Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1941082

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 7 października 2015 r.
III SA/Wa 3315/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa.

Sędziowie WSA: Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), Elżbieta Olechniewicz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2015 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia (...) września 2014 r. nr (...) w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od stycznia do grudnia 2011 r. oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 4 kwietnia 2012 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. wpłynęła, złożona przez M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka"), deklaracja roczna o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy (PIT-4R) za 2011 r. W deklaracji wykazano pobrany podatek do przekazania do urzędu skarbowego za poszczególne miesiące roku podatkowego.

Mając na uwadze brak jakichkolwiek wpłat na rachunek urzędu skarbowego postanowieniem z dnia (...) marca 2014 r., organ pierwszej instancji wszczął z urzędu wobec Spółki postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia odpowiedzialności płatnika w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pobranego i niewpłaconego podatku od wypłaconych wynagrodzeń wykazanego w deklaracji rocznej o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT-4R za 2011 rok.

Wobec braku dowodów na uiszczenie w terminie płatności pełnej wysokości pobranych zaliczek na podatek dochodowy, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. w dniu (...) maja 2014 r. wydał decyzję, którą orzekł o odpowiedzialności podatkowej Spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pobranego i niewpłaconego podatku od wypłaconych wynagrodzeń za 2011 r. i określił wysokość należności z tytułu pobranego, a niewpłaconego podatku wykazanego w deklaracji rocznej o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT-4R w następujących kwotach: za styczeń 2011 r. w kwocie 10.804 zł, luty 2011 r. w kwocie 10.808 zł, marzec 2011 r. w kwocie 9.186 zł, kwiecień 2011 r. w kwocie 11.324 zł, maj 2011 r. w kwocie 6.916 zł, czerwiec 2011 r. w kwocie 7.040 zł, lipiec 2011 r. w kwocie 8.733 zł, sierpień 2011 r. w kwocie 7.464 zł, wrzesień 2011 r. w kwocie 11.121,00 zł, październik 2011 r. w kwocie 6.109 zł, listopad 2011 r. w kwocie 5.594 zł, grudzień 2011 r. w kwocie 5.610 zł, Dyrektor Izby Skarbowej w W.

Od powyższej decyzji, pismem z dnia 12 czerwca 2014 r., Spółka złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia (...) maja 2014 r. i o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm. zwana dalej "O.p."), art. 121 O.p., art. 122 O.p., art. 180 § 1 O.p. i art. 187 § 1 O.p., poprzez niewyjaśnienie kompleksowo stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji wydanie decyzji na podstawie wadliwie ustalonego stanu faktycznego z pominięciem istotnych okoliczności;

- art. 210 § 1 pkt 6 O.p., art. 210 § 4 O.p., poprzez wydanie decyzji zawierającej braki uzasadnienia faktycznego przejawiające się w pominięciu istotnych faktów dla rozstrzygnięcia sprawy;

- art. 30 § 1 § 4 § 5, poprzez wydanie decyzji orzekającej o odpowiedzialności płatnika bez dokładnego rozpatrzenia okoliczności sprawy.

