Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3041147

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 14 stycznia 2020 r.
III SA/Wa 2177/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Owsiak.

Sędziowie WSA: Radosław Teresiak, Anna Zaorska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi G. sp. z o.o. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia (...) lipca 2019 r. nr (...) w przedmiocie sprzeciwu na zawiadomienie o zagrożeniu ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

1.1. Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego W. w W. (dalej: "NUS") działając na podstawie art. 18c § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 z późn. zm., dalej: "u.p.e.a.") zawiadomieniem z 3 grudnia 2018 r. powiadomił G. Spółka z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka", "Skarżąca") o zagrożeniu ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych należności pieniężnych nieuregulowanych przez Spółkę z tytułu: podatku od towarów i usług za I-III kw. 2010 r., I-IV kw. 2011 r., I-IV kw. 2012 r., I,II,IV kw. 2013 r., I-IV kw. 2014 r., I-IV kw. 2015 r., I-IV kw. 2016 r., I-IV kw. 2017 r., I-III kw. 2018 r., podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r., 2012 r., 2014 r.- 2017 r. oraz podatku dochodowego od osób fizycznych za 2-12/2012 r., 5-12/2013 r., 1-12/2014 r., 1- 11/2015 r., 5,6/2016 r.

1.2. W dniu 11 stycznia 2019 r. Spółka wniosła sprzeciw od ww. zawiadomienia.

W ocenie Spółki, znaczna część jej zobowiązań, tj. za lata 2010-2013 uległa przedawnieniu, zatem nie może być wpisana do ww. rejestru.

1.3. Postanowieniem z (...) marca 2019 r. NUS uznał sprzeciw za niezasadny, wykazując, że zaległości Spółki wskazane w zawiadomieniu z 3 grudnia 2018 r. pozostają wymagalne.

1.4. Spółka nie zgodziła się z ww. rozstrzygnięciem i złożyła na nie zażalenie. Spółka wniosła o uchylenie postanowienia w całości oraz zaniechanie ujawnienia jej danych dotyczących należności pieniężnej w Rejestrze Należności Publicznoprawnych.

W uzasadnieniu zażalenia Spółka podniosła, że mogą istnieć zobowiązania, powstałe w okresie sprawowania funkcji przez poprzedni zarząd. Przy czym ich ujawnienie w rejestrze będzie godziło w obecny zarząd, który nie ma nic wspólnego z powstałymi zaległościami. Spółka wniosła o skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego zapytania w przedmiocie zgodności ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z Konstytucją RP, w szczególności z art. 20 Konstytucji RP, zapewniającym wolność prowadzenia działalności gospodarczej.

Spółka nie zgodziła się z twierdzeniem NUS, że należności z tytułu podatku VAT, CIT i PIT za 2010 r., 2011 r., 2012 r. i 2013 r. są nadal wymagalne. Nawet biorąc pod uwagę, że w 2013 r. zostało wszczęte wobec Spółki postępowanie karne skarbowe z tytułu podatków od towarów oraz podatku dochodowego od osób prawnych i zakładając, że w jego wyniku nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia, należności te i tak uległy przedawnieniu z końcem 2018 r. Spółka zarzuciła, że NUS poza stwierdzeniem, że w 2012 r. nastąpiło pobranie należności u Skarżącej, nie wykazał, by fakt ten rzeczywiście miał miejsce. Zdaniem Spółki, nie można też uznać za przerwanie biegu przedawnienia skierowania przez NUS zajęcia wierzytelności do A. sp. z o.o. i G., gdyż NUS nie wykazał, by podmioty te były w jakikolwiek sposób powiązane ze Spółką.

Ponadto Spółka podniosła, że może uznać, że należności za lata 2014-2018 nie uległy przedawnieniu, jednakże NUS nie ustalił ostatecznej ich wysokości, zatem nie mogą one zostać wpisane do przedmiotowego rejestru. Wszystkie powyższe okoliczności, w ocenie Spółki, wskazują, że wyliczenia NUS nie zostały dokonane w sposób odpowiadający rzeczywistemu stanowi rozliczeń ze Spółką, zatem ich ujawnienie w Rejestrze Należności Publicznoprawnych byłoby przedwczesne i wprowadzające w błąd odbiorców ww. rejestru ze szkodą dla Spółki.

1.5. Po rozpatrzeniu zażalenia z 24 marca 2019 r., wniesionego na postanowienie NUS z (...) marca 2019 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS") utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia DIAS podkreślił, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty potwierdzające dokonanie częściowego pobrania należności od zobowiązanej Spółki 25 maja 2012 r. na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za I-III kw. 2010 r. i I-III kw. 2011 r. w kwocie 3.000 zł, tj.:

- dowód wpłaty z 25 maja 2012 r. kwitariusza przychodowego seria (...);

- wydruk z systemu Egapoltax "Zestawienie rozliczenia uzyskanych kwot w okresie od 25 maja 2012 do 25 maja 2012";

- tytuły wykonawcze nr (...) z 16 czerwca 2010 r., nr (...) z 5 października 2010 r., nr (...) z 30 listopada 2010 r., nr (...) z 28 lipca 2011 r., nr (...) z 21 września 2011 r., nr (...) z 7 grudnia 2011 r. z informacją o kwotach pobranych na ich podstawie w dniu 25 maja 2012 r.

