III SA/Po 515/14 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2434594

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 31 stycznia 2018 r. III SA/Po 515/14

UZASADNIENIE

Sentencja

Dnia 31 stycznia 2018 r. Sebastian Michalski - starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 stycznia 2018 r. wniosku o przyznanie wynagrodzenia radcy prawnemu w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) lutego 2014 r. Nr (...) w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc marzec 2007 r.; postanawia 1) przyznać radcy prawnemu M. W. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) kwotę 3.321,00 złotych (trzy tysiące trzysta dwadzieścia jeden), uwzględniającą podatek od towarów i usług w kwocie 621,00 złotych (sześćset dwadzieścia jeden), tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu, 2) przyznać radcy prawnemu M. W. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) kwotę 230,60 zł (dwieście trzydzieści 60/100) tytułem zwrotu wydatków związanych z zastępstwem prawnym wykonywanym na zasadzie prawa pomocy.

Uzasadnienie faktyczne

Na mocy postanowienia sądu, w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, skarżącej M. K. zostało przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym także ustanowienie radcy prawnego.

Okręgowa Izba Radców Prawnych w P. na pełnomocnika skarżącej wyznaczyła radcę prawnego M. W. (k. 118 akt sądowych).

Wskazany na pełnomocnika reprezentował skarżącą w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji i otrzymał za to stosowne wynagrodzenie (k. 167 akt sądowych).

Po doręczeniu wyroku oddalającego skargę wraz z uzasadnieniem, wyznaczony na pełnomocnika z urzędu, sporządził i wniósł skargę kasacyjną (k. 196-198 akt sądowych) oraz brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (k. 215 akt sądowych). Pismem z dnia 23 października 2017 r., wyznaczony radca prawny wystąpił o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz zgłosił żądanie zwrotu wydatków poniesionych na dojazd na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (k. 196, k. 212, k. 232 akt sądowych). Wniosek zawiera oświadczenie, że koszty pomocy prawnej nie zostały opłacone przez stronę ani w całości, ani w części.

Zgodnie z art. 250 ustawy 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę ustanowionego z urzędu obecnie normuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1717), które obowiązuje od dnia 2 listopada 2016 r. Zgodnie z § 22 powołanego rozporządzenia, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Podobnej treści przepis przejściowy zawiera obowiązujące wcześniej rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1805), które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. Uwzględniając zatem, że skarga kasacyjna została wniesiona w dniu 3 lipca 2015 r. stwierdzić należy, iż zastosowanie w niniejszej sprawie znajdują przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490 z późn. zm.).

Przedmiotem zaskarżenia skargą kasacyjną była należność pieniężna w rozumieniu w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a powołanego powyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. Wartość przedmiotu zaskarżenia objętego skargą kasacyjną to 64.565 zł.

Wynagrodzenie radcy prawnego wyznaczonego na pełnomocnika z urzędu należało więc ustalić z uwzględnieniem stawki podstawowej określonej zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a oraz § 6 pkt 6 powołanego powyżej rozporządzenia (3.600 zł).

W drugiej instancji sprawę prowadził ten sam radca prawny, a zatem stawka wynagrodzenia odpowiadającego nakładowi pracy za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 2.700 zł (3.600 zł x 75%). Nie stwierdzono okoliczności uzasadniających ustalenie wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu na poziomie wyższym od podstawowego. Wynagrodzenie w tej wysokości odpowiada nakładowi pracy radcy prawnego w niniejszej sprawie.

Obliczoną w ten sposób kwotę wynagrodzenia, zgodnie z § 2 ust. 3 wskazanego powyżej rozporządzenia, należało podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług.

Koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa, zgodnie z treścią § 15 pkt 2 powołanego rozporządzenia, obejmują również niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Mając powyższe na uwadze uwzględnić należało poniesiony przez pełnomocnika koszt dojazdu samochodem osobowym na rozprawę przed sądem II instancji, który został określony na kwotę 230,60 zł. Powyższa kwota, obejmuje zwrot wydatków za paliwo, i nie przekracza iloczynu przejechanych kilometrów (628 km) i stawki za 1 kilometr przebiegu pojazdu (0,8358 zł.), określonej w § 2 pkt 1 lit. b Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. z 2002 r. Nr 27, poz. 271 z późn. zm.).

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt 1 i pkt 2 sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.