Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3099275

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 30 kwietnia 2020 r.
III SA/Wa 2354/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz.

Sędziowie WSA: Maciej Kurasz, Beata Sobocha (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi M. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia (...) lipca 2019 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o unieważnienie decyzji sprzedaży akcji oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez M. J. (dalej: "Skarżący") jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia (...) lipca 2019 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o unieważnienie decyzji sprzedaży akcji. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy:

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. prowadził wobec majątku Skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie własnego tytułu wykonawczego z dnia (...) października 2008 r. obejmującego należność z tytułu podatku dochodowego z papierów wartościowych i instrumentów finansowych za 2007 r. w wysokości 404.797,00 zł należności głównej plus należne odsetki. Podstawę prawną wystawienia ww. tytułu wykonawczego stanowiło zeznanie podatkowe PIT-38 za 2007 r.

Zawiadomieniem o zajęciu z dnia 29 października 2008 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia praw majątkowych w postaci papierów wartościowych zapisanych na rachunku papierów wartościowych oraz wierzytelności z rachunku pieniężnego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego podmiotem prowadzącym takie rachunki, tj. w C. S.A. Na skutek powyższego C. S.A. dokonał na zlecenie organu egzekucyjnego w dniach 9 czerwca 2009 r. i 10 czerwca 2009 r. sprzedaży akcji M. S.A., uzyskując środki pieniężne w całości pokrywające dochodzone tytułem wykonawczym z dnia (...) października 2008 r. należności.

Pismem z dnia 14 lutego 2019 r. zatytułowanym "Wniosek o unieważnienie decyzji", wniesionym na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. bezpośrednio do Urzędu Skarbowego w P., Skarżący zwrócił się o unieważnienie decyzji w sprawie sprzedaży akcji M. S.A. w dniach (...) czerwca 2009 r. - 13 czerwca 2009 r. z uwagi, iż decyzja ta wydana została na podstawie przepisu, który naruszał obowiązującą normę konstytucyjną.

Pismem z dnia 12 kwietnia 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wezwał Skarżącego do usunięcia braku wystąpienia z dnia 14 lutego 2019 r. poprzez wskazanie, co do którego ostatecznego rozstrzygnięcia Skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, Skarżący, pismem z dnia 24 kwietnia 2019 r. poinformował, że jego pismo z dnia 14 lutego 2019 r. dotyczy unieważnienia decyzji sprzedaży akcji M. S.A. z dnia 9 czerwca 2009 r. i 10 czerwca 2009 r.

Postanowieniem z dnia (...) maja 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. działając na podstawie art. 61a § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z dnia 14 lutego 2019 r. zatytułowanego "Wniosek o unieważnienie decyzji".

Pismem z dnia 24 maja 2019 r., wniesionym bezpośrednio do Izby Administracji Skarbowej w W. w dniu 30 maja 2019 r., Skarżący wniósł wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i unieważnienie decyzji US w P. z dnia (...) kwietnia 2009 r. oraz Izby Skarbowej w W. z dnia (...) września 2009 r.

Postanowieniem z dnia (...) lipca 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej rozpoznając wniosek strony z dnia 24 maja 2019 r., o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia (...) maja 2019 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z dnia 14 lutego 2019 r. zatytułowanego "Wniosek o unieważnienie decyzji".

W uzasadnieniu organ podał, że skoro intencją Skarżącego było stwierdzenie nieważności sprzedaży akcji M. S.A., dokonanej w dniach 9 czerwca 2009 r. i 10 czerwca 2009 r. tj. czynności, która nie miała charakteru decyzji, bądź postanowienia, zatem w sprawie brak jest możliwości zastosowania przepisu art. 156 k.p.a., który ma zastosowanie wyłącznie do decyzji oraz postanowień, a więc w konsekwencji brak jest podstawy prawnej do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Wobec powyższych okoliczności na gruncie przedmiotowej sprawy zachodzi druga z przesłanek określonych w art. 61a § 1 k.p.a. tj. zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. W tym stanie rzeczy zasadne było więc wydanie w trybie powyższego przepisu postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania.

