Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2762549

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 20 września 2017 r.
III SA/Wa 2673/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Kot.

Sędziowie WSA: Anna Sękowska (spr.), Aneta Trochim-Tuchorska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2017 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia (...) czerwca 2016 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 r. oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją (z dnia (...) czerwca 2016 r., znak (...)) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) (dalej "SKO", "Kolegium" lub "organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy (...) z dnia (...) czerwca 2014 r., Nr (...) w sprawie wymiaru zobowiązania podatkowego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2013 w kwocie 15.152 zł.

W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, co następuje:

Podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia organu I stanowiły zapisy ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 617) oraz ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 716). Regulacje tam zawarte stanowią, iż opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne łub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 1 ust. 2).

Jednocześnie organ wyjaśnił, iż ustawa z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 374) w art. 1 ust. 1 stanowi, że opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna. Lasem w rozumieniu ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy.

Natomiast art. 6c ust. 1 cyt. wyżej ustawy o podatku rolnym stanowi, że osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym).

Organ podał, że z dołączonych do akt sprawy wypisów z rejestrów ewidencji gruntów - wykazu zmian, które wpłynęły do Urzędu Gminy (...) od Starosty (...) wynika, że B. S. jest użytkownikiem wieczystym gruntów oznaczonych symbolami R VI- pow.7.1269 ha, Wsr-RVI - pow. 4.4366 ha, LsVI-pow.0.3380 ha, Ws-0.8216 ha, K-pow.0.0124 ha, N- pow. 3.4220 ha, WsrRVI-pow. 1.2052 ha, N-pow. 0.1232 ha, Bp-pow. 2.5332 ha.

W decyzji opodatkowaniem objęto

1. w zakresie podatku rolnego:

* 12,7687 hektarów fizycznych co stanowi 1,2769 hektara przeliczeniowego przy zastosowaniu stawki podatkowej 125,00 zł;

2. w zakresie podatku od nieruchomości:

* grunty pozostałe (symbol B)- o powierzchni 8.340,00 m2 opodatkowane według stawki podatkowej 0,45 zł;

* nieużytki, grunty zakrzewione o powierzchni 35.452,00 m2,

* grunty pozostałe (symbol Bp) o powierzchni 25.332,00 m2 opodatkowane według stawki podatkowej 0,30 zł.

3. w zakresie podatku leśnego:

* 0,3380 ha opodatkowane według stawki podatkowej 35,20 zł.

Od poszczególnych przedmiotów opodatkowania organ podatkowy ustalił podatek od nieruchomości w kwocie 15.152,00 zł. Jeśli chodzi o podatek rolny, organ ustalił, iż ze względu na zwolnienie wynikające z art. 12 ust. 1 pkt 1, podatek ten nie wystąpił. To samo dotyczy podatku leśnego ze względu na zwolnienie wynikające z art. 7 ust. 1.

Z decyzją organu I instancji nie zgodziła się B. S. i z zachowaniem terminu ustawowego złożyła ona odwołanie, kwestionując zasadność wymierzenia zobowiązania łącznego oraz błędne zakwalifikowanie posiadanych przez nią gruntów.

Organ odwoławczy w decyzji wyjaśnił, iż dane dotyczące gruntów znajdujących się w posiadaniu B. S. zostały ustalone w oparciu o ewidencję gruntów i budynków, po wyjaśnieniu w Starostwie Powiatowym w (...), iż w organie ewidencyjnym nie toczy się postępowanie w sprawie zmiany sklasyfikowania gruntów we wsi B. D. i B. M., będących w użytkowaniu wieczystym B. S. oraz że znajdujące się w aktach sprawy kserokopie wypisów są nadal aktualne.

Kolegium wyjaśniło także, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego i nie mogą być zmieniane przez organ podatkowy. Wskazało również, że jakkolwiek w decyzji organu I instancji błędnie podano symbol B dla gruntów o powierzchni 8340 m2, podczas gdy powierzchnię taką stanowią łącznie grunty sklasyfikowane jako Ws - pow. 8216 m2 i K - pow. 124 m2. Z uwagi jednak na zastosowanie prawidłowej stawki podatku do tych gruntów, zdaniem Kolegium, błąd ten nie miał wpływu na wynik sprawy.

