III SA/Wa 2533/19 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3122405

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2020 r. III SA/Wa 2533/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Skrodzki (spr.).

Sędziowie WSA: Ewa Izabela Fiedorowicz, Włodzimierz Gurba.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2020 r. sprawy ze skargi P. K., M. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia (...) sierpnia 2019 r. nr (...) w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności wspólników spółki jawnej wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013 r.

1) uchyla zaskarżoną decyzję;

2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz P. K., M. K. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

3) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz P.

K., M. K. kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z (...) sierpnia 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. utrzymał w mocy wydaną wobec M. K. i P. K. decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z (...) grudnia 2018 r. orzekającą o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Skarżących jako wspólników spółki (...) spółka jawna wraz z tą spółką za niewykonane zobowiązania spółki z tytułu podatku od towarów i usług.

Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z (...) listopada 2018 r., doręczonym w tym samym dniu, organ I instancji wszczął postępowanie podatkowe w sprawie odpowiedzialności podatkowej Skarżących jako wspólników spółki jawnej wraz z tą spółką za niewykonane zobowiązania spółki z tytułu podatku od towarów i usług określone decyzją Naczelnika (...) Urzędu Celno-Skarbowego w B. z (...) lipca 2017 r., utrzymaną w mocy decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z (...) grudnia 2017 r., za okres luty, marzec, kwiecień, maj, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2013 r. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego w dniu (...) grudnia 2018 r. organ I instancji wydał decyzję orzekającą o solidarnej odpowiedzialności Skarżących za te zaległości.

Od tej decyzji Skarżący odwołali się.

Wydając zaskarżoną decyzję Dyrektor wskazał na wstępie iż sporne zobowiązanie nie uległo przedawnieniu, gdyż jego bieg został zawieszony z uwagi na wniesienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na decyzję z (...) grudnia 2017 r. dotyczącą tego zobowiązania. Tym samym Dyrektor stwierdził brak przeszkód do zbadania przesłanek warunkujących możliwość orzeczenia o odpowiedzialności Skarżących. Dalej zauważył, iż w sprawie zachowany został wymóg formalny umożliwiający wszczęcie postępowania w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, tj. jego wszczęcie nastąpiło po doręczeniu decyzji Naczelnika (...) Urzędu Celno-Skarbowego w B. z (...) lipca 2017 r. Następnie wskazał na przesłanki, których zaistnienie warunkuje odpowiedzialność wspólnika spółki jawnej, a które wymienione zostały w art. 115 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 z późn. zm., dalej: "O.p."). Organy podatkowe zobowiązane są mianowicie wykazać, że wystąpiła zaległość podatkowa spółki w danym okresie rozliczeniowym, której spółka nie uiściła w całości, oraz że wówczas dana osoba była wspólnikiem.

Dyrektor za bezsporne uznał ustalenia, iż na dzień powstania zaległości podatkowych Skarżący byli wspólnikami spółki (...) spółka jawna i pozostają nimi nadal. Powołał się przy tym na umowę spółki jawnej i wydruk z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego. Podkreślił też, że spółka nie uregulowała w terminie spornych zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za okres luty - maj, lipiec - grudzień 2013 r., pomimo okoliczności zobowiązujących ją do ich zapłaty. Termin płatności tych zobowiązań upływał odpowiednio w dniach 25 marca 2013 r., 25 kwietnia 2013 r., 27 maja 2013 r., 26 sierpnia 2013 r., 25 września 2013 r., 25 października 2013 r., 25 listopada 2013 r., 27 grudnia 2013 r. i 27 stycznia 2014 r.

Na koniec Dyrektor odniósł się do postawionych w odwołaniu zarzutów, uznając je za chybione. Nie dopatrzył się mianowicie naruszenia przepisów o właściwości rzeczowej i miejscowej organu podatkowego. Nie podzielił również wątpliwości Skarżących co do bezstronności I. J. - pracownika Urzędu Skarbowego W. w prowadzeniu niniejszej sprawy.

