Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1814714

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 28 czerwca 2012 r.
III SA/Wa 2458/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Krawczak (sprawozdawca).

Sędziowie WSA: Cezary Kosterna, Marek Kraus.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia (...) czerwca 2011 r. nr (...) w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2006 r. oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

W dniu (...) stycznia 2006 r. T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K., dalej zwana "Spółką" lub "Skarżącą", złożyła deklarację w sprawie podatku od nieruchomości za 2006 r., w której zadeklarowano do zapłaty podatek od nieruchomości z tytułu posiadanych nieruchomości położonych na terenie miasta i gminy L. w kwocie 97.441,00 zł. Należność została obliczona z uwzględnieniem przedmiotów podlegających opodatkowaniu oraz według stawek obowiązujących na terenie miasta i gminy L. w roku podatkowym 2006 r.

W dniu (...) stycznia 2011 r. Spółka złożyła w Urzędzie Miasta i Gminy w L. skorygowaną deklarację z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2006. Z korekty deklaracji wynika, że Spółka nie była w ww. okresie podatnikiem podatku od nieruchomości (deklaracja zerowa). W uzasadnieniu przyczyn korekty (pismo z dnia (...) stycznia 2011 r. oraz pismo z dnia (...) lutego 2011 r.) Spółka podała, że w odniesieniu do wskazanych w pierwotnej deklaracji nieruchomości była - i nadal pozostaje - posiadaczem zależnym, zaś w sensie prawnym nieruchomości te były i są własnością "T." Spółka Akcyjna z siedzibą w Warszawie, dalej zwanej "T" S.A.". Błąd co do ustalenia właściciela wynikał z faktu, że umowa z "T" S.A. dotycząca wniesienia do Spółki tytułem aportu własności oraz prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, których dotyczyła ww. deklaracja podatkowa, była umową nieważną, albowiem naruszała przepisy ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, w brzmieniu wówczas obowiązującym. Umowa ta zatem nie wywołała skutków prawnych, a tym samym treść ksiąg wieczystych prowadzonych dla ww. nieruchomości Spółki nie odpowiada rzeczywistemu stanowi prawnemu. To samo dotyczy stanów ujawnionych w ewidencji gruntów. Wobec powyższego Spółka uznała, że nie ciążył na nie w 2006 r. obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości, a łączna kwota nadpłaty z tego tytułu za lata 2006 - 2010 wynosi 506.928 zł. Spółka wniosła o jej zwrot.

Postanowieniem z dnia (...) marca 2011 r. Burmistrz Miasta i Gminy L. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego Spółki w podatku od nieruchomości za 2006 r. Pismem z dnia (...) marca 2011 r. wezwał Spółkę do złożenia aktów notarialnych z 2002 r. - umów przeniesienia prawa własności oraz prawa użytkowania wieczystego zabudowanych i niezabudowanych nieruchomości oraz doręczenia wypisu z ewidencji środków trwałych na dzień (...) stycznia 2006 r.

Spółka, przy piśmie z dnia (...) marca 2011 r., złożyła ww. dokumenty.

Ponadto w aktach administracyjnych sprawy znajdują się odpisy z dnia (...) marca 2011 r. działu (...) księgi wieczystej nr (...) (dawny (...)) oraz księgi wieczystej nr (...) (dawny (...)), prowadzonych dla nieruchomości położonych w miejscowości C. gmina L. (działki nr (...), (...), (...) oraz nr (...), (...), (...), (...)). W księgach tych jako właściciel nieruchomości (KW nr (...)) oraz jako użytkownik wieczysty gruntu i właściciel budynku stanowiącego odrębną nieruchomość (KW nr (...)) ujawniona została Spółka, a podstawę nabycia stanowiła umowa z dnia (...) kwietnia 2002 r. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się także pismo z dnia (...) lutego 2011 r., w którym Sąd Rejonowy w S. (...) Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w L. informuje, że do dnia (...) lutego 2011 r. do ww. ksiąg nie wpłynęły żadne wnioski o wpisanie nowego właściciela, ani użytkownika wieczystego w miejsce aktualnie wpisanego, tj. Spółki. W aktach administracyjnych sprawy znajdują się także wypisy z rejestru gruntów z dnia (...) lutego 2011 r. według stanu na dzień (...) stycznia 2006 r., z których wynika, że Spółka jest właścicielem działek o numerach (...), (...), (...), (...) położonych na terenie wsi C. (objętych księgą wieczystą nr (...)) oraz użytkownikiem wieczystym działek o numerach (...), (...), (...) położonych na terenie wsi C. (objętych księgą wieczystą nr (...)).

