III SA/Wa 3186/16 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2599388

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2017 r. III SA/Wa 3186/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Sobocha.

Sędziowie WSA: Grzegorz Nowecki, Anna Wesołowska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2017 r. sprawy ze skargi Zakładu R. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 9 sierpnia 2016 r. nr IPPB4/4511-729/16-2/GF w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zakład R. (dalej "Skarżący" lub "Zakład") wnioskiem z 27 czerwca 2016 r. wystąpił o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych związanych ze zwrotem pracownikowi kosztów za używanie samochodu prywatnego do celów służbowych.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Skarżący jest jednostką organizacyjną W., działającą w formie samorządowego zakładu budżetowego W. utworzoną Uchwałą Rady W. z dnia 2 grudnia 2004 r. w sprawie utworzenia zakładu budżetowego Miasta pod nazwą Zakład R. Przedmiotem działania Skarżącego jest realizacja zadań własnych W. w zakresie dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego.

Skarżący jest pracodawcą w rozumieniu Kodeksu Pracy będąc równocześnie płatnikiem zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Pracownicy Skarżącego, w związku z wykonywaniem wynikających z umowy o pracę obowiązków służbowych, używają do celów służbowych związanych ze statutową działalnością Skarżącego prywatnych samochodów osobowych. Pracownicy używający samochodów prywatnych do celów służbowych wykonują pracę na terenie W.

W Zakładzie obowiązuje zarządzenie Nr (...) Dyrektora zakładu R. z dnia 26 września 2005 r. w sprawie używania przez pracowników Zakładu prywatnych samochodów osobowych do celów służbowych oraz zwrotu kosztów z tego tytułu. Stosownie do przedmiotowego zarządzenia pracownicy Zakładu są uprawnień do używania prywatnych samochodów osobowych do celów służbowych po akceptacji przez Dyrektora Zakładu wniosku o używanie przez pracownika samochodu prywatnego do celów służbowych, w którym określony jest miesięczny limit kilometrów przyznany pracownikowi oraz po zawarciu umowy cywilnoprawnej o używanie samochodu prywatnego do celów służbowych. Pracownicy używający samochody prywatne do celów służbowych w ciągu miesiąca sami pokrywają koszty używania tych samochodów do celów służbowych. Zwrot pracownikowi kosztów używania jego prywatnego samochodu do celów służbowych następuje w formie miesięcznego ryczałtu, obliczonego jako iloczyn stawki za 1 kilometr i miesięcznego, przyznanego przez Dyrektora, limitu kilometrów, po złożeniu przez pracownika pisemnego oświadczenia o używaniu przez niego prywatnego samochodu do celów służbowych w danym miesiącu według wzoru, stanowiącego załącznik do umowy o używanie samochodu prywatnego do celów służbowych. Ponadto, stosownie do przedmiotowego zarządzenia, kwotę miesięcznego ryczałtu zmniejsza się o jedną dwudziestą drugą za każdy roboczy dzień nieobecności pracownika w miejscu pracy z powodu choroby, urlopu, podróży służbowej trwającej co najmniej 8 godzin lub innej nieobecności w pracy oraz za każdy dzień roboczy, w którym pracownik nie dysponował samochodem prywatnym do celów służbowych. Pracownicy używający samochodów prywatnych do celów służbowych wykonujący obowiązki wynikające z umowy o pracę nie pozostają w podróży służbowej w rozumieniu art. 775 k.p.

W tak zakreślonym stanie faktycznym zadane zostało następujące pytanie:

Czy koszty używania prywatnych samochodów do celów służbowych zwracane w formie miesięcznego ryczałtu pracownikom, nie pozostającym w podróży służbowej na podstawie pisemnego oświadczenia o używaniu przez nich prywatnych samochodów do celów służbowych w danym miesiącu stanowią przychód pracowników i czy podlegają opodatkowaniu w zakresie podatku od osób fizycznych w świetle wyroku z dnia 15 kwietnia 2016 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt II FSK 635/14)?

W ocenie Skarżącego, z brzmienia art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm., dalej "ustawa"), wynika, że przepisy te dotyczą realnych przysporzeń majątkowych, które de facto zaspokajają potrzeby pracownika w jego sferze osobistej. W przypadku, gdy pracownik wykonując obowiązki służbowe używa w celu ich wykonywania samochód prywatny i pokrywa koszty jego używania, to czyni to w imieniu oraz na rzecz pracodawcy. Zatem zwrot pracownikowi kosztów używania jego prywatnego samochodu do celów służbowych następujący w formie miesięcznego ryczałtu, nie jest przychodem po stronie pracownika i nie podlega opodatkowaniu w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, a co za tym idzie wyłączony jest wówczas obowiązek uwzględnienia kosztów ponoszonych przez pracodawcę do podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne oraz zdrowotne.

