Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2212382

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 9 grudnia 2016 r.
III SA/Wa 2823/15
Przesłanki zaliczenia wydatków związanych z utylizacją towarów do kosztów uzyskania przychodów.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Skrodzki (spr.).

Sędziowie WSA: Tomasz Janeczko, Jarosław Trelka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2016 r. sprawy ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 19 czerwca 2015 r. nr IPPB3/4510-214/15-2/PK1 w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych

1)

uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną,

2)

zasądza od Ministra Rozwoju i Finansów na rzecz B. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną interpretacją indywidualną Minister Finansów uznał za nieprawidłowe stanowisko B. sp. z o.o. w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na zniszczenie towarów oraz określenia momentu uprawniającego do uznania tych wydatków za podatkowe koszty uzyskania przychodów.

Występując z wnioskiem o wydanie tej interpretacji Skarżąca podała, że jest spółką z siedzibą na terytorium Polski, będącą dystrybutorem wyrobów farmaceutycznych oraz kosmetycznych na rynku polskim, należącą do międzynarodowej grupy - B. Zgodnie ze strategią grupy, Skarżąca dokonuje zakupu towarów od podmiotu powiązanego - B. S.A. (tj. spółki z siedzibą na terytorium Francji, będącej podatnikiem podatku od wartości dodanej we Francji). Produkcja towarów przez B. S.A. uzależniona jest ściśle od zapotrzebowania zgłaszanego przez poszczególne podmioty z grupy, w tym przez Skarżącą na podstawie planowanej w przyszłych okresach sprzedaży. Skarżąca zaznaczyła, iż w niektórych przypadkach, po wyprodukowaniu towarów przez B. S.A. jej zapotrzebowanie ulega zmniejszeniu, wskutek czego rezygnuje ona z zakupu części wyprodukowanych towarów. Przyczyną tego może być również np. zmiana norm/wskazań obowiązujących w Polsce, w rezultacie której zamówione wyroby nie mogą być sprzedawane w Polsce. W takiej sytuacji towary są niszczone, a kosztami tego zniszczenia jest obciążana Skarżąca. Obciążenie to następuje na podstawie faktury wystawionej przez B. S.A.

Skarżąca podała, iż zdarza się również, że jest ona obciążana przez B. S.A. kosztami zniszczenia samych materiałów (takich jak np. ulotki czy opakowania) wykorzystywanych do produkcji zamówionych przez nią towarów. B. S.A. nabywa bowiem część materiałów (ulotek, opakowań) służących do produkcji wyrobów kosmetycznych i farmaceutycznych od zewnętrznych dostawców w wielkości przekraczającej zamówienia z poszczególnych krajów (w tym od Skarżącej). Zdarza się także, że materiały zakupione przez B. S.A. od zewnętrznych dostawców nie zostają użyte do procesu produkcji z innych przyczyn np. zmniejszenia zapotrzebowania podmiotów, które złożyły zamówienie na dany towar, decyzji grupy o wycofaniu danego wyrobu kosmetycznego/farmaceutycznego z rynku lub ze względu na np. zmianę norm/wskazań jakie muszą spełniać wyroby kosmetyczne/farmaceutyczne będące przedmiotem obrotu w Polsce. W takiej sytuacji B. S.A. również niszczy materiały, a kosztami tego zniszczenia obciąża podmioty z grupy (w tym Skarżącą). Zniszczenie zamówionych towarów dokonywane jest po tym jak podmiot, który złożył zamówienie, następnie zrezygnował z zakupu części towarów. Natomiast w odniesieniu do nabytych przez B. S.A. materiałów (takich jak opakowania czy ulotki), B. S.A. podejmuje decyzję o ich zniszczeniu wówczas, gdy nie jest możliwe ich użycie do procesu produkcji.

W związku z powyższym Skarżąca zadała pytania:

1)

czy w przedstawionym stanie faktycznym - na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 z późn. zm., dalej: "u.p.d.o.p.") jest ona uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na zniszczenie towarów, w odniesieniu do których Skarżąca podjęła decyzję o rezygnacji z zakupu ze względu na zmniejszenie swojego zapotrzebowania lub ze względu na np. zmianę norm/wskazań jakie muszą spełniać wyroby kosmetyczne/farmaceutyczne będące przedmiotem obrotu w Polsce oraz materiałów nabytych przez B. S.A. z zamiarem ich wykorzystania w procesie produkcji towarów zamówionych przez Skarżącą, które ostatecznie nie zostały wykorzystane do produkcji;

