Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2974384

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 24 października 2018 r.
III SA/Wa 159/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Świercz (spr.).

Sędziowie WSA: Radosław Teresiak, Asesor Piotr Dębkowski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2018 r. sprawy ze skargi M. sp. z o.o. (obecnie M. Sp. z o.o.) z siedzibą w S. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) listopada 2017 r. nr (...) w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okresy rozliczeniowe od grudnia 2014 r. do lipca 2015 r.

1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia (...) marca 2016, nr (...);

2) zasądza od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz M.

Sp. z o.o. (poprzednio M. sp. z o.o.) kwotę 6917 zł (słownie: sześć tysięcy dziewięćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

M. Sp. z o.o., dalej jako Skarżąca lub Spółka uwzględniła pracowników niepełnosprawnych ze schorzeniami szczególnymi w składanych INF-1 za okres od grudnia 2013 r. do listopada 2014 r. W związku ze złożeniem przez pracodawcę korekty deklaracji za lipiec 2015 r. w której wykazał większą liczbę zatrudnionych osób niepełnosprawnych niż we wcześniej składanych deklaracjach.

Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, dalej jako PFRON, Fundusz wezwał Skarżącą do złożenia wyjaśnień i rozpoczął czynności sprawdzające w zakresie prawidłowości złożonych dokumentów za okres od stycznia 2012 r. do lipca 2015 r. Strona została wezwana do złożenia dokumentów potwierdzających prawdziwość danych zawartych w złożonych deklaracjach.

Na wezwanie Funduszu strona przesłała wraz z pismem z dnia 24 września 2015 r. zestawienie orzeczeń o stopniu niepełnosprawności w okresie objętym postępowaniem wraz z informacją o dacie wpływu do pracodawcy, kopie zgłoszeń do ZUS pracowników niepełnosprawnych: I.J., R.S., R.B., B.N., kopie umów o pracę z ww. pracownikami niepełnosprawnymi, świadectwa pracy pracowników niepełnosprawnych B.N. i R.B., orzeczenie o niepełnosprawności pani R.S. w stopniu umiarkowanym z dnia (...) marca 2011 r. z datą wpływu do pracodawcy w dniu (...) lipca 2015 r., orzeczenie o niepełnosprawności R.B. w stopniu umiarkowanym z dnia (...) marca 2012 r. wydane na stałe z datą wpływu do pracodawcy (...) marca 2012 r., zatrudniony do dnia 12 listopada 2014 r., orzeczenie o niepełnosprawności B.N. w stopniu lekkim z dnia (...) grudnia 2011 r. wydane na stałe z datą wpływu do pracodawcy w dniu (...) stycznia 2012 r., zatrudniona do dnia 29 czerwca 2013 r., wypis z treści orzeczenia z dnia (...) listopada 1991 r. zaliczającego do pierwszej grupy inwalidów, które odpowiada niepełnosprawności w znacznym stopniu I.J. wydane na stałe z datą wpływu do pracodawcy w dniu (...) lutego 2012 r.

W dniu 13 października 2015 r. Fundusz wezwał Stronę do przesłania dalszych dokumentów potwierdzających prawidłowość danych zawartych w deklaracjach INF-1 i DEK-I-0, w szczególności zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego, że osoby niepełnosprawne w stopniu znacznym i umiarkowanym wykazane w informacjach INF-1 i DEK-I-0 posiadają specjalne schorzenia, wyszczególnione w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 września 1998 r. w sprawie rodzajów schorzeń uzasadniających obniżenie składnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych oraz sposobu jego obniżenia (Dz. U. z 1998 r. Nr 124, poz. 820 z późn. zm., dalej jako rozporządzenie w sprawie rodzajów schorzeń). Strona została poinformowana, iż w przypadku braku zaświadczeń potwierdzających szczególne schorzenia należy uznać, że dokumenty miesięczne INF-1 i DEK-I-0 za okres od stycznia 2012 r. do lipca 2015 r., zostały błędnie wypełnione ponieważ dwie osoby niepełnosprawne w stopniu znacznym i umiarkowanym wykazano jako osoby ze szczególnym schorzeniem. Strona nie odpowiedziała na powyższe wezwanie i nie przesłała dodatkowych dokumentów.

