III SA/Wa 1622/13 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1739658

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2013 r. III SA/Wa 1622/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko.

Sędziowie WSA: Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Anna Wesołowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2013 r. sprawy ze skargi W.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia (...) kwietnia 2013 r. nr (...) w przedmiocie uznania zarzutów wniesionych w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego W. (dalej zwany: "NUS") wystawił 11 grudnia 2012 r. W. K. (dalej zwany: "Skarżący") tytuł wykonawczy o nr (...) - obejmujący należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r., na podstawie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. (dalej zwany "DUKS") z (...) listopada 2012 r. określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w wysokości 1.104.725 zł.

2. NUS postanowieniem z (...) grudnia 2012 r. nadał ww. decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, z uwagi na uzasadnioną obawę niewykonania zobowiązania przed upływem terminu przedawnienia.

3. NUS zawiadomieniem z 13 grudnia 2012 r. zajął prawo majątkowe Skarżącego, stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w (...) Banku S.A. w W. Skarżący otrzymał zawiadomienie z odpisem tytułu wykonawczego 31 grudnia 2012 r., po dwukrotnym awizowaniu: 17 i 27 grudnia 2012 r. Bank otrzymał zawiadomienie 13 grudnia 2012 r., informując NUS, iż na rachunku bankowym Skarżącego nie ma środków wystarczających na całkowite zaspokojenie należności oraz przekazując 284.152,14 zł.

4. Skarżący w piśmie z 17 grudnia 2012 r., nazwanym skargą na czynność egzekucyjną wniósł o uchylenie zajęcia rachunku bankowego i zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci zajęcia nieruchomości. W uzasadnieniu wskazał, iż zastosowano wobec jego majątku najbardziej uciążliwy środek egzekucyjny, bez uzasadnionych podstaw. Skarżący dysponuje majątkiem, którego wartość znacznie przekracza wysokość zobowiązania podatkowego wynikającego z nieostatecznej decyzji DUKS z (...) listopada 2012 r., której prawdopodobieństwo uchylenia jest znaczne, zaś skutki zastosowanych środków egzekucyjnych będą nieodwracalne. Zajęcie rachunku bankowego uniemożliwia Skarżącemu prawidłowe funkcjonowanie gospodarczym na rynku finansowym. Pośpiech w zastosowaniu czynności egzekucyjnej spowodował, że NUS błędnie wykazał wysokość zobowiązanie z ww. decyzji, zawyżając je o 100.000 zł.

5. NUS - po rozpatrzeniu ww. pisma Skarżącego w części dotyczącej zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, o których mowa w art. 33 pkt 1 i 8 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 z późn. zm.; dalej zwana "u.p.e.a.") - postanowieniem z (...) stycznia 2013 r., uznał ww. zarzuty za nieuzasadnione.

NUS w odniesieniu do wątpliwości Skarżącego, co do dochodzonej kwoty zobowiązania wskazał, że w ww. decyzji DUKS z (...) listopada 2012 r., której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, wskazano, że zaniżona kwota zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. wyniosła: 998.373 zł (na tę kwotę opiewa tytuł wykonawczy). Stwierdził ponadto, że ww. decyzja podlega wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż zgodnie z art. 239a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749; dalej zwana "O.p."). Złożenie zażalenia na postanowienie o nadaniu natychmiastowej wykonalności nie wstrzymuje, na mocy art. 239b § 4 O.p., wykonania tej decyzji.

NUS, odnosząc się do zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, wskazał, iż istotą postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do wykonania zobowiązania ciążącego na zobowiązanym, zgodnie z przepisami, jak też zaspokojenia należności wierzyciela. Na mocy art. 7 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku z nich, środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Przepis ten stosuje dwie zasady: celowości (stosowanie środków prowadzących bezpośrednio do wykonania obowiązku) oraz stosowania najłagodniejszego środka egzekucyjnego. Należy więc zastosować taki środek lub kilku środków egzekucyjnych, które umożliwią pokrycie powstałych zaległości.