DIAS wskazał też na fakt, że zajęcia wierzytelności w A. sp. z o.o. oraz G. S.A. były skuteczne, o czym świadczą pisma znajdujące się w aktach sprawy:

- z 9 marca 2018 r., w którym A. sp. z o.o. wyjaśniła, że w związku z zadłużeniem Spółki wszelkie należności przelewa na konto NUS, pierwszą należność w kwocie 9.000 zł przelano 15 stycznia 2018 r.

- z 16 maja 2018 r., w którym G. S.A. poinformowała, że uznaje zajęte wierzytelności Spółki, saldo rozrachunków z ww. firmą wynosi 3.102,92 zł i kwota ta będzie przekazywana na konto wskazane przez organ egzekucyjny do końca maja 2018 r.

Ponadto nastąpiły one przed upływem terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, gdyż został on przerwany 25 maja 2012 r. dokonanym pobraniem należności u Spółki oraz zawieszony na czas prowadzonego postępowania karnoskarbowego, tj. od 11 października 2013 r. (data wszczęcia wobec Spółki postępowania karnoskarbowego z tytułu podatku od towarów i usług za I-IV kw. 2010 r., I-IV kw. 2011 r., I-IV kw. 2012 r. oraz I-II kw. 2013 r. oraz podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r. i 2012 r.) do 23 kwietnia 2014 r. (data prawomocnego zakończenia postępowania), czyli na 195 dni.

W kwestii twierdzenia Spółki, zgodnie z którym, cały czas reguluje ona zobowiązania wobec NUS, przez co ich wysokość ulega zmianom, a więc umieszczenie danych w Rejestrze Należności Publicznoprawnych nie będzie oddawało rzeczywistej wysokości zobowiązania, DIAS stwierdził, że w myśl art. 18g u.p.e.a. wierzyciel wprowadza do rejestru zmianę lub wykreśla z rejestru dane, o których mowa w art. 18b § 2, niezwłocznie, nie później niż w terminie 7 dni od dnia powzięcia przez niego wiadomości o okoliczności uzasadniającej zmianę lub wykreślenie tych danych. Ponadto, jak zauważył DIAS, zgodnie z danymi NUS, ostatnia wpłata na poczet przedmiotowych zaległości została wyegzekwowana przez organ egzekucyjny 25 października 2018 r. w kwocie 8.000,01 zł i została uwzględniona w kwocie zaległości wskazanych w zawiadomieniu.

Odnosząc się do twierdzenia Spółki, że NUS nie ustalił ostatecznej wysokości zaległości, zatem nie mogą one zostać wpisane do przedmiotowego rejestru, a ich ujawnienie w Rejestrze Należności Publicznoprawnych byłoby przedwczesne i wprowadzające w błąd odbiorców ww. rejestru ze szkodą dla Spółki, DIAS skonstatował, że NUS dokonał weryfikacji wszystkich wpłat dokonanych przez Spółkę na poczet zaległości wskazanych w przedmiotowym zawiadomieniu na rachunek wierzyciela, jak również kwot wyegzekwowanych w toku postępowania egzekucyjnego w okresie od 25 maja 2012 r. do 25 października 2018 r., co zostało przedstawione w zaskarżonym postanowieniu, w formie tabelarycznej, na stronach: 14-18.

Co więcej, w ocenie DIAS, Spółka w sprzeciwie nie przedstawiła żadnych dokumentów, w tym dowodów wpłat potwierdzających zapłatę należności wskazanych w zawiadomieniu o zagrożeniu ujawnienia danych dotyczących należności pieniężnej zobowiązanej Spółki w Rejestrze Należności Publicznoprawnych. Dlatego też, zdaniem DIAS, NUS zasadnie wskazał, że kwoty należności oraz kwota odsetek na dzień wystawienia zawiadomienia jest prawidłowa, a zatem sprzeciw w tym zakresie należało uznać za bezzasadny.

2. Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem Skarżąca wniosła skargę do sądu administracyjnego, w której powtórzyła i podtrzymała wszystkie swoje dotychczasowe twierdzenia i zarzuty.

Skarżąca argumentowała, że nawet, jeśli po jej stronie powstały zobowiązania wobec urzędu skarbowego, nastąpiło to w okresie sprawowania funkcji przez poprzedni zarząd, który nie regulował zobowiązań. Obecny zarząd zaczął je spłacać, ale urząd księgował wpłaty na najstarsze zaległości, co spowodowało powstanie zobowiązań późniejszych. Zdaniem Skarżącej, ujawnienie danych Spółki w rejestrze będzie godziło w obecny zarząd, który nie ma nic wspólnego z powstałymi zaległościami, w dodatku będzie rodzajem opresji wobec Spółki jako podatnika, który swoje zobowiązania reguluje i postawieniem jej w jednym rzędzie z podatnikami, którzy tego nie robią.

Spółka podtrzymała swoje twierdzenie, że przepis ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji pozwalający na ujawnienie danych podatnika w Rejestrze Należności Publicznoprawnych jest niezgodny z Konstytucją RP, w szczególności z art. 20 Konstytucji RP.

