Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2720467

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 16 maja 2019 r.
III SA/Wa 1848/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz.

Sędziowie: del., SO Agnieszka Baran (spr.), WSA Jacek Kaute.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2019 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 16 maja 2018 r. nr 0114-KDIP3-3.4011.133.2018.2.JK3 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych

1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną,

2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz M.

Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Wnioskiem, który wpłynął do organu interpretacyjnego 14 marca 2018 r., M. sp. z o.o. w W. (dalej jako "skarżąca" albo "spółka") wniosła o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe.

Organem nadzorującym spółkę jest rada nadzorcza. Członkowie rady nadzorczej otrzymują stałe, miesięczne wynagrodzenie. Posiedzenia tego organu odbywają się raz w miesiącu, zazwyczaj w siedzibie spółki lub na terenie miasta, gdzie spółka ma siedzibę.

Jeden z członków rady nadzorczej, którego miejsce zamieszkania znajduje się w innej miejscowości niż siedziba spółki, powołując się na artykuł 2221 § 2 kodeksu spółek handlowych, zwrócił się do skarżącej o zwrot kosztów dojazdu prywatnym samochodem osobowym na posiedzenie rady nadzorczej.

Poniesione koszty dojazdu członka rady nadzorczej na posiedzenie tego organu zostały wyliczone jako iloczyn liczby przejechanych kilometrów i stawki za jeden kilometr przebiegu pojazdu w maksymalnej wysokości określonej w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (dalej jako "rozporządzenie") oraz zgodnie z art. 34a ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r., o transporcie drogowym (dalej jako "ustawa o transporcie drogowym").

We wniosku o zwrot kosztów dojazdu, członek rady nadzorczej podał typ samochodu, którym podróżował wraz z numerem rejestracyjnym i pojemnością silnika oraz wskazał dzień posiedzenia rady nadzorczej, cel wyjazdu i liczbę przejechanych kilometrów. Liczba przejechanych kilometrów odpowiada liczbie kilometrów koniecznych do pokonania odległości na trasie pomiędzy miejscem zamieszkania członka rady nadzorczej a siedzibą spółki (miejscem posiedzenia rady nadzorczej) oraz drogą powrotną, tj. od siedziby spółki do miejsca zamieszkania członka rady nadzorczej. Skarżąca wskazała, że zwróciła i zamierza nadal zwracać koszty dojazdu wyliczone w powyższy sposób dla członka rady nadzorczej.

W związku z powyższym opisem skarżąca zadała (doprecyzowane na wniosek organu interpretacyjnego) pytanie: czy zwrot kosztów dojazdu prywatnym samochodem dla członka rady nadzorczej z miejscowości gdzie znajduje się siedziba spółki (oraz droga powrotna) w celu udziału w posiedzeniu rady nadzorczej, wyliczona jako iloczyn liczby przejechanych kilometrów i stawki za jeden kilometr przebiegu pojazdu w maksymalnej wysokości określonej w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy oraz zgodnie z art. 34a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym podlega zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych i w związku z tym, czy na spółce ciążą obowiązki płatnika ?

Zdaniem skarżącej zwrot kosztów dojazdu prywatnym samochodem osobowym członka rady nadzorczej z miejscowości zamieszkania do miejscowości, gdzie znajduje się siedziba nadzorowanej spółki nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W uzasadnieniu swojego stanowiska skarżąca powołała treść przepisów art. 2221 § 2 kodeksu spółek handlowych oraz art. 11 ust. 1, 10 ust. 1 pkt 2, 13 pkt 7 i art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej jako "u.p.d.o.f.").

Skarżąca przytoczyła również treść przepisów art. 21 ust. 1 pkt 16 oraz art. 21 ust. 13 u.p.d.o.f. Wskazała, że z ostatnich przytoczonych przepisów wynika, że diety oraz zwrot kosztów podróży dla osób niebędących pracownikami są zwolnione z opodatkowania, jeśli kwota ta po stronie osoby otrzymującej nie została zaliczona do kosztów uzyskania przychodów oraz gdy poniesione przez otrzymującego należności wydatków miało na celu osiągnięcie przez niego przychodu.

