III SA/Wa 1438/19, Grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3046999

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2020 r. III SA/Wa 1438/19 Grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Kurasz.

Sędziowie WSA: Beata Sobocha, Waldemar Śledzik (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2020 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) marca 2019 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z (...) marca 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. - po rozpatrzeniu odwołania M. G. ("Skarżący") od decyzji Prezydenta (...) W. z (...) listopada 2018 r. ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2017 w kwocie 17.781,00 zł - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że decyzją z (...) listopada 2018 r. Prezydent (...) W. ustalił wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2017 w kwocie 17 781, 00 zł.

W odwołaniu, od powyższej decyzji, Skarżący zaskarżył ją w części, w jakiej organ I instancji ustalił wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości od budynku niemieszkalnego położonego w W. przy ul. (...) na działce (...) z obrębu (...), zakwalifikowanego w ewidencji gruntów i budynków jako "inne budynki niemieszkalne", gruntu związanego funkcjonalnie z budynkiem o pow. 2000 m2 oraz budowli znajdujących się na nieruchomości według stawek dla budowli, gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą. W tym zakresie, odwołujący podniósł zarzut naruszenia:

1) art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z § 31 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków z dnia 29 marca 2001 r. w zw. z grupą 1 rodzaj 109 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie klasyfikacji środków trwałych z dnia 3 października 2016 r. w zw. z pkt IV Sekcją 1 dział 4 grupa 127 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych z dnia 30 grudnia 1999 r. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, polegające na ich niezastosowaniu i w konsekwencji błędne uznanie przez organ, że w stosunku do budynku należy zastosować stawki podatku od nieruchomości dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy z ewidencji gruntów i budynków wynika, iż budynek został zakwalifikowany jako "inne budynki niemieszkalne", a zatem organ winien był zastosować dla budynku stawkę podatku od nieruchomości określoną w art. 5 ust. 1 pkt

2) lit. e) ustawy, 2) art. 1, art. 1a ust. 2 pkt 1 ustawy w zw. z art. 1a ust. i pkt 6 ustawy w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit.c) ustawy poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji błędne uznanie, że nieruchomość i budynek powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości według stawki dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą oraz, że budowle również podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, podczas gdy zgodnie z ww. przepisami nieruchomość i budynek powinny zostać opodatkowane stawką dla pozostałych gruntów i budynków (czyli zgodnie ze stawkami określonymi w art. 5 ust. 1 pkt I lit. c) oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit.e) ustawy, a budowle nie powinny być w ogóle opodatkowane podatkiem od nieruchomości,

3) art. 121 w zw. z art. 122 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, d) czy odwołujący ubezpieczył budynek, a jeśli tak, to jak budynek został zakwalifikowany, co miało wpływ na treść decyzji poprzez niewłaściwe zakwalifikowanie budynku, nieruchomości i budowli należących do odwołującego jako budynku, nieruchomości i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a także spowodowało utratę zaufania odwołującego wobec działania organu,

4) art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, polegające na rozpatrzeniu materiału dowodowego zebranego w sprawie, z pomięciem wyjaśnień składanych przez odwołującego w zakresie prowadzenia przez niego działalności rolniczej w budynku, braku amortyzacji budynku i budowli oraz braku zaliczania kosztów związanych z utrzymaniem budynku i budowli w koszty prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji zastosowanie przez organ niewłaściwej stawki podatku od nieruchomości odnośnie budynku i nieruchomości oraz niezasadne objęcie podatkiem od nieruchomości budowli,

5) art. 191 Ordynacji podatkowej polegające na błędnym ustaleniu, że z zebranego w sprawie materiału wynika jakoby działalność odwołującego była działalnością gospodarczą, a zatem nieruchomość, budynek i budowle winny zostać opodatkowane podatkiem od nieruchomości w stawce dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w sytuacji, gdy zebrany materiał w sprawie wykazuje prowadzenie przez odwołującego działalności rolniczej w budynku i na nieruchomości,

6) art. 198 § 1 Ordynacji podatkowej polegający na braku przeprowadzenia przez organ oględzin budynku w części, w jakiej nie przeprowadzono oględzin w dniu 18 kwietnia 2018 r., a w konsekwencji błędne ustalenie, że budynek jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej Skarżącego,

7) art.