Skarżąca wskazała również, że cały czas reguluje zobowiązania wobec urzędu skarbowego, zatem ich wysokość ulega zmianom. Tym samym umieszczenie jej danych w Rejestrze Należności Publicznoprawnych nie będzie oddawało rzeczywistej wysokości zobowiązania i będzie godziło w dobra Spółki.

Spółka podniosła, że nie jest prawdą, że nie wykazała w sprzeciwie, które należności uważa za przedawnione, gdyż wyraźnie wskazała, że chodzi o należności z tytułu podatku VAT, CIT i PIT za 2010, 2011, 2012 i 2013 rok.

Skarżąca podtrzymała swoje stanowisko w przedmiocie przedawnienia jej zobowiązań i niewykazania przez urząd, że doszło do skutecznego przerwania biegu przedawnienia.

Z ostrożności procesowej nie wycofując ww. twierdzeń, Spółka wskazała, że może uznać, że należności za okres 2014-2018 nie uległy przedawnieniu, jednakże urząd nie ustalił z nią ostatecznej ich wysokości, zatem nie mogą one zostać wpisane do przedmiotowego rejestru.

Wszystkie powyższe okoliczności, zdaniem Skarżącej, wskazują, że wyliczenia urzędu nie zostały dokonane w sposób odpowiadający rzeczywistemu stanowi rozliczeń ze Spółką, zatem ich ujawnienie w Rejestrze Należności Publicznoprawnych byłoby przedwczesne i wprowadzające w błąd odbiorców ww. Rejestru ze szkodą dla Spółki.

Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia DIAS oraz postanowienia NUS, a także o zatrzymanie procesu ujawnienia danych dotyczących należności pieniężnych Spółki.

3. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

4.1. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

4.2. Skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

4.3. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddane zostało postanowienie DIAS z (...) lipca 2019 r. w przedmiocie zagrożenia ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych danych dotyczących należności pieniężnych nieuregulowanych przez Skarżącą.

4.4. Podstawę do wydania zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy Rozdziału 1a Działu I ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Rejestr Należności Publicznoprawnych. W tym miejscu należy przypomnieć, że Rozdział 1a został dodany do ustawy przez art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 933) zmieniającej niniejszą ustawę z dniem 1 stycznia 2018 r.

Zgodnie z art. 18a § 1 u.p.e.a. Rejestr Należności Publicznoprawnych, zwany dalej "rejestrem", jest prowadzony w systemie teleinformatycznym przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może wyznaczyć, w drodze rozporządzenia, inny organ Krajowej Administracji Skarbowej do prowadzenia rejestru, mając na względzie konieczność zapewnienia sprawnego funkcjonowania tego rejestru oraz sprawność procesów wymiany informacji. Administratorem danych zgromadzonych w rejestrze jest organ prowadzący rejestr (18a § 2 i § 3 u.p.e.a.).

W myśl art. 18b § 1 u.p.e.a. w rejestrze gromadzi się informacje o należnościach pieniężnych, podlegających egzekucji administracyjnej, dla których wierzycielem jest naczelnik urzędu skarbowego albo jednostka samorządu terytorialnego, jeżeli należności te wynikają:

1) z dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1;

2) z decyzji, postanowienia lub innego orzeczenia, które jest ostateczne;

3) z prawomocnego wyroku, postanowienia lub mandatu karnego wydanego na podstawie przepisów Kodeksu karnego skarbowego lub Kodeksu karnego;

4) z mandatu karnego wydanego w postępowaniu w sprawach o wykroczenia;

5) bezpośrednio z przepisu prawa.

Stosownie do treści art. 18c § 1 u.p.e.a. przed wprowadzeniem do rejestru danych, o których mowa w art. 18b § 2, wierzyciel doręcza zobowiązanemu zawiadomienie o zagrożeniu ujawnieniem w rejestrze. Zawiadomienie, o którym mowa w § 1, może być doręczone wraz z upomnieniem, o którym mowa w art. 15 § 1. Dane, o których mowa w art. 18b § 2, mogą być wprowadzone do rejestru nie wcześniej niż po upływie 30 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu zawiadomienia, o którym mowa w § 1. Przepisy § 1-3 nie mają zastosowania, jeżeli wysokość należności pieniężnej, o której dane mają być wprowadzone do rejestru, wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia jej w terminie jest niższa niż czterokrotna wysokość kosztów upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1. (art. 18c § 2-4).

Zgodnie z art. 18d § 1 u.p.e.a. wierzyciel wprowadza do systemu teleinformatycznego, w którym jest prowadzony rejestr dane, o których mowa w art. 18b § 2. Nie wprowadza się do rejestru danych, o których mowa w art. 18b § 2, w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję, postanowienie lub inne orzeczenie, o którym mowa w art. 18b § 1 pkt 2, do czasu zakończenia prawomocnym orzeczeniem postępowania sądowoadministracyjnego (§ 2). Natomiast zgodnie z art. 18e u.p.e.a. organ prowadzący rejestr ujawnia w rejestrze dane, o których mowa w art. 18b § 2, gdy łączna kwota należności pieniężnych wraz odsetkami z tytułu niezapłacenia ich w terminie wynosi nie mniej niż 5000 zł.

