III SA/Wa 2835/19, Żądanie blokady rachunku bankowego. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3034003

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2020 r. III SA/Wa 2835/19 Żądanie blokady rachunku bankowego.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Radosław Teresiak (spr.).

Sędziowie WSA: Aneta Trochim-Tuchorska, Włodzimierz Gurba.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi N. G. sp.z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w W. z dnia (...) listopada 2019 r. nr (...) w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunku bankowego oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

N. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Skarżący", "Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (dalej: "Organ", "Szef KAS") z dnia (...) listopada (...) r., utrzymującego w mocy postanowienie Szefa KAS z dnia (...) października (...) r. w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Szef KAS w dniu 14 października 2019 r. dokonał blokady czterech rachunków bankowych, należących do Skarżącego, na okres 72 godzin. Z posiadanych przez Organ informacji wynikało, że ww. Spółka może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada była konieczna, aby temu przeciwdziałać. W wyniku analizy ryzyka przeprowadzonej przez Szefa KAS ustalono bowiem, że istnieje podejrzenie, iż ww. Spółka mogła ująć w swoich rozliczeniach podatkowych faktury VAT niedokumentujące rzeczywistych transakcji gospodarczych.

Następnie Szef KAS postanowieniem z dnia (...) października (...) r., przedłużył termin blokady ww. rachunków bankowych Spółki na czas oznaczony nie dłuższy niż trzy miesiące, tj. do dnia 17 stycznia 2020 r., do kwoty 8.320.581 zł, z uwagi na fakt, iż zachodzi uzasadniona obawa, że Spółka nie wykona istniejącego zobowiązania w podatku VAT przekraczającego równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano niniejsze postanowienie.

Pismem z dnia 25 października 2019 r., Strona złożyła zażalenie na powyższe postanowienie Szefa KAS.

Szef KAS postanowieniem z dnia (...) listopada (...) r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu wskazał, że z posiadanych informacji wynika, że Skarżący może uczestniczyć w wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych, wykazując w złożonych przez siebie plikach JPK_VAT faktury zakupu wystawione przez Stronę, które nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych, na co wskazują następujące okoliczności faktyczne, tj. 1) powiązanie osobowe N.Sp. z o.o. ze Spółką poprzez S. K., będącego prezesem zarządu obu tych spółek, jak również pełnomocnikiem/reprezentantem do wszystkich rachunków bankowych tych obu spółek, w sytuacji gdy V. K. oraz I. I. (ustanowieni jako prokurenci Spółki, nie posiadają pełnomocnictwa do korzystania z rachunków bankowych obu powiązanych spółek;

2) obie ww. spółki zarejestrowane są pod tym samym adresem;

3) N.Sp. z o.o. w analizowanym okresie, tj. od stycznia do sierpnia 2019 r., złożył pliki JPK_VAT (pliki JPK_VAT za styczeń - luty 2019 r. zawierały "zerowe" wartości, tzn. bez wykazanych kwot dostaw ani kwot nabyć towarów i usług). Nabycie towarów ww. podmiot zaczął wykazywać w plikach JPK VAT od maja 2019 r., natomiast według plików JPK_VAT sprzedaż zaczął deklarować od marca 2019 r. Suma nabyć za okres od stycznia do sierpnia 2019 r. wynosi 8.357,80 zł (netto), 1.859,30 zł (podatek VAT). Łączna sprzedaż wynosi 38.175.054,38 zł (netto), 8.780.262,52 zł (podatek VAT);

4) nieproporcjonalna kwota zakupów w stosunku do kwoty sprzedaży, dostawy towarów wykazane zostały przez N.Sp. z o.o. w plikach JPK_VAT w marcu 2019 r., natomiast nabycia dopiero w maju 2019 r.;

5) N.Sp. z o.o. w złożonych deklaracjach dla towarów i usług VAT- 7 za okres od marca do sierpnia 2019 r. wykazywał kwoty do wpłaty z przedziału 1,2 min zł do 1,6 min zł. Wpłaty te nie zostały natomiast przez tą spółkę dobrowolnie uregulowane. Zaległość podatkowa w podatku VAT wynikająca z deklaracji VAT-7 za marzec 2019 r. została wyegzekwowana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W., który dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnej przysługującej N.Sp. z o.o. wobec Spółki, która przekazała na rachunek organu podatkowego kwotę 550.000 zł. Środki uzyskane od dłużnika zajętej wierzytelności zostały rozliczone na zaległości podatkowe N.Sp. z o.o., jednakże spółka ta nadal posiada zaległości w płatności podatku VAT za miesiące: kwiecień, maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2019 r. na łączną kwotę 6.336.352 zł. (według stanu na dzień 17 października 2019 r.).

