Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2598249

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 23 listopada 2017 r.
III SA/Wa 119/17
Zarzuty w ramach skargi na czynności egzekucyjne.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz.

Sędziowie WSA: Sylwester Golec, Asesor Agnieszka Wąsikowska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 listopada 2017 r. sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia (...) października 2016 r. nr (...) w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Dyrektor Izby Skarbowej w G. postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2015 r., nr (...) oddalił skargę P. K. na czynność egzekucyjną dokonaną przez Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w G. zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z dnia (...) maja 2015 r., nr (...).

Organ wyjaśnił, że Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego w G. prowadził wobec P. K. postępowanie egzekucyjne na podstawie własnych tytułów wykonawczych nr (...) oraz (...), obejmujących odpowiednio należności z tytułu podatku od towarów i usług za II i III kwartał 2007 r. W toku tego postępowania, organ zawiadomieniem z dnia (...) maja 2015 r., nr (...), dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnej z tytułu zwrotu kosztów sądowych zasądzonych na rzecz P. K. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 588/12. Zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone Dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 19 maja 2015 r., natomiast Zobowiązanemu w dniu 20 maja 2015 r.

Pismem z dnia 25 maja 2015 r. Zobowiązany zaskarżył ww. czynność egzekucyjną wnosząc przy tym o: wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu jej rozpatrzenia; uchylenie ww. zajęcia egzekucyjnego; zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie ze skargi na czynność egzekucyjną dokonaną przez Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w G. zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z dnia (...) maja 2015 r., nr (...). Zobowiązany podniósł, że stosując ww. środek egzekucyjny organ naruszył art. 89 § 1-3 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599, z późn. zm., dalej: u.p.e.a.), w zw. z art. 35 § 1 u.p.e.a., ponieważ zastosował go w czasie, kiedy postępowanie egzekucyjne powinno być zawieszone z uwagi na niezakończone postępowanie w sprawie zarzutów. Zobowiązany podkreślił, że wynik niniejszej sprawy związany jest rozstrzygnięciami wydanymi w postępowaniach w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne, tj. wyrokami NSA: z dnia 25 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 530/13, z dnia 25 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 553/13, z dnia 25 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 531/13, którymi to Sąd oddalił skargi kasacyjne Dyrektora Izby Skarbowej w G. Ponadto Zobowiązany wskazał, że organ egzekucyjny nie dopełnił ciążących na nim obowiązków informacyjnych.

Powyższe pismo zostało zakwalifikowane przez Dyrektora Izby Skarbowej w G. jako skarga na czynność egzekucyjną oraz jako wniosek o zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie skargi na czynność egzekucyjną.

Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga na czynność egzekucyjną.

Dyrektor Izby Skarbowej w G. dokonawszy analizy zaskarżonej czynności egzekucyjnej uznał, że została ona dokonana w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami prawa, a podniesione przez P. K. argumenty nie zasługują na uwzględnienie.

W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie P. K. zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie: art. 54 § 1, § 3 i § 6 u.p.e.a. w zw. z art. 89 § 1-3 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi na czynności egzekucyjne Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w G. polegające na zajęciu zwrotu kosztów postępowania, w sytuacji gdy zajęcie tych kosztów było niedopuszczalne. Zdaniem Strony organ nie dopełnił obowiązków informacyjnych wynikających z tych przepisów. W zawiadomieniu o zajęciu nie oznaczono egzekwowanego obowiązku i podano nieprawidłową kwotę kosztów egzekucyjnych; art. 89 § 1-3 poprzez zastosowanie niedopuszczalnego środka egzekucyjnego w okresie zawieszenia z urzędu postępowania egzekucyjnego ze względu na brak w obrocie prawnym ostatecznego postanowienia w sprawie zarzutów zgłoszonych w sprawie prowadzeniapostepowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych oraz art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez błędne uzasadnienie przyczyn nieuwzględnienia skargi.

Zobowiązany wniósł o uchylenie w całości w. rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Minister Rozwoju i Finansów po rozpatrzeniu powyższego zażalenia postanowieniem z dnia (...) października 2016 r., nr (...), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ odwoławczy powołując podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia tj. art. 54 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r.). wskazał, że trzeba mieć na uwadze, iż w ramach postępowania prowadzonego w tym trybie, ocenie podlegają jedynie czynności typu wykonawczego dokonane przez organ egzekucyjny w toku prowadzonego postępowania, pod kątem ich zgodności z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Zgodnie z art. 7 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. W przedmiotowej sprawie, organ zastosował środek egzekucyjny w postaci egzekucji z pozostałych wierzytelności, o którym mowa w art. 1a pkt 12 lit. a tiret 5 u.p.e.a.