Kolegium nie zgodziło się również z zarzutem odwołującej odnośnie naruszenia art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym z powodu niedopuszczalności ustalenia wymiaru podatku w formie łącznego zobowiązania podatkowego w przypadku gdy nie występuje podatek rolny. Wyjaśniło bowiem, że w myśl art. 6c. ust. 1 ustawy o podatku rolnym, osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji. Nadto Kolegium wskazało, że pojęcie obowiązku podatkowego jest pojęciem szerszym od pojęcia zobowiązania podatkowego. Zobowiązanie podatkowe stanowi normatywne następstwo obowiązku podatkowego. Istnienie obowiązku podatkowego nie musi rodzić zobowiązania podatkowego. Na B. S. ciąży zatem obowiązek podatkowy w podatku rolnym, jednak na mocy art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym, posiadane przez nią grunty klasy V, VI i VI korzystają ze zwolnienia od podatku rolnego.

Odnośnie nieprawidłowego wskazania w decyzji terminów płatności rat, Kolegium wskazało że uchybienie to nie ma wpływu na wynik sprawy, a nadto organ wskazał, że podatek płatny jest w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji organu I instancji.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) wniosła B. S. (dalej "Skarżąca") zarzucając jej:

naruszenie art. 21 § 1 pkt 2 ust. art. 120, art. 121 § 1, art. 122. art. 124, w związku z art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 i § 3, art. 191, art. 192, art. 194 § 3, art. 200 § 1 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa;

naruszenie art. 3, art. 4, art. 6a, art. 6c ustawy z dnia 15 listopada 1985 r. o podatku rolnym;

naruszenie art. 1a ust. 3 pkt 7 art. 2, art. 4 art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, naruszenie art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji Wójta Gminy (...).

W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że decyzja organu I instancji zawiera wewnętrzną sprzeczność pomiędzy sentencją a uzasadnieniem, a nadto jest niezgodna ze stanem faktycznym. Organ podatkowy przyjął bowiem do opodatkowania grunt o powierzchni 8340 m2, podczas gdy Skarżąca gruntu takiego nie posiada, co potwierdza wypis z ewidencji gruntów. Podniosła również kwestię ustalenia terminów płatności zobowiązania w sposób niewykonalny, co w jej ocenie skutkuje nieważnością decyzji.

Zdaniem Skarżącej, aby mogła zaistnieć forma łącznego zobowiązania pieniężnego, musi zostać spełniony ten warunek aby w decyzji znalazł się co najmniej podatek rolny lub od nieruchomości, albo podatek rolny lub leśny, albo te trzy podatku łącznie. W sytuacji zaś gdy organ podatkowy ustalił wysokość łącznego zobowiązania podatkowego bez podatku rolnego, to taka decyzja dotknięta jest wadą nieważności, ponieważ nie spełnia warunku, o którym mowa w art. 6c ustawy o podatku rolnym.

W dalszej części Skarżąca wskazała, iż grunt oznaczony symbolem Ws to prawdopodobnie wody śródlądowe, których definicji brak w ustawach podatkowych. Rozszyfrowania tego pojęcia Skarżąca dokonała w oparciu o definicję zawartą w Encyklopedii oraz w Słowniku Języka Polskiego i wskazała, że znajdujący się na jej działce sztuczny zbiornik pokopalniany nie może być zaliczony do gruntów przeznaczonych po zabudowę. Wyjaśnienia wymaga również zdaniem Skarżącej czy może być on zaliczony wód śródlądowych i jaka stawka winna znaleźć zastosowanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak trafnie wskazało Kolegium zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca, jako dotyczące łącznego zobowiązania pieniężnego, wydane zostały w oparciu o przepisy ustawy o przepisy ustawy o podatku rolnym, który w art. 6c ust. 1 wskazuje, iż osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem ust. 2 (zastrzeżenie nie ma znaczenie w niniejszej sprawie).