Ponadto Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wskazał, iż pismem z dnia 24 maja 2019 r. Skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia (...) maja 2019 r. odmawiającym wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z dnia 14 lutego 2019 r. zatytułowanego "Wniosek o unieważnienie decyzji", sprecyzowanego pismem z dnia 24 kwietnia 2019 r., a jednocześnie doprecyzował, iż domaga się unieważnienia decyzji US w P. z dnia (...) kwietnia 2009 r. oraz Izby Skarbowej w W. z dnia (...) września 2009 r. W tym miejscu organ podkreślił, iż Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. pismem z dnia 12 kwietnia 2019 r. - z uwagi na stwierdzony w piśmie z dnia 14 lutego 2019 r. brak w zakresie wskazania, którego ostatecznego rozstrzygnięcia Skarżący domaga się stwierdzenia nieważności - wezwał Skarżącego do usunięcia ww. braku. W ww. wezwaniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. ponadto wyjaśnił, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie jednej z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. może dotyczyć wyłącznie rozstrzygnięć ostatecznych i równocześnie wskazał ostateczne rozstrzygnięcia będące następstwem występującej u Skarżącego zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu papierów wartościowych i instrumentów finansowych wynikającej z zeznania PIT-38 za 2007 r. oraz wniesionych podań, w tym również decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia (...) kwietnia 2009 r. w przedmiocie odmowy umorzenia ww. zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. oraz postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia (...) września 2009 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. Równocześnie Dyrektor izby Administracji Skarbowej w W. działając w trybie art. 64 § 2 k.p.a. wyznaczył Skarżącemu 7 - dniowy termin - liczony od dnia otrzymania przedmiotowego wezwania - do usunięcia braku formalnego pisma z dnia 14 lutego 2019 r. poprzez wskazanie o stwierdzenie nieważności, którego ostatecznego rozstrzygnięcia wnosi Skarżący ww. pismem. Równocześnie organ wskazał, iż nieusunięcie powyższego braku spowoduje pozostawienie pisma bez rozpoznania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżący, pismem z dnia 24 kwietnia 2019 r. poinformował, że jego pismo z dnia 14 lutego 2019 r. dotyczy unieważnienia decyzji sprzedaży akcji M. S.A., a ponieważ decyzje sprzedaży akcji miały miejsce w dniach 8 czerwca 2009 r. i 9 czerwca 2009 r., jego wniosek nie dotyczy przytoczonych w ww. wezwaniu pism sprzed tych dat, a z kolei przytoczone w ww. wezwaniu pisma z późniejszymi datami, są nie na temat, albo nie odnoszą się do kwestii ważnych, ze względu na sposób załatwienia sprawy. Mając zatem na uwadze powyższe, jak również fakt, iż dopiero w piśmie z dnia 24 maja 2019 r., a więc już po upływie wyznaczonego w ww. wezwaniu terminu do sprecyzowania treści pisma z dnia 14 lutego 2019 r. w zakresie wskazania, których ostatecznych rozstrzygnięć Skarżący domaga się stwierdzenia nieważności, Skarżący doprecyzował, iż domaga się unieważnienia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia (...) kwietnia 2009 r. oraz postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia (...) września 2009 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. procedował jedynie w zakresie ponownego rozpatrzenia sprawy rozstrzygniętej postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia (...) maja 2019 r. odmawiającym wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z dnia 14 lutego 2019 r. zatytułowanego "Wniosek o unieważnienie decyzji", sprecyzowanego pismem z dnia 24 kwietnia 2019 r. Organ wyjaśnił, że Skarżący żądając stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia (...) kwietnia 2009 r. oraz postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia (...) września 2009 r. winien wnieść odrębny wniosek w tym przedmiocie.