4.5. W skardze wniesionej do tutejszego Sądu Skarżąca podniosła przede wszystkim zarzut przedawnienia części należności (za lata 2010-2013 r.). Argumentowała również, że zaległości wygenerował poprzedni zarząd, a ujawnienie danych Spółki w rejestrze będzie godziło w obecny zarząd. Zdaniem Skarżącej, wprowadzona regulacja narusza art. 20 Konstytucji RP, bowiem ogranicza wolność gospodarczą Skarżącej, gdy inne podmioty będące w takiej samej sytuacji, takiego ograniczenia nie doznają. Ponadto, ponieważ Skarżąca cały czas reguluje zaległości, ich wysokość ulega zmianom, a więc ich ujawnienie w rejestrze nie będzie odzwierciedlać rzeczywistości.

4.6. Niezasadne są zarzuty skargi dotyczące przedawnienia zobowiązań podatkowych Skarżącej za lata 2010-2013.

W myśl art. 59 § 1 pkt 9 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 z późn. zm., dalej: "O.p.") zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek przedawnienia. Przedawnienie zobowiązań podatkowych oznacza, że po upływie określonego czasu, zobowiązanie podatkowe, chociaż niezapłacone, wygasa łącznie z odsetkami za zwłokę. Po upływie okresu przedawnienia z mocy prawa, bez konieczności wydawania jakichkolwiek decyzji, przestaje istnieć szczególny stosunek zobowiązaniowy pomiędzy podatnikiem i wierzycielem podatkowym. Wierzyciel, chociaż niezaspokojony, nie ma już podstaw do egzekwowania zobowiązania podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 2269/16).

Termin przedawnienia zobowiązania podatkowego reguluje przepis art. 70 § 1 O.p., zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Istotą przedawnienia jest to, że na skutek upływu czasu zobowiązanie podatkowe wygasa i organ podatkowy nie może skutecznie domagać się od podatnika jego zapłaty, zobowiązanie podatkowe bowiem przestaje istnieć.

Ustawodawca przewidział jednak możliwość, że termin przedawnienia konkretnego zobowiązania podatkowego może ulec zmianie na skutek wystąpienia zdarzeń powodujących przerwanie lub zawieszenie biegu tego terminu. Stosownie bowiem do art. 70 § 6 pkt 1 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. W myśl art. 70 § 7 O.p. bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Z kolei przepis art. 70 § 4 O.p. stanowi, że bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia DIAS szczegółowo przywołał wszystkie okoliczności skutkujące bądź zawieszeniem bądź też przerwaniem biegu terminu przedawniania w odniesieniu do poszczególnych spornych zaległości (zob. str. 4-7 zaskarżonego postanowienia). Powyższe okoliczności znajdują potwierdzenie w aktach sprawy.

Odnośnie do zaległości z tytułu podatku od towarów i usług, Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego W. w dniu 11 października 2013 r. wszczął wobec Spółki postępowanie karne skarbowe z tytułu podatku od towarów i usług za I-IV kw. 2010 r., I-IV kw. 2011 r., I-IV kw. 2012 r. oraz I-II kw. 2013 r. oraz podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r. i 2012 r., które zostało prawomocnie zakończone w dniu 23 kwietnia 2014 r. Zawiadomieniem z 28 października 2014 r., na podstawie art. 70c Ordynacji podatkowej, Spółka została zawiadomiona, że z dniem 11 października 2013 r. na skutek przesłanek zwartych w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za ww. okresy. Powyższe spowodowało, że bieg terminu przedawnienia dla ww. zobowiązań podatkowych uległ zawieszeniu na 195 dni, od 11 października 2013 r. do 23 kwietnia 2014 r.

Ponadto organ egzekucyjny zastosował następujące środki egzekucyjne:

- za I kw. 2010 r. (zaległość objęta tytułem wykonawczym z 16 czerwca 2010 r. nr (...), doręczonym Spółce 7 grudnia 2010 r.), II kw. 2010 r. (tytuł wykonawczy z 5 października 2010 r. nr (...), doręczony Spółce 7 grudnia 2010 r.), III kw. 2010 r. (tytuł wykonawczy z 30 listopada 2010 r. nr (...), doręczony Spółce w dniu 7 grudnia 2010 r.), I kw. 2011 r. (tytuł wykonawczy z 28 lipca 2011 r. nr (...), doręczony Spółce 7 września 2011 r.), II kw. 2011 r. (tytuł wykonawczy z 21 września 2011 r. nr (...), doręczony Spółce 25 listopada 2011 r.), III kw. 2011 r. (tytuł wykonawczy z 7 grudnia 2011 r. nr (...), doręczony Spółce 27 marca 2012 r.);

- w dniu 25 maja 2012 r. dokonano pobrania należności u zobowiązanego;

- zawiadomieniem z 28 listopada 2017 r. dokonano zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w A. sp. z o.o. - doręczenie zawiadomienia dłużnikowi zajętej wierzytelności nastąpiło 1 grudnia 2017 r., doręczenie zawiadomienia zobowiązanej Spółce - 1 grudnia 2017 r.;

- zawiadomieniem z 9 maja 2018 r. dokonano zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w G. S.A. - doręczenie zawiadomienia dłużnikowi zajętej wierzytelności nastąpiło 14 maja 2018 r., doręczenie zawiadomienia zobowiązanej Spółce - 1 4 maja 2018 r.;

