Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2131352

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 21 września 2016 r.
III SA/Po 781/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 21 września 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi X Sp. z o.o. w (...) na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) lipca 2016 r., nr (...), w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) lipca 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia (...) lutego 2016 r. o wymierzeniu spółce X Sp. z o.o. kary pieniężnej w wysokości (...) zł z tytułu urządzanie gry na automatach poza kasynem gry, skarżąca spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając rzeczony wniosek spółka podniosła, że wykonanie decyzji skutkować będzie niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Wskazała, że na dzień (...) marca 2016 r. jej zobowiązania względem wierzycieli wynoszą (...) zł. Rachunek zysków i strat spółki za I kwartał 2016 r. wskazuje zysk netto w wysokości (...) zł, jednakże ujęcie zobowiązań spółki w zestawieniu miesięcznych - zdaniem skarżącej - bezsprzecznie nie pozwala na stwierdzenie, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji nie spowoduje wskazanych powyżej skutków względem jej kondycji finansowej.

Spółka ma zawartych (...) umów kredytowych, na łączną kwotę pozostała do spłaty (...) zł, (...) umów leasingu operacyjnego na łączną kwotę pozostałą do spłaty (...) zł, dodatkowo (...) umowy leasingu finansowego na łączną kwotę pozostałą do spłaty (...) zł, a także inne zobowiązania krótko-i długoterminowe. Z tytułu ciążących na spółce zobowiązaniach miesięcznie spłaca ona kwoty: - ok. (...) zł tytułem rat kredytowych z zawartych umów kredytowych oraz dodatkowo ok. (...) zł tytułem odsetek od kredytów, - ok. (...) zł tytułem rat umów leasingowych operacyjnych oraz dodatkowo ok. (...) zł tytułem odsetek od umów leasingowych, - ok. (...) zł tytułem rat umów leasingowych finansowych oraz dodatkowo ok. (...) zł odsetek, - ok. (...) zł z tytułu zakupów paliw z odroczonym terminem płatności do 45 dni, - ok. (...) zł z tytułu zakupów paliw z odroczonym terminem płatności od 7 do 30 dni, - ok. (...) zł średniomiesięcznego obciążenia z tytułu stałych podatków (ZUS, podatek dochodowy od osób prawnych i fizycznych, podatek od nieruchomości, gruntów rolnych, podatek od środków transportowych). Nadto spółka co miesiąc, w terminie ostatniego dnia miesiąca, wypłaca wynagrodzenia pracownikom w kwocie ok. (...) zł.

Spółka zaznaczyła, że jej działalność w znacznej mierze opiera się na obrocie paliwami. Specyfika rynku paliwowego powoduje, iż brak zapłaty w terminie płatności wynikających z faktur wystawionych przez kontrahentów skutkuje wstrzymaniem dostaw paliwa. Z tego tytułu natomiast spółka w różnych okresach rozliczeniowych (od 7 do 45 dni) zobowiązana jest na bieżąco do zapłaty łącznie kwoty ponad (...) złotych.

W związku z powyższych w ocenie spółki kwota zysku na poziomie (...) zł nie jest adekwatnym miernikiem do oceny jej płynności finansowej. Nawet z pozoru nieznaczne, w stosunku do stałych zobowiązań, kwoty w wysokości równej kwocie orzeczonej w skarżonej decyzji stanowią realne zagrożenie dla jej możliwości płatniczych. Spowodowane ewentualną egzekucją administracyjną wyczerpanie środków finansowych na bieżącą obsługę zadłużenia spowoduje zatory płatności, które w konsekwencji spowodują wstrzymanie się przez kontrahentów z dostawami paliw, co w konsekwencji doprowadzi do znacznej szkody, której nie pokryje już nawet zwrot wyegzekwowanej kary. Będzie to również przyczyną trudnych do odwrócenia skutków w postaci utraty zarówno zaufania dostawców, jak i klientów, a także wzrostu wysokości odsetek od niespłaconych długów. Spółka powołała się przy tym na opinię biegłego rewidenta - badanie jej sprawozdania finansowego na dzień (...) grudnia 2015 r. - z którego wynika, że wskaźnik płynności spółki utrzymuje się na bardzo niskim poziomie, w granicy znacznie niższej, aniżeli wielkości uznawane za optymalne.

Do wniosku spółka załączyła wykaz zobowiązań na dzień (...) marca 2016 r. wraz z załącznikami, listę wypłat spółki za czerwiec 2016 r., bilans na dzień (...) marca 2016 r., rachunek zysków i strat za okres od (...) stycznia do (...) marca 2016 r., badanie sprawozdania finansowego na dzień (...) grudnia 2015 r. biegłego rewidenta.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, że w danej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Podkreślenia wymaga fakt, że - jak przyjęto w judykaturze - chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.

