poszczególne okresy, jak również wskazał na wystawione tytuły wykonawcze. Podniósł przy tym, iż z uwagi na prowadzone wobec Skarżącej postępowania podatkowe, zakończyła ona prowadzenie działalności i została rozwiązana uchwałą wspólników, a następnie rozpoczął się proces jej likwidacji. Wskazał również, iż Spółka nie ma w praktyce żadnego majątku, ciążą na niej olbrzymie zobowiązania, których nie jest w stanie uiścić. Wyjaśnił także, iż koszty zastępstwa procesowego zostały poniesione w całości "z góry przed dokonaniem zajęć środków finansowych Spółki".

W związku z tym, iż złożone oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych Spółki, zarządzeniem z 10 listopada 2017 r. wezwano ją do nadesłania dokumentów dotyczących jej sytuacji finansowej.

Pismem z 22 listopada 2017 r. pełnomocnik Skarżącej oświadczył, iż z informacji udzielonych przez likwidatora wynika, że Spółka nie posiada majątku nieruchomego, nie posiada również dostępu do rachunków bankowych, nie prowadzi jakiejkolwiek działalności, nie zatrudnia pracowników. Ponadto wskazał, iż istnieją problemy w zakresie sporządzenia sprawozdań, z uwagi na to, że oryginalne dokumenty oraz zapisy cyfrowe dotyczące działalności Spółki zostały zabrane przez Straż Graniczną w B. na polecenie Prokuratury Okręgowej w B. Spółka nie przygotowała sprawozdania finansowego za 2016 r., bowiem nie prowadziła w tym roku żadnej działalności, zatem bilans jest zerowy. Spółka nie dysponuje również sprawozdaniem za 2015 r. oraz nie ma możliwości jego sporządzenia, z uwagi na brak oryginalnych dokumentów będących w dyspozycji Straży Granicznej.

Do pisma załączył odpisy zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego oraz innych zawiadomień wystawionych w postępowaniu egzekucyjnym, faktury korygującej, a także deklaracji VAT-7K za pierwszy i drugi kwartał 2017 r.

Postanowieniem z 16 stycznia 2018 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił Skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W uzasadnieniu podniósł, iż uwagi na niewystarczające wykazanie sytuacji majątkowej przez wnioskującą, nie można dokonać oceny, czy spełnia ona ustawowe przesłanki do udzielenia prawa pomocy. Skarżąca bowiem poza powołaniem się na takie okoliczności jak: toczące się postępowanie likwidacyjne, brak środków finansowych i brak majątku, nie przedstawiła żadnego dokumentu potwierdzającego sytuację finansową. Nie przesłała mianowicie zeznań podatkowych, wyciągów bankowych (nawet jeśli brak jest na nich operacji), bilansów, rachunków zysków i strat, sprawozdań finansowych.

Skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia. Postawiła przy tym zarzuty naruszenia art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez nieprzyznanie jej prawa pomocy, a tym samym uniemożliwienie jej skorzystania z prawa do sądu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 260 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej - "p.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.

W postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadą jest, że strona wnosząca do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki obowiązana jest do uiszczenia kosztów sądowych. Zgodnie bowiem z art. 199 p.p.s.a. - strona ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.

W rozpoznawanej sprawie Skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, tj. w zakresie częściowym.

Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., osoba prawna, a także inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

Rozpoznanie wniosku o prawo pomocy polega na porównaniu stanu majątkowego posiadania wnioskodawcy z wysokością ciążących na nim kosztów sądowych i dokonaniu na tej podstawie oceny czy istotnie strona nie jest w stanie ich uiścić. Konieczne są więc do tego dane obrazujące całościowo sytuację finansową wnioskodawcy, które uzyskuje się z głównie z dokumentacji finansowej strony. Brak takiej dokumentacji, jej niepełność, nierzetelność czy wątpliwości co to jej prawdziwości uniemożliwiają ustalenie rzeczywistej sytuacji majątkowej strony, co z kolei skutkuje niemożliwością dokonania oceny o jakiej mowa wyżej.

Referendarz sądowy wezwał Skarżącą do nadesłania dokumentów dotyczących jej sytuacji finansowej, m.in. bilansu, rachunków zysków i strat, zeznań podatkowych, wyciągów z rachunków bankowych.

Sąd podziela stanowisko referendarza, że Spółka nie przedłożyła tych dokumentów, a są one kluczowych dla oceny jej sytuacji finansowej.

Samo zgłoszenie wierzytelności wobec Skarżącej przez organy podatkowe i jej wysokość, wbrew twierdzeniom Skarżącej, nie świadczą o jej braku środków na prowadzenie postępowania. Okoliczność ta stanowi jeden z wielu, ale nie jedyny element materiału dowodowego służący do ustalenia kondycji finansowej Spółki. Kwota ciążących na Skarżącej zobowiązań jest niewątpliwie znaczna (wielomilionowa), ale nie przesądza to automatycznie o tym, że należy przyznać jej prawo pomocy. Spółka skupiła się na wykazaniu jedynie znacznej wielkości jej pasywów, ale nie dostarczyła żadnych dokumentów odnoszących się do jej aktywów i ich, jak twierdzi, niemal całkowitego braku. Prawidłowo zatem referendarz uznał, iż brak jest możliwości porównania wysokości obciążeń finansowych z jakimi winna się liczyć w postępowaniu sądowym z jej rzeczywistymi możliwościami płatniczymi.