- IV kw. 2011 r. (tytuł wykonawczy z 27 marca 2012 r. nr (...), doręczony Spółce 25 maja 2012 r.), I kw. 2012 r. (tytuł wykonawczy z 3 lipca 2012 r. nr (...) doręczony Spółce 7 sierpnia 2012 r.), II kw. 2012 r. (tytuł wykonawczy z 3 września 2012 r. nr (...), doręczony Spółce 22 października 2012 r.), III kw. 2012 r. (tytuł wykonawczym z 4 grudnia 2012 r. nr (...), doręczony Spółce 8 lutego 2013 r.), IV kw. 2012 r. (tytuł wykonawczy z 22 kwietnia 2013 r. nr (...), doręczony Spółce w dniu 20 maja 2013 r.), I kw. 2013 r. (tytuł wykonawczy z 11 czerwca 2013 r. nr (...), doręczony Spółce 11 lipca 2013 r.), II kw. 2013 r. (tytuł wykonawczy z 1 października 2013 r. nr (...), doręczony Spółce 28 października 2013 r.);

- zawiadomieniem z 28 listopada 2017 r. dokonano zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w A. sp. z o.o. - doręczenie zawiadomienia dłużnikowi zajętej wierzytelności nastąpiło 1 grudnia 2017 r., doręczenie zawiadomienia zobowiązanej Spółce - 1 grudnia 2017 r.

- zawiadomieniem z 9 maja 2018 r. dokonano zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w G. S.A. - doręczenie zawiadomienia dłużnikowi zajętej wierzytelności nastąpiło 14 maja 2018 r., doręczenie zawiadomienia zobowiązanej Spółce - 14 maja 2018 r.

W ocenie Sądu, zobowiązania z tytułu podatku VAT za wskazane kwartały od 2010 r. do 2013 r. nie uległy przedawnieniu.

Jeżeli chodzi o zaległości za I-III kw. 2010 r. i I-III kw. 2011 r. zauważyć należy, że w dniu 25 maja 2012 r. doszło do częściowego pobrania należności od zobowiązanej Spółki na poczet zaległości za te okresy. Powyższe potwierdzają: dowód wpłaty z 25 maja 2012 r., kwitariusz przychodowy seria (...), wydruk z systemu Egapoltax "Zestawienie rozliczenia uzyskanych kwot w okresie od 25.05.2012 do 25.05.2012", tytuły wykonawcze nr (...) z 16 czerwca 2010 r., nr (...) z 5 października 2010 r., nr (...) z 30 listopada 2010 r., nr (...) z 28 lipca 2011 r., nr (...) z 21 września 2011 r., nr (...) z 7 grudnia 2011 r. z informacją o kwotach pobranych na ich podstawie w dniu 25 maja 2012 r.

Tym samym w dniu 25 maja 2012 r. doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia, zgodnie z art. 70 § 4 O.p. Od następnego dnia termin ten zaczął biec na nowo. Termin ten upływałby 26 maja 2017 r.

Niemniej jednak od 11 października 2013 r. termin przedawnienia uległ zawieszeniu na podstawie art. 70 § 6 O.p., w związku ze wszczęciem postępowania karno-skarbowego, o którym Spółka została zawiadomiona. Bieg terminu przedawnienia dla ww. zobowiązań podatkowych uległ zawieszeniu na 195 dni, tj. od 11 października 2013 r. do 23 kwietnia 2014 r. Termin ten zaczął biec dalej następnego dnia i w konsekwencji upływał 7 grudnia 2017 r.

Natomiast przed upływem tego terminu, ponownie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia (art. 70 § 4 O.p.), ponieważ zawiadomieniem z 28 listopada 2017 r. dokonano zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w A. sp. z o.o. - doręczenie zawiadomienia dłużnikowi zajętej wierzytelności nastąpiło 1 grudnia 2017 r., doręczenie zawiadomienia zobowiązanej Spółce - 1 grudnia 2017 r. Następnie zawiadomieniem z 9 maja 2018 r. dokonano zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w G. S.A. - doręczenie zawiadomienia dłużnikowi zajętej wierzytelności nastąpiło 14 maja 2018 r., doręczenie zawiadomienia zobowiązanej Spółce - 14 maja 2018 r.

Ponadto wbrew zarzutom skargi, zajęcia wierzytelności w A. sp. z o.o. oraz G. S.A. były skuteczne, o czym świadczą pisma znajdujące się w aktach sprawy: z 9 marca 2018 r., w którym A. sp. z o.o. wyjaśniła, że w związku z zadłużeniem Skarżącej wszelkie należności przelewa na konto (...) Urzędu Skarbowego W., pierwszą należność w kwocie 9.000,01 zł przelano w dniu 15 stycznia 2018 r.; pismo z 16 maja 2018 r., w którym G. S.A. poinformowała, że uznaje zajęte wierzytelności Skarżącej, saldo rozrachunków z ww. firmą wynosi 3.102,92 zł i kwota ta będzie przekazywana na konto wskazane przez organ egzekucyjny do końca maja 2018 r.