W skardze na powyższą decyzję Skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 123 § 1, art. 127 O.p. w zw. z art. 201 § 2 i 3 O.p. i art. 78 Konstytucji RP przez nierozpoznanie przez organ I instancji (przed wydaniem decyzji) wniosku Skarżących o zawieszenie postępowania, a w konsekwencji niewydanie przez ten organ postanowienia (a jedynie poinformowanie w decyzji, że wniosek jest bezzasadny), co jednocześnie pozbawiło Skarżących prawa do wniesienia zażalenia - na takie rozstrzygnięcie, które powinno przybrać formę postanowienia, czego konsekwencją było również naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania oraz pozbawienie Skarżących możliwości uzyskania kontroli zasadności stanowiska organu I instancji co do odmowy zawieszenia postępowania,

2) art. 127 O.p. w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 O.p. polegające na nierozpatrzeniu ponownie sprawy przez organ II instancji w jej całokształcie, przez nierozpoznanie zarzutów objętych odwołaniem oraz nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, co spowodowało naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego,

3) art. 130 § 3 O.p. polegające na udziale w niniejszym postępowaniu I. J. (pracownika Urzędu Skarbowego W.), która wręczyła w siedzibie organu postanowienia z (...) listopada 2018 r. w sprawie: wszczęcia z urzędu niniejszego postępowania; włączenia do akt określonych dowodów oraz wyznaczenia 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie, które były wszystkie z jednej daty, oraz wskazała jednocześnie, że wniosek spółki o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych "nie został uwzględniony, a zobowiązanie przechodzi na wspólników spółki" - co wskazuje na uzasadnione wątpliwości co do bezstronności tego pracownika, a w konsekwencji spowodowało również naruszenie art. 120 O.p. (zasady legalizmu i praworządności) oraz art. 121 § 1 O.p. (zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie);

4) art. 121 § 1 O.p., art. 122 O.p., art. 123 § 1 O.p., art. 124 O.p., art. 180 § 1 O.p., art. 187 § 1 O.p., i art. 188 O.p. oraz art. 191 O.p. w zw. z art. 115 § 1 i 2 O.p. w zw. z art. 51 § 1 O.p. polegające na zaniechaniu oceny przez Dyrektora wszystkich dowodów, a tym samym pominięciu, że dotychczas spółka uiściła na poczet zaległości podatkowej (w rozumieniu art. 115 § 1 i 2 O.p. w zw. z art. 51 § 1 O.p.) kwotę 210.000 zł (plus kwota ok. 8.000,00 zł wyegzekwowana w ramach postępowania egzekucyjnego), a tym samym braku rzeczywistego wskazania (odwzorowania) wysokości zaległości podatkowej w sentencji decyzji o odpowiedzialności podatkowej wspólników, już po uwzględnieniu dokonania ww. wpłaty, co w konsekwencji spowodowało, że "zaległość podatkowa" spółki, o której mowa w tej decyzji nie odpowiada rzeczywistej zaległości podatkowej ciążącej na spółce;

5) art. 115 § 1 i 2 O.p. w zw. z art. 51 § 1 O.p. i w zw. z art. 115 § 4 O.p. w zw. z art. 108 § 2 pkt 2 O.p. polegające na pominięciu przez Dyrektora, że wyrokiem z 12 marca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie III SA/Wa 787/18, uchylił decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz podatku do zapłaty za sierpień 2013 r., a tym samym wadliwym ustaleniu przez Dyrektora rzeczywistej wysokości zaległości podatkowej spółki, za którą to zaległość (także dotyczącą sierpnia 2013 r.) odpowiedzialność ponoszą Skarżący, co w konsekwencji spowodowało również, że orzeczenie o ich odpowiedzialności nastąpiło pomimo niewydania w tym zakresie decyzji wobec spółki, podczas gdy wydanie decyzji wobec osób ponoszących solidarną odpowiedzialność nie wymaga uprzedniego wydania decyzji wymiarowej wobec podatnika - jedynie pod warunkiem wydania takiego rozstrzygnięcia w decyzji orzekającej o solidarnej odpowiedzialności podatkowej osób trzecich;

6) art. 120 O.p. w zw. z art. 210 § 1 O.p. i z art. 210 § 4 O.p. przez niewłaściwe zastosowanie i niepowołanie przez Dyrektora podstawy materialno-prawnej, w zaskarżonej decyzji, a jedynie wskazanie podstawy proceduralnej (przepisów formalnych) utrzymania decyzji w mocy.