Zdaniem Szefa KAS, brak regulowania zobowiązań wobec organów podatkowych świadczy o nierzetelności N.Sp. z o.o. Otóż podmiot ten w złożonych przez siebie plikach JPK_VAT za okres od stycznia do czerwca 2019 r. wykazał sprzedaż jedynie do dwóch kontrahentów, tj.:

a) na rzecz Spółki, na łączną kwotę 23.111.152,39 zł (netto), 5.315.565,06 zł (podatek VAT) - jest to kwota zgodna z nabyciem wykazanym przez Spółkę w złożonym przez ten podmiot pliku JPK_VAT, oraz

b) na rzecz N. Sp. z o.o. na łączną kwotę 1.350.000,00 zł (netto), 310.500,00 zł (podatek VAT). Wszystkie ww. podmioty są ze sobą powiązane osobowo i kapitałowo. Natomiast w pliku JPK_VAT za lipiec i sierpień 2019 r. N.Sp. z o.o. wykazała sprzedaż do ośmiu kontrahentów, w tym Spółki - w lipcu na kwotę 6.426.000,00 zł (netto), 1.477.980,00 zł (podatek VAT) oraz w sierpniu 6.639.285,00 zł (netto), 1.527.035,55 (podatek VAT), co jest zgodne z zakupem zadeklarowanym przez Spółkę w złożonym przez nią pliku JPK_VAT. Transakcje ze Spółką stanowią 94% ogółu sprzedaży N. Sp. z o.o.

Szef KAS ustalił również w niniejszej sprawie, że Spółka w okresie od dnia 1 marca 2019 r. do dnia 17 września 2019 r., dokonała zapłaty na rzecz deklarowanego kontrahenta, tj. N.Sp. z o.o. w kwocie 2.958.550,00 zł. W związku z powyższym różnica pomiędzy łączną kwotą brutto wynikającą z faktur VAT wystawionych przez N.Sp. z o.o. i zadeklarowanych w złożonych przez Spółkę plikach JPK_VAT za okres od 1 marca 2019 r. do 17 września 2019 r., a łączną kwotą zapłaty dokonanej przez Spółkę na rzecz N.Sp. z o.o. z tytułu wystawionych faktur VAT, wynosi 41.538.468 zł. Ponadto ustalono, że N.Sp. z o.o. dokonał wpłaty w kwocie 95.000 zł na rzecz Spółki, na którą składają się 2 przelewy w kwocie 45.000 zł oraz 50.000 zł dokonane w dniu 11 czerwca 2019 r. tytułem "przelew", pomimo iż N.Sp. z o.o. nie figuruje po stronie sprzedaży w plikach JPK_VAT złożonych przez Spółkę.

W ocenie Szefa KAS, analiza zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje, że istnieje zatem uzasadnione podejrzenie wykorzystywania przez Spółkę sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych, o czym świadczą poza tym następujące ustalenia faktyczne:

1) transakcje bankowe (zarówno uznania na rachunku bankowym, jak i obciążenia) pomiędzy Spółką a N. Sp. z o.o. nie mają odzwierciedlenia w składanych plikach JPK_VAT, gdyż kontrahent N. Sp. z o.o. nie figuruje w plikach JPK_VAT składanych przez Spółkę. Podmioty te są ze sobą powiązane osobowo poprzez S. K., który pełni funkcję prezesa zarządu tych obu spółek. Ponadto wspólnikiem N. Sp. z o.o. jest O. C., zamieszkała pod tym samym adresem co S. K.;

2) osoby wchodzące w skład organów Spółki, tj. prezes zarządu Spółki - S. K. oraz prokurenci V. K. i I. I. są obcokrajowcami;

3) Spółka nie wywiązywała się rzetelnie z obowiązku raportowego, gdyż jej plik JPK_VAT za lipiec 2019 r. został złożony po obowiązującym terminie w dniu 26 września 2019 r.;

4) Spółka nie zgłosiła organom podatkowym faktu posiadania 6 rachunków bankowych, zgłoszono jedynie jeden rachunek bankowy prowadzony przez (...) S.A.