NUS zastosował środek wskazany w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. - egzekucję z rachunku bankowego. Zgodnie z poglądami prezentowanymi w orzecznictwie NSA o zastosowaniu najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego można mówić jedynie, gdy istnieje w tym względzie możliwość wyboru. NUS nie miał wiedzy o innych źródłach majątku Skarżącego, do których można by skutecznie skierować egzekucję. Jeżeli organ egzekucyjny w konkretnym przypadku ma do dyspozycji tylko jeden środek egzekucyjny, wówczas jest zobowiązany do jego zastosowania. Zajęcie rachunku bankowego Skarżącego doprowadziło do częściowego wykonania obowiązku.

Proponowana przez Skarżącego egzekucja z nieruchomości, stosownie do art. 110 § 1 u.p.e.a. jest możliwa dopiero po wyczerpaniu wszystkich innych przewidzianych przepisami u.p.e.a. środków egzekucyjnych, gdy okażą się one bezskuteczne. Skarżący, choć podniósł zarzut zbyt uciążliwego środka nie przedstawił dowodu na niemożliwość prawidłowego funkcjonowania. Nieodłącznym elementem prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest jego dolegliwość, a pozbawienie zobowiązanego prawa własności rzeczy czy praw majątkowych nie jest łatwe do zaakceptowania.

6. W zażaleniu z 22 stycznia 2013 r. Skarżący wniósł o uchylenie ww. postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając naruszenie art. 33 pkt 1 u.p.e.a. przez bezpodstawne uznanie ww. zarzutu za nieuzasadniony. Zajęcie rachunku bankowego należy uznać za środek najbardziej dolegliwy, gdyż ingeruje on w prawa i wolności, m.in. w prawo swobody prowadzenia działalności gospodarczej. NUS nie zbadał, jakie inne środki egzekucyjne są możliwe do zastosowania i zabezpieczają interes budżetu państwa oraz nie naruszając interesu Skarżącego, choć były wskazywane: zajęcie nieruchomości. Te ostanie miało na celu zminimalizowanie negatywnych skutków, gdyż postępowanie egzekucyjne prowadzone jest, na podstawie decyzji nieostatecznej z rygorem natychmiastowej wykonalności. Skarżący nie chce unikać wykonania zobowiązania, bo dobrowolnie wskazał na możliwość ustanowienia hipoteki na nieruchomości będącej jego własnością, co stanowi bezpieczniejszą formę prowadzenia egzekucji. Zajęcie rachunku bankowego zabezpiecza przede wszystkim interes organu.

7. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej zwany "DIS") postanowieniem z (...) kwietnia 2013 r. utrzymał w mocy ww. postanowienie NUS z (...) stycznia 2013 r. W podstawie prawnej wskazał art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej zwana "k.p.a.") w związku z art. 17, art. 18, art. 33 pkt 1 i 8 u.p.e.a.

DIS, odwołując się do okoliczności faktycznych sprawy podniesionych przez NUS, stwierdził ponadto, że z uwagi na brak środków na ww. rachunku bankowym, wystarczających na całkowite zaspokojenie dochodzonej należności, NUS zawiadomieniami z 6 lutego 2013 r., które doręczono Skarżącemu 14 lutego 2013 r., zajął rachunki bankowe w: P. S.A., Banku H. S.A., I. Banku S.A., Banku B. S.A., Banku Z. S.A., Banku G., Banku M. S.A., Banku P. S.A., H. Bank Polska S.A., M. Banku S.A., N. Banku Polska S.A., G. Banku S.A., E. Banku S.A., Banku O. S.A., B. Polska S.A., R. Banku Polska S.A., D. Banku Polska S.A., D. Banku S.A., C. Banku Polska S.A., Banku G. S.A., V. Banku Polska S.A., G. Banku S.A., I. Banku S.A., Banku D. Polska S.A., A. Banku S.A.