Skarżący zarzucili też naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 115 § 1 i 2 O.p. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż w niniejszej sprawie przepis ten ma zastosowanie, mimo tego, że prawidłowe ustalenie stanu faktycznego powinno doprowadzić do konkluzji, że brak jest uzasadnionych podstaw do wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności Skarżących.

Na tej podstawie Skarżący wnieśli o uchylenie w całości decyzji obu instancji, a nadto o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Wnieśli także o przeprowadzenie wskazanych w skardze dowodów z dokumentów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

O powyższym zadecydował przede wszystkim fakt częściowego wyeliminowania z obrotu prawnego (w części dotyczącej miesiąca sierpnia 2013 r.) decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, za które odpowiedzialność ponoszą Skarżący. Słusznie bowiem Skarżący zwrócili uwagę, iż zanim doszło do wydania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji z (...) sierpnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem (skądinąd prawomocnym) z 12 marca 2019 r. (III SA/Wa 787/18) uchylił decyzję wymiarową, która legła u podstaw ich odpowiedzialności, w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz podatku do zapłaty za sierpień 2013 r. Uchylając tę decyzję Sąd nakazał organowi podatkowemu poczynienie kompletnych i niebudzących wątpliwości ustaleń co do tego, czy wraz z jedną z zakwestionowanych transakcji udokumentowaną fakturą wystawioną w sierpniu 2013 r. zostało przeniesione na nabywcę władztwo ekonomiczne nad towarem (co by wskazywało, że spółka, której wspólnikami są Skarżący dokonała dostawy). Dodatkowo Sąd wytknął organowi podatkowemu brak - istotnych z punktu widzenia art. 108 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r. poz. 2174 z późn. zm. - dalej: "u.p.t.u.") - rozważań dotyczących wystąpienia ryzyka uszczuplenia należności na rzecz Skarbu Państwa.

Trudno zatem nie zgodzić się ze Skarżącymi, iż powyższe zdarzenie (częściowe uchylenie decyzji wymiarowej) determinowało rozstrzygnięcie, które zapadło w niniejszej sprawie. Uchylenie wspomnianej decyzji w części dotyczącej sierpnia 2013 r. oznacza bowiem, że w momencie orzekania przez organ odwoławczy nie istniała w obrocie prawnym ostateczna decyzja określająca za ten miesiąc zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w wysokości 65.333 zł oraz podatek do zapłaty wynikający z faktury wystawionej w trybie art. 108 u.p.t.u. w wysokości 50.488 zł, za które to zaległości odpowiadają Skarżący.

Skoro do uchylenia tego doszło w trakcie postępowania odwoławczego w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej, to rację mają Skarżący, iż Dyrektor powinien był okoliczność tę uwzględnić. Niedopuszczalne było w takiej sytuacji utrzymanie w mocy decyzji o odpowiedzialności Skarżących za zaległości podatkowe, których występowanie po stronie pierwotnego dłużnika (w tym przypadku spółki jawnej) stało się sporne, o ile w ogóle nie odpadło.

Nie można zapominać, że orzekana na podstawie przepisów O.p. odpowiedzialność osób trzecich ma charakter subsydiarny (posiłkowy) w stosunku do odpowiedzialności podatnika i zależna jest od istnienia zobowiązania podatkowego oraz od braku jego realizacji przez podatnika. Cechą tej odpowiedzialności jest więc także jej akcesoryjność (zob. wyrok WSA w Warszawie z 23 lutego 2017 r., III SA/Wa 817/16). To zaś - jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 września 2018 r. (I FSK 1556/16) - skutkuje tym, że uchylenie lub zmiana decyzji określającej należność podatnika, płatnika lub inkasenta rzutuje w sposób bezpośredni na zgodność z prawem rozstrzygnięcia o zakresie odpowiedzialności osoby trzeciej. Wówczas bowiem rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe staje się uzależnione od wydania decyzji określającej należność podatnika, płatnika lub inkasenta. Wynika to wprost z art. 108 § 2 pkt 2 lit. a O.p.