Jeżeli chodzi o zaległości z tytułu VAT za IV kw. 2011 r., I, II, III i IV kw. 2012 r. a także I i II kw. 2013 r., to również doszło najpierw do przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 O.p. w związku z zastosowaniem środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Powyższe miało miejsce odpowiednio: w odniesieniu do IV kw. 2011 r. - 25 maja 2012 r., I kw. 2012 r. - 7 sierpnia 2012 r., II kw. 2012 r. - 22 października 2012 r., III kw. 2012 r. - 8 lutego 2013 r., IV kw. 2012 r. - 20 maja 2013 r., I kw. 2013 r. - 11 lipca 2013 r. Następnie, 11 października 2013 r. termin przedawnienia uległ zawieszeniu na podstawie art. 70 § 6 O.p., w związku ze wszczęciem postępowania karno-skarbowego, o którym Spółka została zawiadomiona. Bieg terminu przedawnienia dla ww. zobowiązań podatkowych uległ zawieszeniu na 195 dni, tj. od 11 października 2013 r. do 23 kwietnia 2014 r.

Ponadto, przed upływem tego terminu, ponownie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia (art. 70 § 4 O.p.), ponieważ zawiadomieniem z 28 listopada 2017 r. dokonano zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w A. sp. z o.o. - doręczenie zawiadomienia dłużnikowi zajętej wierzytelności nastąpiło 1 grudnia 2017 r., doręczenie zawiadomienia zobowiązanej Spółce - 1 grudnia 2017 r. Następnie zawiadomieniem z 9 maja 2018 r. dokonano zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w G. S.A. - doręczenie zawiadomienia dłużnikowi zajętej wierzytelności nastąpiło 14 maja 2018 r., doręczenie zawiadomienia zobowiązanej Spółce - 14 maja 2018 r.

Odnośnie do zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. termin przedawnienia upływał z końcem 2017 r., a w odniesieniu do 2012 r. - z końcem 2018 r.

Przy czym, jak już wyżej wskazywano, Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego W. w dniu 11 października 2013 r. wszczął wobec Spółki postępowanie karno-skarbowe m.in. w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r. i 2012 r., które zostało prawomocnie zakończone w dniu 23 kwietnia 2014 r. Zawiadomieniem z 28 października 2014 r., na podstawie art. 70c O.p., Spółka została zawiadomiona, że z dniem 11 października 2013 r. na skutek przesłanek zwartych w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za ww. okresy. Powyższe spowodowało, że bieg terminu przedawnienia dla ww. zobowiązań podatkowych uległ zawieszeniu na 195 dni, od 11 października 2013 r. do 23 kwietnia 2014 r.

Natomiast, niewątpliwe przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 i 2012 r., doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia (art. 70 § 4 O.p.), ponieważ zawiadomieniem z 28 listopada 2017 r. dokonano zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w A. sp. z o.o. - doręczenie zawiadomienia dłużnikowi zajętej wierzytelności nastąpiło 1 grudnia 2017 r., doręczenie zawiadomienia zobowiązanej Spółce - 1 grudnia 2017 r. Następnie zawiadomieniem z 9 maja 2018 r. dokonano zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w G. S.A. - doręczenie zawiadomienia dłużnikowi zajętej wierzytelności nastąpiło 14 maja 2018 r., doręczenie zawiadomienia zobowiązanej Spółce - 14 maja 2018 r.

W ocenie Sądu, przedawnieniu nie uległy również zobowiązania Spółki w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za poszczególne miesiące od II do XII 2012 r. i od V do XII 2013 r. Termin przedawnienia odnośnie zaliczek na podatek dochodowy upływał w odniesieniu do zaliczek od II do - XI 2012 r. z końcem 2017 r., a w odniesieniu do zaliczek za XII 2012 r. oraz od V-XI 2013 r. - z końcem 2018 r., a za XII 2013 r. - z końcem 2019 r.

Jak wynika z akt sprawy organ egzekucyjny zastosował następujące środki egzekucyjne za:

- II-V/2012 r. (tytuł wykonawczy z 19 grudnia 2014 r. (...), doręczony Spółce w dniu 5 stycznia 2015 r.), VI-VIII/2012 r. (tytuł wykonawczy z 19 grudnia 2014 r. nr (...), doręczony Spółce 5 stycznia 2015 r.), IX-XI/2012 r. (tytuł wykonawczy z 19 grudnia 2014 r. (...). doręczony Spółce w dniu 5 stycznia 2015 r.), XII/2012 r. (tytuł wykonawczy z 19 grudnia 2014 r. nr (...), doręczony Spółce w dniu 5 stycznia 2015 r.);

- zawiadomieniem z 30 grudnia 2014 r. dokonano zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w (...) S.A. - doręczenie zawiadomienia dłużnikowi zajętej wierzytelności nastąpiło w dniu 9 stycznia 2015 r., doręczenie zawiadomienia zobowiązanej Spółce w dniu 5 stycznia 2015 r.;

- zawiadomieniem z 28 listopada 2017 r. dokonano zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w A. sp. z o.o. - doręczenie zawiadomienia dłużnikowi zajętej wierzytelności nastąpiło w dniu 1 grudnia 2017 r., doręczenie zawiadomienia zobowiązanej Spółce w dniu 1 grudnia 2017 r.;