Decyzją z dnia (...) kwietnia 2011 r. Burmistrz Miasta i Gminy L. określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2006 rok w wysokości 97.441,00 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka wniosła o jej uchylenie w całości lub zmianę poprzez stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2006 rok w wysokości 97.441,00 zł.

W odwołaniu Spółka ponownie przedstawiła przyczyny i skutki dla sprawy nieważności umowy o przeniesieniu na jej rzecz własności nieruchomości oraz prawa użytkowania wieczystego nieruchomości. Ponadto wskazała, że wraz z "T" S.A. w dniu (...) listopada 2010 r. w celu uchylenia niepewności prawnej co do oceny skutków stanu istniejącego pomiędzy dniem (...) kwietnia 2002 r. a dniem (...) listopada 2010 r. zawarły porozumienie, zgodnie z którym obie strony stwierdzają, że od dnia wydania tzw. nieruchomości aportowych, Spółka była ich posiadaczem zależnym w dobrej wierze. Strony uznały także, że łączyła je umowa dzierżawy - albowiem ten stosunek prawny odpowiadał w swojej treści temu władztwu, jakie objęte było ich intencjami, a nie ziściło się ze względu na nieważność umów przenoszących własność lub prawo użytkowania wieczystego nieruchomości.

Decyzją z dnia (...) czerwca 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzje organu I instancji.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia przyznał, ze nabycie nieruchomości przez cudzoziemca z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (Dz. U. z 1996 r. Nr 54, poz. 245 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2002 r., jest nieważne. A nieważność ta ma charakter bezwzględny. Jednakże o nieważności tej nie może rozstrzygać organ podatkowy, gdyż ww. ustawa kompetencje w tym zakresie przyznaje sądom. Orzeczenie sądu w tej sprawie ma charakter deklaratywny. Jeżeli podatnik przedłożyłby organowi podatkowemu orzeczenie, w którym sąd potwierdziłby, że czynność nabycia jest nieważna, to organ ten - niezależnie od zapisów w księgach wieczystych i ewidencji gruntów - zobowiązany byłby takie rozstrzygnięcie uwzględnić. Jednak w toku postępowania podatkowego nie jest możliwe prowadzenie postępowania co do tego, czy czynność cywilnoprawna jest dotknięta wadą nieważności.

Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że - w związku z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.) - Organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Organ odwoławczy wskazał także, że ustaleń dotyczących prawa własności i prawa użytkowania wieczystego dokonano w sprawie na podstawie analizy zapisów w księgach wieczystych nieruchomości.

Uwzględniając powyższe Organ odwoławczy wskazał, że samo przekonanie Spółki, że nabyła prawo wbrew przepisom ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców nie może być podstawą ustaleń w postępowaniu podatkowym.

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia (...) czerwca 2011 r. Spółka wniosła o uchylenie ww. decyzji w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

a)

art. 207 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm., dalej określanej skrótem "O.p."), polegające na przyjęciu, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna, niż wykazana w złożonych deklaracjach,

b)

art. 120 O.p. polegające na niezastosowaniu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (tekst jedn.: Dz. U. z 2004 r. Nr 167, poz. 1758 z późn. zm.),

c)

art. 187 § 1 O.p. polegające na zaniechaniu wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie,

d)

art. 191 O.p. polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego wskutek oparcia oceny, czy okoliczności istotne dla sprawy zostały udowodnione jedynie na treści wypisów z ksiąg wieczystych lub ewidencji gruntów, z pominięciem innych dowodów, z których wynikało, że wpisy w księgach wieczystych lub w ewidencjach gruntów nie odpowiadały rzeczywistemu stanowi prawnemu nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a także na błędnym ustaleniu, że Skarżąca nie podjęła działań zmierzających do przywrócenia stanu zgodnego z prawem,

e)

art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 z późn. zm.) poprzez błędne i niewłaściwe jego zastosowanie mimo wykazania przez Skarżącą, że podstawa prawna nabycia własności lub prawa użytkowania wieczystego nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania jest nieważna.