199 Ordynacji podatkowej polegający na braku przeprowadzenia dowodu z wyjaśnień odwołującego celem ustalenia przeznaczenia nieruchomości, budynku i budowli oraz działalności rolniczej odwołującego, które to okoliczności były istotne dla ustalenia wysokości stawki podatku od nieruchomości dla ww. przedmiotów opodatkowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w uzasadnieniu wymienionej na wstępie, zaskarżonej decyzji powołało się na art. 1a ust. 1, 2, 2a, 2b i 3, art. 2 ust. 1-3, art. 3 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1445 z późn. zm., dalej: u.p.o.l.") oraz art. 3 ust. 1-6 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1892 z późn. zm., dalej: "u.p.r."), art. 2 ust. 1-4 ustawy z dnia 30 października 2002 r., o podatku leśnym (t.j., Dz. U. z 2017 r. poz. 1821 z późn. zm.), art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjny i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 z późn. zm., dalej: "p.g.i.k." oraz orzecznictwo sądów administracyjnych i stwierdził, że dla organów podatkowych wiążące są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z danych tych wynika (zaświadczenie k. 156, zaświadczenie k. 155, informacja z rejestru gruntów k. 154, informacja z rejestru gruntów k. 151), iż działka nr (...) jest oznaczona jako tereny mieszkaniowe - B (znajdują się na niej budynki mieszkalne i niemieszkalne), a działka nr (...) jest oznaczona, jako grunty orne - RIVb, RV i RVI. W trakcie kontroli podatkowej ustalono, że na terenie nieruchomości położonej w W. przy ul. (...), nr dz. ew. (...), w okresie objętym kontrolą, znajdowały się:

- budynek mieszkalny sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków jako "budynki mieszkalne" posiadający dwie kondygnacje nad ziemią (parter i poddasze) oraz pomieszczenie kotłowni mieszczącej się częściowo na poziomie parteru i w części poniżej parteru o łącznej powierzchni użytkowej 324 m2 - parter (z pomieszczeniem kotłowni) o powierzchni użytkowej 242,99 m2 i poddasze 81,33 m2 (w tym: powierzchnia użytkowa o wysokości w świetle: powyżej 2,20 m wynosi 260,50 m2 a w przedziale od I,40 m do 2,20 m - 63,82 m2),

- budynek gospodarczo - magazynowy sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków jako "inne budynki niemieszkalne" posiadający dwie kondygnacje nad ziemią (parter i w części piętro) o powierzchni użytkowej 666,00 nr (powierzchnia użytkowa o wysokości w świetle powyżej 2,20m).

Podczas oględzin budynku niemieszkalnego stwierdzono następujące pomieszczenia:

- pomieszczenie magazynowe mieszczące się w północnej części budynku (w pomieszczeniu znajdowały się regały o konstrukcji metalowo - drewnianej, posadzka betonowa), powierzchnia użytkowa wg obmiaru kontrolnego wynosi 58,40 m2, wysokość w świetle - 2,20 m,

- pomieszczenie magazynowe przylegające do ww. pomieszczenia od strony południowej (w pomieszczeniu znajdowały się silosy z kapustą) - powierzchnia użytkowa wg obmiaru kontrolnego wynosi 89,98 m2, wysokość w świetle - powyżej 2,20 m.,

- pomieszczenie magazynowe (chłodnia) - powierzchnia użytkowa wg obmiaru kontrolnego wynosi 27,59 m2, wysokość w świetle - powyżej 2,20 m,

- pomieszczenie magazynowe mieszczące się w zachodniej części budynku (w pomieszczeniu znajdowały się beczki z kiszonkami - kapustą i ogórkami) - powierzchnia użytkowa wg obmiaru kontrolnego wynosi 73,64 nr, wysokość w świetle - powyżej 2,20 m,

