Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1757720

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 5 maja 2015 r.
III SA/Wa 2378/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Trelka.

Sędziowie WSA: Agnieszka Krawczyk, Jolanta Sokołowska (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia (...) maja 2014 r. Nr (...) w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia

1)

odrzucić skargę,

2)

zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz J. L. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

Uzasadnienie faktyczne

Dyrektor Izby Skarbowej w W. zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) maja 2014 r., po rozpatrzeniu zażalenia J.L., utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia (...) stycznia 2014 r. oddalające zarzuty wniesione do postępowania egzekucyjnego.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Dyrektor Izby Celnej w W. wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku J. L. na podstawie własnego tytułu wykonawczego nr (...) z dnia (...) listopada 2012 r., obejmującego zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za 08/2007 r., w kwocie należności głównej 583,00 zł. Podstawę prawną przedmiotowego tytułu wykonawczego stanowiła decyzja Naczelnika Urzędu Celnego (...) w W. z dnia (...) lipca 2012 r., która określiła należną kwotę podatku od towarów i usług, powstałą w wyniku nielegalnego wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty towaru w postaci 1 sztuki zegarka. Tytuł wykonawczy oraz ww. decyzja zostały wystawione na J. L.

Odpis przedmiotowego tytułu wykonawczego doręczono na adres pełnomocnika zobowiązanego w dniu 19 listopada 2012 r. Pełnomocnik wniósł zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 33 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 z późn. zm., dalej zwana: u.p.e.a.). Wskazał na naruszenia art. 27 § 1 pkt 2 i 3 ustawy egzekucyjnej oraz art. 54 § 1 pkt 6, art. 53 § 1, art. 51 § 1 i art. 47 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.).

Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia (...) stycznia 2014 r. oddalił zarzuty wniesione do postępowania egzekucyjnego.

W zażaleniu na ww. postanowienie adwokat A.Z. podający się za pełnomocnika J. L. podniósł m.in., że tytuł wykonawczy nr (...) z dnia (...) listopada 2012 r. nie zawiera danych wskazanych w pkt 2 i 3 art. 27 § 1 u.p.e.a. i z tego względu dotknięty jest wadami uniemożliwiającymi prowadzenie postępowania egzekucyjnego. Twierdził, że J. L. jest osobą nieznaną, bo nieistniejącą. Poinformował, że w trakcie sprawy karnej nazwisko osoby podsądnej budziło wątpliwości i z tego względu postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2008 r. Sąd zwrócił się do organu celnego o uzupełnienie danych oskarżonego, zwracając uwagę na wątpliwości co do imienia i nazwiska oskarżonego. Wobec niewyjaśnionych wątpliwości Sąd Rejonowy dla W. wydał wyrok nakazowy wobec J. L. Wyrok ten został wyeliminowany z obrotu prawnego. Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2009 r., sygn. akt (...) Sąd Rejonowy dla W. uznał za winnego występku skarbowego J. L. s. A. i H. ur. (...) r. w S. Postanowieniem z dnia (...) grudnia 2012 r., sygn. akt (...) Sąd Rejonowy dla W. postanowił zarządzić poszukiwanie listem gończym skazanego J.L. W następstwie uzyskanych informacji Sąd Rejonowy dla W. postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2013 r., sygn. akt (...), (...) umorzył postępowanie w sprawie J.L. Zdaniem pełnomocnika, w świetle przedstawionych okoliczności oraz zważywszy na wady całego postępowania, zasadny jest wniosek o umorzenie postępowania.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazanym na wstępie postanowieniem, ww. postanowienie Dyrektora Izby Celnej utrzymał w mocy. Oba postanowienia zostały wystawione na nazwisko J. L.

Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym skargę do Sądu wniósł adwokat A. Z. podając, iż jest pełnomocnikiem J. L. Do akt sądowych pełnomocnik przedłożył pełnomocnictwo, którym J. L. upoważnia adwokata J. Z. obrońcą w sprawie skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie.