Bank P., Bank H. S.A., I. Bank S.A., Bank B. S.A., B., M. Bank S.A., P. S.A., M. Bank S.A., N. Bank Polska S.A., G. Bank S.A., Bank O. S.A., D. Bank Polska S.A., V. Bank Polska S.A., A. Bank S.A. poinformowały, iż nie prowadzą rachunków bankowych na rzecz Skarżącego. Bank Z. S.A. poinformował, iż na rachunku bankowym Skarżącego brak jest środków umożliwiających realizację zastosowanego zajęcia.

W związku z tym NUS dokonał wpisu hipoteki przymusowej na nieruchomości Skarżącego - zawiadomienie Sądu Rejonowego w O. (...) Wydział Ksiąg Wieczystych z 8 lutego 2013 r.

NUS w odpowiedzi na zapytanie z 14 marca 2013 r. czy Skarżącego zgłoszono do ubezpieczenia społecznego ewentualnie czy sam opłaca składki ZUS, otrzymał od ZUS informację, że Skarżący jest objęty ubezpieczeniami społecznymi jako wspólnik jednoosobowej sp. z o.o. NUS w odpowiedzi na pismo z 14 marca 2013 r. otrzymał też informację z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z 9 kwietnia 2013 r., że Skarżący nie figuruje w centralnej ewidencji pojazdów.

DIS, odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.) podtrzymał w całości stanowisko NUS i stwierdził, że zgodnie z art. 239a O.p. nieostateczna decyzja DUKS z (...) listopada 2012 r. określająca wysokość należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. podlega wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności. Na mocy art. 239 § 4 O.p. wniesienie zażalenia na postanowienie o nadaniu ww. rygoru, nie wstrzymuje jej wykonania. DIS odnosząc się do kwoty należności głównej: 998.373 zł, widniejącej na tytule wykonawczym, stwierdził, że odpowiada ona zaniżonemu przez Skarżącego zobowiązaniu, wskazanemu w ww. decyzji.

DIS, odnosząc się do zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 8 u.p.e.a.), uznał go, tak, jak NUS, za chybiony i wskazał, że o zajęciu rachunku bankowego mowa w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. Stanowi on jeden z mniej uciążliwych środków egzekucyjnych, gdyż zobowiązany zostaje ograniczony w prawie udzielania zleceń rozliczeń pieniężnych i to jedynie do wysokości należności, która podlega egzekucji (art. 7 u.p.e.a.). Rachunek jest otwarty, a zobowiązany może dysponować swobodnie nadwyżką ponad zajętą kwotę. Zajęcie rachunku bankowego nie powoduje nadmiernie uciążliwej ingerencji w prowadzenie przez Skarżącego działalności gospodarczej i w sferę jego praw i wolności. Dokonano go zgodnie z obowiązująca procedurą, realizując zasadę celowości postępowania egzekucyjnego. Proponowane przez Skarżącego ustanowienie hipoteki przymusowej na nieruchomości stanowiącej własność Skarżącego - byłoby możliwe, gdyby zastosowanie innych instrumentów zapewniających przymusowe wykonanie zobowiązania, o których mowa w rozdziałach 2-6 u.p.e.a., okazało się niemożliwe lub bezskuteczne

8. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 czerwca 2013 r. Skarżący wniósł o uchylenie ww. postanowienia DIS z (...) kwietnia 2013 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasadzenie kosztów postępowania, z uwagi na naruszenie art. 33 pkt 1 u.p.e.a. przez bezpodstawne uznanie zarzutu na postępowanie egzekucyjne jako nieuzasadniony.