W uzasadnieniu skargi Spółka zawarła argumentację, którą posługiwała się już w postępowaniu przed organem podatkowym. Podstawowy zarzut Skarżącej dotyczy tego, że Organ podatkowy pominął wszelkie dowody oraz wyjaśnienia wskazujące na istnienie nieważności umowy przenoszącej prawo własności i prawo użytkowania wieczystego nieruchomości.

Do skargi dołączono porozumienie pomiędzy "T" S.A. a Skarżącą zawarte w dniu (...) maja 2011 r. w formie aktu notarialnego przed notariuszem B.O. (rep. (...)), w którym jego strony oświadczyły, że nabycie przez Spółkę nieruchomości oraz praw użytkowania wieczystego do wszystkich nieruchomości opisanych w § 4 uchwały nr (...) o podwyższeniu kapitału zakładowego oraz w oświadczeniu o objęciu udziałów powołanych w § 1 tego porozumienia, zgodnie z art. 6 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców było z mocy prawa nieważne. Ponadto strony oświadczyły, że wobec ww. okoliczności wpisy Spółki w dziale (...) ksiąg wieczystych jako właściciela i użytkownika wieczystego nieruchomości, o których wyżej mowa, nastąpiły na podstawie nieważnych umów przeniesienia własności oraz prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, a tym samym treść księgi wieczystej nie odpowiada rzeczywistemu stanowi prawnemu. Jednocześnie strony oświadczyły, że wnoszą do Sądu Rejonowego w S. (...) Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w L. o dokonanie wpisu "T" S.A. jako właściciela lub użytkownika wieczystego w miejsce Spółki w księgach wieczystych prowadzonych dla przedmiotowych nieruchomości.

Do skargi dołączono także wydruki z systemów informatycznych obejmujących treść ksiąg wieczystych o nr (...) oraz (...), z których wynika, że w dniu (...) maja 2011 r. zamieszczono w nich wzmianki o wpisach związanych z prawem użytkowania wieczystego dokonanych na podstawie wniosków złożonych przez Skarżącą.

W odpowiedziach na skargi SKO wniosło o oddalenie skarg podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy na Spółce w roku 2006 r. ciążył obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości.

Skarżąca - powołując się na nieważność umów zawartych z "T." S.A. dotyczących przeniesienia prawa własności oraz prawa wieczystego użytkowania nieruchomości - stoi na stanowisku, że w 2006 r. nie była podatnikiem podatku od nieruchomości.

Organy podatkowe - powołując się z kolei na dane zawarte w ewidencji gruntów oraz księgach wieczystych dotyczących przedmiotowych nieruchomości - wskazały natomiast, że z dokumentów tych wynika, że właścicielem spornych nieruchomości i użytkownikiem wieczystym w 2006 r. (a więc i podatnikiem) była Skarżąca.

W związku z tym w pierwszej kolejności Sąd zauważa, że zgodnie z art. 21 ust. 1 Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z kolei z przepisu § 46 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) wynika, że zmian w ewidencji gruntów dokonuje się na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych oraz innych określonych tam dokumentów.