- pomieszczenie magazynowe mieszczące się w zachodniej części budynku (w pomieszczeniu znajdowały się beczki z kiszonkami - kapustą i ogórkami, butelki z sokiem z kapusty "kacyk", palety, opakowania plastikowe) - powierzchnia użytkowa wg obmiaru kontrolnego wynosi 155,74 m2, wysokość w świetle - powyżej 2,20 m.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego budynek niemieszkalny znajdował się w posiadaniu przedsiębiorcy. W ww. pomieszczeniach dokonywano bowiem przetworzenia produktów rolnych. Nie zmienia tego fakt, iż odwołujący się jest właścicielem innych nieruchomości opodatkowanych podatkiem rolnym. Na przedmiotowej nieruchomości nie dokonywano upraw tylko ewidentnie przetwarzano produkty rolne. Takie zaś działanie, odpowiada czynnościom składającym się na pojęcie działalności gospodarczej. Dlatego, prawidłowo dokonano obliczenia podatku przy zastosowaniu stawek jak za działalność gospodarczą. Dalej, nie ma potrzeby przeprowadzania dowodów z zeznań Skarżącego, D. B., czy z opinii biegłego z zakresu rachunkowości. Przedmiotowa nieruchomość sklasyfikowana jako inne budynki niemieszkalne" znajdowała się w posiadaniu przedsiębiorcy. Jest to więc wystarczające do naliczenia podatku według stawki najwyższej. Poza tym, na tej nieruchomości, co wskazano wyżej, dokonywano przetworzenia produktów rolnych, a więc wykonywano czynności charakterystyczne dla działalności gospodarczej. I wreszcie, nawet gdyby ustalono, iż podatnik nie dokonywał odpisów amortyzacyjnych od tejże nieruchomości, to i tak nie powoduje to, iż nie można jej traktować jako nieruchomości znajdującej się w posiadaniu przedsiębiorcy. Amortyzacja nie jest jedynym kryterium oceny tej okoliczności. O jej wykorzystywaniu na cele działalności gospodarczej świadczyło zaś dobitnie przetwarzanie produktów rolnych. W tej więc sytuacji, nie doszło do naruszenia przepisów wskazanych w odwołaniu. Wszystkie powyższe ustalenia zostały dokonane prawidłowo.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r.p.g.i.k. w zw. § 31 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków z dnia 29 marca 2001 r. w zw. z Grupą I rodzaj 109 załącznika do Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie klasyfikacji środków trwałych ("KŚT") z dnia października 2016 r. w zw. z pkt IV Sekcją I Dział 4 Grupa 127 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) z dnia 30 grudnia 1999 r. w zw. z art. 5 ust.l pkt 2) lit. e) u.p.o.l. polegające na ich niezastosowaniu i w konsekwencji błędne uznanie, że w stosunku do budynku należy zastosować stawki podatku od nieruchomości dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas, gdy z ewidencji gruntów i budynków wynika, że budynek został zakwalifikowany jako "inne budynki niemieszkalne" a do grupy tej zalicza się wyłącznie (a) budynki gospodarstw rolnych, budynki przeznaczone do sprawowania kultu religijnego i czynności religijnych, (c) obiekty budowlane wpisane do rejestru zabytków i objęte indywidualną ochroną konserwatorską oraz nieruchome, archeologiczne dobra kultury, (d) pozostałe budynki niemieszkalne, gdzie indziej nie wymienione, a zatem SKO podobnie jak Prezydent (...) W. winien był zastosować dla Budynku stawkę podatku od nieruchomości określoną w art. 5 ust.l. pkt 2) lit. e) u.p.o.l.; art. 1 art. 1a ust. 2. pkt 1 Ustawy w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. w zw. z art. 5 ust. 1. pkt 1 lit. c u.p.o.l. poprzez błędne uznanie, że: nieruchomość, budynek i budowle powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości według stawki dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą, podczas gdy zgodnie z ww. przepisami Nieruchomość i Budynek powinny zostać opodatkowane stawką dla pozostałych gruntów i budynków (czyli zgodnie ze stawkami określonymi w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 5 ust. i pkt 2) lit. e) Ustawy, a Budowle nie powinny być w ogóle opodatkowane podatkiem od nieruchomości;

3. § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w zw. z działem 01 podklasą 13 schematu klasyfikacji sekcji A stanowiącej załącznik do PKWiU poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji niezasadne uznanie, że działalność polegająca na kiszeniu warzyw pochodzących z gospodarstwa, jaką zdaniem SKO Skarżący miał wykonać w budynku nie jest działalnością rolniczą, w sytuacji gdy taka działalność mieści się w zakresie działalności rolniczej (por. wyrok Sądu Okręgowego w P. z dnia (...) maja 2014 r. w sprawie (...) oraz zawarte tam stanowisko GUS),

4. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. oraz w zw. art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez jego niezastosowanie; i (a) uznanie, że sam fakt. że nieruchomość, budynek i budowle należą do Skarżącego, który jest przedsiębiorcą oznacza, że ww. przedmioty należy opodatkować podatkiem od nieruchomości w stawkach ustalonych dla nieruchomości i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, co w ocenie Skarżącego pomija, że Skarżący jest też osobą fizyczną oraz prowadzi gospodarstwo rolne, a zatem nieruchomość, budynek i budowle mogą służyć jego potrzebom osobistym, życiowym, rodzinnym lub związanym z prowadzeniem gospodarstwa rolnego; (b) narusza zasadę sprawiedliwości podatkowej i ogranicza prawo własności z uwagi na nieuzasadnione stosowanie różnych stawek dla nieruchomości niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w zależności od tego, czy posiadacz danej nieruchomości posiada status przedsiębiorcy lub tego statusu nie posiada;

II. naruszenie przepisów prawa procesowego tj.:

1. art. 233 § 1 ust. 1) Ordynacji podatkowej, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta w sytuacji, gdy błędy popełnione przez Prezydenta powodowały konieczność uchylenia Decyzji Prezydenta;

2. art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, polegające na braku wskazania w uzasadnieniu Decyzji SKO (jak również w poprzedzającej ją decyzji Prezydenta) faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy z uwagi na brak możliwości prześledzenia przez Skarżącego toku myślowego SKO i w konsekwencji naruszenia zasady zaufania obywatela do organów prowadzących sprawę;