- zawiadomieniem z 9 maja 2018 r. dokonano zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w G. S.A. - doręczenie zawiadomienia dłużnikowi zajętej wierzytelności nastąpiło w dniu 14 maja 2018 r., doręczenie zawiadomienia zobowiązanej Spółce w dniu 14 maja 2018 r.;

- V-VIII/2013 r. (tytuł wykonawczy z dnia 25 czerwca 2015 r. nr (...), doręczony Spółce w dniu 14 maja 2018 r.), IX-XI/2013 r. (tytuł wykonawczy z dnia 25 czerwca 2015 r. nr (...), doręczony Spółce w dniu 14 maja 2018 r.);

- zawiadomieniem z 10 lipca 2015 r. dokonano zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w (...) S.A. - doręczenie zawiadomienia dłużnikowi zajętej wierzytelności nastąpiło w dniu 20 lipca 2015 r., doręczenie zawiadomienia zobowiązanej Spółce w dniu 14 maja 2018 r.;

- zawiadomieniem z 28 listopada 2017 r. dokonano zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w A. sp. z o.o. - doręczenie zawiadomienia dłużnikowi zajętej wierzytelności nastąpiło w dniu 1 grudnia 2017 r., doręczenie zawiadomienia zobowiązanej Spółce w dniu 1 grudnia 2017 r.;

- zawiadomieniem z dnia 9 maja 2018 r. dokonano zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w G. S.A. - doręczenie zawiadomienia dłużnikowi zajętej wierzytelności nastąpiło w dniu 14 maja 2018 r., doręczenie zawiadomienia zobowiązanej Spółce w dniu 14 maja 2018 r.

Z powyższego wynika, że zastosowane środki egzekucyjne przerwały bieg terminu przedawnienia ww. zobowiązań podatkowych i są one nadal wymagalne.

Podsumowując, mając na uwadze, że w odniesieniu do zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług, podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatku dochodowego od osób fizycznych za poszczególne okresy rozliczeniowe od 2010 do 2013 r. doszło bądź do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia bądź do przerwania, a następnie zawieszenia biegu tego terminu, a co do niektórych zaległości również do kolejnego skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia, niezasadne są zarzuty skargi, co do przedawnienia zobowiązań za te okresy, a tym samym nieistnienia należności.

4.7. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi w pierwszej kolejności wskazać należy na cel wprowadzenia Rejestru Należności Publicznoprawnych.

Założeniem tej regulacji było ułatwienie oceny zdolności płatniczej kontrahenta lub kondycji finansowej dłużnika oraz zwiększenie skuteczności uzyskania zapłaty należności. Wprowadzone zmiany dotyczą zarówno etapu zaciągania zobowiązania, jak i jego egzekucji. Głównym celem rejestru ma być usprawnienie ściągania zobowiązań osób fizycznych i prawnych. W uzasadnieniu projektu ustawy wskazano, że poziom wypłacalności przedsiębiorcy (tzw. płynności) w dużej mierze zależy od terminowego regulowania zobowiązań przez jego kontrahentów. Brak zapłaty lub opóźnienie w zapłacie należności jest jednym z głównych czynników wpływających na kondycję finansową przedsiębiorstwa oraz jednym z podstawowych utrudnień w prowadzeniu działalności gospodarczej i rozwoju przedsiębiorstwa. Jak wynika z analiz, ok. 10% faktur w Polsce regulowanych jest z opóźnieniem przekraczającym 90 dni i jest to trzeci najgorszy wynik w Europie (zob. uzasadnienie rządowego projektu ustawy o zmianie niektórych ustaw w celu ułatwienia dochodzenia wierzytelności, Druk Sejmowy VIII kadencji nr 1185, s. 1.).

Tym samym przyjęte rozwiązanie ma przede wszystkim chronić przedsiębiorców przed nierzetelnymi kontrahentami. Ma ono umożliwić przedsiębiorcom szybkie uzyskanie informacji niezbędnych dla dokonania pełnej i wiarygodnej oceny stanu wypłacalności kontrahenta, poprzez ujawnienie danych dotyczących zaległości publicznoprawnych.

W ocenie Sądu, nie można zgodzić się z argumentacją skargi, że wprowadzona regulacja narusza konstytucyjną zasadę wolności gospodarczej (art. 20 Konstytucji RP). Zauważyć bowiem należy, że realizując określone cele ustawodawcze - minimalizowanie ryzyka nieświadomego podjęcia przez przedsiębiorców współpracy z nierzetelnymi kontrahentami - przy uwzględnieniu wolności i praw gwarantowanych Konstytucją RP, ustawodawca przewidział mechanizmy służące ochronie potencjalnych dłużników. W pierwszej kolejności przewidział, aby w rejestrze ujawniani byli zobowiązani posiadający zaległości pieniężne, opiewające wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia ich w terminie na łączną kwotę co najmniej 5000 zł (art. 18e u.p.e.a.). Dodatkowo zabezpieczeniem interesów zobowiązanego ma być ustawowy obowiązek zawiadomienia go, przed przekazaniem informacji o danym zobowiązanym do rejestru, o zagrożeniu ujawnieniem w tym rejestrze (art. 18c § 1 u.p.e.a.). Zawiadomienie takie może być doręczane razem z upomnieniem, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. (tj. pisemnym upomnieniem, zawierającym wezwanie do wykonania obowiązku, z równoczesnym zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego). Postępowanie takie, na dotychczasowych zasadach, może być skutecznie wszczęte po upływie 7 dni od dnia doręczenia rzeczonego upomnienia, natomiast ujawnienie dłużnika w rejestrze nastąpi dopiero po upływie 30 dni od dnia doręczenia mu zawiadomienia o zagrożeniu wpisem (§ 3 przepisu).

