Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1431919

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 23 sierpnia 2013 r.
III SA/Wa 3152/12

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia Lucyna Kaligowska (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) września 2012 r. nr (...) w przedmiocie rozłożenia na raty zapłaty zaległości z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okres od sierpnia 2009 r. do maja 2010 r. postanawia odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie

Uzasadnienie faktyczne

Skarżąca A. B. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, motywując to trudną sytuacją finansową. Skarżąca samotnie wychowuje dziecko. Działalność gospodarcza, jaką prowadzi nie pozwala jej na ponoszenie kosztów, jak również na spłatę rat w wysokości zaproponowanej przez organ. Do majątku Skarżąca zaliczyła mieszkanie obciążone kredytem hipotecznym oraz nieruchomość rolną. Z działalności gospodarczej zadeklarowała dochód w wysokości 1.650 zł brutto. W związku z powyższym pismem z 22 lipca 2013 r. wezwano Skarżącą do nadesłania dodatkowych informacji na temat jej sytuacji finansowej. W odpowiedzi na to wezwanie Skarżąca zwróciła się z prośbą o przedłużenie - do 10 sierpnia 2013 r. - terminu na nadesłanie wspomnianych dokumentów. Wskazała, że korespondencję odebrała 16 lipca 2013 r. jej matka Z. J. w czasie, gdy Skarżąca przebywała na urlopie poza W. Z urlopu tego wróciła 30 lipca 2013 r. i dopiero tego dnia przeczytała pismo.

Uzasadnienie prawne

Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:

Skarżąca ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie oraz ustanowienie pełnomocnika. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z zawartego w tym przepisie zwrotu "gdy wykaże" wynika, że to strona ma przekonać Sąd, iż znajduje się w sytuacji, którą ustawodawca uznał za usprawiedliwiającą przyznanie prawa pomocy. Stosownie do treści art. 255 p.p.s.a., jeżeli oświadczenie strony okaże się niewystarczające dla oceny jej stanu majątkowego i możliwości płatniczych lub budzi wątpliwości, strona jest zobowiązana złożyć, na wezwanie sądu, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty dla potwierdzenia jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Przepis ten nakłada więc na stronę obowiązek współdziałania z Sądem w zakresie gromadzenia dowodów i wyjaśniania wszystkich okoliczności w celu ustalenia jej stanu majątkowego i możliwości płatniczych. Niewywiązanie się przez stronę z tego obowiązku może mieć wpływ na ocenę zasadności jej wniosku o przyznanie prawa pomocy.

W niniejszej sprawie referendarz sądowy wykorzystał uprawnienie nadane mu art. 255 p.p.s.a. i wezwał Skarżącą do nadesłania dodatkowych dokumentów, a także wskazał jakie to mają być dokumenty. Wezwania tego Skarżąca nie wypełniła. Nie uczyniła tego ani w terminie zakreślonym jej w wezwaniu z 22 lipca 2013 r., ani w terminie wskazanym przez nią w piśmie z 30 lipca 2013 r. W tej sytuacji stwierdzić należy, iż nieprzedłożenie stosownej dokumentacji uniemożliwia weryfikację złożonych przez Skarżącą oświadczeń. Jej argumentacja sprowadza się w istocie do stwierdzenia, że jej sytuacja finansowa jest trudna, samotnie wychowuje dziecko, prowadzona działalność gospodarcza nie pozwala na spłacanie zobowiązań, w tym także kosztów postępowania. Z tych względów uznać należało, że Skarżąca nie wykazała, iż jej wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie.

Ubocznie jedynie referendarz sądowy zauważa, że okoliczności, na które Skarżąca powołała się w piśmie z 30 lipca 2013 r. nie znajdują odzwierciedlenia w aktach sprawy. Wskazała ona mianowicie, że wezwanie do złożenia dodatkowej dokumentacji odebrała w dniu 16 lipca 2013 r. jej matka Z.J. Tymczasem ze zwrotnego potwierdzenia odbioru tego wezwania wynika, że doręczono je bezpośrednio do rąk Skarżącej w dniu 24 lipca 2013 r., co pokwitowała własnoręcznym podpisem. Skarżąca mija się więc z prawdą, twierdząc, że z treścią wezwania zapoznała się dopiero w dniu 30 lipca 2013 r. Sugerowanej przez nią dacie doręczenia powyższego wezwania (16 lipca 2013 r.) przeczy zresztą fakt, iż skierowano je do Skarżącej 22 lipca 2013 r. (taka właśnie data widnieje na wezwaniu i w takiej też dacie zostało ono wysłane, o czym uczyniono wzmiankę w aktach sądowych). Siłą rzeczy wezwanie to nie mogło zatem zostać doręczone wcześniej niż zostało sporządzone i wysłane. Znamienne jest także to, że w innym miejscu swojego pisma z 30 lipca 2013 r. Skarżąca nadmieniła, iż doręczenie wezwania nastąpiło 25 lipca 2013 r.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a., art. 245 p.p.s.a., art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.