Na tle art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego przepisu w orzecznictwie ukształtował się pogląd, iż ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 1332/05, z dnia 18 lutego 2010 r., II FSK 1586/08, z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 835/08; z dnia 16 października 2009 r., II FSK 791/08). Tożsame poglądy wyrażane są w literaturze. Zdaniem L. Etela ewidencja gruntów jest dla organu podatkowego urzędowym źródłem informacji o osobie właściciela i posiadacza samoistnego oraz o samym gruncie (klasyfikacja gruntu, jego powierzchnia). Dane składające się na zakres przedmiotowy i podmiotowy ewidencji są więc podstawą wymierzania podatku od nieruchomości (L. Etel "Dane z ewidencji gruntów i budynków jako podstawa opodatkowania gruntów i budynków", Finanse Komunalne 2008/6/24).

Wbrew wywodom skargi powyższego zapisu ewidencyjnego organy podatkowe nie mogły samodzielnie kwestionować (np. w wyroku z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt II FSK 1136/06, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że za podstawę wymiaru podatku nie mogą posłużyć nawet dane z decyzji starosty zmieniającej dotychczasowe oznaczenie gruntów i wprowadzającej dokonane zmiany do operatu ewidencyjnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzja ta mogła stanowić wyłącznie podstawę zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów). Twierdzenie to wsparte jest charakterem danych wynikających z ewidencji gruntów. Stanowią bowiem one dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. Zwiększona moc dowodowa dokumentu urzędowego sprowadza się do przyjęcia dwóch domniemań, a mianowicie prawdziwości (autentyczności) oraz zgodności jego treści z prawdą (wiarygodności).

Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt II FSK 11/10, prowadzenie, w tym zmiany, uaktualnianie, ewidencji nie należy do postępowania podatkowego. Podważenie zapisów ewidencyjnych może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. Przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz rozporządzenia wykonawczego wśród tych uprawnionych organów nie wymieniają jednak organów podatkowych. Zasadą jest, iż to podatnik kwestionujący prawidłowość zapisów w ewidencji powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym tę ewidencję. Skoro zatem ze stanu sprawy nie wynika, by Skarżąca procedurę tę wszczęła, to tym samym nie można organowi podatkowemu stawiać zarzutu, że jego rozstrzygnięcie opiera się na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym.

Z akt sprawy nie wynika także, by w dacie orzekania przez organy podatkowe istniał jakikolwiek akt lub czynność z zakresu prowadzenia ewidencji mogące skutkować zmianą danych z niej wynikających. W tej sytuacji nie było potrzeby przeprowadzenia przeciwdowodu w celu podważenia danych zawartych w ewidencji. Podnoszona w skardze niezgodność zapisów ewidencyjnych ze stanem faktycznym nieruchomości nie może opierać się wyłącznie na przeświadczeniu Skarżącej. Zapatrywanie, że w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy oświadczeniach złożonych przez podatnika nie są zgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania mają zapisy wynikające z ewidencji znajduje oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2004 r., sygn. akt III SA 3016/03, z dnia 28 marca 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 3501/05, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Rz 569/07, z dnia 14 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Rz 37/09).

Jakkolwiek art. 194 § 3 O.p. nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w przepisach § 1 i 2, to rolą organów podatkowych jest orzekanie o obowiązku podatkowym, a nie podważanie treści danych ewidencyjnych.

Nie mogło w sprawie odnieść skutku powoływanie się przez Skarżącą przed Sądem na porozumienie z dnia (...) maja 2011 r. oraz dokonanie w dniu (...) maja 2011 r. wzmianek w księgach wieczystych nieruchomości Skarżącej o wpisach związanych z prawem użytkowania wieczystego dokonanych na podstawie wniosków złożonych przez Skarżącą. Wskazać bowiem należy, ze zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie zaś z art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd orzeka według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu, a wynikającego z akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy", o jakim mowa w ww. przepisie, oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają, i które legły u podstaw jej wydania. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. określa więc, że stan faktyczny istniejący w chwili wydawania danego aktu lub podjęcia czynności to moment decydujący dla oceny stanu sprawy przez sąd administracyjny przy wydawaniu orzeczenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 1733/08, z dnia 26 listopada 2010, sygn. akt I GSK 865/09, z dnia 2 grudnia 2010, sygn. akt I GSK 806/10, z dnia 9 grudnia 2010, sygn. akt I GSK 3/10).