W związku z powyższym postanowieniem z dnia (...) grudnia 2015 r. Prezes Zarządu PFRON wszczął postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązań strony za okres od grudnia 2013 r. do listopada 2014 r.

Decyzją z dnia (...) marca 2016 r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych określił wysokość zobowiązań M. Sp. z o.o., z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okresy rozliczeniowe od grudnia 2014 r. do lipca 2015 r. W uzasadnieniu wskazał, iż w toku postępowania dokonał wyliczenia wysokości wpłat na PFRON w oparciu o deklaracje i dokumenty złożone przez Stronę. Wyniki tych wyliczeń organ przedstawił w formie tabeli w której wskazał w rozbiciu na poszczególne miesiące takie dane jak: zatrudnienie u pracodawcy ogółem oraz zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych, w tym pracowników odpowiednio z lekkim, umiarkowanym i znacznym stopniem niepełnosprawności oraz ze wskazaniem stanu zatrudnienia pracowników niepełnosprawnych ze szczególnymi schorzeniami jak również wyliczoną prawidłową kwotę zobowiązania.

Organ pierwszej instancji stwierdził, iż nieprawidłowości stwierdzone w toku postępowania polegały na bezpodstawnym wykazywaniu w składanych deklaracjach INF-1 dwóch pracowników niepełnosprawnych, w tym jednego z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz jednego pracownika z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności jako pracowników posiadających tzw. schorzenia szczególne, które skutkowały nieuprawnionym obniżeniem wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych.

Od powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie. Skarżąca wniosła o uwzględnienie przez Prezesa Zarządu PFRON jej odwołania i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W przypadku nie uznania przez Prezesa Zarządu PFRON odwołania za zasadne i nie wydania decyzji na podstawie art. 226 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (D. U. z 2017 r. poz. 201 z późn. zm., dalej jako Ordynacja podatkowa) wniosła o przekazanie dowołania organowi odwoławczemu oraz uchylenie zaskarżonej decyzji w całości przez organ odwoławczy.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1) naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady zaufania do organów podatkowych;

2) art. 122 Ordynacji podatkowej - poprzez nie podjęcie wszelkich działań mających na celu ustalenie stanu faktycznego;

3) art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez brak wnikliwego zbadania sprawy;

4) art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego;

5) art. 191 Ordynacji podatkowej - poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz dowolną ocenę zebranego w sprawie, niekompletnego materiału dowodowego.

Decyzją z dnia (...) listopada 2017 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż pracodawca wykazywał w składanych deklaracjach INF-1 dwóch pracowników niepełnosprawnych jako pracowników ze schorzeniami szczególnymi. Zaznaczył, iż pracownik niepełnosprawny, pani B.N. posiadała orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu lekkim z dnia (...) grudnia 2012 r. z oznaczonym symbolem niepełnosprawności 09-M. Pracownik niepełnosprawny R.S. posiadała orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym z dnia (...) marca 2011 r. z oznaczonym symbolem niepełnosprawności 08-T. Pracownik niepełnosprawny R.B. posiadał orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym z dnia (...) marca 2012 r. z oznaczonym symbolem niepełnosprawności 05-R.

Wskazał, iż I.J. przedłożył pracodawcy wypis z treści orzeczenia Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia z dnia (...) listopada 1991 r. zaliczającego go do pierwszej grupy inwalidów, które odpowiada niepełnosprawności w znacznym stopniu. Organ podniósł, iż w toku postępowania odwoławczego przy piśmie z dnia 14 lipca 2017 r. strona przedłożyła dodatkowo dokumenty dotyczące pracownika niepełnosprawnego I.J. w postaci: orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu znacznym z dnia (...) września 2015 r. z oznaczonym symbolem niepełnosprawności 10-N, 05-R oraz kartę informacyjną leczenia szpitalnego z dnia (...) marca 1989 r. z rozpoznaniem: złamanie kręgosłupa szyjnego - trzonu C6, (rozkawałkowanie) niedowład k. górnych i dolnych oraz zaświadczenie o stanie zdrowia z dnia (...) czerwca 1989 r. wskazujące na niedowład kończyn górnych i dolnych po przebytym złamaniu kręgosłupa szyjnego.