W skardze pełnomocnik m.in. twierdził, że Dyrektor Izby Skarbowej bezpodstawnie i w sposób absolutnie nieuprawniony przeszedł do porządku nad zarzutami związanymi z brakiem wymogów formalno-prawnych przedmiotowego tytułu wykonawczego. Wobec tego "ze szczególnym naciskiem" podniósł, iż Dyrektor Izby Skarbowej swym postanowieniem sankcjonuje możliwość wykonywania wobec J.L. tytułu wykonawczego opiewającego na nazwisko J. L.

Na rozprawie w dniu 24 marca 2015 r. na pytanie Sądu, adwokat A.Z. wyjaśnił, że reprezentuje J. L. który wniósł skargę z tego względu, że na adres pełnomocnika doręczano postanowienia oraz tytuł wykonawczy. Stwierdził, że wskazany w postanowieniu i tytule wykonawczym adres skarżącego J. L. jest zbieżny z adresem J.L. Przypuszcza, że L. i L. to ta sama osoba, niemniej jednak reprezentuje J.L.

Sąd postanowił odroczyć rozprawę i zobowiązał adwokata A.Z. do przedłożenia w terminie do 30 kwietnia 2015 r. uwierzytelnionej kopii dokumentu tożsamości osoby, która udzieliła mu pełnomocnictwa z dnia 15 czerwca 2014 r. (karta 13 akt sądowych) w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 2378/14.

Na rozprawę w dniu 5 maja 2015 r. adwokat A.Z. nie stawił się (o terminie rozprawy prawidłowo powiadomiony). Przewodniczący stwierdził, że adwokat A.Z. nie wykonał zobowiązania wynikającego z pkt 3 postanowienia wydanego na rozprawie w dniu 24 marca 2015 r.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W niniejszej sprawie wszystkie akty administracyjne, tj. tytuł wykonawczy nr (...) z dnia (...) listopada 2012 r., postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) stycznia 2014 r. oddalające zarzuty wniesione do postępowania egzekucyjnego oraz postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) maja 2014 r. utrzymujące w mocy ww. postanowienie Dyrektora Izby Celnej zostały wydane na nazwisko J. L. Skargę do Sądu na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) maja 2014 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym wniósł adwokat A.Z. reprezentujący J. L., o czym zaświadcza znajdujące się w aktach sądowych pełnomocnictwo oraz oświadczenie adwokata A. Z. złożone na rozprawie w dniu 24 marca 2015 r.

Na rozprawie w dniu 24 marca 2015 r. Sąd podjął próbę ustalenia z adwokatem A. Z., czy J.L. i J. L. to ta sama osoba. Ze znajdujących się w aktach egzekucyjnych pism i pełnomocnictwa wynika bowiem, że sam adwokat A.Z. oraz jego mocodawca używają zarówno nazwiska L., jak i L. I tak w piśmie z dnia 26 listopada 2012 zatytułowanym "Zarzuty", adwokat A.Z. podał, iż jest pełnomocnikiem J.L. i co znamienne nie podniósł przy tym zarzutu z art. 33 pkt 4 u.p.e.a., tj. błąd co do osoby zobowiązanego. W treści pisma używał nazwiska L. Przedłożone pełnomocnictwo brzmi: "Niniejszym upoważniam adw. A. Z. (...) do reprezentowania mnie, niżej podpisanego J. L., w podejmowaniu w moim imieniu odpowiednich działań w postępowaniu egzekucyjnym na podstawie tytułu wykonawczego (...) z dnia (...) -11-2012 r.". Pełnomocnictwo zostało podpisane: "J. L. ". Pełnomocnictwo to Sąd okazał pełnomocnikowi na rozprawie. Adwokat A. Z. stwierdził, iż przypuszcza, że L. i L. to ta sama osoba, niemniej jednak reprezentuje J. L.

W aktach sprawy jest też inne pełnomocnictwo z dnia 14 lutego 2008 r., w którym J.L. upoważnia adwokata A.Z. do reprezentowania go "w sprawie decyzji podatkowej i celnej odnośnie zegarka naręcznego (...) jego wydania przed Sądami i innymi organami państwa".

W piśmie z dnia 8 sierpnia 2008 r. adwokat A.Z. podał dane osobowe J. L.

