III SA/Wa 3210/16 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2599412

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2017 r. III SA/Wa 3210/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (spr.).

Sędziowie: del., SO Ewa Izabela Fiedorowicz, WSA Sławomir Kozik.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2017 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) września 2016 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r. oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Burmistrz Miasta i Gminy P. decyzją z dnia (...) lutego 2011 r. ustalił M. D. (Skarżąca) wymiar podatku od nieruchomości położonej w miejscowości N., (...), na 2011 r. w wysokości 306 zł. Organ I instancji naliczył podatek w oparciu o uchwałę Rady Miejskiej w P. nr 1577/LI1I/2010 z dnia 10 listopada 2010 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Miasta i Gminy P. (Dz. Urz. Woj. Nr 209, poz. 6727).

W wyniku złożonego przez Skarżącą odwołania od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia (...) lutego 2012 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji argumentując, iż podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Po rozpatrzeniu skargi na tę decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 1491/12, uchylił zaskarżoną decyzję stwierdzając, że w aktach sprawy brak jest wypisu z ewidencji gruntów wskazującego na aktualnie zawarte w niej zapisy.

Po powtórnym rozpoznaniu sprawy, biorąc pod uwagę wytyczne zawarte w wyroku III SA/Wa 1491/12, Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. SKO wskazało, że podstawą do ustalenia wysokości podatku od nieruchomości na rok 2011 jest ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r. Nr 716 z późn. zm., poz. 613 z późn. zm. - dalej u.p.o.l.), zaś stawkę przyjęto zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w P. nr 1577/LIII/2010 z dnia 10 listopada 2010 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Miasta i Gminy P. Kolegium odwołało się do treści art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz. 520 z późn. zm.), zgodnie z którym podstawę wymiaru podatków i świadczeń, jak również oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków i podkreśliło, że w aktach sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów dotyczący nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania aktualny według stanu na dzień 12 marca 2015 r. Wskazano, że z akt sprawy wynika, iż działka położona w miejscowości N., (...) sklasyfikowana jest jako tereny mieszkaniowe oznaczone symbolem "B" od 2008 r. i w latach 2009-2014 nie dokonywano zmian w klasyfikacji gruntu.

W skardze na tę decyzję Skarżąca wskazała, że zapłaciła podatek za dom, natomiast nie zapłaciła 270 zł za grunt, bo sporna jest klasyfikacja gruntów. Zdaniem Skarżącej, jej działka "jest zadrzewiona i zakrzewiona położona na VI klasie gleboznawczej gruntów". Skarżąca postawiła pytanie, czy istnieje "w przepisach prawnych" taki dokument jak wypis z ewidencji gruntów. Wątpliwe jest dla niej i to, czy decyzja I instancji wydana w 2011 r. po upływie 5 lat jest nadal "obowiązująca".

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga była nieuzasadniona.

Kontroli Sądu poddano decyzję SKO w W. z dnia (...) września 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia 17 marca 2011 r. ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości położonej w miejscowości N. za 2011 r. w wysokości 306 zł.

Decyzja Kolegium została wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy po uchyleniu jej wyrokiem tut. Sądu z dnia 8 stycznia 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 1491/12.

Zgodnie z art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Organ podatkowy (SKO) związany więc był poglądem prawnym uprzednio wyrażonym przez tut. Sąd w prawomocnym wyroku kasacyjnym (wyrok w sprawie III SA/Wa 1491/12) oraz wskazaniami co do dalszego postępowania. Związanie to dotyczy również tut. Sądu przy rozpoznaniu skargi wniesionej na decyzję wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy (wyrok niniejszy w sprawie III SA/Wa 3210/16).

W wyroku w sprawie w sprawie III SA/Wa 1491/12 Sąd wskazał, że zgodnie z art. 21 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawą wymiaru podatków i świadczeń powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Sąd zauważył także, że na konieczność ustalania charakteru gruntu na potrzeby opodatkowania na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, wskazuje bezpośrednio przepis art. 1a ust. 3 u.p.o.l, który wskazuje, że przez użyte w ustawie określenia, w tym "grunty zadrzewione i zakrzewione" rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków.

Sąd uznał za prawidłowe jest stanowisko SKO odnośnie związania organów podatkowych w zakresie ustaleń co do powierzchni nieruchomości oraz klasyfikacji gruntu danymi wynikającymi z ewidencji gruntów (art. 21 ust. 1 u.p.g.k.). Sąd zwrócił też uwagę na ukształtowany w orzecznictwie pogląd, według którego ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy jego wymiaru niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Zdaniem Sądu, ewidencja gruntów jest dla organu podatkowego urzędowym źródłem informacji o osobie właściciela i posiadacza samoistnego oraz o samej nieruchomości, tj. o gruncie i o budynku. Jest dokumentem urzędowym, korzystającym z domniemania autentyczności i prawdziwości. Domniemania tego nie można podważyć oświadczeniem osoby trzeciej. Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. i stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone.