2)

jeśli odpowiedź na powyższe pytanie byłaby twierdząca, to czy prawidłowe jest stanowisko Skarżącej, że - na podstawie art. 15 ust. 4d w zw. z art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p., jest ona uprawniona do rozpoznania wydatków na zniszczenie zamówionych towarów, w odniesieniu do których Skarżąca podjęła decyzję o rezygnacji z zakupu ze względu na zmniejszenie swojego zapotrzebowania lub ze względu na np. zmianę norm/wskazań, jakie muszą spełniać wyroby kosmetyczne/farmaceutyczne będące przedmiotem obrotu w Polsce oraz materiałów nabytych przez B. S.A. z zamiarem ich wykorzystania w procesie produkcji towarów zamówionych przez Skarżącą, które ostatecznie nie zostały wykorzystane do produkcji jako kosztów uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia, tj. w dacie zaksięgowania tych wydatków w księgach rachunkowych Skarżącej, na podstawie faktury otrzymanej od B. S.A.

Prezentując własne stanowisko Skarżąca wskazała, iż w jej ocenie opisane wyżej wydatki spełniają wszystkie wskazane w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. kryteria, a tym samym jest ona uprawniona do zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Przede wszystkim wydatki ponoszone przez nią na rzecz B. S.A. pozostają w związku z prowadzoną przez Skarżącą działalnością w zakresie dystrybucji wyrobów farmaceutycznych i kosmetycznych. W jej ocenie wydatki te mają na celu zachowanie i zabezpieczenie źródła przychodów Skarżącej. Po pierwsze wydatki te wiążą się z jej funkcjonowaniem w strukturze grupy, tj. są efektem przyjętego przez grupę modelu działalności, natomiast działalność prowadzona przez Skarżącą w ramach grupy ma na celu osiąganie przez Skarżącą przychodów ze sprzedaży wyrobów farmaceutycznych i kosmetycznych. Po drugie poprzez ponoszenie wydatków z tytułu zniszczenia zamówionych towarów Skarżąca minimalizuje stratę, jaką poniosłaby, gdyby dokonała zakupu tych towarów od B. S.A. i dokonała ich transportu do Polski, a następnie nie była w stanie ich sprzedać ostatecznym klientom na lokalnym rynku (w sytuacji gdy np. towary te nie spełniają norm/wskazań dla obrotu tego typu towarami lub w sytuacji niskiego popytu na te towary). Z kolei ponoszenie kosztów zniszczenia materiałów związane jest w praktyce z możliwością nabywania od B. S.A. towarów po niższych cenach, co w długofalowej perspektywie wpływa na obniżenie kosztów zakupu towarów ponoszonych przez Skarżącą, a tym samym powoduje, że posiada ona wolne środki, które może zainwestować w inny sposób w celu osiągnięcia przychodów.

Z tych względów Skarżąca stanęła na stanowisku, że powyższe koszty powinny być traktowane jako koszty "inne niż bezpośrednio powiązane z przychodami". W konsekwencji powinny one podlegać zaliczeniu w ciężar kosztów uzyskania przychodów - zgodnie z art. 15 ust. 4d w zw. z art. 14 ust. 4e u.p.d.o.p. - w dacie ich poniesienia, tj. w dacie zaksięgowania tych wydatków w księgach rachunkowych Skarżącej, na podstawie faktury otrzymanej od B. S.A.

Minister Finansów uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. Stwierdził brak podstaw do zaliczenia spornych wydatków do kosztów podatkowych z uwagi na niewykazanie związku pomiędzy tymi wydatkami a przychodem podatkowym otrzymywanym w związku z działalnością gospodarczą Skarżącej. Zauważył, że spełnienie pozostałych przesłanek z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. nie budzi wątpliwości.

Oceniając celowość wydatków na zniszczenie towarów wskazał, iż nie przyczyniają się one do osiągnięcia przychodów podatkowych. Przeciwnie wydatki na zniszczenie towarów, których wyprodukowana ilość - co do potrzeb rynku - została przeszacowana, należy oceniać jako działanie pozostające w bezpośrednim związku ze zmniejszeniem przychodów podatkowych. Minimalizacja strat jest zatem przejawem działań negatywnych, zmniejszających ewentualny przychód podatkowy. Tym samym trudno jest w tym przypadku mówić o zabezpieczeniu czy też zachowaniu źródła przychodów. Jest to bowiem działanie nakierowane ewidentnie na zmniejszenie przychodów podatkowych, pomniejszenie źródła przychodu. Dodał, iż wszelkie zmiany dotyczące liczby czy też jakości zamówionych towarów stanowią ryzyko przedsiębiorcy, którego nie można przerzucać na Skarb Państwa, przy użyciu przepisów prawa podatkowego.