Ponadto Szef KAS wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wszczął w dniu 29 lipca 2019 r. kontrolę podatkową wobec Spółki w zakresie prawidłowości rozliczeń tego podmiotu w podatku VAT za okres od dnia 1 kwietnia 2018 r. do dnia 30 czerwca 2019 r.

Biorąc powyższe pod uwagę Szef KAS uznał, że istnieje uzasadnione podejrzenie, iż ujęte przez Stronę w jej rozliczeniach podatkowych faktury VAT zakupu wystawione przez N.Sp. z o.o., wykazane przez Stronę w jej plikach JPK_VAT złożonych za poszczególne miesiące okresu od marca do sierpnia 2019 r., nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych i najprawdopodobniej służyły wyłącznie obniżeniu podatku należnego o podatek naliczony, wynikających z tych faktur. Przedstawione powyżej okoliczności mogą mieć zatem wpływ na prawo Strony do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, zgodnie z art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r. poz. 2174, z późn. zm., dalej: "Ustawa o VAT"). Łączna wartość podatku od towarów i usług wynikająca z faktur VAT wystawionych przez ww. podmiot na rzecz Strony wynosi 8.320.581 zł. W wyniku przeprowadzonej kontroli celno-skarbowej rozliczenia podatkowe Strony w podatku od towarów i usług mogą zostać zakwestionowane przez organ kontrolny, w zakresie prawa Strony do obniżenia swojego podatku należnego o podatek naliczony w tejże kwocie 8.320.581 zł, wynikający z faktur VAT wystawionych na rzecz Strony przez ww. podmiot, przez co podatek należny Strony wzrośnie o tą właśnie kwotę. Szef KAS przyjął wskazaną kwotę na potrzeby zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 119zw § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 z późn. zm. dalej: "Ordynacja podatkowa") i przewidzianych w tym przepisie przesłanek przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych Strony. Jednak kwestie związane z prawidłowością rozliczenia przez Stronę podatku od towarów i usług będą szczegółowo weryfikowane w toku kontroli celno-skarbowej prowadzonej wobec Strony przez Naczelnika (...) Urzędu Celno-Skarbowego w P.

Odnosząc się do zarzutów i twierdzeń Strony podniesionych w jej zażaleniu Szef KAS stwierdził, że nie zgadza się ze stanowiskiem Strony w kwestii oceny jej obecnej sytuacji finansowej i majątkowej w kontekście istnienia przesłanki, o której mowa w art. 119zw § 1 Ordynacji podatkowej. Z ustaleń faktycznych przedstawionych w zaskarżonym postanowieniu wynika bowiem, że kapitał zakładowy Spółki wynosi 100.000 zł. Z informacji uzyskanych z Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych wynika, że Strona nie jest właścicielem nieruchomości. Z danych uzyskanych z bazy CEPIK wynika, że Strona nie posiada pojazdów mechanicznych. Strona wykazała w swoim zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawych CIT-8 za 2018 r., dochód w kwocie 159.831,36 zł. Natomiast ze sprawozdania finansowego Strony za 2018 r. wynika, że nie posiada ona środków trwałych. Strona nie wykazała też w złożonych przez siebie deklaracjach VAT-7 towarów i usług zaliczanych u podatnika do środków trwałych. Dlatego też Szef KAS skonstatował, że jedynym istotnym składnikiem majątku Strony są środki pieniężne znajdujące się na jej rachunkach bankowych. Ponadto Strona również nie wskazywała w swoim zażaleniu na posiadanie jakichś innych wartościowych składników majątkowych.