3. art. 121 w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej polegające na braku podjęcia przez SKO (a poprzednio także Prezydenta) czynności niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności brak przeprowadzenia dowodów zmierzających do wyjaśnienia:

a. czy Skarżący (osoba fizyczna) wykorzystywał nieruchomość, budynek i budowle w 2016 r. na potrzeby własne, rodziny, gospodarstwa domowego, na potrzeby prowadzonego przez siebie gospodarstwa rolnego, czy też na potrzeby własnej działalności gospodarczej, a w przypadku w którym okazałoby się, że nieruchomość, budynek i budowle były wykorzystywane w 2016 r. na kilka z ww. celów, to w jakim zakresie na jaki cel;

b. czy nieruchomość, budynek i budowle wchodzą w skład przedsiębiorstwa Skarżącego w rozumieniu art. 551 kodeksu cywilnego;

c. ustaleń, czy przedmioty znajdujące się w budynku czy budowli w czasie oględzin w 2018 r. są związane z prowadzoną przez Skarżącego działalnością gospodarczą, jego działalnością rolną, czy też były wykorzystywane na potrzeby własne i rodziny Skarżącego;

w szczególności w sytuacji, w której organ miałby wątpliwości odnośnie mocy dowodowej wyjaśnień Skarżącego złożonych w ramach postępowania kontrolnego w zakresie przeznaczenia Nieruchomości, Budynku i Budowli, co mogło mieć wpływ na treść Decyzji SKO poprzez niewłaściwe zakwalifikowanie budynku, nieruchomości i budowli należących do Skarżącego, jako budynku, nieruchomości i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej: a w konsekwencji spowodowało utratę zaufania Skarżącego wobec organów państwa;

4. art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej polegające na rozpatrzeniu materiału dowodowego zebranego w sprawie, z pominięciem wyjaśnień składanych przez Skarżącego w postępowaniu kontrolnym, w zakresie prowadzenia przez Skarżącego działalności rolniczej w budynku, braku amortyzacji budynku i budowli oraz braku zaliczania kosztów związanych z utrzymaniem budynku i budowli w koszty prowadzenia działalności gospodarczej, oraz dowodów wykazujących, że Skarżący ubezpiecza nieruchomość i budynek jako część swojego gospodarstwa rolnego, co mogło mieć istotny wpływ na treść decyzji SKO poprzez zastosowanie niewłaściwej stawki podatku od nieruchomości odnośnie budynku i nieruchomości, oraz niezasadne objęcie podatkiem od nieruchomości budowli;

5. art. 191 Ordynacji podatkowej polegające na błędnym ustaleniu, że z zebranego w sprawie materiału wynika, że działalność Skarżącego prowadzona na nieruchomości jest działalnością gospodarczą, a zatem nieruchomość, budynek i budowle winny zostać opodatkowane podatkiem od nieruchomości w stawce dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w sytuacji, gdy zebrany materiał w sprawie nie wykazuje powyższego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie ustalenia stawki podatku od nieruchomości od nieruchomości, budynku i budowli;

6. art. 198 § 1 Ordynacji podatkowej polegający pominięciu zgłaszanych przez Skarżącego na etapie postępowania przed Prezydentem (...) W. i odwołania do SKO twierdzeń o konieczności dokonania oględzin budynku w części, w jakiej nie przeprowadzono oględzin w dniu 18 kwietnia 2018 r. (w ramach postępowania kontrolnego), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy z uwagi na błędne ustalenie w niniejszej sprawie, że budynek jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej Skarżącego,

7. art. 199 Ordynacji podatkowej polegający na braku przeprowadzenia dowodu z wyjaśnień Skarżącego przez SKO celem ustalenia przeznaczenia nieruchomości, budynku i budowli oraz działalności rolniczej Skarżącego w 2016 r., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, z uwagi na fakt, że ww. okoliczności były niezbędne dla ustalenia prawidłowej wysokości stawki podatku od nieruchomości ww. przedmiotów opodatkowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymała swoją argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej także "p.p.s.a."). Jednocześnie, zgodnie z art. 134 p.p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria nie wykazała, by zaskarżona decyzja naruszała prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Spór w sprawie sprowadza się do oceny czy nieruchomość, budynek i budowle należące do Skarżącego powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości według stawki dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. czy powinny zostać opodatkowane stawką dla pozostałych gruntów i budynków, a budowle nie powinny być w ogóle opodatkowane podatkiem od nieruchomości.

