Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2131460

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 27 września 2016 r.
III SA/Po 860/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 27 września 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi (...) SA w (...) na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) czerwca 2016 r., nr (...), w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2013 r., postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

Skarżąca spółka złożyła do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) czerwca 2016 r. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z okres od stycznia do września 2013 r. W decyzji wskazano, że na skarżącej ciąży obowiązek uiszczenia kwoty należnego podatku w wysokości (...) zł wraz z odsetkami za zwłokę.

Skarżąca wystąpiła do tut. Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na ryzyko poniesienia znacznych strat finansowych. Na uzasadnienie tego wniosku podniesiono, że działanie organu podatkowego spowodowało istotny spadek zainteresowania produktami skarżącej. Doprowadziło to do znacznego ograniczenia rynku zbytu, wysokiego ograniczenia produkcji, a w konsekwencji do straty w ostatnim roku bilansowym. Nadto w ocenie skarżącej, wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do zakończenia działalności gospodarczej i upadłości spółki. Skarżąca przedłożyła kserokopię bilansu oraz rachunku zysków i strat za okres z dnia (...) grudnia 2015 r.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.

Z uwagi na treść powyższych przepisów stwierdzić trzeba, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez stronę skarżącą wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., to jest zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podnieść trzeba, że skoro zaskarżoną decyzją określono wobec skarżącej zobowiązanie podatkowe, to z uwagi na treść art. 61 § 3 p.p.s.a. rzeczowe uzasadnienie rozpoznawanego wniosku powinno precyzyjnie opisywać aktualną sytuację finansową i majątkową strony skarżącej, tak by Sąd rozpoznający ten wniosek, pozyskawszy wiedzę o możliwościach płatniczych skarżącej, doszedł do przekonania, że uiszczenie spornej kwoty przed rozpoznaniem sprawy rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Skarżąca podnosi wprawdzie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do zakończenia prowadzonej działalności gospodarczej i upadłości spółki, jednakże tezy tej w dostateczny sposób nie wykazuje. Przede wszystkim z przedłożonych przez skarżącą kserokopii dokumentów wynika, że na koniec 2015 r. aktywa skarżącej spółki - zarówno trwałe jak i obrotowe - wyniosły ok. (...) zł. Nie sposób wobec tego przyjąć, że skarżąca nie ma możliwości pozyskania kwoty pozwalającej na zaspokojenie powstałego na skutek skarżonej decyzji zobowiązania podatkowego, bez narażania się na niebezpieczeństwo znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym bardziej, że skarżąca spółka mimo wykazania niewątpliwie wysokich - względem powstałego zobowiązania - aktywów w żaden sposób do powyższego się nie odnosi i nie próbuje nawet uprawdopodobnić zaistnienia którejś z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W tych okolicznościach samo poniesienie przez skarżącą - na koniec 2015 r. - straty finansowej w wysokości ok. (...) zł jest niewystarczające do przyjęcia tezy przeciwnej. Wykazanie straty z działalności gospodarczej nie stanowi zresztą wystarczającej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strata powstaje bowiem wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Zatem powstanie w jednym roku rozliczeniowym straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. Dla oceny skutków wykonania zaskarżonej decyzji bardziej miarodajna może być wysokość przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej, która w przypadku skarżącej kilkukrotnie przewyższa wysokość określonego zobowiązania podatkowego.

W stwierdzonych okolicznościach nie sposób zatem przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej i upadłości skarżącej spółki.

Skarżąca nie uprawdopodobniła wobec powyższego, że wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warto przy tym podkreślić, że decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony negatywny skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, nie oznacza to jednak, że zawsze w takiej sytuacji należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ponadto zobowiązania podatkowe mają charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki ich wykonania są odwracalne.

W tym stanie sprawy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.