Zdaniem Skarżącej z przepisu tego wynika, że aby można było ustalić w jednej decyzji łączne zobowiązanie pieniężne, musi zostać wymierzony podatek rolny. Skarżąca słuszności swego stanowiska upatruje również w treści art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, w myśl którego zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego podatku.

Organy tymczasem stoją na stanowisku, że łączne zobowiązanie pieniężne w formie decyzji ustalane jest już w razie gdy na osobie fizycznej ciąży obowiązek podatkowy w podatku rolnym, nawet jeżeli - z uwagi na zwolnienie ustawowe - podatek ten wynosi 0 zł.

Zdaniem Sądu prawidłowe jest stanowisko organów.

Wskazać bowiem należy, że art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym dla jego zastosowania wymaga by na osobie fizycznej ciążył "obowiązek podatkowy", nie mówi zaś o "zobowiązaniu podatkowym". Okoliczność wymaga podkreślenia, albowiem jest ona kluczowa w niniejszej sprawie.

Wyjaśnić należy, że na gruncie prawa podatkowego rozróżnia się pojęcie "obowiązku podatkowego" i "zobowiązania podatkowego". To pierwsze - w myśl art. 4 Ordynacji podatkowej - jest wynikającą z ustaw podatkowych nieskonkretyzowaną powinnością przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach. Oznacza to, że obowiązek podatkowy powstaje w warunkach przez prawo określonych niejako automatycznie, tj. niezależnie od woli i zamiaru podmiotów temu obowiązkowi podlegających.

Aby zatem ustalić w ramach konkretnej ustawy podatkowej, czy na danym podmiocie ciąży obowiązek podatkowy, należy w pierwszej kolejności ustalić jaki jest przedmiot opodatkowania i kto jest podatnikiem. Każdy bowiem podatek musi posiadać te dwa elementy.

I tak w przypadku podatku rolnego przedmiotem podatku są grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza (art. 1 ustawy o podatku rolnym). Podatnikiem jest natomiast m.in. osoba fizyczna będąca użytkownikiem wieczystym takich gruntów (art. 3 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy).

Powyższe oznacza, że obowiązek podatkowy ciąży m. in na osobach fizycznych, którym przysługuje prawo użytkowania wieczystego gruntów stanowiących użytki rolne. Osoby te są zatem podatnikami podatku rolnego w rozumieniu ustawy o podatku rolnym. Inną zaś kwestią jest czy z uwagi na użytek i klasę gruntu, jaki jest przedmiotem użytkowania wieczystego, powstanie zobowiązanie podatkowe w podatku rolnym. To jednak pozostaje bez wpływu na możliwość ustalenia zobowiązania łącznego, z uwagi na fakt - o czym była mowa powyżej, że ustawa o podatku rolnym wiąże możliwość wystawienia nakazu płatniczego z powstanie obowiązku podatkowego, a nie z powstanie zobowiązania podatkowego.

W niniejszej sprawie kwestią nie stanowiącą sporu jest fakt, iż Skarżąca jest użytkownikiem wieczystym gruntów stanowiących użytki rolne. Wynika to ze znajdujących się w aktach administracyjnych wypisów z ewidencji gruntów. Tym samym ciąży na niej obowiązek podatkowy z tytułu podatku rolnego. W konsekwencji zaś, skoro - co również nie jest sporne - jest również podatnikiem podatku od nieruchomości, zasadne było określenie w jednej decyzji łącznego zobowiązania pieniężnego.

Nie ma przy tym racji Skarżąca, że w przypadku, gdy ustawa podatkowa zwalnia z opodatkowania niektóre grunty stanowiące użytki rolne i w konsekwencji po stronie podatnika tego podatku nie powstaje zobowiązanie podatkowego w tym podatku, wymierzenie łącznego zobowiązania pieniężnego, stanowi wydanie decyzji bez podstawy prawnej.