Na powyższe postanowienie Skarżący, w dniu 19 września 2019 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W ww. skardze Skarżący podniósł, że jego pismo z dnia 24 maja 2019 r. było ponownym wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji "ponieważ Dyrektor Izby Skarbowej pismem z dnia (...) maja 2019 r. uznał, iż US w P. zlecając w dniu (...) i (...) czerwca 2009 r. sprzedaż akcji nie wydał decyzji, a było to konsekwencją prowadzonego postępowania egzekucyjnego, takie stwierdzenie jest jednak bezzasadne". Skarżący wskazał, że pisma nie mające formy decyzji, są decyzjami, gdyż w sposób władczy rozstrzygają o prawach lub obowiązkach. Skarżący podniósł, że przepis art. 156 k.p.a. ma zastosowanie zarówno do decyzji ostatecznych i nieostatecznych. Z powyższego Skarżący wywiódł, że powoływanie się na decyzję ostateczną przy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest bezpodstawne. W ocenie Skarżącego, na podstawie powyższego, należy uznać, iż decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) maja 2019 r. domagająca się od niego sprecyzowania, była błędna i sprawa powinna być prowadzona w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., "co w tym przypadku nie ulega przedawnieniu". Ponadto z brzmienia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie wynika aby wadliwość miała dotyczyć tylko podstawy materialno - prawnej decyzji. Zaś rażące naruszenie przepisów prawa powołanego jako podstawa kompensacyjna lub proceduralna rozstrzygnięcia jest przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto, w ocenie Skarżącego, w przypadku decyzji z dnia (...) i (...) czerwca 2009 r., tj. zlecenia sprzedaży akcji zaistniały okoliczności świadczące o nieważności decyzji, bowiem Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. zlecając sprzedaż akcji, pogwałcił zasadę dwuinstancyjności, gdyż strona od decyzji z dnia (...) kwietnia 2009 r. wniosła odwołanie do Izby Skarbowej w W., którego rozpatrywanie w wyniku sprzedaży akcji, stało się bezprzedmiotowe. Skarżący podniósł też, że decyzja z dnia (...) kwietnia 2009 r. była wydana z rażącym naruszeniem prawa, a doprowadziło do tego niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych, tj. art. 6-11 k.p.a. Dodatkowo Skarżący podniósł, że nie docierają do niego listy z Urzędu Skarbowego w P.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał prezentowane w sprawie stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z unormowania art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika nadto, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że zaskarżone postanowienie podjęte zostało zgodnie z przepisami prawa.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W myśl zaś art. 120 p.p.s.a. - w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Podkreślić należy, że rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nie prowadzi do pominięcia strony skarżącej, bowiem podnoszone przez nią argumenty, podobnie jak argumenty skarżonego organu, są rozważane w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę.

Kontrolowana sprawa została na tej podstawie rozpoznana w trybie uproszczonym.

Podstawę prawną kontrolowanego w tej sprawie postanowienia, jak i postanowienia organu pierwszej instancji, był art. 61a § 1 k.p.a., zgodnie z którym - gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a. (wszczęcia postępowania), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Zatem organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego wtedy, gdy występują następujące przesłanki:

1) żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione do organu administracji publicznej,

2) żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub postępowanie nie może być wszczęte z innych uzasadnionych przyczyn.

W niniejszej sprawie podstawą odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o unieważnienie decyzji sprzedaży akcji M. S.A. w dniach 9 czerwca 2009 r. - 13 czerwca 2009 r. była niemożność wszczęcia postępowania z "innych uzasadnionych przyczyn". Wskazać należy, że przesłanka z "innych uzasadnionych przyczyn" nie została skonkretyzowana w k.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęte jest natomiast, że są to okoliczności, które w oczywisty sposób stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania administracyjnego. Należy przy tym wyraźnie podkreślić, że zadaniem organu administracji na ww. etapie jest wyłącznie zbadanie przesłanek dopuszczalności wszczęcia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2012 r. sygn. akt II GSK 347/11, Lex nr 1219023, wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2018 r., sygn. akt II OKS 1872/16, niepublikowane).

Jak wyjaśnił w uzasadnieniu wydanych postanowień organ orzekający w tej sprawie, kwestia stwierdzenia nieważności może dotyczyć wyłącznie decyzji oraz postanowień.

Wskazana przez Skarżącego forma działania organu egzekucyjnego w postaci sprzedaży akcji M. S.A., której stwierdzenia nieważności domaga się, jest to podjęta przez organ egzekucyjny w toku postępowania egzekucyjnego czynność egzekucyjna, której sposób dokonania został uregulowany w art. 93 u.p.e.a. W ramach powyższej czynności egzekucyjnej Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. zlecił uprawnionemu do obrotu papierami wartościowymi podmiotowi, tj. C. S.A., pismami dnia 9 czerwca 2009 r. i 10 czerwca 2009 r., dokonanie sprzedaży akcji M. SA. Podkreślić należy, iż przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewidują dla powyższego zlecenia formy postanowienia.

W orzecznictwie NSA konsekwentnie reprezentowany jest pogląd (por. szerzej: J. Świątkiewicz, Zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego (w świetle orzecznictwa sądowego), RPEiS 1984, z. 1, s. 23-30), zgodnie z którym decyzją administracyjną jest każdy wydany na podstawie powszechnie obowiązującego przepisu prawa władczy i jednostronny akt organu administracyjnego, rozstrzygający konkretną sprawę i skierowany do indywidualnie oznaczonego adresata, niezwiązanego z organem ani węzłem zależności organizacyjnej, ani podległości służbowej. Zawarte zaś w art. 104 § 1 k.p.a. stwierdzenie, że załatwienie sprawy następuje w drodze decyzji, odnosi się tylko do sytuacji, gdy przepisprawa obowiązującego nakazuje załatwić sprawę w tej formie. Nie ma zaś w systemie prawa polskiego przepisu, który nakazywałby rozstrzygać kwestie będące przedmiotem sprzedaży akcji w drodze egzekucji w formie decyzji, tym samym czynności te nie można w żaden sposób uznać za decyzję czy postanowienie. Nie można zatem (w stosunku do takiego pisma) wszcząć postępowania nieważnościowego. W konsekwencji organ słusznie odmówił wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem " gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 61 § 5 stosuje się odpowiednio". Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie.