Minister odnosząc się do kwestii podniesionej przez P. K. na okoliczność braku możliwości zajęcia wierzytelności stanowiącej koszty sądowe, stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazał, że tego rodzaju wierzytelności nie zostały ujęte w zawartym w art. 8 u.p.e.a. katalogu należności wyłączonych spod egzekucji. Z przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na które wskazał Zobowiązany, również nie wynika, aby możliwość ich zajęcia była wyłączona. Powyższa kwestia nie została również rozstrzygnięta w żadnym z powołanych przez Zobowiązanego orzeczeń (m.in. wyrok NSA z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt II FSK 979/12, wyrok SN z dnia 24 maja 2002 r. sygn. akt II CKN 892/00 oraz postanowienie NSA z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt II FZ 533/11). Ponadto organ wyjaśnił, że ww. orzeczenia zostały wydane w sprawach indywidualnych i nawet gdyby przedmiot ich rozstrzygnięcia był tożsamy z przedmiotem niniejszego postępowania - nie miałyby one mocy wiążącej, ani dla Dyrektora Izby Skarbowej w G., ani Ministra Rozwoju i Finansów w niniejszym postępowaniu.

Oceniając prawidłowość dokonanej czynności egzekucyjnej, Minister Rozwoju i Finansów wskazał, że z akt sprawy wynika, że zawiadomienie z dnia (...) maja 2015 r., nr (...), o zajęciu wierzytelności pieniężnej z tytułu zwrotu kosztów sądowych przysługującej Zobowiązanemu od Dyrektora Izby Skarbowej w G., zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 19 maja 2015 r., natomiast zobowiązanemu w dniu 20 maja 2015 r. Powyższe zawiadomienie zawierało wszystkie elementy przewidziane w art. 67 § 2 u.p.e.a.

Minister Rozwoju i Finansów wskazał, iż w przedmiotowej sprawie nie dopatrzono się również uchybień formalnych. Zaskarżona czynność egzekucyjna odpowiadała bowiem wymogom określonym dla tego rodzaju druku stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 655). Jeżeli chodzi o podniesioną przez zobowiązanego okoliczność wskazania w ww. zawiadomieniu o zajęciu kosztów egzekucyjnych - nieprawidłowej wysokości - Minister wskazał, że badanie prawidłowości naliczenia kosztów egzekucyjnych wykracza poza ramy postępowania skargowego. W zawiadomieniu o zajęciu stanowiącym podstawę dokonania czynności, organ egzekucyjny wskazał (zgodnie z art. 67 § 2 pkt 6 u.p.e.a.) kwotę należnych kosztów egzekucyjnych. Powyższa okoliczność może być weryfikowana w odrębnym postępowaniu w sprawie kosztów dopiero po zakończeniu postępowania egzekucyjnego. Minister podniósł, że kwestie mające wpływ na prawidłowość prowadzonego postępowania egzekucyjnego są rozstrzygane w trybie art. 34 u.p.e.a. i art. 59 u.p.e.a. Postępowanie skargowe zatem nie może być traktowane jako uniwersalny środek zaskarżenia, w ramach którego można podnosić okoliczności podlegające rozpoznaniu w odrębnych trybach postępowania.

W ocenie Ministra na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut, iż w dniu, w którym organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny - w obrocie prawnym nie było ostatecznego postanowienia w sprawie zarzutów. Odnosząc się do powyższego, organ wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte w 2011 r., co oznacza, że art. 35 § 1 u.p.e.a. w obecnie obowiązującym brzmieniu (tj. brzmieniu nadanym ustawą o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych) nie miał zastosowania w niniejszej sprawie i okoliczność zgłoszenia przez zobowiązanego zarzutów nie skutkowała zawieszeniem prowadzonego wobec niego postępowania egzekucyjnego. Organ wskazał, że zastosowanie natomiast znalazł art. 35 § 1 zd. 1 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 21 listopada 2013 r.) przewidujący, że wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie wstrzymuje tego postępowania.

Organ ponadto stwierdził, że - pomimo faktu, iż na dzień dokonania ww. zajęcia wierzytelności postępowanie w sprawie zarzutów nie było zakończone - organ egzekucyjny i tak był uprawniony do podejmowania działań zmierzających do wyegzekwowania zaległości objętych ww. tytułami wykonawczymi. Bez wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej czynności egzekucyjnej, pozostaje okoliczność oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny skarg kasacyjnych wniesionych przez Dyrektora Izby Skarbowej w G. od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku dotyczących postępowań w sprawie zarzutów. Postępowanie w sprawie zarzutów jest bowiem postępowaniem odrębnym od postępowania skargowego i jego wynik nie ma znaczenia dla dokonywanej w ramach postępowania skargowego weryfikacji prawidłowości czynności egzekucyjnych. 