Odnosząc się do stanowiska Skarżącej, która kwestionowała prawidłowość zapisów w ewidencji, jak i zgodność dokonanych zmian w ewidencji ze stanem faktycznym (nie zgadzała się z klasyfikacją gruntów oznaczonych symbolem "B" jako tereny mieszkaniowe, a ponadto wskazywała, że jej działka znajduje się na terenie, który uprawnia do zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l.), Sąd wskazał, że ustaleń w tym zakresie organy mają obowiązek dokonywać zgodnie z powołanym art. 21 ust. 1 u.p.g.k. Zaznaczył przy tym, że w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji gruntów. Jak podkreślił, to na podatniku ciąży obowiązek doprowadzenia do zgodności tych danych ze stanem rzeczywistym. Jeżeli zatem strona kwestionuje zawarte dane w ewidencji gruntów i budynków, to powinna najpierw wystąpić o ich korektę, w trybie określonym w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Powodem uchylenia skarżonej decyzji był - jak pokreślił Sąd - brak w aktach wypisu z ewidencji gruntów i budynków potwierdzających dane przyjęte przez organy podatkowe do określenia podstawy opodatkowania. W aktach sprawy znajdowało się bowiem jedynie zawiadomienie o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków z listopada 2009 r., które przesłane zostało przez Skarżącą wraz z odwołaniem.

Zdaniem Sądu, brak w aktach ewidencji gruntów potwierdzającej, że dane zawarte w decyzji organu podatkowego są zgodne z aktualnymi zapisami w ewidencji gruntów narusza art. 122 i 180 § 1 O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ramach wykonania tego wyroku SKO uzupełniło materiał dowodowy o wypis z rejestru gruntów według stanu na dzień 12 marca 2015 r., z którego wynika, że działka Skarżącej jest oznaczona symbolem B - tereny mieszkaniowe oraz o pisma Starosty P. z dnia 3 lutego i 16 lutego 2015 r., w których wyjaśniono, że zmiana użytku B-RVI na B w ewidencji gruntów nastąpiła w dniu 26 lutego 2003 r. i stan ten jest nadal aktualny (nie uległ zmianie). Potwierdza to decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa M. z dnia (...) grudnia 2010 r. o utrzymaniu dotychczasowych zapisów w operacie ewidencji gruntów i budynków odnośnie działki Skarżącej (w aktach). Do akt włączono również pismo Dyrektora (...) z dnia 8 lutego 2016 r., w którym wyjaśniono, że działka Skarżącej znajduje się na terenie C., a nie - jak tego wymaga ustanawiający zwolnienie podatkowe przepis art. 7 ust. 1 pkt 8) u.o.p.o.l. - w parku narodowym lub rezerwacie przyrody.

Konsekwencją tych ustaleń było utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji.

Sąd ustalenia te i będące ich wynikiem rozstrzygnięcie organu odwoławczego w pełni aprobuje.

W pierwszej kolejności odnieść się jednak trzeba do pytania Skarżącej o dopuszczalność orzekania w rozpoznanej sprawie z uwagi na upływ czasu.

Otóż decyzja I instancji w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego podatku od nieruchomości za 2011 r. została wydana (...) lutego 2011 i doręczona Skarżącej 6 marca 2011 r.

Zgodnie z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2 (zobowiązanie powstające z chwilą doręczenia decyzji ustalającej, do której to kategorii należy decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości osobom fizycznym - art. 6 ust. 7 u.p.o.l.), nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Decyzja I instancji została doręczona o czasie, w 2011 r.

Zgodnie z art. 239a O.p., decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Wobec tego, że od decyzji I instancji Skarżąca wniosła odwołanie, decyzja ta nie podlegała wykonaniu do czasu jej uostatecznienia. Do ostateczności tej decyzji doszło w wyniku utrzymania jej w mocy decyzją SKO z dnia (...) lutego 2012 r. i dopiero od tego momentu decyzja stała się wykonalna, a więc zaktualizował się obowiązek zapłaty podatku (14 dni od daty doręczenia decyzji Kolegium - art. 47 § 1 i 2 O.p.).

Zgodnie z art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Zobowiązanie Skarżącej przedawniłoby się zatem dopiero z końcem 2017 r. (licząc od końca roku 2012).

W międzyczasie Skarżąca wniosła - jak wiadomo - skargę do sądu administracyjnego, co spowodowało przerwę biegu przedawnienia. Zgodnie bowiem z art. 70 § 6 pkt 2 O.p., bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Według art. 70 § 7 pkt 2 O.p., po zawieszeniu biegu terminu przedawnienia termin ten biegnie dalej od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności.

Stąd nie może być mowy o przedawnieniu zobowiązania Skarżącej.

Przechodząc do oceny skarżonej decyzji w pozostałym zakresie należy zauważyć, że stosownie do art. 6 ust. 6 u.p.o.l., osoby fizyczne są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości (lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3). Zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości osób fizycznych powstaje - jak już zaznaczono - z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 2 O.p.). Zgodnie z art. 21 § 5 O.p., jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2, ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym.

W rozpoznanej sprawie organy zasadnie stwierdziły, że podane przez Skarżącą dane do opodatkowania są niezgodne ze stanem faktycznym. Zasadnie nie przyznały Skarżącej racji, że jej działka jest zadrzewiona i zakrzewiona i położona na VI klasie gleboznawczej gruntów. Zasadnie odwołały się do treści art. 21 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne i ustalenia zobowiązania podatkowego dokonały na podstawie danych z ewidencji gruntów. Z ewidencji tej wynika, że grunt Skarżącej został sklasyfikowany jako tereny mieszkaniowe (B), a nie grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych.

Podmiot, przedmiot i podstawa opodatkowania zostały więc ustalone prawidłowo, podobnie prawidłowo zastosowano stawkę podatku dla gruntu (pozostałe) i budynku (mieszkalne).

W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.