Koszty zwracane w formie ryczałtu pracownikowi używającemu samochód prywatny do celów służbowych mają bezpośredni związek z wykonywaniem obowiązków służbowych wynikających z umowy o pracę, a więc z celami służbowymi a nie osobistymi pracownika.

Na potwierdzenie swojego stanowiska Skarżący przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 635/14, w którym powołano się na Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13

W świetle powyższego Skarżący stanął na stanowisku, że zwrotu kosztów za używanie samochodu prywatnego do celów służbowych w związku z wykonywaniem obowiązków wynikających z umowy o pracę, w formie ryczałtu nie należy traktować jako przychodu ze stosunku pracy a tym samym pobierać i odprowadzać z tego tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Interpretacją indywidualną z 9 sierpnia 2016 r. Minister Finansów (Minister) uznał stanowisko Skarżącego za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu Minister przywołał brzmienie art. 9 ust. 1, art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 ustawy. Następnie wyjaśnił, że zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 23b ww. ustawy, wolny od podatku dochodowego jest zwrot kosztów poniesionych przez pracownika z tytułu używania pojazdów stanowiących własność pracownika, dla potrzeb zakładu pracy, w jazdach lokalnych, jeżeli obowiązek ponoszenia tych kosztów przez zakład pracy albo możliwość przyznania prawa do zwrotu tych kosztów wynika wprost z przepisów innych ustaw - do wysokości miesięcznego ryczałtu pieniężnego albo do wysokości nieprzekraczającej kwoty ustalonej przy zastosowaniu stawek za 1 kilometr przebiegu pojazdu, określonych w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra, jeżeli przebieg pojazdu, z wyłączeniem wypłat ryczałtu pieniężnego, jest udokumentowany w ewidencji przebiegu pojazdu prowadzonej przez pracownika; przepis art. 23 ust. 7 stosuje się odpowiednio.

Minister wyjaśnił następnie, że zwrot kosztów poniesionych przez pracownika z tytułu używania pojazdów stanowiących własność pracownika, dla potrzeb zakładu pracy jest wolny od podatku dochodowego, jeżeli samochód jest wykorzystywany w jazdach lokalnych, a obowiązek ponoszenia tych kosztów przez zakład pracy albo możliwość przyznania prawa do zwrotu tych kosztów wynika wprost z przepisów odrębnych ustaw.

Odrębnymi ustawami do których odsyła art. 21 ust. 1 pkt 23b ww. ustawy są:

a.

ustawa z dnia 5 września 2008 r. o komercjalizacji państwowego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej "Poczta Polska" (Dz. U. Nr 180, poz. 1109, z późn. zm.),

b.

ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59 z późn. zm.),

c.

ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 163, z późn. zm.).

Powyższe zwolnienie obejmuje zatem tylko niektórych pracowników, dla których ww. ustawy przewidują możliwość przyznania prawa do zwrotu kosztów poniesionych z tytułu używania pojazdów stanowiących własność pracownika lub nakładają na pracodawcę obowiązek ich zwrotu.

W pozostałych przypadkach ryczałt samochodowy za tzw. jazdy lokalne jest opodatkowany.

Skoro więc brak jest przepisów odrębnych ustaw, które gwarantowałyby pracownikom Skarżącego możliwość przyznania prawa do zwrotu poniesionych kosztów z tytułu korzystania z prywatnego samochodu do celów służbowych w jazdach lokalnych, to przyznany zwrot nie mieści w dyspozycji cytowanego przepisu art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy.

Oznacza to, że kwota wypłacanego przez Skarżącego pracownikowi świadczenia stanowiącego zwrot kosztów z tytułu używania przez niego samochodu prywatnego w celach służbowych do jazd lokalnych, będzie stanowić przychód pracownika w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy, który winien być opodatkowany wraz z innymi przychodami ze stosunku pracy.

Skarżący, jako płatnik ma obowiązek doliczyć ww. ryczałt do wynagrodzenia wypłaconego w danym miesiącu i od łącznej wartości obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy według zasad przewidzianych dla opodatkowania przychodów ze stosunku pracy, zgodnie z przepisami art. 31, 32 i 38.