W ocenie Ministra Rozwoju i Finansów na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. polegający na błędnym uzasadnieniu przyczyn nieuwzględnienia skargi. W ocenie organu drugiej instancji, Dyrektor odniósł się do wszystkich podniesionych przez zobowiązanego okoliczności i w sposób wyczerpujący przedstawił motywy, jakimi się kierował uznając skargę na czynności egzekucyjne za nieuzasadnioną.

P. K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżonemu postanowieniu oraz postanowieniu organu I instancji, zarzucił naruszenie: art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., jak i art. 54 § 1, § 3-6 w związku z art. 89 § i - 3 u.p.e.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi na czynność egzekucyjną Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w G. polegającą na zajęciu zwrotu kosztów postępowania przed WSA w Gdańsku w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 588/12, w sytuacji gdy zajęcie zwrotu kosztów było niedopuszczalne, organ egzekucyjny nie dopełnił obowiązków informacyjnych wynikających z tych przepisów, zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego jest nieprawidłowe pod względem formalnym, przy czym środek egzekucyjny został zastosowany w postępowaniu egzekucyjnym, które podlega umorzeniu jako nieprawidłowo i bezzasadnie wszczęte. Skarżący wskazał, że w zawiadomieniu o zajęciu nie oznaczono egzekwowanego obowiązku i podano nieprawidłową kwotę kosztów egzekucyjnych.

Skarżący wskazał także na naruszenie przez organy art. 89 § 1-3 w związku z art. 35 § 1 u.p.e.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu w niniejszej sprawie, iż organ egzekucyjny zastosował niedopuszczalny środek egzekucyjny w okresie zawieszenia z urzędu postępowania egzekucyjnego, ze względu na brak w obrocie prawnym ostatecznego postanowienia w sprawie zarzutów zgłoszonych do prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie przedstawionych tytułów wykonawczych.

Ponadto w ocenie Skarżącego organy naruszyły art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uzasadnieniu przyczyn nieuwzględnienia skargi.

W uzasadnieniu skargi rozwinął powyższe zarzuty powołując się przede wszystkim na argumentację podniesioną już na wcześniejszym etapie postępowania.

W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju i Finansów wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Z akt sprawy wynika, że kontroli Sądu poddano postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. o oddaleniu skargi na czynności egzekucyjne w postaci zajęcia wierzytelności pieniężnych.

Sąd po analizie akt administracyjnych sprawy podziela ocenę organów, że kwestionowane czynności egzekucyjne zostały dokonane z zachowaniem wymogów wynikających z art. 89 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona wart. 72-85, przez przesianie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności (§ 1). W myśl art. 89 § 2 u.p.e.a. zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług.

Stosownie do art. 7 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. Natomiast w świetle art. 1a pkt 12 u.p.e.a. środkiem egzekucyjnym w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych, jest między innymi egzekucja z wierzytelności pieniężnych.

Należy zwrócić uwagę, że czynności egzekucyjne w świetle tego unormowania są to wszelkie działania podejmowane przez organ egzekucyjny i egzekutora, zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Owe działania, jak podkreśla się w doktrynie, to czynności faktyczne (a nie akty prawne). Skarga na czynności egzekucyjne, zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a., służy kontroli prawidłowości stosowania w tym postępowaniu czynności egzekucyjnych, które zmierzają do bezpośredniego wyegzekwowania należności. Skoro czynnościami takimi stosownie do art. 1a pkt 2 u.p.e.a. są wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, to w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu czynności egzekucyjnych organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest zatem możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego (por. wyrok NSA z 14 czerwca 1996 r. sygn. akt SA/Kr 206/96, LEX 29274). Skarga na czynność egzekucyjną nie może więc w szczególności dotyczyć przypadków, które mogą być przedmiotem zgłoszenia zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają zatem tylko zastrzeżenia odnoszące się do czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ egzekucyjny.