W kwestii zarzutu błędnej analizy i wniosków poczynionych przez Organ co do uczestnictwa Strony w wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych, Szef KAS wskazał, że Strona podnosząc ten zarzut nie skonkretyzowała jednocześnie w swoim zażaleniu w jakim zakresie ta analiza była niekompletna. Poza tym Strona składając zażalenie nie wyjaśniła - zdaniem Organu - w szczególności wskazywanej przez Organ w zaskarżonym postanowieniu różnicy pomiędzy łączną kwotą brutto wynikającą z faktur VAT wystawionych przez N.Sp. z o.o. i zadeklarowanych w złożonych przez Spółkę plikach JPK_VAT za okres od 1 marca 2019 r. do 17 września 2019 r., a łączną kwotą zapłaty dokonanej przez Spółkę na rzecz N.Sp. z o.o. z tytułu wystawionych faktur VAT, która wynosi 41.538.468 zł. Strona ograniczyła się natomiast jedynie do ogólnikowego stwierdzenia, że nie zawsze dysponowała środkami finansowymi, które mogłaby przekazać dla N.Sp. z o.o., zaś z drugiej strony często zdarzało się tak, że to sama Strona wypłacała wynagrodzenia zleceniobiorcom zatrudnionym przez N.Sp. z o.o. Powyższe wyjaśnienia Strony potwierdzają, w ocenie Organu, wątpliwości wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, co do tego czy analizowane przepływy finansowe pomiędzy tymi dwoma podmiotami są odzwierciedleniem rzeczywistych transakcjami gospodarczych realizowanych między tymi podmiotami.

Na końcu Szef KAS skonstatował, że również zarzuty naruszenia art. 121 § 1 i at. 124 Ordynacji podatkowej, były bezzasadne.

W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Skarżący sformułował żądanie uchylenia postanowienia KAS z dnia (...) listopada (...) r. i poprzedzającego go postanowienia KAS z dnia 17 października 2019 r. Wniesiono również o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W skardze zarzucono naruszenie:

- art. 119zw § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego zastosowanie i nadużycie, w sytuacji gdy w chwili wydania zaskarżanego rozstrzygnięcia nie zachodziła uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego lub zobowiązania z tytułu odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, przekraczających równowartość 10 000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano postanowienie;

- art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie niniejszego postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych poprzez podjęcie decyzji na podstawie sugestii i prawdopodobieństwa z pominięciem wielu istotnych dla sprawy faktów;

- art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez przedłużenie blokady na dalszy okres 3 miesięcy bez wyjaśnienia, dlaczego zablokowanie ww. rachunków nastąpiło na taki nie inny okres czasu oraz nie wyjaśnienie dlaczego w ogóle organ podatkowy nie dokonał oceny dowodów załączonych do zażalenia złożonego w niniejszej sprawie;

- art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez nie podjęcie przez organ podatkowy w ogóle działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;

- art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nie rozpatrzenie w ogóle materiału dowodowego dostarczonego przez stronę wraz z zażaleniem złożonym w niniejszej sprawie.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu pomiędzy Skarżącym a organem jest ustalenie zawarte w skarżonym postanowieniu, o zaistnieniu przesłanki uzasadniającej zastosowanie instytucji prawnej tzw. przedłużenia blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego - art. 119zw § 1 Ordynacji podatkowej, tj., przesłanki uzasadnionej obawy, że Skarżący nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego.

Należy jednak zauważyć, że art. 119zw § 1. Ordynacji podatkowej tworzy jedną normę prawną z art. 119zv § 1 Ordynacji podatkowej. Blokada rachunku bankowego jest bowiem ciągiem czynności prawnych podejmowanych przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej po wystąpieniu określonych w Ordynacji podatkowej przesłanek w ściśle zakreślonym przedziale czasu (szerzej patrz: uzasadnienie rządowego projektu ustawy o zmianie ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych, Sejm VIII kadencji, druk sejmowy nr 1880, oraz odpowiedzi Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Finansów (...) z dnia 29 stycznia 2019 r. na interpelację poselską z dnia 3 stycznia 2019 r.).

Zastosowanie art. 119zv Ordynacji podatkowej warunkowanie jest ziszczeniem się dwóch przesłanek: i) posiadaniem przez Szef Krajowej Administracji Skarbowej informacji, w szczególności wynikających z analizy ryzyka (119zn § 1 Ordynacji podatkowej), wskazujących, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność m.in. banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego i ii) blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać. Celem instytucji prawnej żądanie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego jest przede wszystkie uniemożliwienie szybkiego transferu środków finansowych. Szybkość zabezpieczenia ma zasadnicze znaczenie przede wszystkim właśnie w odniesieniu do najbardziej płynnego aktywa przedsiębiorstwa jakim są środki zgromadzona na rachunku.