W ocenie Skarżącego łączne zastosowanie zasad najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego i celowości w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec jego majątku organy obu instancji mylnie interpretowały. Zajęcie rachunku bankowego, z punktu wiedzenia jego interesów jest środkiem najbardziej dolegliwym, gdyż ingeruje w prawa i wolności, m.in. w prawo swobody prowadzenia działalności gospodarczej. NUS nie zbadał, jakie inne środki egzekucyjne są możliwe do zastosowania wobec jego majątku i nie ocenił ich dolegliwości, mimo iż Skarżący wielokrotnie wskazywał na inne możliwości prowadzenia egzekucji, zabezpieczające interes budżetu państwa i nienaruszające w sposób istotny interesu dłużnika. Egzekucja z majątku prowadzona jest na mocy decyzji nieostatecznej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności i która może być uchylona, w przypadku wniesienia środka odwoławczego. Zajęcia nieruchomości stanowiącej własność Skarżącego stanowi mniej uciążliwy środek egzekucyjny i bezpieczniejszą formę postępowania egzekucyjnego zwłaszcza, gdy intencją Skarżącego nie jest unikanie zapłaty podatku. Zajęcie rachunku bankowego zabezpiecza natomiast przede wszystkim interes organu egzekucyjnego, pozostając obojętnym wobec interesu wierzyciela. DIS niesłusznie zatem utrzymał w mocy ww. postanowienie NUS.

9. DIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Uzasadnienie prawne

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Skarga nie ma uzasadnionych podstaw.

2. Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej zwana: "p.p.s.a."), stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) - c) p.p.s.a.).

3. W świetle akt sprawy wyżej określone przesłanki nie zachodzą.

4. Sąd na wstępie zauważa, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym, wnoszone w trybie art. 33 u.p.e.a., są podstawowym środkiem ochrony zobowiązanego, gdy prowadzone postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania albo gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Stanowią jedną z gwarancji procesowych, służących ochronie interesów zobowiązanego Podstawą zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są tylko konkretne zdarzenia i okoliczności wymienione w punktach art. 33 u.,p.e.a., a nie jakiekolwiek wyrażone niezadowolenie zobowiązanego z poddania go egzekucji administracyjnej. Oznacza to, że wniesienie zarzutów z innych przyczyn niż wyliczone w art. 33 u.p.e.a. powoduje, że organ egzekucyjny pozostawia je bez rozpoznania.

5. W rozpoznawanej sprawie Skarżący uznał, że tytułem wykonawczym został objęty obowiązek, który nie istnieje ze względu na wskazanie nieprawidłowej wysokość należności oraz prowadzenie postępowania egzekucyjnego na mocy nieostatecznej decyzji wymiarowej, jak również wskazał, że wobec zobowiązanego, w zaistniałej sytuacji, zastosowano zbyt uciążliwy środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego.

Organy administracyjne obu instancji słusznie, w związku z tym przy rozpatrywaniu sprawy, sięgnęły do treści przepisów art. 33 pkt 1 i 8 u.p.e.a. oraz prawidłowo odwołały się do przepisu art. 34 § 1 u.p.e.a., po przedstawieniu stanu sprawy.

6. W myśl art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a., a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8 u.p.e.a., organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela odnośnie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a. wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.

W sytuacji, gdy organ egzekucyjny - tak jak w rozpoznawanej sprawie - jest jednocześnie wierzycielem egzekwowanego obowiązku, nie zachodzi konieczność wydawania osobnego stanowiska wierzyciela (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 czerwca 2007 r. sygn. akt I FPS 4/06).

Stosownie do art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny po uzyskaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

7. Zdaniem Sądu w świetle akt sprawy, prawidłowe było uznanie przez organy administracyjne obu instancji, że nie było podstaw prawnych do uwzględnienia zarzutów podniesionych przez Skarżącego.

7.1. Po pierwsze należy stwierdzić, że ze znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy decyzji DUKS z (...) listopada 2012 r. wynika, że Skarżący zaniżył zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym na 998.373 zł (k. 3v akt administracyjnych). Skoro zatem taką właśnie kwotę wskazano w tytule wykonawczym nie sposób więc uznać, że doszło do określenia w tytule wykonawczym nieprawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego. Organ egzekucyjny, stosownie do art. 29 u.p.e.a. nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

Po drugie stwierdzić należy, że prawidłowe było odwołanie się przez organy administracyjne obu instancji w treści wydanych w sprawie postanowień, do przepisów art. 239a i art. 239 § 4 O.p., w związku z zarzutem z art. 33 pkt 1 u.p.e.a., w sytuacji, gdy doszło do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji DUKS oraz wniesiono zażalenia na postanowienie o nadaniu ww. rygoru.