Zdaniem spółki, powyższe zwolnienie będzie miało więc zastosowanie również do zwrotu wydatków z tytułu dojazdu członka rady nadzorczej do miejscowości siedziby nadzorowanej spółki i z powrotem. Przekazane kwoty zwolnione są z podatku dochodowego, ale tylko do wysokości określonej Rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej. Nadwyżka ponad te kwoty stanowiłaby natomiast przychód podlegający opodatkowaniu.

W ocenie spółki, zwrot kosztów dojazdu na posiedzenie rady nadzorczej dla członka rady nadzorczej podlega zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas podróży osoby niebędącej pracownikiem (art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) u.p.d.o.f. Dojazd członków rady nadzorczej na posiedzenia tego organu mieści się, zdaniem skarżącej, w pojęciu "podróż", o którym mowa w powyższym przepisie.

Skarżąca wskazała, że jako płatnik nie pobiera (i w jej ocenie nie powinna pobierać w przyszłości) zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wypłaconych kwot stanowiących zwrot kosztów dojazdu członka rady nadzorczej na posiedzenie tego organu. Wypłacone kwoty są wyliczane wg metody określonej w pytaniu we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji. Wartości zwróconych kosztów dojazdu (o których mowa powyżej) skarżąca również nie wykazuje (i nie będzie wykazywać w przyszłości) w informacji o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy osoby będącej członkiem rady nadzorczej, ponieważ, zdaniem skarżącej, kwoty wypłacone członkowi rady nadzorczej z tytułu dojazdu prywatnym samochodem na posiedzenia tego organu nie stanowią przychodu tej osoby z tytułu działalności wykonywanej osobiście w rozumieniu art. 13 pkt 7 u.p.d.o.f. W opinii spółki koszty dojazdu prywatnym samochodem na posiedzenie rady nadzorczej należy traktować odpowiednio jak diety i inne należności z tytułu podróży służbowej.

W zaskarżonej interpretacji indywidualnej z 16 maja 2018 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako "organ interpretacyjny" albo "Dyrektor KIS") uznał powyższe stanowisko skarżącej za nieprawidłowe.

Na wstępie uzasadnienia zaskarżonej interpretacji indywidualnej Dyrektor KIS powołał treść przepisów art. 9 ust. 1, art. 11 ust. 1 i art. 13 pkt 7 u.p.d.o.f. Następnie organ interpretacyjny stwierdził, że mając na uwadze opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego oraz zacytowane powyżej przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stwierdzić należy że przychodem członka rady nadzorczej jest każde świadczenie otrzymywane w związku z pełnioną przez niego funkcją, są to zatem zarówno świadczenia pieniężne, jak i nieodpłatne świadczenia otrzymywane w związku z wypełnianiem powierzonych mu obowiązków. Organ interpretacyjny wskazał, że dla celów podatkowych przez nieodpłatne świadczenie należy rozumieć te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku, mające konkretny wymiar finansowy. Innymi słowy, pod pojęciem tym należy rozumieć każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

W dalszej części zaskarżonej interpretacji indywidualnej Dyrektor KIS przytoczył treść art. 21 ust. 1 pkt 16 oraz art. 21 ust. 1 3 u.p.d.o.f. Wskazał, że ustawodawca w art. 21 ust. 1 pkt 16 zarówno w lit. a, jak i w lit. b używa pojęcia "podróż". Różnica treści przepisów zawarta w lit. a i lit. b związana jest - wskazał organ interpretacyjny - wyłącznie z faktem, że w podróży służbowej może pozostawać jedynie pracownik, gdyż regulacje w tym zakresie zawiera Kodeks pracy. Dlatego też w odniesieniu do osób niepozostających w stosunku pracy (stosunkach pokrewnych) można mówić jedynie o podróży, a nie o podróży służbowej, w rozumieniu Kodeksu pracy. Niezależnie od powyższego, pojęcie "podróż" należy rozumieć identycznie. Przy czym definicję podróży służbowej należy wyprowadzić z przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 108), którą posiłkowo stosuje się przy interpretacji art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy. Z art. 775 § 1 Kodeksu pracy wynika, że za podróż służbową uznaje się wykonywanie przez pracownika na polecenie pracodawcy zadania służbowego poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, bądź stałe miejsce pracy pracownika. Zatem podróżą w sensie ogólnym jest wykonywanie zadania poza miejscowością, w której znajduje się siedziba firmy bądź stałe miejsce wykonywania zadań i tylko do wydatków (do wysokości określonej w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej) poniesionych podczas takiej podróży ma zastosowanie zwolnienie przedmiotowe wynikające z art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym.