Sąd nie podziela poglądu Skarżącego, że zajęcie zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego jest sprzeczne z prawem i niedopuszczalne, bowiem powyższy zwrot stanowi prawo niezbywalne, które nie podlega zajęciu. Przywołany przez Skarżącego na poparcie tej tezy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2014 r. sygn. akt II FSK 979/12 odnosi się do innej sytuacji, niż sytuacja Skarżącego. Mianowicie w sprawie rozpatrzonej w powyższym wyroku chodziło o zajęcie przez komornika sądowego roszczenia o nadpłatę przysługującego solidarnie obojgu małżonkom, a nie samej nadpłaty, a ponadto komornik prowadził egzekucję należności wobec tylko jednego z małżonków. Skoro Skarżącemu przysługiwała wierzytelność, a nie roszczenie o zwrot kosztów postępowania, to prawnie dopuszczalne było zajęcie tej wierzytelności. Dodać w tym miejscu należy, że gdyby istotnie zamiarem ustawodawcy było wyłączenie spod egzekucji kwot należnych z tytułu zwrotu kosztów postępowania sądowego, to umieściłby stosowne zastrzeżenie w treści art. 8-12 u.p.e.a., w których to przepisach ustawodawca określił, jakie składniki majątku zobowiązanego nie podlegają egzekucji administracyjnej. Zastrzeżenia takiego nie ma również w przepisach ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/WA 1243/15, CBOSA).

Należy wskazać, że postawę do wniesienia skargi w niniejszej sprawie przyznaje art. 54 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. Skargę, o której mowa, zobowiązany może wnieść - o czym była już mowa wyżej - na czynności o charakterze faktycznym i to tylko takie, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia (wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2013 r., II FSK 2988/11, CBOSA oraz zob. np. A. Skoczylas, w: System Prawa Administracyjnego, tom 9, Prawo procesowe administracyjne, pod. red. R. Hausera, Z. Niewiadomskiego, A. Wróbla, Warszawa 2014 r., s. 481).

Nie wszystkie zatem zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym mogą być formułowane w ramach skargi na czynności egzekucyjne, która - jak wiadomo - pozwala tylko na zakwestionowanie sposobu dokonania czynności egzekucyjnej (techniczne zastosowanie środka egzekucyjnego).

Tym samym nie mógł być uwzględniony podniesiony w skardze na czynność egzekucyjną, a następnie w skardze do sądu, zarzut błędnego określenia w zawiadomieniu o zajęciu wysokości kosztów egzekucyjnych. Tego rodzaju zarzut dotyczy bowiem podstawy z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. w postaci niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 ustawy - a konkretnie w art. 27 § 1 pkt 3, w myśl którego w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także wymagane jest określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek.

Sąd nie podziela też poglądu skarżącego, iż w momencie wszczęcia postępowania egzekucyjnego w 2011 r. organ egzekucyjny zobowiązany był zawiesić postępowanie egzekucyjne. Instytucja zawieszenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji zgłoszenia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, o której mowa w art. 35 § 1 u.p.e.a. została bowiem wprowadzona ustawą z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1289), która obowiązuje od dnia 21 listopada 2013 r. Zgodnie zaś z art. 123 ust. 1 ustawy zmieniającej do postępowań egzekucyjnych w administracji wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, mają zastosowanie przepisy dotychczasowe, zastrzeżeniem ust. 2-6 (które nie mają zastosowania w tej sprawie).

Nie są zasadne pozostałe zarzuty dotyczące naruszenia art. 54 § 1, § 5 i § 6 w zw. z art. 80 § 1-3 u.p.e.a. oraz art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 54 § 5 i art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na nieprawidłowym ustosunkowaniu się przez organy obydwu instancji do treści skargi i wadliwym uzasadnieniu faktycznym i prawnym.

W aktach niniejszej sprawy znajduje się zawiadomienie o zajęciu wierzytelności. Odnosząc się do zarzutów skargi w tym zakresie, należy wskazać, że druk zawiadomienia doręczony Stronie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną dłużnika zawierał wszystkie elementy określone w art. 67 § 2 u.p.e.a. oraz był zgodny ze wzorem obowiązującym na dzień dokonania zaskarżonej czynności dla tego rodzaju druków, określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zawiadomienie zostało doręczone stronom.

Niezasadny jest przy tym zarzut, że w zawiadomieniu o zajęciu nie sprecyzowano egzekwowanego obowiązku. Wbrew zapatrywaniu skarżącego, w zawiadomieniu tym oznaczono prawidłowo rodzaj i wysokość egzekwowanego obowiązku, albowiem wskazano w nim numer tytułu wykonawczego (którego odpis doręczono skarżącemu łącznie z odpisem zawiadomienia), wysokość dochodzonej należności głównej (38,319.92 zł) wraz z odsetkami za zwłokę (17,133.32 zł) naliczonymi na dzień wystawienia zawiadomienia.

Wobec powyższego Sąd nie dopatrzył się w zastosowanej czynności wad, które przesądzałyby o odmiennej ocenie czynności zajęcia, niż dokonana przez organy obu instancji.

Sąd, biorąc pod uwagę powyższe i uznając zarzuty podniesione w skardze za niezasadne, jak również nie stwierdzając innych naruszeń prawa, skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.