Instytucja prawna przedłużenia blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego (art. 119zw Ordynacji podatkowej) realizuje natomiast podobne cele ustawodawcy jak instytucja zabezpieczenia zobowiązań podatkowych (art. 33 Ordynacji podatkowej). Celem ustawodawcy w obu przypadkach było efektywne zabezpieczanie realizacji obowiązków podatkowych w sytuacji gdy zachodzi uzasadniona obawa nie wykonania zobowiązań podatkowych przez podmiot do tego zobowiązany. Blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego i w konsekwencji przedłużenia ww. blokady pozwala bowiem na realizację powyższego celu ustawodawcy w krótszym okresie czasu, gdyż nie następuje m.in. proces wydawania decyzji. Na powyższe zwraca uwagę także ustawodawca w uzasadnieniu ustawy wprowadzającej ww. instytucję prawną stwierdzając, że przyczyną wprowadzenia do polskiego porządku prawnego blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego była konieczność "podjęcie niezwłocznych działań w celu zabezpieczenia środków, które powinny zostać przeznaczone na zapłatę należnego podatku, zanim zostaną wytransferowane poza polski system bankowy".

Rekonstruując zatem normę prawną wynikająca z art. 119zv § 1 i art. 119zw § 1 Ordynacji podatkowej należy stwierdzić, że żądanie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego przez Szef Krajowej Administracji Skarbowej następuje po zaistnieniu dwóch przesłanek wskazanych w art. 119zv Ordynacji podatkowej na okres nie dłuższy niż 72 godziny a następnie może zostać przedłużona na okres nie dłuższy niż 3 miesiące po wykazaniu przez organ zaistnienia dodatkowej przesłanki wskazanej w art. 119zw § 1 Ordynacji podatkowej. Oczywiście znaczenie prawne ma również wartości mającego powstać zobowiązania podatkowego lub zobowiązania z tytułu odpowiedzialności podatkowej osób trzecich.

Mając powyższe na uwadze Sąd rozpatrują niniejszą sprawę musi więc ocenić czy organ w prawidłowy sposób wykazał zaistnienie zarówno przesłanek określonych w art. 119zv § 1 jak i art. 119zw § 1 Ordynacji podatkowej. Powyższe ma zasadnicze znaczenie dla ochrony praw podmiotu kwalifikowanego, gdyż w świetle art. 119zzb Ordynacji podatkowej zażalenie a więc związana z tym kontrola wewnątrzadministracyjna jaki i kontrola sądowoadministracyjna prawidłowości żądania blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego nie przysługuje na samo żądanie sformułowane przez Szef Krajowej Administracji Skarbowej na podstawie art. 119zv Ordynacji podatkowej.

Przechodząc do rozstrzyganej sprawy należy zauważyć, że dokonując oceny wystąpienia pierwszej przesłanki warunkującej żądanie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, tj. możliwości wykorzystywania działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, należy uwzględnić, iż Skarżący działał w grupie powiązanych podmiotów. Dlatego szczególnie istotne jest ustalenia organu, że transakcje bankowe pomiędzy Skarżącym a N.Sp. z o.o. nie mają odzwierciedlenia w składanych plikach JPK_VAT. Nie jest zatem zanana w istocie przyczyna gospodarcza ww. transakcji bankowych. Skarżący nie zgłosił również organom faktu posiadania sześciu rachunków bankowych.

Podkreślić także należy różnicę pomiędzy łączną kwotą brutto wynikającą z faktur VAT wystawionych przez N.Sp. z o.o. i zadeklarowanych przez Skarżącego w plikach JPK_VAT za okres od marca do września 2019 r. a łączną kwotą zapłaty dokonanej przez Skarżącego na rzecz ww. kontrahenta która wynosi ponad 41 mln zł. Ponadto powiązany ze Skarżącym kontrahent N.Sp. z o.o., wykazywał w plikach JPK_VAT nieproporcjonalną kwotę zakupów w stosunku do kwoty dostawy towarów co zostało szczegółowo przedstawione w skarżonym postanowieniu.

Reasumując, żądanie blokady rachunków Skarżącego na okres nie dłuższy niż 72 godziny, w związku z posiadanymi przez organ informacjami, a w szczególności wynikami analizy ryzyka należy uznać za zasadne. Powyższe okoliczności mogą bowiem wskazywać na wykorzystywanie działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego.

