Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1756616

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 27 maja 2015 r.
III SA/Wa 2572/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Skrodzki.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia (...) maja 2014 r. Nr (...) w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności wspólnika spółki wraz z drugim wspólnikiem oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2007 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji

Uzasadnienie faktyczne

A. M. dalej jako Skarżąca w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia (...) maja 2014 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności wspólnika spółki wraz z drugim wspólnikiem oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2007 r. Wniosek uzasadniła niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla Skarżącej. Zdaniem Skarżącej wysokość ustalonej przez organy podatkowe należności spowoduje całkowitą niewypłacalność Skarżącej, co należy uznać za sytuację nieodwracalną.

Ponadto Skarżąca podniosła, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w stosunku do spółki, za której zobowiązania ponosić ma odpowiedzialność wstrzymał wykonanie decyzji organów podatkowych. Zdaniem Skarżącej brak jest powodów, dla których zasadne byłoby utrzymywanie takiego stanu rzeczy, w którym subsydiarnie odpowiedziany musi ponosić ujemne konsekwencje wykonalnej decyzji podatkowej w sytuacji, gdy w stosunku do podmiotu pierwszorzędnie zobowiązanego tożsame decyzje podobnych skutków nie rodzą.

Skarżąca w związku z prowadzonym postępowaniem w zakresie prawa pomocy złożyła oświadczenia, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z mężem i dwiema córkami (ur. w 2006 i 2009 r.). Skarżąca posiada nieruchomość leśno - budowlaną o powierzchni 2.800 m2, na której jest ustanowiony zastaw bankowy. Z tytułu prac dorywczych mąż Skarżącej uzyskuje miesięczny dochód w kwocie 2.500 zł. Wyjaśniła, że w 2014 r. uzyskują miesięczne dochody w kwocie około 2.000 zł, nie posiadają żadnych rachunków bankowych, nie korzystają z pomocy społecznej, obecnie utrzymują się z prac dorywczych. Skarżąca wskazała, że miesięczne wydatki rodziny wynoszą około 2.000 zł, i składają się na nie: wyżywienie - 1.000 zł, przedszkole i szkoła dzieci - 500 zł, inne wydatki 500 zł. Ponadto Skarżąca oświadczyła, że w kosztach utrzymania pomaga najbliższa rodzina (rodzice i rodzeństwo). Skarżąca wskazała również na zajęcia komornicze na kwotę główną 169.724,66 zł oraz zajęcie urzędu skarbowego na kwotę 220.852,46 zł. Skarżąca przedłożyła zeznania podatkowe, z których wynika, że w 2013 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej uzyskała przychód 108.311,11 zł, koszty uzyskania przychodu wyniosły 112.083,51 zł, a strata 23.772,40 zł. Mąż Skarżącej natomiast z tego samego tytułu w 2013 r. uzyskał przychód w kwocie 2.057.911,17 zł, poniósł koszty 2.129.586,74 zł i uzyskał stratę 71.675,57 zł. Ponadto Skarżąca przedłożyła deklaracje VAT-7 za miesiące od kwietnia do września 2014 r., bilans oraz rachunek zysków i strat spółki. Ponadto Skarżąca oświadczyła, że z dniem 8 września 2014 r. prowadzona działalność gospodarcza została zawieszona.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a."), przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z tym artykułem po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z powyższego wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony wskazany przepis obciąża wnioskodawcę ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych. Z drugiej zaś nakłada na Sąd obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, niepubl.).

Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Sąd przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy stwierdza, że okoliczności przytoczone przez Skarżącą dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. - umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Sąd dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji wziął pod uwagę przede wszystkim sytuację finansową w jakiej obecnie znajduje się Skarżąca. Sąd zauważa, iż w związku z prowadzonym postępowaniem o przyznanie prawa pomocy Skarżąca złożyła do akt sprawy na formularzu PPF oświadczenie, Sąd zauważa, iż w postępowaniu dotyczącym rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy Skarżąca wskazała, iż posiada nieruchomość leśno - budowlaną o powierzchni 2.800 m2, na której jest ustanowiony zastaw bankowy. Skarżąca wraz mężem obecnie utrzymuje się z prac dorywczych uzyskując około 2.000 zł. Wyliczając miesięczne koszty utrzymania na około 2.000 zł. Skarżąca wskazała, że składają się na nie: wyżywienie - 1.000 zł, przedszkole i szkoła dzieci - 500 zł, inne wydatki 500 zł. Skarżąca oświadczyła, że w kosztach utrzymania pomaga najbliższa rodzina (rodzice i rodzeństwo). Skarżąca wskazała również na zajęcia komornicze na kwotę główną 169.724,66 zł oraz zajęcie urzędu skarbowego na kwotę 220.852,46 zł. Skarżąca wraz z mężem w 2013 r. z prowadzonej działalności gospodarczej poniosła stratę w kwocie 23.772,40 zł natomiast jej mąż z tego samego tytułu w 2013 r. uzyskał stratę w kwocie 71.675,57 zł. Ponadto Skarżąca oświadczyła, że z dniem 8 września 2014 r. prowadzona działalność gospodarcza została zawieszona. Należy również zaznaczyć, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 2445/13 w postanowieniu z dnia 5 lutego 2015 r. wskazał na brak posiadania aktualnie przez spółkę A. Sp.j. (w ramach, której Skarżąca wraz z mężem prowadziła działalność gospodarczą) majątku, przychodów i zasobów.

Zważywszy więc na wysokość określonego zobowiązania podatkowego stwierdzić należy, że wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić Skarżącą na niebezpieczeństwo spowodowania poważnej szkody. Zdaniem Sądu, kwota dochodzonych zaległości jest kwotą znaczną, szczególnie w zestawieniu z obecną sytuacją finansową Strony.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić ją na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i wyrządzić jej poważną szkodę, poprzez brak możliwości zaspokojenia bieżących potrzeb. W związku z tym należało uznać, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pod kątem zgodności z prawem.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.