Odnosząc się natomiast do powołanego przez Skarżącego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2016 r., dla którego punktem wyjścia był wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., Minister wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie wyrok ten nie będzie miał zastosowania. Dotyczył on bowiem pojęcia "nieodpłatnych świadczeń" o których mowa w art. 11 ust. 1 ustawy. Stosowanie tez zawartych w tym wyroku do świadczeń o charakterze pieniężnym otrzymywanych przez pracownika (podatnika) nie jest więc uzasadnione.

Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu Skarżący wezwał go do usunięcia naruszenia prawa a następnie wniósł do tutejszego sądu skargę, zarzucając interpretacji indywidualnej:

1.

niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisu materialnego art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że świadczenie stanowiące zwrot kosztów z tytułu używania przez pracownika samochodu prywatnego w celach służbowych będzie stanowić przychód pracownika, który powinien być opodatkowany wraz z innymi przychodami ze stosunku pracy;

2.

niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisów postępowania a mianowicie art. 14b § 2 i 3 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, że przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stan faktyczny nie ma wpływu na powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie skarżącej.

Z uwagi na powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji i rozstrzygnięcie o kosztach postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna.

W skardze postawione zostały zarówno zarzuty naruszenia prawa procesowego jak i prawa materialnego.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego wyjaśnić należy, że organ nie naruszył przywołanych w punkcie 2 petitum skargi przepisów.

Stosownie do art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej, interpretacja indywidualna dotyczyć może zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Jak wynika z treści wniosku o udzielenie interpretacji złożonego przez Skarżącego, dotyczył on zaistniałego stanu faktycznego, do którego w zaskarżonej interpretacji odniósł się organ.

Drugi z przywołanych przez Skarżącego przepisów to jest art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej nie odnosi się do działań organu ale do skierowany jest do podmiotu występującego o wydanie interpretacji indywidualnej i nakazuje mu wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W realiach przedmiotowej sprawy organ nie naruszył powołanego przepisu. Wydanie interpretacji indywidualnej świadczy o tym, że w ocenie organu Skarżący wypełnił obowiązki co do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie oceny tegoż stanu faktycznego.

Niezasadne jest również stanowisko Skarżącego, że organ błędnie przyjął iż przedstawiony we wniosku stan faktyczny nie ma wpływu na powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego.

Przedstawiony stan faktyczny dotyczył uzyskiwanych przez pracowników Skarżącego świadczeń w związku z korzystaniem przez nich z samochodów prywatnych dla celów służbowych. Sposób sformułowania pytania, jak również przedstawiony przez Skarżącego stan faktyczny oraz jego ocena wskazywały, że Skarżący ma wątpliwości co do zakresu obowiązków podatkowych swoich pracowników, a nie własnych. W tym zakresie Skarżący jest wyłącznie płatnikiem, jednak z tego właśnie tytułu możliwe było uznanie go za zainteresowanego w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej i wydanie interpretacji indywidualnej. Nie sposób jednak uznać, by w związku z przedstawionym stanem faktycznym powstawały jakiekolwiek zobowiązania podatkowe po stronie Skarżącego. Skarżący jest wyłącznie płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych jako ich pracodawca.

Jednocześnie wskazać należy, że wbrew stanowisku wyrażonemu w petitum skargi, Minister odniósł się do przedstawionego stanu faktycznego i uznał, że ma on wpływ na zakres zobowiązań podatkowych pracowników Skarżącego, bowiem wypłacone im z kwoty świadczenia z tytułu używania prywatnego samochodu do celów służbowych stanowi przychód ze stosunku pracy.

Z uzasadnienia skargi wynika, że w ocenie Skarżącego organ nie odniósł się do postanowionego we wniosku pytania, nie odpowiedział wskazał bowiem, czy świadczenia wypłacane pracownikom z tytułu korzystania z samochodu prywatnego do celów służbowych stanowią przychód ze stosunku pracy, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że przychód ten nie podlega zwolnieniu.

W ocenie sądu zarzut ten jest niezasadny. Z uzasadnienia zaskarżonej interpretacji wynika wprost, że w ocenie organu, świadczenia wypłacone pracownikom z tytułu korzystania z samochodów prywatnych dla celów służbowych stanowią przychód pracownika ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy.

Wobec powyższego sąd stwierdza, że podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego są niezasadne.