W pierwszej kolejności należy poczynić kilka uwag natury ogólnej rzutujących na obowiązek podatkowy Skarżącego w podatku od nieruchomości za 2017 r., które miały znaczenie w sprawie.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast w myśl art. 3 ust. 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są: osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;

2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;

3) użytkownikami wieczystymi gruntów;

4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa 3 lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

Ponadto, zgodnie z art. 6 ust. 6 u.p.o.l., osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11. są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3 (to jest zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiany sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi:

1) dla gruntów - powierzchnia;

2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa;

3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.o.l. Powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się. Stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Pod pojęciem działalności gospodarczej według stanu na 2013 r. w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. rozumie się z zastrzeżeniem ust. 2 działalność, o której mowa w ustawie z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2004 r. Nr 173., poz. 1807 z późn. zm., dalej "u.s.d.g."), która weszła w życie z dniem 21 sierpnia 2004 r., stosownie do art. 86 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2004 r. Nr 173, poz. 1808). W myśl art. 1a ust. 2 pkt 1 u.p.o.l. za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy nie uważa się działalności rolniczej lub leśnej. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. pod pojęciem działalności rolniczej rozumie się produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, roślin ozdobnych, grzybów uprawnych, sadownictwo, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowlę ryb. Ponadto, jak wskazuje art. 3 pkt 1 u.s.d.g. przepisów ustawy nie stosuje się do działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego. Według art. 4 ust. 1 u.s.d.g. przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. W myśl art. 2 tej ustawy, działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż. a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Jednocześnie zgodnie z art. 431 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.) przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna (...) prowadząca we własnym imieniu działalność gospodarczą lub zawodową. Dalej, w myśl art. 21 ust. 1 P.g.k. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Nie można też pomijać, że zgodnie art. 6c ust. 1 zd. 1 ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 z późn. zm., dalej "u.p.r.") osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem ust. 2. Trzeba jednak przy tym wskazać, że opodatkowanie podatkiem rolnym gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne nie było przedmiotem sporu.

Odpowiadając na pytanie czy nieruchomość, budynek i budowle należące do Skarżącego powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości według stawki dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. należy zwrócić uwagę, że według poglądu utrwalonego w orzecznictwie i doktrynie do uznania danego obiektu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest generalnie konieczne faktyczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy bowiem sam fakt jej posiadania przez danego przedsiębiorcę (zob. L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, ABC, 2008 - komentarz do art. 1a ustawy; wyrok WSA w Białymstoku z 1 czerwca 2006 r., sygn. akt I SA/Bk 128/06; wyrok WSA w Poznaniu z 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt. I SA/Po 33/08). Analizując akta administracyjne niniejszej sprawy Sąd uznał, że wbrew zarzutom skargi organy podatkowe obu instancji zebrały i oceniły materiał dowodowy w wyczerpujący sposób, uzasadniając odpowiednio konieczność przyjęcia dla spornej nieruchomości podwyższonej stawki podatkowej związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podkreślić należy, że podstawę wymiaru podatku od nieruchomości (podobnie zresztą jak wymiaru podatku rolnego) stanowiły dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Podatek od nieruchomości i podatek rolny ustalane są w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków co do kwalifikacji tych gruntów oraz ich powierzchni, które to dane są wiążące dla organu podatkowego. Pogląd ten znajduje oparcie w bogatym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przywołanym przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji.

W toku przeprowadzonego postępowania podatkowego ustalono, że Skarżący w 2013 r. był właścicielem następujących nieruchomości: zabudowanej działki nr (...) z obrębu (...) położonej przy ul. (...) oraz działki nr (...) z obrębu (...) położonej przy ul. (...).

Ponadto ustalono, że Skarzący prowadzi od 29 lipca 1992 r. działalność gospodarczą pod firmą "M.". Z danych Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika, że adresem głównego miejsca wykonywania działalności jest P. nr (...) Z., dodatkowym miejscem wykonywania działalności gospodarczej jest W., ul. (...) W. Ponadto ustalono, że Skarżący nie złożył informacji na podatek od nieruchomości oraz na podatek rolny, naruszając tym samym art. 6 ust. 6 u.p.o.l., art. 6a ust. 5 u.p.r. Z wypisu z aktu notarialnego Rep. A nr IV 4800/87 wynika, że Skarżący nabył działkę nr (...) o obszarze 32 a 56 m2 (0,3256 ha). Stan własności potwierdza treść księgi wieczystej nr (...), prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla W. w Warszawie, (...) Wydział Ksiąg Wieczystych dla nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka ewidencyjna numer (...) z obrębu (...), o obszarze 0,3256 ha, położona w W. przy ulicy (...), gdzie w dziale II powołanej księgi jako właściciel ujawniony jest Skarżący. Na podstawie Zaświadczenia nr (...) Prezydenta (...) W. z (...) października 2018 r. ustalono, że w 2013 r. działka nr (...) Skarżącego była sklasyfikowana w rejestrze gruntów jako tereny mieszkaniowe (oznaczone symbolem "B") o powierzchni 0.3256 ha. Na ww. działce znajdowały się budynki: budynek mieszkalny oraz budynek sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków jako "inne budynki niemieszkalne". Zgodnie z ustaleniami dokonanymi w postępowaniu kontrolnym teren posesji obejmującej ww. działkę gruntu nr (...) został podzielony funkcjonalnie na dwie części: teren związany z budynkiem mieszkalnym i część działki związaną z budynkiem niemieszkalnym (magazynowo-gospodarczym). Skarżący w piśmie z 27 kwietnia 2018 r., złożonym podczas postępowania kontrolnego, oświadczył, że powierzchnia działki związana z budynkiem niemieszkalnym wynosi 2000 m2. natomiast część związaną z budynkiem mieszkalnym stanowi pozostała część powierzchni działki - 1256 m2.