Przepis ten zabrania mianowicie wszczęcia postępowania w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej do czasu doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Co prawda do wszczęcia tego może dojść bez względu na to, czy decyzja taka uzyskała przymiot ostateczności, niemniej - jak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 20 grudnia 2019 r. (III SA/Wa 1279/19) - z uwagi na fakt, że treść tej decyzji ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w zakresie odpowiedzialności osoby trzeciej, ustawodawca uzależnił możliwość orzekania o tej odpowiedzialności od ostateczności tej decyzji. Wynika to z art. 201 § 1a O.p., który obliguje organ podatkowy do zawieszenia postępowania do czasu aż decyzja wymiarowa stanie się ostateczna.

Innymi słowy, przepis art. 201 § 1a O.p., służy temu, aby do orzekania o odpowiedzialności osoby trzeciej dochodziło dopiero wówczas, gdy wysokość zobowiązania, za które przenoszona jest odpowiedzialność, została ukształtowana w sposób ostateczny.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę powyższy pogląd w pełni podziela.

Oznacza to, że tak długo, jak kwestia wymiaru podatku (określenia wysokości zobowiązania podatkowego) nie będzie ostatecznie rozstrzygnięta, brak jest podstaw do orzekania o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej.

Okoliczność ta - jak trafnie podnieśli to Skarżący - została przez Dyrektora całkowicie pominięta. Nie mógł on bowiem - w sytuacji, gdy na moment orzekania istniała poważna wątpliwość, co do istnienia, bądź wysokości zobowiązania - rozstrzygnąć ostatecznie o przeniesieniu na Skarżących odpowiedzialności za to zobowiązanie. To zaś zasadnym czyni postawiony w skardze zarzut naruszenia art. 115 § 1 i 2 O.p. w zw. z art. 51 § 1 O.p. i w zw. z art. 115 § 4 O.p. w zw. z art. 108 § 2 pkt 2 O.p.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ podatkowy zobowiązany będzie zatem ustalić, jak zakończyło się postępowanie wymiarowe prowadzone wobec spółki, której wspólnikami są Skarżący. Wydana (ewentualnie) w tym postępowaniu decyzja będzie dopiero stanowiła podstawę do orzeczenia o odpowiedzialności Skarżących.

W niniejszej sprawie należy także rzetelnie zbadać podnoszoną przez Skarżących kwestię wpłat dokonanych na poczet zaległości podatkowych spółki, za które oni odpowiadają. Organ odwoławczy zamknął powyższą kwestię stwierdzeniem, że "strona w przypadku chęci bądź konieczności powzięcia wiedzy na temat sposobu zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych, ma prawo w każdej chwili wystąpić do organu podatkowego o udzielenie informacji w tym zakresie. Natomiast zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, brak jest uregulowania, które by wskazywało, że takie informacje podatnik może uzyskać tylko i wyłącznie w wydanej przez organ podatkowy decyzji wydanej w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osób trzecich.".

Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić.

Umknęło bowiem organowi podatkowemu to, iż odpowiedzialność osób trzecich ma charakter następczy, gdyż zależna jest od istnienia zobowiązania podatkowego i od jego realizacji (a w zasadzie braku realizacji w całości lub w części) przez pierwotnego dłużnika. Jeśli zatem zobowiązanie to nie istnieje, to nie jest również możliwe przeniesienie na osobę trzecią odpowiedzialności za to zobowiązanie.