Minister Finansów nie dopatrzył się także związku wydatków na materiały nabyte przez B. S.A. z przychodem podatkowym Skarżącej. Zauważył bowiem, iż jej rolą jest w istocie ponoszenie refakturowanych na nią wydatków, które co do zasady powinny obciążać B. S.A. Tymczasem wiązanie wydatku z działalnością gospodarczą musi mieć charakter bezpośredni, w tym sensie, że poniesiony wydatek ma być efektem działania samego podatnika, nie zaś efektem działania innego podmiotu nawet powiązanego z podatnikiem.

Reasumując Minister Finansów stwierdził, że z uwagi na brak wypełnienia przez wydatki na usługi świadczone przez B. S.A. na rzecz Skarżącej, przesłanki celowości nakierowanej na uzyskanie przychodu podatkowego w związku z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, przyjąć należy, iż wydatki te nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. W rezultacie bezprzedmiotowe jest udzielanie interpretacji co do momentu, w którym wynagrodzenie za usługi będzie mogło być uznane za taki koszt.

Skarżąca wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, a następnie złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. przez błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że ponoszone przez Skarżącą koszty zniszczenia towarów, w odniesieniu do których Skarżąca podjęła decyzję o rezygnacji z zakupu ze względu na zmniejszenie swojego zapotrzebowania lub ze względu na np. zmianę norm/wskazań, jakie muszą spełniać wyroby kosmetyczne/farmaceutyczne będące przedmiotem obrotu w Polsce oraz materiałów nabytych przez B. S.A. z zamiarem ich wykorzystania w procesie produkcji towarów zamówionych przez Skarżącą, które ostatecznie nie zostały wykorzystane do produkcji, nie spełniają warunków do uznania za koszty uzyskania przychodów.

Skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 14b § 2 i § 3 w zw. z art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.; dalej: "O.p.") przez niedokładne zbadanie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku i pominięcie w procesie interpretacji kluczowych elementów stanu faktycznego istotnych dla oceny prawnej stanowiska Skarżącej;

- art. 121 w zw. z art. 14h O.p. przez dokonanie błędnej oceny stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, a tym samym wydanie interpretacji w sposób naruszający zaufanie do organów podatkowych;

- art. 120 w zw. z art. 121 oraz art. 14h O.p. przez pominięcie w procesie wydawania interpretacji kluczowych dla oceny stanowiska Skarżącej przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 4d w zw. z art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p., a tym samym wydanie interpretacji z naruszeniem przepisów prawa i w sposób naruszający zaufanie do organów podatkowych;

- art. 14c § 2 O.p. przez wydanie Interpretacji niezawierającej wyczerpującego uzasadnienia prawnego, niewskazującej przesłanek, jakimi kierował się organ podatkowy uznając, że wydatki na zniszczenie towarów, w odniesieniu do których Skarżąca podjęła decyzję o rezygnacji z zakupu ze względu na zmniejszenie swojego zapotrzebowania lub ze względu na np. zmianę norm/wskazań, jakie muszą spełniać wyroby kosmetyczne/farmaceutyczne będące przedmiotem obrotu w Polsce oraz materiałów nabytych przez B. S.A. z zamiarem ich wykorzystania w procesie produkcji towarów zamówionych przez Skarżącą, które ostatecznie nie zostały wykorzystane do produkcji, nie mają związku z prowadzoną przez Skarżącą działalnością gospodarczą i w konsekwencji nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów.

Na tej podstawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest częściowo uzasadniona.