Ustawodawca przewidział również środek aktywnej ochrony prawnej zobowiązanego w postaci sprzeciwu (art. 18i § 1 u.p.e.a.). Środek ten może dotyczyć dwóch etapów postępowania związanego z ujawnianiem danych w rejestrze, tj. może być wniesiony:

- w sprawie zagrożenia ujawnieniem w rejestrze;

- w sprawie wprowadzenia danych, o których mowa w art. 18b § 2 u.p.e.a., do systemu teleinformatycznego, w którym jest prowadzony rejestr.

W dalszej kolejności na postanowienie wierzyciela o odmowie uwzględnienia sprzeciwu przysługuje zażalenie (art. 18i § 13 u.p.e.a.). Natomiast od postanowienia w przedmiocie rozpoznania zażalenia, o którym mowa w § 13, przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 18i § 14 u.p.e.a.).

4.8. Ponadto, wbrew argumentacji skargi, przepis art. 18b § 1 i § 2 u.p.e.a. nie ma charakteru fakultatywnego i nie dotyczy jedynie wybranych przedsiębiorców. Z przepisu tego wynika, że wszelkie nieuregulowane należności oraz dane dotyczące podmiotów zobowiązanych winny znaleźć się w rejestrze, o ile wierzycielem należności jest naczelnik urzędu skarbowego albo jednostka samorządu terytorialnego oraz należności te wynikają z: dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1; decyzji, postanowienia lub innego orzeczenia, które jest ostateczne; prawomocnego wyroku, postanowienia lub mandatu karnego wydanego na podstawie przepisów Kodeksu karnego skarbowego lub Kodeksu karnego; mandatu karnego wydanego w postępowaniu w sprawach o wykroczenia; bezpośrednio z przepisu prawa.

Przy czym wprowadzenie do rejestru określonych danych nie jest równoznaczne z ich ujawnieniem. Ujawnienie danych w rejestrze może nastąpić, gdy łączna kwota należności pieniężnych wraz odsetkami z tytułu niezapłacenia ich w terminie wynosi nie mniej niż 5.000 zł.

Tym samym regulacja ta traktuje jednakowo podmioty nieregulujące należności publicznoprawnych.

4.9. Dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia nie ma znaczenia, że zaległości wygenerował poprzedni zarząd Spółki. Okoliczność ta nie ma wpływu na ewentualne ujawnienie danych w rejestrze. Co jednak najistotniejsze, zgodnie z art. 18i § 5 u.p.e.a., w sprzeciwie w sprawie zagrożenia ujawnieniem w rejestrze, można kwestionować jedynie istnienie lub wysokość należności pieniężnej lub odsetek. Dlatego też, podniesione w powyższym zakresie zarzuty, nie mogły przynieść oczekiwanego przez Skarżącą skutku.

4.10. Nie zasługiwała również na uwzględnienie argumentacja skargi dotycząca ujawnienia w rejestrze nieaktualnej kwoty zobowiązania. Jak twierdzi Skarżąca wysokość należności stale ulega zmianie, z uwagi na dokonywane wpłaty z tego tytułu.

Odnosząc się do powyższego zauważyć należy, że zgodnie z art. 18g u.p.e.a., wierzyciel wprowadza do rejestru zmianę lub wykreśla z rejestru dane, o których mowa w art. 18b § 2, niezwłocznie, nie później niż w terminie 7 dni od dnia powzięcia przez niego wiadomości o okoliczności uzasadniającej zmianę lub wykreślenie tych danych. Tym samym organ jest obowiązany na bieżąco aktualizować zmiany, co do wysokości należności. Ponadto jak wynika z akt sprawy ostatnia wpłata na poczet przedmiotowych zaległości została wyegzekwowana przez organ egzekucyjny w dniu 25 października 2018 r. w kwocie 8.000,01 zł i została uwzględniona w kwocie zaległości.

Jak wynika z akt sprawy w toku postępowania dokonano weryfikacji wszystkich wpłat dokonanych przez Skarżącą na poczet zaległości wskazanych w zawiadomieniu na rachunek wierzyciela, jak również kwot wyegzekwowanych w toku postępowania egzekucyjnego w okresie od 25 maja 2012 r. do 25 października 2018 r., co zostało przedstawione w postanowieniu NUS z (...) marca 2019 r. w formie tabelarycznej, na stronach 14-18. Skarżąca natomiast nie przedstawiła żadnych dokumentów, w tym dowodów wpłat potwierdzających zapłatę należności wskazanych w zawiadomieniu o zagrożeniu ujawnienia danych dotyczących należności pieniężnej Spółki w Rejestrze Należności Publicznoprawnych.

Tym samym nie ma podstaw by kwestionować wskazaną przez NUS kwotę należności oraz kwotę odsetek na dzień wystawienia zawiadomienia.

4.11. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.