W oparciu o przedłożone w toku kontroli podatkowej dokumenty oraz wyjaśnienia złożone w trakcie kontroli, jak również w oparciu o informacje zawarte w ewidencji gruntów budynków prowadzonej przez Prezydenta (...) W., ustalono, że na terenie nieruchomości położonej w W. przy ulicy (...) w W., stanowiącej działkę nr (...), w okresie objętym kontrolą znajdowały się budynki:

- budynek mieszkalny sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków jako "budynki mieszkalne", posiadający 2 kondygnacje nad ziemią (parter i poddasze) oraz pomieszczenie kotłowni mieszczącej się częściowo na poziomie parteru i w części poniżej poziomu parteru, o łącznej powierzchni użytkowej 324,32 m2 - parter (z pomieszczeniem kotłowni) o powierzchni użytkowej 242,99 m2 i poddasze - 81,33 m2 (w tym: powierzchnia użytkowa o wysokości w świetle: powyżej 2.20 m wynosi 260,50 m2, a w przedziale od 1,40 m do 2,20 m - 63,82 m2);

- budynek gospodarczo-magazynowy sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków jako "inne budynki niemieszkalne", posiadający 2 kondygnacje nad ziemią (parter iw części piętro), o powierzchni użytkowej 666 m2 (powierzchnia użytkowa o wysokości w świetle powyżej 2,20 m).

Powierzchnię użytkową ww. budynków ustalono w oparciu o dokumentację będącą w posiadaniu organu podatkowego oraz pisemne wyjaśnienia Skarżącego złożone w trakcie kontroli podatkowej (pismo z 27 kwietnia 2018 r. - k. 82 akt post. pod.). W trakcie oględzin dokonano obmiaru powierzchni użytkowej wybranych pomieszczeń mieszczących się w ww. budynku niemieszkalnym:

a) pomieszczenie magazynowe mieszczące się w północnej części budynku (w pomieszczeniu znajdowały się regały o konstrukcji metalowo-drewnianej, posadzka betonowa) - powierzchnia użytkowa według obmiaru kontrolnego wynosiła 58,4 m2, wysokość w świetle - powyżej 2,20 m;

b) pomieszczenie magazynowe przylegające do ww. pomieszczenia od strony południowej (w pomieszczeniu znajdowały się silosy z kapustą) - powierzchnia użytkowa według obmiaru kontrolnego wynosiła 89,98 m2, wysokość w świetle - powyżej 2,20 m;

c) pomieszczenie magazynowe (chłodnia) - powierzchnia użytkowa według obmiaru kontrolnego wynosiła 27,59 m2, wysokość w świetle - powyżej 2,20 m;

d) pomieszczenie magazynowe mieszczące się w zachodniej części budynku (w pomieszczeniu znajdowały się beczki z kiszonkami - kapustą i ogórkami) - powierzchnia użytkowa wg obmiaru kontrolnego wynosiła 73,64 m2, wysokość w świetle - powyżej 2,20 m;

e) pomieszczenie magazynowe mieszczące się w zachodniej części budynku (w pomieszczeniu znajdowały się beczki z kiszonkami - kapustą i ogórkami, butelki z sokiem z kapusty "kacyk", palety, opakowania plastikowe) - powierzchnia użytkowa według obmiaru kontrolnego wynosiła 155,74 m2 wysokość w świetle - powyżej 2,20 m. (...)".

Z przytoczonych okoliczności wynika, że budynek niemieszkalny znajdował się w posiadaniu przedsiębiorcy. W ww. pomieszczeniach dokonywano przetworzenia produktów rolnych. Nie zmienia tego fakt, że Skarżący jest właścicielem innych nieruchomości opodatkowanych podatkiem rolnym. Z oględzin przeprowadzonych przez organ pierwszej instancji wynikało, że na terenie przedmiotowych nieruchomości znajdowały się pomieszczenia magazynowe stanowiące zaplecze prowadzonej działalności przetwórczej. W budynkach znajdowały się profesjonalne pojemniki, w których znajdowały się kiszonki oraz półprodukty rolne. Takie zaś działanie, odpowiada czynnościom składającym się na pojęcie działalności gospodarczej.