W związku z tym za prawidłowe należało uznać nieuznanie za zasadny zarzutu podniesionego przez Skarżącego o nieistnieniu obowiązku i niewskazanie prawidłowej wysokość należności w tytule wykonawczym (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.).

7.2. Rację mają również organy administracyjne, że każdy dłużnik musi liczy się z tym, że podczas prowadzonego postępowania egzekucyjnego będą wobec niego podejmowane działania bezpośrednio zmierzające do wyegzekwowania należności objętych tytułami wykonawczymi (art. 7 § 2 u.p.e.a.). Do takich należy zastosowanie przez NUS, na którym spoczywał obowiązek doprowadzenia do wykonania przez zobowiązaną obowiązku o charakterze pieniężnym, środka egzekucyjnego przewidzianego ustawą - egzekucji z rachunku bankowego (art. 1a pkt 12 tiret czwarte w związku z art. 80 u.p.e.a.). Organ egzekucyjny ma bowiem obowiązek, zgodnie z art. 7 § 1 u.p.e.a., stosować środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. W tym zakresie nie można mówić o naruszeniu prawa, doszło bowiem do zajęcia rachunku bankowego.

Skarżący podnosi jednak, że zastosowany wobec niego środek egzekucyjny był zbyt uciążliwy.

7.3. Zdaniem Sądu oceny organów administracyjnych obu instancji, że w sprawie nie doszło do zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego należy - w świetle akt sprawy - uznać za w pełni uzasadnione.

Organy egzekucyjne w sposób należyty wyjaśniły, że w chwili zajęcia rachunku bankowego w B. Banku S.A. (13 grudnia 2012 r.) był to jedyny możliwy, zgodny z prawem i częściowo skuteczny środek egzekucyjny. Nie sposób więc uznać, że w związku z uznaniem za bezzasadny zarzutu z art. 33 pkt 8 u.p.e.a. doszło do naruszenia ogólnej zasady postępowania egzekucyjnego - stosowania środków prowadzących bezpośrednio do wykonania obowiązków w połączeniu z zasadą stosowania najmniej uciążliwego środka (art. 7 § 2 u.p.e.a.). Zajęcie rachunku bankowego doprowadziło do częściowego osiągnięcia celu egzekucji (wyegzekwowanie należności objętej tytułem wykonawczym) było najmniej uciążliwe i jedynie dopuszczalne.

W przypadku bowiem prowadzenia egzekucji z rachunku bankowego zobowiązany zostaje ograniczony w prawie udzielania zleceń rozliczeń pieniężnych, ale jedynie do wysokości należności, która podlega egzekucji. Rachunek pozostaje więc otwarty, a zobowiązany może dysponować swobodnie nadwyżką ponad zajętą kwotę. Takie stanowisko wielokrotnie prezentowało orzecznictwo sądów administracyjnych (por. wyroki WSA w: Warszawie z 1 sierpnia 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 403/07; Gdańsku z 21 września 2011 r. sygn. akt ISA/Gd 524/11).