Z uwagi na powyższe Organ drugiej instancji stwierdził, iż wymienione orzeczenia o niepełnosprawności nie wskazują na występowanie schorzeń szczególnych u pracowników niepełnosprawnych. W związku z tym, zdaniem Organu odwoławczego, należało potwierdzić istnienie u tych pracowników schorzeń szczególnych za pomocą innych dowodów. Mając na uwadze powyższe ustalenia faktyczne uznał decyzję organu I instancji za prawidłową. Zgodził się ze stanowiskiem Funduszu, iż pracodawca nie posiadał dokumentacji potwierdzającej wystąpienie schorzeń szczególnych u zatrudnionych pracowników niepełnoprawnych umożliwiających obniżenie wskaźnika zatrudnienia. W szczególności nie przedstawiono zaświadczeń lekarskich, które potwierdziłyby występowanie schorzeń szczególnych, które uzasadniały obniżenie wskaźnika zatrudnienia.

Organ odwoławczy nie potwierdził zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu. Stwierdził, iż Fundusz podjął wszelkie niezbędne działania mające na celu ustalenia stanu faktycznego. W szczególności zapewniono stronie czynny udział w toczącym się postępowaniu, wzywając ją do złożenia wszelkich dowodów mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie w toku postępowania stronie udzielono niezbędnych informacji i pouczeń, w szczególności co do skutków prawnych nie złożenia przez nią określonych dokumentów. Ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji znajdują swoje oparcie w zgromadzonym materiale. W zaskarżonej decyzji przytoczono również przepisy prawa stanowiące podstawę rozstrzygnięcia.

W skardze na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Ponadto Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci zaświadczenia lekarskiego z dnia (...) kwietnia 2011 r., celem rozwiania wszelkich wątpliwości, które mogły ewentualnie powstać przy ocenie sprawy wyłącznie na podstawie pozostałych dokumentów, które posługują się pojęciem "niedowład kończyn dolnych i górnych".

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;

- art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie zasady prawdy obiektywnej;

- art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie zasady zupełności postępowania dowodowego;

- art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów;

- art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak powołania biegłego w sytuacji wymagającej wiadomości specjalnych.

W ocenie Skarżącej, jeżeli z uwagi na brak wiadomości specjalnych Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej nie był w stanie powiązać opisu zawartego w przedstawionej dokumentacji medycznej pracownika I.J."niedowład kończyn dolnych i górnych" z nazwą (...), która jest użyta w treści rozporządzenia w sprawie rodzajów schorzeń, powinien skorzystać z możliwości przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na podstawie art. 197 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem Strony pracownika I.J. należy zakwalifikować jako "pracownika ze szczególnymi schorzeniami" na podstawie art. 21 ust. 4 ustawy o rehabilitacji, gdyż jeszcze przed zatrudnieniem u Skarżącego I.J. posiadał pełną dokumentację, w tym także zaświadczenie lekarskie wskazujące wprost na rozpoznanie (...) wymienionej enumeratywnie w § 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie rodzajów schorzeń i taką dokumentację przedstawił Skarżącemu.

W odpowiedzi na skargę Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z dnia 16 maja 2018 r. Strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z zaświadczenia lekarskiego lekarza medycyny z dnia (...) kwietnia 2018 r., z którego wynika, że u Pana I.J. niedowład kończyn górnych i dolnych spowodowany urazem kręgosłupa jest tetraplegią i zalicza się do schorzeń szczególnych.

Na rozprawie w dniu 24 października 2018 r. Strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z zaświadczeń lekarskich specjalisty nerochirurgii i nurotraumatologii z dnia (...) sierpnia 2018 r. i z dnia (...) paździenika 2018 r., z których wynika, że Pan I.J. cierpi na (...), schorzenie, o którym mowa w § 1 rozporządzenia z dnia 18 września 1998 r. w sprawie rodzajów schorzeń uzasadniających obniżenie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych oraz sposobu jego obniżania (Dz. U. Nr 124, poz. 82).