Odnosząc się zatem do zarzutów naruszenia prawa materialnego, powołanych w skardze, należy zauważyć, że art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. formułuje definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosownie do jego treści grunty, budynki i budowle są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, o ile są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów pod jeziorami i zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że Skarżący w roku podatkowym, którego dotyczy sprawa, prowadził działalność gospodarczą w znacznych rozmiarach w postaci działalności przetwórczej. Z kolei zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r., grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (...). Zatem z samego faktu, że Skarżący jest przedsiębiorcą (w rozumieniu art. 1a ust. 3 i 4 u.p.o.I. w związku z art. 4 ust. 1 i 2 u.s.d.g. wynika, w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.I., iż znajdujące się w jej władaniu grunty, budynki i budowle uważane są za związane z działalnością gospodarczą. Natomiast grunty oraz budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowią odrębną kategorię gruntów i budynków, dla których ustawodawca w art. 5 ust. 1 u.p.o.l. przewidział najwyższą maksymalną stawkę podatku od nieruchomości, która nie może być przekroczona w stosownej uchwale rady gminy. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się zgodnie, że do uznania danego obiektu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, albowiem wystarczy sam fakt jej posiadania przez przedsiębiorcę. Pojęcie budynków "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" jest szersze od pojęcia "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" i obejmuje także pośrednie związanie budynku lub jego części z działalnością gospodarczą (por. np. wyrok NSA z 9 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2917/11; wyrok NSA z 16 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 667/09, wyrok WSA w Bydgoszczy z 17 sierpnia 2011 r., sygn. akt I SA/Bd 268/11, wyrok WSA w Lublinie z 22 września 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 297/10). Dlatego, prawidłowo dokonano obliczenia podatku przy zastosowaniu stawek jak za działalność gospodarczą. Nie było więc potrzeby dalszego prowadzenia postępowania dowodowego, czy to dowodu z zeznań świadków (D. B.), z opinii biegłego z zakresu rachunkowości, czy dowodu z przesłuchania Skarżącego. Przedmiotowa nieruchomość sklasyfikowana jako "inne budynki niemieszkalne" znajdowała się w posiadaniu przedsiębiorcy. Jest to więc wystarczające do naliczenia podatku według stawki najwyższej. Poza tym, na tej nieruchomości dokonywano przetworzenia produktów rolnych - warzyw i owoców, a więc wykonywano czynności charakterystyczne dla działalności gospodarczej. W świetle orzecznictwa sądowego uprawa warzyw mieści się w pojęciu "produkcji warzywniczej". Dalsze procesy związane z przetworzeniem wyhodowanych plonów, ich konserwacją i sprzedażą nie stanowią jednak produkcji warzywniczej, a odpowiadają czynnościom składającym się na pojęcie działalności gospodarczej. Produkcją roślinną bądź też warzywniczą będzie działalność polegająca na uprawie roślin i ewentualnie ich zbywaniu. Uprawa roślin kończy się z chwilą zebrania płodów. W ramach produkcji roślinnej (warzywniczej) mogą się mieścić czynności służące przygotowywaniu produktów rolnych do sprzedaży, ale wyłącznie takie, które nie powodują przetworzenia produktu. Produkcją roślin i warzyw jest bowiem hodowla, a nie ich przetwórstwo" (zob. wyrok WSA w Łodzi z 4 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 1275/08).

Podkreślenia również wymaga, że do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zaliczone powinny być również te grunty lub budynki, które przejściowo nie są wykorzystywane przez podatnika w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, ale ich cechy oraz rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej powoduje, że mogą być one wykorzystywane na ten cel, nawet jeśli nie zostały ujęte w prowadzonej przez niego ewidencji środków trwałych, podatnik nie dokonuje od nich odpisów amortyzacyjnych, ani nie zalicza do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących nieruchomości (zob. wyrok WSA w Lublinie z 30 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 851/14). Ujęcie nieruchomości w prowadzonej przez osobę fizyczną ewidencji środków trwałych, czy dokonywanie odpisów amortyzacyjnych, albo też zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących nieruchomości, przesądza o jej gospodarczym przeznaczeniu, ale nie jest to jedyne kryterium decydujące o takiej kwalifikacji gruntu czy też budynku (zob. wyrok NSA z 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 902/12). Amortyzacja nie jest jedynym kryterium oceny kwalifikacji gruntu czy też budynku jako związanego z działalnością gospodarczą. W niniejszej sprawie o wykorzystywaniu Budynków, Nieruchomości i Budowli na cele działalności gospodarczej świadczyło ewidentnie przetwarzanie produktów rolnych.