Spór w sprawie dotyczył tego, czy w przedstawionym stanie faktycznym skarżąca jest uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych za zniszczenie towarów, w odniesieniu do których podjęła decyzję o rezygnacji z zakupu ze względu na zmniejszenie swojego zapotrzebowania lub ze względu na np. zmianę norm/wskazań jakie muszą spełniać wyroby kosmetyczne/farmaceutyczne będące przedmiotem obrotu w Polsce oraz materiałów nabytych przez B. S.A. z zamiarem ich wykorzystania w procesie produkcji towarów zamówionych przez Skarżącą, które ostatecznie nie zostały wykorzystane do produkcji.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Aby wydatek mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów muszą być spełnione następujące warunki: (a) wydatek powinien być rzeczywiście (definitywnie) poniesiony przez podatnika, (b) wydatek nie może znajdować się w określonym w art. 16 u.p.d.o.p. katalogu wydatków i odpisów, które nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, (c) powinien pozostawać w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, (d) winien zostać poniesiony w celu uzyskania przychodów i (e) być właściwie udokumentowany. Warunki te muszą być spełnione łącznie. Koszty uzyskania przychodu są bowiem kategorią prawa podatkowego i dane wydatki tylko wtedy mogą stanowić koszt uzyskania przychodu, gdy wszystkie warunki wymagane przez to prawo zostają łącznie i niepodważalnie spełnione.

W kwestii działań podatnika polegających na minimalizacji strat w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest niekiedy pogląd odnośnie chociażby kar umownych, że " (...) kary umowne i odszkodowania będące następstwem niewykonania umowy bądź odstąpienia od niej nie stanowią kosztów uzyskania przychodu, właśnie ze względu na brak przesłanki działania w celu osiągnięcia przychodu (zabezpieczenia lub zachowania jego źródeł), określonej w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p." (por. wyroki NSA: z dnia13 grudnia 1996 r. sygn. akt I SA/Łd 2683/95; z dnia 30 listopada 2006 r. sygn. akt II FSK 1388/05 oraz z dnia 20 lipca 2011 r. sygn. akt II FSK 460/10, publ.: http://cbois.nsa.gv.pl). Podobne stanowisko prezentowane jest również w piśmiennictwie (por.; L. Błystak, B. Dauter, E. Madej, A. Mudrecki, M. Niezgódka-Medek, R. Pęk, J. Zubrzycki. Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz 2006. Oficyna wydawnicza Unimex, str. 488 i nast.).

Należy jednak zaakcentować fakt, że przy ocenie dopuszczalności kwalifikowania do kosztów uzyskania przychodów wydatków na minimalizację starty w (w tym za zniszczenie towarów) należy przykładać szczególne znaczenie do rozumienia terminów "zachowanie" i "zabezpieczenie" źródła przychodów. W szczególności, jeżeli jako zabezpieczenie źródła przychodów należy rozumieć koszty poniesione na ochronę istniejącego (podstawowego) źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób, to ograniczenie strat finansowych w postaci rezygnacji z wydatku, pomimo poniesienia pewnych kosztów, służy właśnie temu celowi. W dynamicznie zmieniającej się rzeczywistości gospodarczej, poniesienie pewnych wydatków (chociażby za zniszczenie towarów) ograniczy straty, które zachwiałyby możliwością uzyskiwania przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Istotne jest więc, aby kwalifikując dany wydatek jako koszt podatkowy uwzględniać również kwestię logicznego ciągu zdarzeń determinujących określone i konkretne działania podatnika, począwszy od momentu zamówienia towaru. Należy zatem oceniać racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu, a fakt, że podatnik nie oczekiwał określonego efektu gospodarczego nie dyskwalifikuje poniesionego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu. W procesie działań gospodarczych przedsiębiorca dąży bowiem nie tylko do maksymalizacji przychodów, ale i minimalizacji strat, co zwiększy podstawę opodatkowania lub zmniejszy stratę podatkową.

Ponadto, charakter kosztowy, w ocenie Sądu, mają tylko te wydatki z nimi związane, które są rzeczywiste, nie powstały z winy podatnika, w szczególności jako wynik jego niedbalstwa, naruszenia przepisów, w zasadzie powstałe na skutek zdarzeń nieprzewidywalnych i nie do uniknięcia przez podmiot gospodarczy racjonalnie i staranie prowadzący swoje interesy. Tylko bowiem tego rodzaju wydatki można uznać za uboczny element działań podejmowanych w celu osiągnięcia przychodu. Wydatki powstałe na skutek braku staranności podatnika w prowadzeniu działalności gospodarczej nie mają charakteru kosztowego, tak jak i wydatki związane z działaniami niestarannymi, niedbałymi nie mogą być traktowane jako poniesione w celu osiągnięcia przychodu.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że Minister Finansów nieprawidłowo ocenił czynności podejmowane przez Spółkę polegające na zniszczeniu towaru w związku ze zmianą norm prawnych, ponieważ służą zmniejszeniu straty i świadczą o braku winy podatnika. To samo dotyczy zniszczenia towarów, których nie można sprzedać na rynku ze względu na nasycenie czy też brak zainteresowania ze strony klientów. Niecelowe jest w takiej sytuacji transportowanie towarów do kraju i ponoszenie dodatkowych kosztów z tym towarem związanych, kiedy podmiot posiada wiedzę o braku możliwości sprzedaży tych towarów. Oczywiście należy założyć, że są to sporadyczne sytuacje w działalności podatnika. Gdyby było inaczej, wówczas można byłoby zarzucić niestaranność przy dokonywaniu zamówień np. zamawianiu dużo większych ilości towarów w stosunku do potrzeb rynku. W tym przypadku decyzja jest wynikiem działania podatnika, który profesjonalnie prowadzi działalność i powinien mieć rozeznanie na rynku, co do możliwości zbytu ewentualnie polityką cenową zachęcać do sprzedaży zamówionych towarów.