Uzasadniając podniesione zarzuty Spółka stwierdziła, iż wydając zaskarżone rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji "pominął ustalenia dotyczące tego, czy zaliczki na podatek dochodowy rzeczywiście zostały pobrane". Zaniechano także zbadania przesłanek wyłączających odpowiedzialność płatnika za nieodprowadzone podatki. Stosownie bowiem do dyspozycji art. 30 § 5 O.p., decyzji o odpowiedzialności płatnika nie można wydać, gdy odrębne przepisy tak stanowią lub podatek nie został pobrany z winy podatnika (umyślnej lub nieumyślnej). Do ustalenia powyższego jest przy tym, w ocenie Spółki, zobowiązany organ podatkowy (wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 października 2004 r., sygn. akt III SA 2049/03). Sądy administracyjne wielokrotnie bowiem podkreślały, że zanim fiskus orzeknie o odpowiedzialności płatnika, powinien ustalić nie tylko, czy winy za niedopełnienie przez niego obowiązków nie ponosi podatnik, ale również inne okoliczności". Powyższe wynika z instrumentalnego charakteru obowiązków płatnika (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Ol 68/08). Tymczasem, zdaniem Skarżącej, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. orzekł co do odpowiedzialności podmiotu za zobowiązania podatkowe bez dokładnego zbadania okoliczności faktycznych naruszając tym samym zasadę praworządności.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia (...) września 2014 r., nr (...) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji powołał się na treść art. 8 oraz art. 30 § 1 O.p a także art. 31 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 z późn. zm. dalej "u.p.d.o.f.") i stwierdził, że słusznie NUS uznał, że skoro Spółka nie wywiązała się ze swoich obowiązków płatnika, to po stronie organu podatkowego powstał obowiązek wydania decyzji, o której mowa w art. 30 § 4 O.p. Odpowiedzialność płatnika związana jest bowiem z niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem podstawowych czynności, jakie zgodnie z prawem jest on zobowiązany realizować. Stosownie zaś do art. 30 § 4 O.p. organ podatkowy, który stwierdzi niewykonanie przez płatnika obowiązków ciążących na nim z mocy ustawy zobligowany jest do wydania decyzji o odpowiedzialności podatkowej płatnika, w której określa jednocześnie wysokość należności z tytułu niepobranego lub pobranego a niewpłaconego podatku. Z zebranego materiału dowodowego (deklaracja PIT-4R) wynika zaś, że Spółka mimo pobrania zaliczek, których wysokość nie była kwestionowana, nie przekazała ich na konto właściwego urzędu skarbowego. W konsekwencji, mając na uwadze dane wskazane przez Spółkę oraz ww. informację o braku dokonania wpłat podatków za ww. okres na konto urzędu, organ pierwszej instancji nie miał prawnej możliwości odstąpienia od wydania przedmiotowej decyzji. W przypadku, gdy przepisy podatkowe powierzają określonym podmiotom obliczenie i pobieranie od podatnika zaliczek na podatek oraz wpłacenia ich na właściwy rachunek urzędu skarbowego to podmiot ten, jako płatnik - w razie niedopełnienia powołanych wyżej obowiązków, zgodnie z treścią art. 30 § 1 O.p. oraz art. 51 O.p. i art. 53 § 1, 3 i 4 O.p. - ponosi odpowiedzialność podatkową wraz z należnymi do dnia zapłaty odsetkami za zwłokę. W związku z tym, zdaniem organu odwoławczego, prawidłowo organ pierwszej instancji orzekł o odpowiedzialności płatnika za pobrane a niewpłacone zaliczki na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych i określono należność w tym podatku w kwotach wskazanych przez Spółkę w złożonej deklaracji. Organ odwoławczy podkreślił, że zarówno w toku postępowania, jak i w odwołaniu od zaskarżonego rozstrzygnięcia, Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów, które mogłyby podważyć dane wskazane przez nią w przedmiotowej deklaracji PIT-4R.