Biorąc powyższe pod uwagę, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego powołanych w skardze, tj. art. 1, art. 1a ust. 2 pkt 1 u.p.o.l. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 6 i 5 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l., art. 21 ust. 1 P.g.k. w zw. z § 31 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz w zw. z grupą 1 rodzaj 109 załącznika do k.ś.t. w zw. z pkt IV sekcją I działem 4 grupą 127 załącznika do PKOB w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l., a także § 1 PKWiU, ponieważ w sposób właściwy zostały zastosowane przepisy polegające na opodatkowaniu nieruchomości Skarżącego według najwyższych stawek jako gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. w zw. z art. 64 Konstytucji RP. Sąd wskazuje, że organy prawidłowo ustaliły, że budynek niemieszkalny położony na działce nr (...) przy ul. (...) znajdował się w posiadaniu przedsiębiorcy. W ww. pomieszczeniach dokonywano przetworzenia produktów rolnych. Na przedmiotowej nieruchomości nie dokonywano upraw tylko ewidentnie przetwarzano produkty rolne. Takie zaś działanie, odpowiada czynnościom składającym się na pojęcie działalności gospodarczej, stąd nie można uznać, że naruszono prawo własności Skarżącego poprzez zastosowanie prawidłowej stawki opodatkowania.

W konsekwencji organy nie naruszyły też przepisów prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 O.p., art. 210 § 1 pkt 6 O.p. w zw. z art. 210 § 4 O.p., art. 121 w zw. z art. 122 O.p., art. 187 § 1 O.p., art. 191 O.p.,art. 198 § 1 i art. 199 O.p. Ustalenia organów były bowiem prawidłowe, organy rozpatrzyły cały materiał dowodowy, wyciągnęły logiczne wnioski, przeprowadziły wystarczające dowody dla ustalenia okoliczności mających znaczenie dla przedmiotu opodatkowania. Sąd nie może zgodzić się ze Skarżącym, że przedmioty znalezione w Budynku w trakcie oględzin w części pomieszczeń nie świadczą o prowadzeniu działalności gospodarczej w Budynku. Wskazać bowiem należy, że w tym zakresie wystarczające jest pośrednie związanie budynku lub jego części z działalnością gospodarczą. Na marginesie, warto zauważyć, że również postępowanie kontrolne było prowadzone w sposób prawidłowy. Jak stanowi art. 291 § 1, 2, 3 i 4 O.p., kontrolowany, który nie zgadza się z ustaleniami protokołu, może w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia przedstawić zastrzeżenia lub wyjaśnienia, wskazując równocześnie stosowne wnioski dowodowe. Kontrolujący jest obowiązany rozpatrzyć zastrzeżenia, o których mowa w § 1, i w terminie 14 dni od dnia ich otrzymania zawiadomić kontrolowanego o sposobie ich załatwienia, wskazując w szczególności, które zastrzeżenia nie zostały uwzględnione, wraz z uzasadnieniem faktycznym i prawnym. W przypadku niezłożenia wyjaśnień lub zastrzeżeń w terminie określonym w § 1, przyjmuje się, że kontrolowany nie kwestionuje ustaleń kontroli. Kontrola zostaje zakończona w dniu doręczenia protokołu kontroli. Mając to na uwadze należy zauważyć, że Skarżący nie złożył zastrzeżeń do protokołu kontroli. Nie ma więc żadnych podstaw do tego, aby uznać, że ustalenia protokołu są nieprawidłowe i należy uznać je za niewiarygodne. Mogły więc stanowić podstawę do wydania decyzji przez organ pierwszej instancji. Nieruchomość znajdowała się w posiadaniu przedsiębiorcy, co potwierdził sam Skarżący poprzez podpisanie protokołu. Czynności zostały więc przeprowadzone prawidłowo, a co za tym idzie przebieg kontroli też był prawidłowy.

Na marginesie wskazać należy, że Skarżący chcąc korzystać z preferencyjnego opodatkowania podatkiem rolnym rolników powinien wyraźnie rozróżnić w posiadanych przez siebie nieruchomościach części budynków związanych z działalnością rolną w postaci składowania maszyn rolniczych, zbiorów warzyw i owoców (przechowalnia warzyw i owoców), od części pomieszczeń przeznaczonych na profesjonalną działalność gospodarczą w zakresie przygotowywania kiszonek oraz innych produktów i półproduktów oferowanych na sprzedaż lub przeznaczonych do dalszej przeróbki. Wobec jednoznacznych ustaleń wynikających z postępowania podatkowego Sąd uznał, że zakwestionowane budynki były związane z działalnością gospodarczą.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.