W świetle powyższego rację mają Skarżący, iż rzeczywista kwota zaległości podatkowych spółki, za które odpowiadają powinna uwzględniać wpłaty dokonane w okresie od 30 marca 2018 r. do 2 stycznia 2019 r. na łączną kwotę 210.000 zł. Odmienne rozumowanie byłoby błędne, gdyż oznaczałoby - jak słusznie spostrzegli Skarżący - iż mogą oni ponosić odpowiedzialność w wysokości wyższej niż rzeczywista zaległość podatkowa ciążąca na spółce.

Tym samym zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 121 § 1 O.p., art. 122 O.p., art. 123 § 1 O.p., art. 124 O.p., art. 180 § 1 O.p., art. 187 § 1 O.p., i art. 188 O.p. oraz art. 191 O.p. w zw. z art. 115 § 1 i 2 O.p. w zw. z art. 51 § 1 O.p.

Skarżący mają również rację, podnosząc, iż organ podatkowy nie wydał odrębnego postanowienia w zakresie zgłoszonego przezeń wniosku o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu zakończenia innego postępowania, a mianowicie w przedmiocie udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Uchybienie to nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy. Do powyższego wniosku ustosunkował się bowiem organ I instancji, stwierdzając (skądinąd słusznie), że kwestia udzielenia ulgi nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Tym samym brak było podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji wyłącznie z powodu zarzucanego w skardze naruszenia art. 123 § 1, art. 127 O.p. w zw. z art. 201 § 2 i 3 O.p. i art. 78 Konstytucji RP oraz art. 127 O.p. w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 O.p.

Sąd nie podzielił natomiast pozostałych zarzutów skargi.

W szczególności chybiony jest zarzut naruszenia art. 120 O.p. w zw. z art. 210 § 1 O.p. i z art. 210 § 4 O.p. przez niepowołanie w zaskarżonej decyzji podstawy materialno-prawnej, a jedynie wskazanie podstawy proceduralnej. Podstawą prawną decyzji organu II instancji był bowiem właśnie przepisprawa procesowego, tj. art. 233 § 1 pkt 1 O.p. (utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji), który Dyrektor prawidłowo powołał w sentencji swojej decyzji. Wypełnił zatem wymóg nałożony nań art. 210 § 1 O.p.

Nietrafny okazał się też zarzut naruszenia art. 130 § 3 O.p. Przepis ten umożliwia wyłączenie pracownika w sytuacji, gdy zostanie uprawdopodobnione występowanie okoliczności podważających jego bezstronność, przy czym powinny być to okoliczności inne niż wymienione w § 1 art. 130.

Zarzut ten Skarżący de facto wiążą z jedną podjętą przez wskazanego pracownika czynnością, tj. wręczeniem im w siedzibie organu podatkowego trzech postanowień (o wszczęciu postępowania, włączeniu do akt dowodów, wyznaczeniu terminu do wypowiedzenia się w sprawie) i poinformowaniem ich o sposobie załatwienia wniosku o udzielenie ulgi. W takim zachowaniu Skarżący upatrują również naruszenia art. 120 O.p. oraz art. 121 § 1 O.p.

Zdaniem Sądu o ile istotnie można mieć zastrzeżenia co do takiego sposobu prowadzenia postępowania podatkowego, gdzie do jego wszczęcia i zakończenia dochodzi w tej samej dacie i momencie i niejako "przy okazji", o tyle nie świadczy to jednak samo w sobie o braku bezstronności pracownika.

Co prawda takie działanie nie tylko nie budzi zaufania do organów podatkowych, lecz pogłębia wręcz stan braku zaufania do nich, niemniej - zgodzić się należy z organem podatkowym (postanowienie z (...) grudnia 2018 r. o odmowie wyłączenia pracownika) - iż Skarżący nie wskazali na jakiekolwiek okoliczności ze strony osobistej, czy emocjonalnej, które wskazywać by mogły na świadome i celowe działanie pracownika.

Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. - dalej: "p.p.s.a."), Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty te złożył się wpis od skargi w wysokości 500 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Sąd postanowił również zwrócić Skarżącym kwotę 500 zł stanowiącą nadpłacony w sprawie wpis sądowy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.