Organ interpretacyjny wskazał, że z konstrukcji wyżej omówionych przepisów wynika jednoznacznie, że intencją ustawodawcy było zastosowanie zwolnienia przedmiotowego wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do diet i innych należności należnych zarówno z tytułu podróży służbowej (tj. podróży pracownika), jak i z tytułu podróży spełniającej te same cechy co podróż służbowa, która jednak jest wykonywana przez osobę niebędącą pracownikiem. Zatem ustawodawca w przedmiotowym zwolnieniu zagwarantował takie same prawa zarówno osobie będącej w podróży służbowej (pracownikowi), jak i osobie niebędącej pracownikiem, która wykonuje podróż spełniającą te same cechy co podróż służbowa.

Zdaniem Dyrektora KIS trudno uznać, że dojazdy członka zarządu z miejsca zamieszkania do miejscowości, w której znajduje się siedziba spółki są podróżą w rozumieniu omawianego przepisu. Taka bowiem interpretacja art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy prowadziłaby do niedających się zaakceptować wniosków. Zatem przyjąć należy, że podróżą w sensie ogólnym jest wykonywanie zadania poza miejscowością, w której znajduje się siedziba Spółki, bądź stałe miejsce wykonywania zadań.

W ocenie organu interpretacyjnego nie można się zgodzić ze stanowiskiem skarżącej, że zwrot kosztów otrzymywany przez członka rady nadzorczej związany z jego udziałem w pracach rady nadzorczej będzie korzystał ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b u.p.d.o.f. Aby bowiem omawiany przepis mógł mieć zastosowanie, musi wystąpić podróż, o której mowa w tym przepisie. Tutaj podróż - w rozumieniu tegoż przepisu, w ocenie Dyrektora KIS - nie występuje.

Biorąc zatem pod uwagę przytoczone przepisy prawa jak i przedstawiony we wniosku stan faktyczny i zdarzenie przyszłe - wskazano w zaskarżonej interpretacji indywidualnej - należy stwierdzić, że zwrot kosztów z tytułu dojazdu członka rady nadzorczej z miejscowości zamieszkania do miejscowości, gdzie znajduje się siedziba spółki na posiedzenie rady nadzorczej i wypłacone tym tytułem należności nie korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych, a przychód ten należy opodatkować, gdyż członkowie rady nadzorczej nie odbywają podróży, o której mowa w przepisach Kodeksu pracy. Zatem - w ocenie organu interpretacyjnego - na skarżącej będzie ciążył obowiązek poboru i odprowadzenia podatku (zaliczek) na podatek dochodowy od osób fizycznych. Dla potwierdzenia końcowej tezy organ interpretacyjny przytoczył treść przepisów art. 41 u.p.d.o.f.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji oraz zwrot kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez:

* dopuszczenie się błędu wykładni art. 11 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 2 1 art. 13 pkt 7 u.p.d.o.f., polegającego na uznaniu, że zwrot kosztów dojazdu członka rady nadzorczej spółki prywatnym samochodem z miejscowości zamieszkania do miejscowości, gdzie znajduje się siedziba spółki, na posiedzenia rady nadzorczej stanowi dla członka rady nadzorczej przychód z tytułu otrzymania nieodpłatnego świadczenia od spółki, a w konsekwencji dopuszczenie się niewłaściwej oceny co do zastosowania ww. przepisów,

* dopuszczenie się błędu wykładni art. 21 ust, 1 pkt 16 lit. b w związku z art. 9 ust. 1 oraz art. 21 ust. 13 u.p.d.o.f., polegającego na uznaniu, że zwrot kosztów dojazdu członka rady nadzorczej spółki prywatnym samochodem z miejscowości zamieszkania do miejscowości, gdzie znajduje się siedziba spółki, na posiedzenia rady nadzorczej, nie stanowi należności za czas podróży osoby niebędącej pracownikiem, które to należności podlegają zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b u.p.d.o.f., a w konsekwencji dopuszczenie się niewłaściwej oceny co do zastosowania ww. przepisów.