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Stosownie zaś do art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest to, czy Skarżąca okazała dowody świadczące o tym, że jeden z jej pracowników - I.J. jest osobą niepełnosprawną ze schorzeniem uzasadniającym obniżenie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych - (...).

Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji Skarżąca, występując bez profesjonalnego pełnomocnika, w odniesieniu do pracownika Pana I.J. okazała tylko wypis z treści orzeczenia z dnia (...) listopada 1991 r. zaliczającego go do pierwszej grupy inwalidów, które odpowiada niepełnosprawności w znacznym stopniu. Pomimo wezwania organu nie okazano dowodów potwierdzających prawidłowość danych zawartych w deklaracjach INF-1 i DEK-I-0, w szczególności zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego, że Pan I.J. cierpi na schorzenie specjalne, wyszczególnione w rozporządzeniu w sprawie rodzajów schorzeń, w tym, że cierpi na (...).

Na etapie postępowania przed organem drugiej instancji, działając przy pomocy profesjonalnego pełnomocnika, Skarżąca odnośnie Pana I.J. okazała dodatkowo:

- orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu znacznym z dnia (...) września 2015 r. z oznaczonym symbolem niepełnosprawności 10-N, 05-R, co oznacza, że cierpi on na niedowład narządu ruchu (ozn. 05-R) oraz chorobę neurologiczną (ozn. 10-N);

- kartę informacyjną leczenia szpitalnego z dnia (...) marca 1989 r. z rozpoznaniem: złamanie kręgosłupa szyjnego - trzonu C6, (rozkawałkowanie) niedowład k. górnych i dolnych;

- zaświadczenie o stanie zdrowia z dnia (...) czerwca 1989 r., z którego wynika, że osoba ta cierpi na niedowład kończyn górnych i dolnych po przebytym złamaniu kręgosłupa szyjnego.

W załączeniu do skargi Skarżąca okazała zaświadczenie lekarza medycyny z dnia (...) kwietnia 2011 r., z którego wynika, że Pan I.J. cierpi na niedowład kończyn dolnych i górnych spowodowany urazem kręgosłupa - (...), schorzenie zaliczane do schorzeń szczególnych z rozporządzenia MPiPS.

W piśmie procesowym z dnia 16 maja 2018 r. Strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z zaświadczenia lekarskiego lekarza medycyny z dnia (...) kwietnia 2018 r., z którego wynika, że u Pana I.J. niedowład kończyn górnych i dolnych spowodowany urazem kręgosłupa jest (...) i zalicza się do schorzeń szczególnych.

Na rozprawie w dniu 24 października 2018 r. Strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z zaświadczeń lekarskich specjalisty nerochirurgii i nurotraumatologii z dnia (...) sierpnia 2018 r. i z dnia (...) paździenika 2018 r., z których wynika, że Pan I.J. cierpi na (...), schorzenie, o którym mowa w § 1 rozporządzenia z dnia 18 września 1998 r. w sprawie rodzajów schorzeń uzasadniających obniżenie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych oraz sposobu jego obniżania (Dz. U. Nr 124, poz. 82).

Sąd postanowił dopuścić dowody z dokumentów, o których przeprowadzenie wnosiła Skarżąca w skardze, piśmie procesowym, jak również na rozprawie.

Biorąc pod uwagę powyższe dowody w niniejszej sprawie Sąd uznał, że rację ma Skarżąca. W niniejszym postępowaniu, przede wszystkim, organ drugiej instancji pominął i nieprawidłowo ocenił dowód z zaświadczenia lekarskiego o stanie zdrowia z dnia (...) czerwca 1989 r. okazanego organowi na etapie postępowania odwoławczego, z którego wynika, że Pan I,J. cierpi na niedowład kończyn górnych i dolnych po przebytym złamaniu kręgosłupa szyjnego. W konsekwencji takiego działania nieprawidłowo ustalono stan faktyczny sprawy twierdząc, że pracownik ten nie może być zaliczony do grona osób posiadających tzw. schorzenia specjalne wymienione w rozporządzeniu w sprawie rodzajów schorzeń, co skutkowało odmową obniżenia przez Skarżącą wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych.