Za niezasadne sąd uznaje również podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 25b i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Z kolei zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Za pracownika uznaje się m.in. osobę pozostającą w stosunku pracy (art. 12 ust. 4 ustawy).

Z powołanych wyżej przepisów wynika w związku z tym, że kryterium decydującym o tym, czy dane świadczenie jest świadczeniem ze stosunku pracy nie jest źródło finansowania wydatku przez pracodawcę, ale okoliczność, czy świadczenie to może otrzymać wyłącznie pracownik czy też inna osoba niezwiązana z pracodawcą stosunkiem pracy i czy między świadczeniem a stosunkiem pracy istnieje związek faktyczny i prawny (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt II FSK 1490/14).

W świetle przedstawionego stanu faktycznego bezspornym jest, że przedmiotowe świadczenie (zwrot ryczałtowych kosztów używania prywatnego samochodu) jest świadczeniem związanym bezpośrednio ze stosunkiem pracy. W przypadku wykorzystywania przez pracownika prywatnego samochodu do celów służbowych, pracodawca powinien zwrócić koszty jego używania. Jeżeli samochód ten wykorzystywany jest przez pracownika w jazdach lokalnych, co miało miejsce w stanie faktycznym przedstawionym przez Skarżącego, zwrot kosztów używania samochodu prywatnego może przybrać formę (1) miesięcznego ryczałtu obliczonego jako stawka za 1 km przebiegu i miesięcznego limitu przebiegu kilometrów na jazdy lokalne lub (2) "kilometrówki" stanowiącej iloczyn faktycznie przejechanych kilometrów i stawki za 1 km przebiegu (dokumentowane ewidencją przebiegu pojazdu). W niniejszej sprawie zastosowano - jak wynika ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku - formułę miesięcznego ryczałtu.

Z kryteriów przytoczonych wyżej, przy uwzględnieniu stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji wynika uzasadniona konstatacja organu, że wypłacany pracownikom ryczałt za używanie samochodów prywatnych dla celów wyjazdów służbowych należy uznać za przychód ze stosunku pracy podlegający, co do zasady opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Ustawodawca zwolnił od podatku dochodowego zwrot kosztów poniesionych przez pracownika z tytułu używania przez niego samochodu prywatnego dla potrzeb zakładu pracy w jazdach lokalnych, ale tylko jeżeli obowiązek ponoszenia tych kosztów przez zakład pracy albo możliwość przyznania prawa do zwrotu tych kosztów wynika wprost z przepisów innych ustaw.

Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy, wolny od podatku dochodowego jest zwrot kosztów poniesionych przez pracownika z tytułu używania pojazdów stanowiących własność pracownika, dla potrzeb zakładu pracy, w jazdach lokalnych, jeżeli obowiązek ponoszenia tych kosztów przez zakład pracy albo możliwość przyznania prawa do zwrotu tych kosztów wynika wprost z przepisów innych ustaw - do wysokości miesięcznego ryczałtu pieniężnego albo do wysokości nieprzekraczającej kwoty ustalonej przy zastosowaniu stawek za 1 kilometr przebiegu pojazdu, określonych w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra, jeżeli przebieg pojazdu, z wyłączeniem wypłat ryczałtu pieniężnego, jest udokumentowany w ewidencji przebiegu pojazdu prowadzonej przez pracownika; przepis art. 23 ust. 7 stosuje się odpowiednio.

Z powyższego wynika, że zwrot kosztów poniesionych przez pracownika z tytułu używania pojazdu stanowiącego własność pracownika, dla potrzeb zakładu pracy jest wolny od podatku dochodowego, jeżeli samochód jest wykorzystywany w jazdach lokalnych, a obowiązek ponoszenia tych kosztów przez zakład pracy albo możliwość przyznania prawa do zwrotu tych kosztów wynika wprost z przepisów odrębnych ustaw. Odrębnymi ustawami do których odsyła art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy są: ustawa z dnia 5 września 2008 r. o komercjalizacji państwowego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej "Poczta Polska" (Dz. U. Nr 180, poz. 1109, z późn. zm.), ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59 z późn. zm.), ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 163, z późn. zm.).

Powyższe zwolnienie obejmuje zatem tylko niektórych pracowników, dla których ww. ustawy przewidują możliwość przyznania prawa do zwrotu kosztów poniesionych z tytułu używania pojazdów stanowiących własność pracownika lub nakładają na pracodawcę obowiązek ich zwrotu. W pozostałych przypadkach ryczałt samochodowy za tzw. jazdy lokalne jest opodatkowany.