W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o oddalenie skargo oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Według zaś art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sprawując kontrolę sądowoadministracyjną interpretacji podatkowych w sprawach wszczętych po 15 sierpnia 2015 r., sąd nie może wykraczać poza zarzuty skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Stosownie bowiem do treści art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co zastosowania przepisu prawa materialnego. Zdanie drugie tego przepisu wprowadza zasadę związania sądu zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną.

Skarga jest zasadna.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy opisana we wniosku podróż członka rady nadzorczej skarżącej związana z jego dojazdem na posiedzenia tego organu spółki stanowi podróż, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) u.p.d.o.f. i czy w związku z tym przychód członka rady nadzorczej związany z pokryciem tych kosztów przez spółkę będzie korzystał ze zwolnienia, o którym mowa w powołanym przepisie. Zdaniem Sądu zasadne jest stanowisko skarżącej.

Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 pkt 16 u.p.d.o.f. wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas:

a) podróży służbowej pracownika,

b) podróży osoby niebędącej pracownikiem - do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13.

Natomiast zgodnie z treścią art. 21 ust. 13 u.p.d.o.f. przepis ust. 1 pkt 16 lit. b stosuje się, jeżeli otrzymane świadczenia nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów i zostały poniesione:

1) w celu osiągnięcia przychodów, lub

2) w celu realizacji zadań organizacji i jednostek organizacyjnych działających na podstawie przepisów odrębnych ustaw, lub

3) przez organy (urzędy) władzy lub administracji państwowej albo samorządowej oraz jednostki organizacyjne im podległe lub przez nie nadzorowane, lub

4) przez osoby pełniące funkcje obywatelskie, o których mowa w art. 13 pkt 5, w związku z wykonywaniem tych funkcji.

Należy przy tym zaznaczyć, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 30 maja 2018 r. (II FSK 1446/16), że katalog warunków uprawniających do zastosowania zwolnienia statuowanego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) u.p.d.o.f. zawarty w art. 21 ust. 13 u.p.d.o.f. ma charakter rozłączny, na co wskazuje użycie spójnika "lub". Wystarczające zatem, dla zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b u.p.d.o.f., jest więc zaistnienie jednego z wymienionych warunków. Oczywiście musi także zostać spełniony warunek, że otrzymane świadczenia nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie zwracano uwagę, że w treści art. 21 ust. 1 pkt 16 u.p.d.o.f. ustawodawca wyodrębnił dwa rodzaje podróży uzasadniające zwolnienie przychodów uzyskanych za czas podróży, mianowicie "podróż służbową" oraz "podróż osoby niebędącej pracownikiem". Oznacza to, że obu tym pojęciom nie można nadawać tego samego znaczenia. Jak to podnoszono w orzecznictwie (por. np. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 maja 2018 r. II FSK 1446/16, z 20 grudnia 2018 r. w sprawie II FSK 3494/16, czy uchwałę 30 marca 2009 r. w sprawie II FPS 7/08) według jednej z dyrektyw wykładni językowej tj. zakazu wykładni synonimicznej, zakłada się, że różnym zwrotom nie należy nadawać tego samego znaczenia. Nie można zatem uznać za poprawną takiej wykładni, która prowadzi do ustalenia, że zwroty "podróż służbowa" oraz "podróż osoby niebędącej pracownikiem" będą miały to samo znaczenie. Przeciwne stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej jest nie do przyjęcia. Dyrektor KIS wskazał, że różnica treści przepisów zawarta w lit. a i lit. b związana jest wyłącznie z faktem, że w podróży służbowej może pozostawać jedynie pracownik, gdyż regulację w tym zakresie zawiera Kodeks pracy. Takie stanowisko organu interpretacyjnego nie znajduje w ogóle uzasadnienia w treści omawianych przepisów. Skoro w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) u.p.d.o.f. ustawodawca nie użył zwrotu "służbowa", to nie można podróży wskazanej w tym przepisie definiować przez odwołanie do prawa pracy.