Powyższe wynika właśnie ze wspomnianego wcześniej rozróżnienia przez prawodawcę pojęć zobowiązanie podatkowe a obowiązek podatkowy.

Zobowiązanie podatkowe to wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego.

Już z samej definicji zobowiązania podatkowego wynika, że pojęcie to jest pojęciem węższym niż pojęcie obowiązku podatkowego. O ile bowiem obowiązek podatkowy to pojęcie generalne podmiotowo (dotyczy wszystkich podmiotów znajdujących się w sytuacji wskazanej przez ustawę podatkową, a na gruncie podatku rolnego m.in. właścicieli, posiadaczy samoistnych i użytkowników wieczystych gruntów stanowiących użytki rolne), o tyle zobowiązanie podatkowe jest pojęciem o charakterze indywidualnym i skonkretyzowanym (dotyczy konkretnego podmiotu). Aby w ogóle można było mówić o zobowiązaniu podatkowym, najpierw należy ustalić, że w danym stanie faktycznym i prawnym istnieje obowiązek podatkowy. Warunkiem powstania zobowiązania podatkowego jest bowiem istnienie obowiązku podatkowego.

Przy tym, co szczególnie istotne w warunkach niniejszej sprawy, nie można uznać, że obowiązek podatkowy wygasa w sytuacji, gdy podatnik korzysta ze zwolnienia (podmiotowego lub przedmiotowego). W takiej sytuacji niewątpliwie nie powstanie zobowiązanie podatkowe, ale obowiązek podatkowy, jako kategoria abstrakcyjna, nadal istnieje. Warunkiem zastosowania zwolnienia, jest bowiem powstanie obowiązku podatkowego. W przeciwnym razie (tj. w razie nieistnienia obowiązku podatkowego) w ogóle nie można by mówić o zastosowaniu zwolnienia podatkowego. Nie byłoby bowiem przedmiotu (bądź podmiotu), który tym zwolnieniem byłby objęty.

Gdyby zatem zastosowanie przepisu art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym uzależnione było od istnienia zobowiązania podatkowego, to niewątpliwie Skarżąca miałaby rację. W sytuacji jednak, gdy przepis wyraźnie mówi o obowiązku podatkowym, rację w niniejszej sprawie należy przyznać organom podatkowym.

Z powyższych względów Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, nie podzielił poglądu prawnego wyrażonego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 1487/16.

Przechodząc do dalszej oceny zaskarżonej decyzji, Sąd wskazuje, że nie jest ona obarczona wadami uzasadniającymi jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Po pierwsze, jak wynika z decyzji organu I instancji, na stronie drugiej, wskazano wyraźnie, że zobowiązanie pieniężne płatne jest w terminie 14 dni od daty otrzymania tejże decyzji. Ustalenie to koresponduje z obowiązującymi w tym zakresie przepisami Ordynacji podatkowej. Podanie natomiast terminów płatności podatku, stanowi nic innego jak powtórzenie zapisów ustawowych określających terminy płatności podatku. Jakkolwiek, jest to informacja myląca, to jednak nie wpływa ona na wynik sprawy. W szczególności nie zmienia ona faktu, że Ordynacja podatkowa w art. 47 § 1 stanowi ogólną zasadę, iż termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. W myśl natomiast § 2 jeżeli przepisy prawa podatkowego określają kalendarzowo terminy płatności podatku, zaliczki na podatek lub raty podatku, a decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego nie została doręczona co najmniej na 14 dni przed terminem płatności podatku, pierwszej zaliczki na podatek lub pierwszej raty podatku, obowiązuje termin określony w § 1. Tym samym nie jest prawdą, iż wskazanie w decyzji ustawowych terminów płatności podatku, uczyniło ją niewykonalną.

Nie jest również zasadny argument Skarżącej dotyczący nienależytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, że Skarżąca posiada grunty sklasyfikowane pod symbolem B o powierzchni 8340 m2.

Rozstrzygając zaistniały w tym zakresie spór należy zaakcentować, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków".

Przypomnieć należy, że ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące:

* gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty;

* budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych (art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 P.g.k.).