Odnosząc się do zarzutu zaniechania przez organ podatkowy wyjaśnienia czy zaliczki zostały rzeczywiście pobrane, a także czy nie zaistniały przesłanki negatywne wyłączające odpowiedzialność płatnika, o których mowa w art. 30 § 5 O.p. organ odwoławczy wskazał, że ustawodawca mocą art. 30 § 5 O.p., wyłączył stosowanie art. 30 § 1-4 O.p. jeżeli odrębne przepisy stanowią inaczej albo jeżeli podatek nie został pobrany z winy podatnika. W tych przypadkach organ podatkowy wydaje decyzję o odpowiedzialności podatnika. DIS wyjaśnił, że organ podatkowy winien przesłankę wyłączającą odpowiedzialność płatnika uwzględnić z urzędu przy orzekaniu w przedmiotowym zakresie, jednak w jego ocenie błędnie Spółka zarzuciła, że w sprawie zachodziła możliwość zastosowania przywołanego przepisu. Stosownie bowiem do złożonej przez Spółkę deklaracji PIT-4R zaliczki na podatek dochodowy zostały pobrane, ale niewpłacone na rachunek właściwego urzędu skarbowego. Zdaniem organu, w sprawie nie ma podstaw do zastosowania wyłączenia z art. 30 § 5 O.p., który odnosi się do sytuacji, gdy podatek nie został pobrany. Ustawodawca w art. 8 O.p. nałożył na płatnika trzy podstawowe obowiązki, tj. obowiązek obliczenia, pobrania oraz wpłacenia podatku we właściwym terminie organowi podatkowemu. Zgodnie zaś z zebranym materiałem dowodowym, Spółka obliczyła i pobrała przedmiotowe zaliczki, jednakże nie odprowadziła ich we właściwej kwocie na rachunek Naczelnika Urzędu Skarbowego. W konsekwencji prawidłowo organ pierwszej instancji wszczął postępowanie w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności płatnika w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pobranego i niewpłaconego podatku od wypłaconych wynagrodzeń wykazanego w deklaracji rocznej o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT-4R za 2011 r. Zakres postępowania wyklucza natomiast prawną możliwość zastosowania ww. przepisu. Jednocześnie wskazał, iż Spółka mogła się bronić przed orzeczeniem o odpowiedzialności poprzez wykazanie, że przedmiotowych zaliczek nie pobrała, co w sprawie nie miało jednak miejsca. Organ odwoławczy podkreślił również, że Spółka nie próbowała w jakikolwiek sposób podważyć zasadności przeprowadzonego postępowania podatkowego. W toku postępowania Spółka nie złożyła jakichkolwiek wyjaśnień i nie udzieliła informacji, które podważałyby dane zawarte w deklaracji. Również w odwołaniu nie przedstawiono żadnych dowodów, które odnosiłyby się do zarzutu naruszenia art. 30 § 5 O.p. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, wobec powyższego bez znaczenia dla odpowiedzialności Spółki jako płatnika pozostają argumenty dotyczące zaniechania zbadania czy płatnik nie pobrał podatku z winy podatnika.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie w sprawie prowadzone było z zachowaniem reguł przewidzianych przepisami ustawy Ordynacja podatkowa oraz w sposób staranny i merytorycznie poprawny.

Ustosunkowując się z kolei do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 O.p. oraz art. 210 § 4 O.p. poprzez wydanie decyzji zawierającej braki uzasadnienia faktycznego przejawiające się w pominięciu istotnych faktów dla rozstrzygnięcia sprawy, organ odwoławczy stwierdził, że sporządzone przez NUS uzasadnienie spełnia wskazany wymóg i pozwala skontrolować tok przeprowadzonego rozumowania prawniczego, który doprowadził organ pierwszej instancji do zajętego w sprawie stanowiska oraz ocenić jego poprawność.

Pismem z dnia 9 października 2014 r. Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję podnosząc te same zarzuty co w odwołaniu. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ drugiej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W ocenie Sądu, skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a."), uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem sporu jest zasadność orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej płatnika i określenia wysokości należności z tytułu pobranego a niewpłaconego podatku wskazanego w deklaracji rocznej o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy za 2011 r.