Przechodząc do oceny przesłanki warunkującej przedłużenie blokady rachunku na okres do 3 miesięcy, tj. oceny czy w przedmiotowej sprawie zachodzi uzasadniona obawa, że Skarżący nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego również należy podzielić ocenę sytuacji finansowej i majątkowej dokonaną przez organ. Przy czym standardy zastosowania omawianej blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego może, w ocenie Sądu, wyznaczać orzecznictwo odnoszące się do zbliżonej instytucji regulowanej przepisami Ordynacji podatkowej, a mianowicie zabezpieczenia zobowiązań podatkowych (art. 33 Ordynacji podatkowej), gdzie występuje analogiczna przesłanka uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego, a zabezpieczenie dokonywane jest przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania (art. 33 § 2 Ordynacji podatkowej).

Jedynym istotnym składnikiem majątku skarżącego są środki finansowe. Skarżący nie posiada nieruchomości czy też innych środków trwałych. Należy także zwrócić uwagę na dysproporcje pomiędzy osiągniętym w 2018 r. dochodem Skarżącego a szacowaną przez organ kwotą ewentualnego zobowiązania podatkowego (przekraczającą 10.000 euro). Skarżący nie wywiązywał się również rzetelnie z obowiązków raportowania (plik JPK_VAT złożony po ustawowym terminie).

Reasumując Skarżący nie posiada środków pozwalających na wykonanie mogącego powstać zobowiązania podatkowego zatem została w przedmiotowej sprawie spełniona także przesłanka wskazana w art. 119 zw. § 1 Ordynacji podatkowej.

Przechodząc do zarzutów podniesionych w skardze należy ogólnie zauważyć, że Skarżący nie kwestionuje ustaleń w zakresie stanu faktycznego dokonanych przez organ. Skarżący podnosi, że organ dokonał analizy (posługując się nieznanymi Skarżącemu algorytmami) w sposób wybiórczy. Skarżący nie wskazuje jednak jakie istotne okoliczności zmieniające stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie organ pominął.

Nie jest natomiast jasny zarzut Skarżącej dotyczący przekroczenia przez organ zasady swobodnej oceny dowodów. Organ w skarżonym i poprzedzającemu go postanowieniu wskazał szereg okoliczności faktycznych, których ocena skłoniła go do żądania blokady rachunku a następnie do przedłużenia powyższej blokady. Nie jest zatem zrozumiały zarzut Skarżącego, że "organ stoi na stanowisku, że nic nie musi, ale ma rację".

Podobnie nie jest zarozumiały zarzut o nieskoordynowanych i wykluczających się czynnościach podejmowanych przez organy podatkowe Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem Skarżącego wskazuje na to okoliczność, że dokonano zajęcia wierzytelności względem N.Sp. z o.o., który przez inny organ podatkowy jest uznawany za tzw. słupa. Sąd nie dostrzega w działaniu organów żadnej sprzeczności. Wręcz przeciwnie, jeżeli ww. podatnik nie uiścił dobrowolnie zadeklarowanych zobowiązań podatkowych to ich egzekucja jest wręcz obowiązkiem organów egzekucyjnych. Ponadto Sąd nie dostrzega związku powyższych okoliczności dotyczących N.Sp. z o.o., z oceną legalności skarżonego postanowienia.

Zwrócić należy również uwagę, że organ nie wycofał się z podejrzenia, że faktury wystawnie przez N.Sp. z o.o., nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych i najprawdopodobniej służyły wyłącznie obniżeniu podatku należnego (str. 16 skarżonego postanowienia). Nie jest zatem jasne na podstawie jakich okoliczności Skarżący uważa, że organ ww. ocenę już "odważnie nie formułuje".

Mając zatem na uwadze powyższe Sąd nie dostrzega naruszenia przez organ art. 119 § 1, art. 121 § 1, art. 124, art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu uwzględniając cel ustawowy instytucji blokady rachunku bankowego postępowanie organu zostało przeprowadzone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami. Zauważyć należy, że w istocie Skarżący nie zgadza się z oceną okoliczności faktycznych dokonaną przez organ a nie podważa prawdziwość samych ustalonych okoliczności faktycznych.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.