Wprawdzie rację ma organ, że w rozporządzeniu w sprawie rodzajów schorzeń wskazano wprost na schorzenie pod nazwą (...), nie wymieniono tam opisu tego schorzenia, tj. niedowład kończyn górnych i dolnych po przebytym złamaniu kręgosłupa szyjnego. Jednakże nie wymaga wiadomości specjalnych stwierdzenie, że pod pojęciem (...) kryje się właśnie ww. opis. Z ogólnie dostępnych, powszechnych źródeł, np. strona internetowa https://pl.wikipedia.org/wiki/Tetraplegia, wynika, że to określenie oznacza paraliż czterokończynowy, powstały na skutek uszkodzenia rdzenia kręgowego w odcinku szyjnym. Takie ustalenie nie wymagało wiadomości specjalnych - powołania biegłego. Organ nie podjął jednak żadnych działań mających na celu ustalenie, czy schorzenie opisane w okazanym zaświadczeniu, na które cierpi Pan I.J., nie jest schorzeniem wymienionym z nazwy w rozporządzeniu w sprawie rodzajów schorzeń.

Potwierdzeniem tego, że schorzenie opisane w okazanym zaświadczeniu jest chorobą, o której mowa w rozporządzeniu, są okazane przez Skarżącą zaświadczenia lekarskie. Wprawdzie nie były one wydane w okresie, którego dotyczy rozliczenie z PFRON oraz nie były w posiadaniu organów w momencie wydawania przez nich decyzji, jednak wykazują, że schorzenie opisane w zaświadczeniu uprawnia do zastosowania obniżonego wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych w stosunku do Pana I.J. przez Skarżącą.

Z akt sprawy wynika, że organ drugiej instancji wydając decyzję, posiadał zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia z dnia (...) czerwca 1989 r., z którego wynika, że Pan I.J. cierpi na niedowład kończyn górnych i dolnych po przebytym złamaniu kręgosłupa szyjnego, jednakże dowód ten został przez niego pominięty, czym naruszono wskazane przez Skarżącą przepisy art. 121 § 1, 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej.

Organ ten naruszył także art. 233 § 1 pkt tej ustawy poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji, gdy na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 powinien on tę decyzję uchylić w całości i orzec co do istoty sprawy.

Organ drugiej instancji niewłaściwie zinterpretował również przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w niniejszej sprawie tj. art. 21 ust. 4 ustawy o rehabilitacji w zw. z § 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie rodzajów schorzeń. Uznał bowiem, że prawo do obniżenia wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych mają tylko pracodawcy, którzy dysponują dowodami świadczącymi o posiadaniu przez ich pracowników schorzeń wskazanych z nazwy w rozporządzeniu w sprawie rodzajów schorzeń (§ 1 rozporządzenia). W tym zakresie wbrew zasadom logicznego rozumowania błędnie uznano, że opis nie jest równoznaczny z nazwą. Sąd podzielił stanowisko Skarżącej, że nie decyduje tu tylko sama nazwa, ale możliwe jest również skorzystanie z zamiennej, formy - opisowej - odpowiadającej wskazanej nazwie.

Wskazane wyżej naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż decydowały o tym, czy Skarżącej przysługuje obniżony wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych w zakresie jednego z pracowników, w związku z czym decydują o wysokości jej zobowiązania wobec PFRON za wskazane okresy.

Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organy powinny uwzględnić, że zaświadczenie lekarskiego o stanie zdrowia z dnia (...) czerwca 1989 r. okazane organowi na etapie postępowania odwoławczego, z którego wynika, że Pan I.J. cierpi na niedowład kończyn górnych i dolnych po przebytym złamaniu kręgosłupa szyjnego, jest dowodem świadczącym o tym, że jest on chory na jedną z chorób wymienionych w rozporządzeniu w sprawie rodzajów schorzeń - (...).

Mając na względzie podniesione powyżej naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a. - orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

Zwrot kosztów postępowania na rzecz strony Skarżącej zasądzono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. w wysokości 6 917,00 zł (uiszczony wpis, koszty zastępstwa procesowego oraz uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.