Legalna definicja płatnika, czyli podmiotu pośredniczącego między podatnikiem a organem podatkowym przy wykonywaniu zobowiązania podatkowego, została zawarta w art. 8 O.p. Zgodnie z tym przepisem, płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. W celu realizowania powyższych obowiązków płatnicy zobowiązani są także do wykonywania różnorakich czynności o charakterze organizacyjnym, rachunkowym, księgowym i bankowym, a także gromadzenia i przechowywania dokumentów związanych z poborem podatków. W przypadku niewykonania obowiązków wymienionych w art. 8 O.p., płatnik ponosi odpowiedzialność, o której mowa w art. 30 O.p. Stosownie bowiem do art. 30 § 1 O.p., płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony. W sytuacji niewykonania obowiązków z art. 8 O.p., organ podatkowy wydaje decyzję o odpowiedzialności podatkowej płatnika. W myśl art. 30 § 4 O.p., jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi okoliczność, o której mowa w § 1 (...), organ ten wydaje decyzję o odpowiedzialności podatkowej płatnika (...), w której określa wysokość należności z tytułu niepobranego lub pobranego, a niewpłaconego podatku. Decyzję, o której mowa w § 4 (...), organ podatkowy może wydać również po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego (art. 30 § 6 O.p.). Wskazać także należy, że w myśl art. 3 pkt 3 O.p., ilekroć mowa jest o podatkach - rozumie się przez to również: a) zaliczki na podatki, b) raty podatków, jeżeli przepisy prawa podatkowego przewidują płatność podatku w ratach, c) opłaty oraz niepodatkowe należności budżetowe. W doktrynie definiuje się zaliczkę na podatek jako płatność na poczet należnego w danym okresie rozliczeniowym podatku, która wynika z obowiązku podatkowego i która dokonywana jest w czasie trwania okresu rozliczeniowego, obciążając dotychczasowy - jeszcze do końca nieustalony - przedmiot opodatkowania. Wysokość i terminy płatności zaliczki na podatek określone są w przepisach prawa podatkowego. Zaliczka na podatek powstaje w jeszcze niezamkniętym stanie podatkowoprawnym - przed upływem danego okresu rozliczeniowego (zob. A. Bartosiewicz, R. Kubacki, PIT. Komentarz, Lex 2013). Skarżąca spółka, jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, zobowiązana była - na podstawie art. 31 u.p.d.o.f. - obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na ten podatek. Stosownie zaś do art. 38 ust. 1 u.p.d.o.f., jej obowiązkiem było także przekazanie kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. W terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy są natomiast obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby, roczną deklarację, według ustalonego wzoru.

Z zebranego przez organy podatkowe materiału dowodowego wynika, że Spółka mimo wykazania pobranych zaliczek na podatek dochodowy za okres styczeń - grudzień 2011 r. nie przekazała ich w całości, w terminach ich płatności, na rachunek organu podatkowego. Ta okoliczność nie była kwestionowana przez Spółkę, chociaż miała ona taką możliwość. Organy podatkowe słusznie zauważyły, że w toku postępowania Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów (dokumentów), które mogłyby podważyć dane wskazane przez nią w deklaracjach PIT-4R. W konsekwencji, na podstawie danych podanych przez stronę (deklaracje) i porównania ich z przekazanymi na konto urzędu skarbowego podatkami (zaliczkami), organy podatkowe zasadnie uznały, że Spółka, jako płatnik, nie wywiązała się z nałożonego na nią obowiązku.

W związku z powyższym po stronie organu podatkowego powstał obowiązek wydania decyzji, o której mowa w art. 30 § 4 O.p. Należy podkreślić, że samo stwierdzenie przez organ, że całość lub część kwoty podatku nie wpłynęła w terminie, jest wystarczającą podstawą do wydania decyzji, o której mowa w art. 30 § 4 O.p. Słusznie wywodzi Dyrektor Izby Skarbowej w W., że stwierdzając zaistnienie jednego z ww. przypadków (niepobranie lub niewpłacenie podatku), organ podatkowy obowiązany jest do wydania decyzji o odpowiedzialności płatnika, nie mając prawnej możliwości odstąpienia od wydania przedmiotowej decyzji. W niniejszej sprawie, organ podatkowy był zobowiązany zastosować rozwiązania zawarte w art. 30 § 1-5 O.p. i orzec o odpowiedzialności płatnika za pobrany a niewpłacony podatek.