Tymczasem ani porozumienie z dnia (...) maja 2011 r., ani wzmianki w księgach wieczystych z dnia (...) maja 2011 r., nie stanowiły nawet elementu stanu faktycznego sprawy w dacie wydawania decyzji zarówno przez organ pierwszej instancji, jak i przez organ drugiej instancji.

Dokumenty załączone przez Skarżącą do skargi zostały bowiem sporządzone już po wydaniu w dniu (...) kwietnia 2011 r. decyzji przez Organ pierwszoinstacyjny. Dokumenty te istniały wprawdzie w dacie orzekania przez Organ odwoławczy niemniej jednak nie zostały przez Skarżącą temu organowi ujawnione. Po raz pierwszy jest bowiem o nich mowa dopiero w skardze do Sądu. Fakt ten potwierdza Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę. Tymczasem Organ odwoławczy w celu ustalenia okoliczności istotnych do rozstrzygnięcia sprawy dokonuje przede wszystkim oceny materiału dowodowego zgromadzonego ww. pierwszej instancji. Dopiero wtedy kiedy organ odwoławczy w wyniku tej oceny uzna, że znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy nie jest wystarczający do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dodatkowe postępowanie "w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie" na podstawie art. 229 O.p.

W ocenie Sądu brak było podstaw do zastosowania przepisu art. 229 O.p. w sprawie.

Wbrew zarzutom skargi w przedmiotowej sprawie nie został naruszony art. 207 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 O.p. Faktem jest, ze zarówno deklaracja, jak i korekta deklaracji korzystają z prawdziwości danych w niej zawartych. Korekta deklaracji zmienia pierwotną treść deklaracji i stanowi rozliczenie o nowym brzmieniu. Jeżeli jednak organ podatkowy stwierdzi w toku postępowania podatkowego, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Nie ma przy tym znaczenia, czy deklarowane przez podatnika kwoty wynikają z pierwotnych, czy też ze skorygowanych deklaracji. Obowiązek organu w ww. zakresie wynika wprost z art. 21 § 3 O.p. Przesłanki określone w tym przepisie zostały w przedmiotowej sprawie spełnione, organy podatkowe w toku postępowania wykazały bowiem, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna, niż wykazana w korekcie deklaracji, co uzasadniało wydanie w sprawie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.

Wbrew twierdzeniom Skarżącej organy orzekające w sprawie nie naruszyły również zasad postępowania podatkowego wskazanych w skardze, tj. art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. Sąd stwierdza, że organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zgromadziły i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy i dokonały jego rzetelnej oceny. Zdaniem Sądu ocena ta była zgodna z zasadami doświadczenia życiowego, logiki i z wymaganiami wiedzy oraz znajdowała uzasadnienie w całokształcie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Trafnie zatem organy podatkowe wykazały, że są związane aktualnymi na dzień orzekania zapisami ewidencji gruntów i budynków i nie są uprawnione do ich kwestionowania czy zmiany. W konsekwencji nie mogły one oprzeć się na okolicznościach podnoszonych przez stronę skarżącą we wniosku o stwierdzenie nadpłaty i w pismach składanych w toku postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 rok. W świetle powyższych uwag, wobec kategorycznej normy wynikającej z art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, podważanie przez stronę skarżącą danych wynikających z ewidencji gruntów w postępowaniu dotyczącym korekty podatku od nieruchomości nie mogło odnieść skutku.

Jak to już wcześniej zostało podniesione organy podatkowe były związane danymi ewidencyjnymi i brak było podstaw prawnych do dokonywania w postępowaniu podatkowym ustaleń, które podważać miałyby ich treść. Sąd administracyjny również nie jest uprawniony do dokonywania własnych ustaleń w tym zakresie.

Taki zaś stan rzeczy sprawia, że nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 120 O.p. i art. 6 ust. 1 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, a także zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Uwzględniając powyższe Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się także naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek stanowiących podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Nie wystąpiły zatem przesłanki do jej wyeliminowania z obrotu prawnego, wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a.

W takim stanie rzeczy Sąd, działając w oparciu o art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.