W tym miejscu należy dodatkowo wyjaśnić, że zawarte w art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. określenie "gdy osoba ta wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Rozstrzygnięcie w tej kwestii będzie zatem zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (J.P. Tarno - "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Wydanie 2, Warszawa 2006, s. 504; por. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2005 r., OZ 944/04, niepubl.). W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że niedopełnienie w całości lub w części obowiązku złożenia przez stronę dodatkowego oświadczenia oraz dokumentacji dotyczącej jej sytuacji materialnej uzasadnia oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Rolą Sądu rozpatrującego taki wniosek jest bowiem ocena materiału dowodowego pod kątem spełnia przesłanek z art. 246 p.p.s.a., a nie poszukiwanie za Spółkę takich dowodów lub (i) okoliczności, które świadczyłyby o konieczności przyznania jej prawa pomocy.

Treść sprzeciwu świadczy również, iż Spółka domaga się zwolnienia jej od kosztów sądowych pomimo niedostarczenia wymaganej dokumentacji finansowej uzasadniając to niezawinioną przez siebie niemożnością ich przedłożenia oraz celami dla jakich stworzono instytucję prawa pomocy. Należy więc jeszcze raz wyjaśnić, że oceny czy podmiot potrzebuje zwolnienia od kosztów sądowych, tj. czy spełnia przesłanki z art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., dokonuje się jednie w oparciu o oświadczenia i potwierdzające je dokumenty finansowe wnioskodawcy, których Skarżąca nie złożyła. Przyznanie Spółce prawa pomocy pomimo niewykazania odpowiednią dokumentacją spełnienia przesłanek stanowiłoby naruszenie ww. przepisu oraz nieuzasadnione uprzywilejowanie Skarżącej w stosunku do innych wnioskodawców.

Pamiętać należy, iż udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania podmiotu z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Zapobiegliwości i przezorności w tym zakresie należy szczególnie wymagać od osób toczących spory sądowe w związku z prowadzoną działalności gospodarczą, która ze swej istoty wiąże się z ryzykiem ponoszenia wszystkich związanych z nią konsekwencji, w tym kosztów także sądowych (vide: postanowienie NSA z dnia 6 października 2004 r., sygn. akt GZ 61/04, GZ 64/04 niepubl.). W myśl bowiem art. 84 Konstytucji każdy na obowiązek świadczenia ciężarów i świadczeń publicznych, do których zalicza się daniny publiczne w postaci kosztów sądowych. Zwolnienia od tego rodzaju danin stanowi więc odstępstwo od konstytucyjnej zasady ich powszechnego i równego ponoszenia. Dlatego winno być stosowane w sytuacjach wyjątkowych, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucenia ciężaru dotyczącego danej osoby na współobywateli (por. postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2005 r., sygn. akt FZ 478/04 niepubl.).

Skarżąca prowadziła działalność gospodarczą znacznych rozmiarów, jednak zabezpieczyła środki finansowe jedynie celem zapłaty "z góry" za usługi prawnicze świadczone przez jej pełnomocnika, ale nie zabezpieczyła - jak twierdzi - żadnych środków niezbędnych do kontynuowania postępowania sądowego w niniejszej sprawie. Już samo takie rozdysponowanie środków wpływa negatywnie na ocenę wniosku Spółki, gdyż wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika nie może mieć pierwszeństwa przed kosztami sądowymi, zwłaszcza gdy wnioskodawca domaga się uiszczenia ich za niego przez współobywateli. Skarżąca nie wykazała nadto, że nie posiada możliwości uzyskania dopłat ze strony wspólników i nie przedstawiła okoliczności towarzyszących utracie zgromadzonego w przeszłości majątku. Należy podkreślić, że Spółka powinna wykazać nie tylko, że nie ma środków na poniesienie tych kosztów, ale także, że nie ma ich, pomimo podjęcia wszelkich niezbędnych działań, by zdobyć fundusze na pokrycie wydatków (zob. postanowienie NSA z dnia 17 kwietnia 2014 r., I OZ 304/14). Również trudności z uzyskaniem dokumentacji finansowej od Prokuratury nie mogą stanowić usprawiedliwienia dla niezłożenia sprawozdania finansowego.

Sąd podzielił zatem stanowisko starszego referendarza sądowego, zgodnie z którym, Spółka nie wykazała, iż jej sytuacja majątkowa i zdolności płatnicze są na tyle złe, że nie ma ona możliwości partycypowania w kosztach postępowania sądowego z jej skargi. Sąd uznał zatem, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Nie dopatrzył się naruszenia w niniejszej sprawie przepisów art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, bowiem konstytucyjna gwarancja prawa do sądu nie ma charakteru absolutnego.

Z uwagi na całokształt powyżej wskazanych okoliczności Sąd uznał zatem, że referendarz sądowy trafnie ocenił, że przesłanka z art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. nie została spełniona.

Sąd zauważa również, że analogicznie rozstrzygnięto w innych sprawach Skarżącej, zob.m.in. postawienia WSA w Warszawie: z 19 grudnia 2017 r. III SA/Wa 3229/17, z 11 stycznia 2018 r. III SA/Wa 1961/17, z 8 lutego 2018 r. V SA/Wa 1630/17, z 7 lutego 2018 r. V SA/Wa 1963/17.

W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.