W piśmie z dnia 17 stycznia 2014 r. Naczelnik Wydziału Egzekucji zawarł informację, iż Sąd Okręgowy w W. (...) Wydział Karny wyrokiem z dnia (...) kwietnia 2010 r., sygn. akt (...) utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla (...) W. Wydział Karny z dnia (...) grudnia 2009 r., sygn. akt (...) uznający oskarżonego J.L. winnym niedopełnienia obowiązku celnego przy przywozie z zagranicy zegarka i narażenie Skarbu Państwa na uszczuplenie należności celnych i podatkowych.

Z powyższego wynika, że wszystkie dokumenty wystawione przez organy i Sąd skierowane są do J. L. Adwokat A.Z. konsekwentnie utrzymuje, że reprezentuje J. L. W zażaleniu twierdził, że tytuł wykonawczy nr (...) z dnia (...) listopada 2012 r. nie zawiera danych wskazanych w pkt 2 i 3 art. 27 § 1 u.p.e.a. i z tego względu dotknięty jest wadami uniemożliwiającymi prowadzenie postępowania egzekucyjnego. J.L. jest bowiem osobą nieznaną, bo nieistniejącą. Poinformował, że w trakcie sprawy karnej nazwisko osoby podsądnej budziło wątpliwości i w efekcie końcowym Sąd Rejonowy dla W. postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2013 r., sygn. akt (...), (...) umorzył postępowanie w sprawie J.L.

W skardze adwokat A.Z. i szczególny nacisk położył na tę okoliczność, iż Dyrektor Izby Skarbowej swym postanowieniem sankcjonuje możliwość wykonywania wobec J. L. tytułu wykonawczego opiewającego na nazwisko J. L.

W ocenie Sądu wiele okoliczności wskazuje, iż J. L. i J.L. to ta sama osoba, natomiast zamienne używanie tego nazwiska raz L., innym razem L. wynikać może z faktu, iż zamieszkiwał on, przynajmniej w trakcie postępowania, w USA. Nie ma jednak dokumentu, który pozwoliłby tę okoliczność stwierdzić w sposób nie budzący wątpliwości. Adwokat A.Z. na pytanie Sądu, czy J.L. i J. L. to ta sama osoba, uchylił się od jednoznacznego potwierdzenia, iż jest to sama osoba. Nie przedłożył też uwierzytelnionej kopii dokumentu tożsamości osoby, która udzieliła mu pełnomocnictwa z dnia 15 czerwca 2014 r. (karta 13 akt sądowych) w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 2378/14, do czego zobowiązał go Sąd na rozprawie w dniu 24 marca 2015 r.

Mając więc na uwadze, iż wszystkie dokumenty w sprawie, której początek dał przywóz z zagranicy zegarka, w tym tytuł wykonawczy nr (...) z dnia (...) listopada 2012 r., postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) stycznia 2014 r. oddalające zarzuty wniesione do postępowania egzekucyjnego oraz postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) maja 2014 r. zostały wydane na nazwisko J. L., zaś adwokat A. Z. twierdzi, iż nie jest pełnomocnikiem J. L. i co więcej w skardze za niedopuszczalne uznaje sankcjonowanie wykonania wobec J. L. tytułu wykonawczego opiewającego na nazwisko J.L., a przy tym nie wykazuje błędu co do osoby zobowiązanego stwierdzić trzeba, że uprawnionym do wniesienia skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) maja 2014 r. był wyłącznie J. L. lub jego pełnomocnik.

W występujących w sprawie okolicznościach J. L. nie był osobą uprawnioną do wniesienia skargi do Sądu na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) maja 2014 r. Sąd podjął starania, aby kwestię uprawnień do wniesienia skargi wyjaśnić z korzyścią dla zobowiązanego, która to korzyść polega na rozpatrzeniu sprawy przez Sąd, lecz jak wydaje się przyjęta linia obrony doprowadziła do odrzucenia skargi.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalne jest wniesienie skargi przez osobę nieuprawnioną. Bez wątpienia L. i L. bez wykazania, iż jest to ta sama osoba, za tę samą osobę nie może być uznany a priori. Ponieważ tytuł wykonawczy i postanowienia (w tym zaskarżone postanowienie) zostały wydane na rzecz J.L., uprawnień do wniesienia skargi nie posiada J.L.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 i art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), postanowił jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.