Jak wynika z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego pracownicy Skarżącego są uprawnieni do używania prywatnych samochodów osobowych do celów służbowych na podstawie podpisanych umów, w których został ustalony miesięczny limit kilometrów. Pracownicy używający samochody prywatne do celów służbowych w ciągu miesiąca sami pokrywają koszty utrzymania i eksploatacji tych samochodów do celów służbowych. Natomiast we wniosku nie wykazano, aby obowiązek ponoszenia tych kosztów przez zakład pracy albo możliwość przyznania prawa do zwrotu tych kosztów wynikał wprost z przepisów innych ustaw.

Skoro więc brak jest przepisów odrębnych ustaw, które gwarantowałyby pracownikom skarżącej spółki możliwość przyznania prawa do zwrotu poniesionych kosztów z tytułu korzystania z prywatnego samochodu do celów służbowych w jazdach lokalnych, to przyznany zwrot nie mieści w dyspozycji cytowanego przepisu art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy Oznacza to, że kwota wypłacanego przez Skarżącego pracownikowi świadczenia stanowiącego zwrot kosztów z tytułu używania przez niego samochodu prywatnego w celach służbowych do jazd lokalnych, będzie stanowić przychód pracownika w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy, który winien być opodatkowany wraz z innymi przychodami ze stosunku pracy.

Skarżący kwestionując stanowisko organu odwoływał się wyroku NSA z 15 kwietnia 2016 r. II FSK 635/14, dla którego punktem wyjścia był wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r.

Sąd rozpoznający sprawę podziela pogląd organu, że w przedmiotowej sprawie wyrok ten nie będzie miał zastosowania. W powołanym wyroku sąd wypowiedział się w zakresie opodatkowania uzyskanego przez pracownika świadczenia w postaci noclegu, nawet wykupionego przez niego samodzielnie, uznając, że nie jest to świadczenie spełnione w jego interesie ale w interesie pracodawcy oraz nie przynosi pracownikowi korzyści w postaci powiększenia aktywów albo uniknięcia wydatków, które musiałby ponieść.

Innymi słowy mówiąc, powołany wyrok, podobnie jak przywołany przez Skarżącego wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 dotyczył kwestii związanych z uznaniem za przychód ze stosunku pracy świadczeń o charakterze niepieniężnym. W przedstawionym natomiast przez Skarżącego stanie faktycznym chodzi o opodatkowanie o świadczeń pieniężnych, to jest wypłaconych pracownikom przez pracodawcę świadczeń z tytułu korzystania z prywatnego samochodu dla celów służbowych.

W ocenie Sądu stosowanie wprost tez zawartych w przywołanym przez Skarżącego wyrokach NSA i Trybunału Konstytucyjnego do świadczeń o charakterze pieniężnym otrzymywanych przez pracownika (podatnika) nie jest uzasadnione. Odwoływanie się do orzeczenia Trybunału jest także o tyle nieuzasadnione, że rozważania w nim zawarte, w tym próbę zdefiniowania przychodu ze stosunku pracy, Trybunał Konstytucyjny powiązał ze świadczeniami nieodpłatnymi (takimi jak pakiety medyczne, uczestnictwo w imprezach integracyjnych, transport pracowników), a nie świadczeniami pieniężnymi.

Reasumując należy uznać za prawidłowe stanowisko organu, że co do zasady, zwrot pracownikowi kosztów używania przez niego samochodu na potrzeby pracodawcy będzie przychodem ze stosunku pracy podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Natomiast w niektórych sytuacjach, w których pracodawca zwraca pracownikowi koszty używania samochodu, może być zastosowane zwolnienie podatkowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy na warunkach w tym przepisie zapisanych. W pozostałych przypadkach ryczałt samochodowy za tzw. jazdy lokalne będzie opodatkowany. Dotyczy to także ryczałtu wypłacanego przez Skarżącego jej pracownikom w sytuacji opisanej we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji.

Końcowo sąd wskazuje, ze analogiczny pogląd wyrażany jest również przez inne sądy administracyjne (por. wyroki z 10 maja 2017 r., I SA/Gd 98/17, z 28 lutego 2017 r. I SA/Gl 1443/16, z 7 lutego 2017 r. I SA/Gd 1461/16, z 16 grudnia 2016 r. I SA/Kr 1229/15).

Z uwagi na powyższe, uznając zarzuty podniesione w skardze za bezzasadne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.