Sąd nie podziela stanowiska Skarżącej odnośnie kosztów zniszczenia ulotek czy też opakowań. W stanie faktycznym wskazano, że podmiot francuski B. S.A. zamawia ulotki, opakowania w ilości przekraczającej zamówienia z poszczególnych krajów, ponieważ jest to bardziej dla B. S.A opłacalne, ze względu na rabaty udzielane przez wykonawców ulotek lub opakowań. Następnie te nadwyżki są niszczone przez B. S.A. a kosztami obciążane są poszczególne spółki z grupy z pozostałych krajów, w tym Skarżącą. W tym miejscu Sąd nie widzi możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatku za zniszczenie opakowań, ulotek, z prostego względu. Po pierwsze, za działania spółki matki, która szuka oszczędności dla siebie mogą być obciążane spółki córki, tyle, że nie ma to związku z ich przychodami czy też wydatkami. Nie ma to też związku z działalnością gospodarczą Skarżącej. Zatem nie może to być koszt uzyskania przychodów u skarżącej. Jest to koszt podmiotu francuskiego i jego oszczędność. Nie można zaakceptować sytuacji, gdzie oszczędności na drukowaniu opakowań i ulotek uzyskiwałby podmiot francuski a koszty ponosiłyby podmiot polski w odpowiedniej proporcji z innymi podmiotami należącymi do grupy z innych krajów. Na tej zasadzie podmiot z grupy mógłby przerzucić pozostałe koszty związane z produkcją towaru na spółki zależne i dodatkowo otrzymać wynagrodzenie od nich za sprzedaż towarów.

Reasumując, należy zgodzić, się ze stroną skarżącą, że do kosztów uzyskania przychodów może zaliczyć wydatki za zniszczenie towarów, które, ze względu na zmianę norm prawnych w Polsce, nie mogą być dopuszczone do obrotu na terytorium RP lub sprzedaż towaru na rynku okazała się niemożliwa ze względów ekonomicznych. Sąd nie podzielił natomiast stanowiska skarżącej odnośnie kosztów zniszczenia ulotek i opakowań z powodów wskazanych powyżej.

Ponadto, interpretacja nie zawierała z oczywistych względów wyjaśnienia kwestii stosowania art. 15 ust. 4d w zw. z art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p. w sprawie daty księgowania wydatku do kosztu, ponieważ odpowiedź organu na pierwsze pytanie była negatywna. Sąd nie może z kolei zastępować Ministra Finansów w tym zakresie. Przy ponownym wydawaniu interpretacji Minister Finansów udzieli w tym zakresie odpowiedzi na pytanie podatnika.

Sąd nie podzielił pozostałych zarzutów podatnika odnośnie naruszenia przepisów postępowania tj. art. 14b § 2 i § 3 w zw. z art. 14c § 1, art. 121 w zw. z art. 14h oraz art. 120 w zw. z art. 121 oraz art. 14h O.p. i - art. 14c § 2 O.p.

Interpretacja zawierała wyczerpujące uzasadnienie prawne, tyle że Minister Finansów inaczej ocenił pod względem prawnym przedstawiony stan faktyczny, do czego miał prawo. Nie odniósł się do art. 15 ust. 4d w zw. z art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p., ponieważ nie uznał za koszt spornych wydatków. Niecelowe było zatem w takiej sytuacji odnoszenie się do kwestii momentu zaksięgowania tych wydatków jako kosztu. W związku z czym w tym zakresie zaskarżona interpretacja nie naruszała przytoczonych przepisów.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), uchylił zaskarżoną interpretację.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.