Oceny Sądu nie zmienia fakt, że Skarżący pismem z dnia 24 maja 2019 r., w którym zwrócił się o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia (...) maja 2019 r. odmawiającym wszczęcia postępowania, doprecyzował, iż domaga się unieważnienia decyzji US w P. z dnia (...) kwietnia 2009 r. oraz Izby Skarbowej w W. z dnia (...) września 2009 r. Należy bowiem podkreślić, że zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. ponownie rozpatrzył sprawę rozstrzygniętą postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia (...) maja 2019 r. odmawiającym wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z dnia 14 lutego 2019 r. zatytułowanego "Wniosek o unieważnienie decyzji", sprecyzowanego pismem z dnia 24 kwietnia 2019 r., którym strona żądała stwierdzenia nieważności decyzji sprzedaży akcji M. S.A. z dnia (...) czerwca 2009 r. i (...) czerwca 2009 r. Sąd podziela stanowisko organu, że skoro Skarżący zmienił swe stanowisko i żądał unieważnienia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia (...) kwietnia 2009 r. oraz postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia (...) września 2009 r., to winien wnieść odrębny wniosek.

Odnosząc się zaś do argumentacji skarżącego, że "decyzja Dyrektora Izby Skarbowej: z dnia (...).05.2019 r. domagająca się ode mnie sprecyzowania, którą decyzję uważam, za bezprawną, była błędna i sprawa powinna być prowadzona w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., "co w tym przypadku nie ulega przedawnieniu".

W postępowaniu regulowanym przepisami k.p.a., na wszelkich etapach tego postępowania o tym jaki charakter ma pismo strony decyduje jego treść, a nie forma zewnętrzna lub tytuł. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości w tym zakresie czy niejednoznaczności podania, organ administracji publicznej winien udzielić stronie właściwych pouczeń i odebrać wyjaśnienia co do rzeczywistej treści żądania strony. Tym bardziej niedopuszczalna jest własna interpretacja przez organ administracji charakteru podania strony.

Jak wynika z analizy akt administracyjnych sprawy organ pierwszej instancji, pismem z dnia 12 kwietnia 2019 r. wezwał Skarżącego do usunięcia braków formalnych. W przedmiotowym wezwaniu organ wyjaśnił, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie jednej z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. może dotyczyć wyłącznie rozstrzygnięć ostatecznych i równocześnie wskazał ostateczne rozstrzygnięcia będące następstwem występującej u Strony zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu papierów wartościowych i instrumentów finansowych wynikającej z zeznania PIT-38 za 2007 r. oraz wniesionych podań, w tym również decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia (...) kwietnia 2009 r. w przedmiocie odmowy umorzenia ww. zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. oraz postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia (...) września 2009 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. Równocześnie na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. organ wyznaczył Stronie 7-dniowy termin - liczony od dnia otrzymania przedmiotowego wezwania - do usunięcia braku formalnego pisma z dnia 14 lutego 2019 r. poprzez wskazanie o stwierdzenie nieważności, którego ostatecznego rozstrzygnięcia wnosi Strona ww. pismem. Równocześnie organ wskazał, iż nieusunięcie powyższego braku spowoduje pozostawienie pisma bez rozpoznania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżący pismem z 24 kwietnia 2019 r. poinformował, że jego żądanie dotyczy unieważnienia decyzji sprzedaży akcji M. S.A., a ponieważ decyzje sprzedaży akcji miały miejsce w dniach 8 czerwca 2009 r. i 9 czerwca 2009 r., jego wniosek nie dotyczy przytoczonych w ww. wezwaniu pism sprzed tych dat, a z kolei przytoczone w ww. wezwaniu pisma z późniejszymi datami, są nie na temat, albo nie odnoszą się do kwestii ważnych, ze względu na sposób załatwienia sprawy.

W okolicznościach rozpatrywanej sprawy, skoro Strona mimo wezwania organu, nadal konsekwentnie wnosiła o stwierdzenie nieważności czynności sprzedaży akcji, która to czynność nie była decyzją, czy postanowieniem, to organ zasadnie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 p.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.