Według Sądu, bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 30 § 5 O.p., w myśl którego przepisów art. 30 § 1-4 O.p. nie stosuje się, jeżeli odrębne przepisy stanowią inaczej albo jeżeli podatek nie został pobrany z winy podatnika. Oznacza to, że płatnik nie ponosi odpowiedzialności wówczas, gdy podatek nie został pobrany z winy samego podatnika. W takim przypadku organ jest zobowiązany do wydania decyzji jedynie o odpowiedzialności podatnika. "Winę" podatnika należy rozumieć jako wszelkie przyczyny leżące po stronie podatnika (jego działania lub zaniechania, np. podanie płatnikowi nieprawdziwych informacji lub niedostarczenie wymaganych danych) i wpływające na zachowanie się płatnika, niekoniecznie zawinione w rozumieniu przepisów prawa cywilnego lub karnego. Warunkiem przyjęcia, że niepobranie podatku obciąża płatnika jest uprzednie wykluczenie winy podatnika (zob. wyrok NSA z dnia 14 marca 1995 r., SA/Wr 2229/94, Monitor Podatkowy 1995, nr 11, s. 338-339). Słusznie więc Skarżąca podnosi, że organ podatkowy winien tę przesłankę uwzględnić przy wydawaniu decyzji o orzeczeniu odpowiedzialności z urzędu. Błędnie jednak Spółka zarzuca, że w sprawie Dyrektor Izby Skarbowej tego nie uczynił. W treści zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyraźnie wskazał, że przesłanka negatywna z art. 30 § 5 O.p. nie ma zastosowania w sprawie, gdyż podatek został pobrany, ale niewpłacony na konto właściwego urzędu skarbowego. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie ma podstaw do zastosowania wyłączenia z art. 30 § 5 O.p. Jak wskazano wcześniej, ustawodawca nałożył na płatnika podatku trzy podstawowe obowiązki, tj. obowiązek obliczenia, pobrania i wpłacenia podatku lub zaliczki na podatek organowi podatkowemu (art. 8 O.p.). Zgodnie z zebranym materiałem dowodowym Spółka obliczyła i pobrała przedmiotowe zaliczki, jednakże nie odprowadziła ich we właściwej kwocie na rachunek Naczelnika Urzędu Skarbowego. W konsekwencji prawidłowo organ I instancji wszczął postępowanie w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności płatnika w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pobranego i niewpłaconego podatku od wypłaconych wynagrodzeń wykazanego w deklaracji rocznej o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT -4R za 2011 r., przyjmując, że zakres postępowania wyklucza prawną możliwość zastosowania art. 30 § 5 O.p. W ocenie Sądu, Spółka mogłaby się bronić przed orzeczeniem o odpowiedzialności podatkowej tylko poprzez wykazanie, że przedmiotowych zaliczek nie pobrała, co w sprawie nie miało miejsca. Spółka ani w odwołaniu, ani w skardze (która w zasadzie była powtórzeniem zarzutów podniesionych w odwołaniu), nie próbowała w jakikolwiek sposób podważyć zasadności przeprowadzonego postępowania podatkowego. Reasumując, z uwagi na powyższe, bezpodstawne są zarzuty odnośnie naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 30 § 5 O.p. Zdaniem Sądu, organy podatkowe zasadnie orzekły o odpowiedzialności podatkowej Skarżącej, jako płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych i określiły wysokości należności z tytułu pobranego a niewpłaconego podatku wykazanego w deklaracji rocznej o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT-4R.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 120 O.p., w myśl którego organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego - także poprzedzająca ją decyzja organu I instancji - zawiera prawidłowe wskazanie podstawy prawnej podjętego rozstrzygnięcia. Według Sądu, orzekające w sprawie organy podatkowe prawidłowo zastosowały regulacje art. 30 § 1-4 O.p. Nie doszło więc do naruszenia zasady praworządności. W konsekwencji, zarzuty Spółki w tym zakresie Sąd uznał za chybione. Zgodnie z art. 122 O.p., w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (zasada prawdy obiektywnej). Rozwinięcie zasady prawdy obiektywnej stanowi uregulowanie zamieszczone w art. 187 § 1 O.p., w myśl którego, organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Stosownie zaś do art. 180 § 1 O.p., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W ocenie Sądu, organy podatkowe dokładnie ustaliły stan faktyczny sprawy i uwzględniły całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Stosownie do art. 210 § 1 pkt 6 O.p., decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Natomiast, zgodnie z art. 210 § 4 O.p., uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności; uzasadnienie prawne zawiera zaś wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Zdaniem Sądu, w zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w W. zawarł prawidłowe uzasadnienie, w którym przedstawił i ocenił fakty mające zastosowanie w sprawie. Ponadto odpowiednio zastosował przepisy prawa podatkowego obowiązujące w danym stanie faktycznym. Za bezpodstawne należy więc uznać zarzuty Skarżącej w zakresie naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 120, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p.

Z powyższych względów, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - skargę oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.