W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie jest decyzja dotycząca wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gry na automatach poza kasynem gry. Podkreślić zatem należy, że egzekucja należności pieniężnych, co do zasady, nie stanowi skutku trudnego do odwrócenia, bowiem wyegzekwowane świadczenie podlega zwrotowi w razie uchylenia zaskarżonej decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. akt I OZ 28/08, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a także analiza załączonych na jego poparcie dokumentów, uzasadnia natomiast twierdzenie, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła tezy przeciwnej, to jest zaistnienia którejś z przesłanek, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona skarżąca nie wykazała, że w razie wykonania zaskarżonej do tutejszego Sądu decyzji Dyrektora Izby Celnej zostanie ona narażona na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak już zostało to zasygnalizowane powyżej zaskarżona decyzja nakłada na skarżącą obowiązek zapłacenia określonej kwoty pieniężnej (kary pieniężnej) i per se nie może prowadzić do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż uiszczenie kwoty pieniężnej ma ze swojej natury charakter odwracalny (por.m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2011 r., sygn. akt I OZ 699/11, CBOSA). Przedstawiona przez skarżącą argumentacja i dokumenty przedłożone na jej poparcie wniosku tego nie podważają.

Tutejszy Sąd nie zaprzecza, że skarżąca spółka ponosi znaczne obciążenia finansowe związane z zaciągniętymi kredytami, zawartymi umowami leasingu, czy bieżącą działalnością gospodarczą, jednakże jak wynika z przedłożonego rachunku zysków i strat za okres od (...) stycznia 2016 r. do (...) marca 2016 r. spółka wypracowała wówczas dodatni wynik finansowy, osiągając zysk netto w kwocie (...) zł. Także poprzedni rok obrotowy, to jest okres od (...) stycznia 2015 r. do (...) grudnia 2015 r., skarżąca zamknęła z dodatnim wynikiem finansowym osiągając zysk netto w wysokości (...) zł. Wykazywany przez skarżącą spółkę regularny, dodatni wynik finansowy prowadzi natomiast do oczywistej konstatacji, mianowicie zdolności skarżącej spółki do obsługi znacznych zobowiązań pieniężnych, które przedstawione zostały na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Warto przy tym zauważyć, że także w opinii biegłego rewidenta z badania sprawozdania finansowego za poprzedni rok obrotowy postawiono wnioski wskazujące na stabilną sytuację finansową skarżącej. Stwierdzono tam bowiem, że mimo występujących odchyleń - na które to odchylenia zwraca uwagę spółka - aktualna sytuacja finansowa nie upoważnia do eksponowania zagrożenia kontynuacji jej działalności w roku następnym po badanym. Dodano przy tym, że od kilku lat obserwowana jest stabilizacja badanych wskaźników i ich trendów, nie wykazujących większych odchyleń, wręcz utrzymywanych na tych samych poziomach. Twierdzenie spółki, iż w tych okolicznościach nawet z pozoru nieznaczna kwota, jak ta orzeczona skarżoną decyzją ((...) zł), stanowi realne zagrożenie dla jej możliwości płatniczych staje się gołosłowne. Skarżąca nie wykazała bowiem w żaden sposób, że jej poniesienie rzeczywiście może wpłynąć na jej zdolności płatnicze.

Należy jednocześnie zauważyć, że w swej argumentacji skarżąca, eksponując wyłącznie ciążące na niej zobowiązania celem dyskredytacji osiąganego zysku netto, całkowicie pominęła osiągane przychody, posiadany majątek czy oszczędności, którymi dysponuje. Trzeba natomiast wskazać, że w okresie do (...) marca 2016 r. skarżąca osiągnęła przychody netto ze sprzedaży w wysokości (...) zł, natomiast w roku 2015 przychody te wyniosły już (...) zł. Skarżąca dysponuje także znacznymi środkami trwałymi (w tym gruntami, budynkami i lokalami, urządzeniami technicznymi i maszynami, środkami transportu), których wartość na dzień (...) marca 2016 r. wyniosła (...) zł. Nie umknęło uwadze tutejszego Sądu, że skarżąca posiada również pokaźny kapitał zapasowy, którego wysokość na dzień (...) marca 2016 r. wyniosła (...) zł.

Wspomniany ostatnio kapitał zapasowy odzwierciedla źródła finansowania aktywów przez spółkę w trakcie jej funkcjonowania. W przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością kapitał zapasowy jest funduszem wchodzącym w skład kapitału własnego spółki. Może on być tworzony między innymi wskutek objęcia udziałów powyżej ich wartości nominalnej, podziału zysku spółki (jak miało to miejsce w przypadku skarżącej w roku 2015), obniżenia kapitału zakładowego, przeniesienia kapitału z aktualizacji wyceny zbywanych lub zlikwidowanych środków trwałych. Kapitał zapasowy jest przejawem samofinansowania. Służy on pokryciu straty bilansowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt I GZ 370/10, CBOSA). W przypadku skarżącej spółki tak ujęty kapitał zapasowy stanowi ponad (...) krotność orzeczonej wobec niej kary pieniężnej.

Nie należy przy tym zapominać, że posiadanie przez spółkę zobowiązań kredytowych, nie może prowadzić do wniosku, że mogą one być zaspokojone kosztem należności wobec Skarbu Państwa. Należności Skarbu Państwa powinny być zaspokojone w pierwszej kolejności.

W tych okolicznościach nie sposób przyjąć, aby wykonanie zaskarżonej decyzji rodziło dla skarżącej spółki niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.