Z uwagi na powyższe należy w pierwszej kolejności ustalić jakie znaczenie ma pojęcie "podróż" zawarte w art. 16 ust. 1 pkt 16 lit. b u.p.d.o.f. Nie ulega wątpliwości, że zwrot ten nie został zdefiniowany ani w ustawie podatkowej ani w innych przepisach. Zatem właściwą metodą odkodowania jego znaczenia jest sięgnięcie do reguł wykładni językowej. Według internetowego Słownika Języka Polskiego (www.sjp.pl) podróż to przebywanie drogi do odległego miejsca; przemierzanie rozległych terenów; podróżowanie. W Małym Słowniku Języka Polskiego pod red. Elżbiety Sobol (Wyd. Naukowe PWN Warszawa 1995) podróż definiuje się jako: przebywanie drogi do jakiegoś odległego miejsca; podróżowanie. Efektem zastosowania wykładni językowej jest więc ustalenie, że podróż to przebycie drogi do jakiegoś odległego miejsca. Wykładnia językowa nie uzasadnia dookreślenia tego pojęcia poprzez takie elementy jak czas odbywania, częstotliwość czy też poprzez zdefiniowanie kierunku podróży. W połączeniu z art. 21 ust. 13 pkt 1 u.p.d.o.f. istotne staje się, aby podróż odbywana była w celu uzyskania przychodów i aby wydatki z tego tytułu nie zostały ujęte w kosztach uzyskania przychodu. Pozostała treść art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b u.p.d.o.f. nie nastręcza trudności interpretacyjnych - wyrażenie "osoba niebędąca pracownikiem" oznacza każdą osobę, która odbywa podróż poza stosunkiem pracy. Dla porządku należy dodać, że zwrot "podróż osoby niebędącej pracownikiem" także nie został zdefiniowany ani w ustawie podatkowej ani w innych przepisach.

W powołanym już wyroku w sprawie II FSK 1446/16 sąd w podsumowaniu rozważań wskazał, że należy przyjąć, że aby osoba niebędąca pracownikiem mogła skorzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b w zw. z ust. 13 pkt 1 u.p.d.o.f. konieczne jest odbycie przez nią podróży oraz ustalenie, że celem tej podróży jest osiągnięcie przychodu. Nadto otrzymane świadczenie nie może zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Przy czym podróż, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b u.p.d.o.f. nie może być utożsamiana z podróżą służbową. Dodać należy, że zwolnienie z opodatkowania diet i innych należności, wypłacanych za czas podróży osobom innym, niż pracownicy, następuje w granicach limitów przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej.

Wszystkie powołane warunki - jak wynika z wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej - będą spełni one w odniesieniu do członka rady nadzorczej skarżącej. We wniosku zostało bowiem jednoznacznie wskazane, że członek rady nadzorczej odbywa podróż z miejsca zamieszkania do miejsca w którym odbywają się posiedzenia rady nadzorczej. Nie ulega wątpliwości że przedmiotowe sporne świadczenia zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodu.

W sytuacji zatem, gdy świadczenia otrzymane przez członka rady nadzorczej skarżącej z tytułu zwrotu kosztów podróży na posiedzenia tego organu nie będą przez niego zaliczane do kosztów uzyskania przychodów w jakiekolwiek formie, będą korzystały ze zwolnienia z opodatkowania, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) u.p.d.o.f., o ile oczywiście nie będą przekraczały wysokości określonej w odrębnych przepisach, do których odsyła art. 21 ust. 1 pkt 16) u.p.d.o.f. (tj. rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej).

Podsumowując powyższe rozważania należy wskazać, że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem przepisu art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) u.p.d.o.f. i naruszenie to miało niewątpliwy wpływ na wynika sprawy. W tym stanie rzeczy zaskarżona interpretacja indywidualna została uchylona. Ponownie rozpoznając sprawę organ interpretacyjny uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu.

Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., są orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z art. 205 § 4 p.p.s.a. Na kwotę zasądzoną z tego tytułu na rzecz skarżącego składają się: wpis od skargi - 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika - 240 zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa - 17 zł.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.