Ponadto w myśl art. 1a ust. 3 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez użyte w ustawie określenia użytki rolne rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Natomiast art. 1 ustawy o podatku rolnym stanowi, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.

Tym samym dane zawarte w ewidencji stanowią podstawę ustalenia łącznego zobowiązania podatkowego. Skarżąca nie zakwestionowała skutecznie danych wynikających z załączonego do akt wypisu z ewidencji gruntów. Z ustaleń poczynionych przez organ I instancji wynika bowiem, że dane tam zawarte są aktualne, a nadto że nie toczy się żadne postępowanie w zakresie zmiany tych danych (pismo k. 21). Skarżąca nie kwestionowała również tych danych w skardze, ograniczając się jedynie do błędnego zakwalifikowania posiadanych przez nią gruntów przez organ.

W tym zakresie wskazać należy, że stosownie do zapisów zawartych w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1034) w sprawie ewidencji gruntów i budynków, do użytków rolnych zalicza się (§ 68 ust. 1 pkt 1 lit. a-h): użytki rolne, do których zalicza się:

a) grunty orne, oznaczone symbolem - R,

b) sady, oznaczone symbolem - S,

c) łąki trwałe, oznaczone symbolem - Ł,

d) pastwiska trwałe, oznaczone symbolem - Ps,

e) grunty rolne zabudowane, oznaczone symbolem - Br,

f) grunty pod stawami, oznaczone symbolem - Wsr,

g) grunty pod rowami, oznaczone symbolem - W,

h) grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, oznaczone symbolem - Lzr;

Pozostałe zaś grunty nie stanowiące lasów, opodatkowane są podatkiem od nieruchomości.

Stosownie do ww. rozporządzenia wśród gruntów nie stanowiących użytków rolnych wyróżnia się między innymi: użytki kopalne, oznaczone symbolem - K (§ 68 ust. 3 pkt 6) oraz grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi, oznaczone symbolem - Ws. (§ 68 ust. 4 pkt 3). Użytki te, w myśl postanowień ustępu 3 § 68 ww. rozporządzenia stanowią bowiem grunty zabudowane i zurbanizowane.

Wyjaśnić jednocześnie należy, że stosownie do znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, Skarżąca jest użytkownikiem wieczystym gruntów oznaczonych symbolami: Ws - o powierzchni 0,8216 ha ora K - o powierzchni 0,0124 ha (k. 1 i 3 akt administracyjnych).

Zatem prawidłowo organy ustalając wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego objęły podatkiem od nieruchomości grunty o łącznej powierzchni 0,8340 ha, na które składają się właśnie grunty wymienione w akapicie powyżej. Grunty te jako nie stanowiące gruntów rolnych ani lasów, podlegają bowiem podatkowi od nieruchomości. Fakt, że w decyzji I instancji organ dla gruntu o powierzchni 8340 m2 wskazał symbol B, nie świadczy o wadzie decyzji, uzasadniającej jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Jakkolwiek jest to błąd, to jednak nie wpływa on na wymiar ustalonego zobowiązania. Po pierwsze bowiem suma powierzchni gruntów oznaczonych symbolem K i Ws daje właśnie powierzchnię 8340 m2, a po drugie, organ zastosował (prawidłowo) stawkę jak dla gruntów pozostałych przy ustalaniu podatku od nieruchomości (patrz: Uchwała Nr XXI/96/2012 Rady Gminy w (...) z dnia 29 listopada 2012 r., znajdująca zastosowanie w związku z treścią art. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych).

Reasumując Sąd stwierdza, że organy podatkowe wydając obie decyzje nie naruszyły regulacji materialnoprawnych, w szczególności art. 1 ustawy o podatku rolnym. Przepis ten w sposób jednoznaczny przesądza o tym, że grunty na potrzeby opodatkowania należy klasyfikować na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, co także potwierdza ugruntowana linia orzecznicza sądów administracyjnych.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń prawa materialnego ani procesowego, które uzasadniałyby stwierdzenie nieważności bądź uchylenie zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.