Proponowane przez Skarżącego prowadzenie egzekucji z nieruchomości przez ustanowienie hipoteki przymusowej na nieruchomości stanowiącej własność Skarżącego - jak prawidłowo wskazały organy administracyjne, z powołaniem się na przepis prawa (art. 110 § 1 u.p.e.a.) nie było możliwe przed zastosowanie innych instrumentów zapewniających przymusowe wykonanie zobowiązania, o których mowa w rozdziałach 2-6 u.p.e.a., np. przed zajęciem rachunku bankowego. Z art. 110 § 1 u.p.e.a. wynika, iż z nieruchomości może być przeprowadzona egzekucja administracyjna, jeżeli zastosowanie środków egzekucyjnych, o których mowa w rozdziałach 2-6, nie było możliwe lub okazało się bezskuteczne. Z powyższego wynika, iż o zagrożeniu skutkami egzekucji z nieruchomości można mówić zatem dopiero z chwilą, gdy zastosowanie innych instrumentów zapewniających przymusowe wykonanie zobowiązania okaże się niemożliwe lub bezskuteczne (zob. wyrok NSA z 22 grudnia 2011 r. sygn. akt II FSK 741/11).

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że w toku postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny, gdy zastosowanie innych środków egzekucyjnych okazało się niemożliwe lub bezskuteczne, dokonał wpisu hipoteki przymusowej na nieruchomości Skarżącego - zawiadomienie Sądu Rejonowego w O. (...) Wydział Ksiąg Wieczystych z 8 lutego 2013 r. Okoliczność ta, choć nie ma decydującego znaczenia w sprawie legalności zaskarżonego postanowienia DIS, świadczy jednak o konsekwencji w podejmowanych przez organ egzekucyjnych działaniach i ich zgodności z prawem.

Sąd stwierdza ponadto, że realizacja zasady celowości postępowania egzekucyjnego, polega na tym iż organ egzekucyjny po ustaleniu, jakie środki egzekucyjne ma do wyboru w okolicznościach danej sprawy, winien zastosować wobec zobowiązanego taką dolegliwość, która prowadzić będzie bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich - zastosować najmniej uciążliwą. Dokonując wyboru środka egzekucyjnego organ winien więc mieć na uwadze przedmiot, zakres oraz charakter nałożonego obowiązku. Powinien uwzględniać rodzaj środków, jakie ma do dyspozycji przy egzekucji konkretnego obowiązku oraz inne okoliczności faktyczne, w których podejmuje czynności celem wyegzekwowania obowiązku. Kierując się okolicznościami konkretnej sprawy winien w konsekwencji wybrać najwłaściwszy środek egzekucyjny w realiach konkretnego przypadku. (por. wyrok WSA w Warszawie z 8 lipca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 858/10).

7.4. Sąd w związku z tym stwierdza, że w świetle okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy oraz z uwagi na ww. przepisy za prawidłowe należało uznać przyjęcie przez organy administracyjne obu instancji (organ egzekucyjny i organ nadzoru nad egzekucją), że wbrew podniesionemu zarzutowi Skarżącego, na mocy art. 33 pkt 8 u.p.e.a., zajęcia rachunku bankowego Skarżącego dokonano zgodnie z obowiązująca procedurą, z jednoczesnym prawidłowym zrealizowaniem zasady celowości postępowania egzekucyjnego. Organowi egzekucyjnemu nieznany był choćby jeden, inny niż rachunek bankowy składnik majątkowy Skarżącego (przedsiębiorcy), przy pomocy którego możliwe byłoby zaspokojenie należności objętych tytułem wykonawczym, a egzekucja z nieruchomości nie była możliwa w chwili zajęcia ww. rachunku (13 grudnia 2012 r.).

7.5. W świetle akt sprawy należało też przyjąć, że organy administracyjne nie naruszyły więc art. 6 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., działały bowiem na gruncie obowiązujących przepisów prawa, które w sposób prawidłowy zastosowały. Organ odwoławczy, dokonując oceny prawidłowości dokonanych przez organ egzekucyjny działań, podobnie, jak organ pierwszej instancji, w sposób dokładny wyjaśniły stan faktyczny sprawy (art. 7 k.p.a.) oraz zapewniły Skarżącemu czynny udział w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.). Tym samym nie została naruszona zasada pozyskiwania zaufania do organów administracyjnych, wyrażona w art. 8 k.p.a., mająca zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym na podstawie art. 18 u.p.e.a.

8. Sąd, mając na względzie powyższe rozważania oraz treść art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 132 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.